TVDW 10/07/2022 - Billy Squier - Emotions in Motion (1982)

 

Aardig Chic-concertje meegepikt woensdag, in de schaduw van het Atomium. Dat het aardig en niet geweldig was, had vooral te maken met het feit dat ik Nile Rodgers en zijn Chic Organisation inmiddels al voor de derde keer zag. De vakkundig afgewerkte maar routineuze set en de weinig subtiele egotripperij waren behoorlijk déjà-vu, maar dat doet natuurlijk geen afbreuk aan de geweldige string of hits die de man en zijn uitstekende band op het publiek afvuurde. My Feet Keep Dancing en Bowie's Modern Love zaten in de set (dat was zeven jaar op de Lokerse Feesten niet het geval), voor de rest zat er geen tvd- momentje in dit keer.

Dan maar naar Squire, de man die begin jaren tachtig voor eventjes America's next guitar hero was. Het album "Emotions in Motion" staat al een tijd redelijk anoniem in de kast, maar ik was aangenaam verrast toen ik 'm quasi bij toeval een draaibeurt gaf. Vooral de titeltrack blijft overeind, een potige groove van een song die - niet toevallig - wat steun krijgt van Freddie Mercury en Roger Taylor. Dat hij een 'Queen'-feel heeft die dicht aanleunt bij wat met name Taylor in die tijd ook schreef, is niet zo ver gezocht. Squire nam het album op in dezelfde studio en met dezelfde producer ('Mack') als die van Queen, in de periode dat de groep er "Hot Space" opnam. 

Nog een leuk weetje over Squire? De man zou een paar jaar na deze single de song Rock me Tonite opnemen, waarvan de video inmiddels geboekstaafd staat als een van de slechtste uit de popgeschiedenis. Ik voeg 'm toe in de comments :-)

TVDW 30/09/2018 - Queen - Ogre Battle (1974)

"De mannen van Kiss hadden geen probleem om me alleen achter te laten met hun vriendinnen, terwijl zij hun Twelve Step Program afwerkten." Een citaat van Desmond Child, terwijl hij het in een podcast heeft over hoe hij als homo een plaats kreeg in de machowereld van rockers als Kiss en Bon Jovi. Child is een Amerikaan van Hongaarse afkomst, hij schreef I Was Made For Loving You voor Kiss, Living on a Prayer voor Bon Jovi, Poison voor Alice Cooper en bouwde zo een carrière uit als songschrijver voor Ricky Martin, Cher en Katy Perry.

Ik ben sinds ik een betalend spotify abonnement heb, in de wagen voortdurend aan het luisteren naar allerlei podcasts over muziek. Die van Desmond Child is deel van een serie die "And The Writer Is..." heet, verder was er nog een interessante BBC podcast waarin Jazzie B van Soul II Soul uitvoerig en bevlogen praatte over zijn belangrijkste invloeden: Curtis Mayfield, George Clinton, Sam Cooke en James Brown. En Slate Magazine heeft enkele boeiende podcasts over de carrière van de BeeGees en over de alt-rock scene uit Athens, Georgia (met REM en B52's). 't Is plezieriger om naar te luisteren dan om op de radio songs te horen die je ofwel te vaak hebt gehoord, ofwel niet goed vindt.

Voornoemde Desmond Child had het ergens in zijn podcast ook over hoe popsterren eigenlijk superhelden zijn. Ze worden zo beschouwd door hun fans - en ze gedragen zich er dan best ook naar, met larger than life performances, outfits, etc. De beste creëren als het ware een persona en houden zich consequent aan de krijtlijnen die zo'n persona/alter ego uittekent. Ik moest aan Child's uitspraak denken toen ik vrijdagavond naar Kinepolis in Antwerpen trok om er "Queen - A Night in Bohemia" te zien, de neerslag van het concert dat de groep op kerstavond 1975 bracht. Ik zag Queen intussen twee keer live, maar het was (vanzelfsprekend) twee keer de versie van de groep met Paul Rodgers als frontman, en minus Roger Deacon op bas. Juist ja: toch niet meteen the real deal. Het dichtst bij het échte Queen kwam ik in de zomer van 1985, toen ik het optreden van de groep (op tv weliswaar) zag tijdens Live Aid. Een kort maar geweldig optreden dat overigens over enkele weken, bij de bioscooprelease van de biopic Bohemian Rhapsody, voor het eerst op vinyl (en andere dragers) uitgebracht wordt.

Om Queen in haar echte glorieperiode, eind 1975, aan het werk te zien - de groep had nauwelijks een maand eerder "A Night at the opera" uitgebracht - was de cinema dus nog niet zo'n slechte plek. Noem het een inhaalbeweging - long overdue. De film (ook uitgebracht als "A Night At the Odeon - Hammersmith 1975") stelde niet teleur. Ik zag een erg verbeten, vurige, haast agressieve versie van de groep, die in versies van White Queen en Liar duidelijk maakte dat niemand klonk zoals hen. Ook Ogre Battle zat er in, een track uit dat fenomenale, grillige, over the top album "Queen II". En de show maakte nog maar eens duidelijk dat met name Freddie Mercury inderdaad een persona was, een superheld die flamboyant, schaamteloos en kleurrijk als een pauw zijn verenpracht ten toon spreidde.

TVDW 20/03/2016 - Anderson Paak - Heart don't stand a chance (2016)

Een rapper, die Anderson Paak? Neen hoor, ook zoveel meer. Hij drumt een flink eind weg, wat maakt dat er naast de beats-uit-een-doosje ook heel wat songs op zijn geweldige album "Malibu" door echt drumgeroffel worden gedragen. En naast de aardige raps heeft hij ook een aardige, soulvolle zangstem in het strottenhoofd. Het zorgt voor een sterk, gevarieerd album, met nummers die nu eens doen denken aan Guru' Jazzmatazz-project of aan Arrested Development's Speech, maar die net zozeer lijntjes uitgooien naar soulhelden van vroeger.

Het maakt dat Paak met de tvdw gaat lopen, in een nochtans erg drukbezette muzikale week. Joe Jackson was in de running met een track uit zijn "Blaze of Glory" album. De Amerikaanse Ruthie Foster gaf een prachtig soulgospelblues concert in Puurs. Muzikaal treinmaatje Wim liet me kennismaken met Silly Sally van Sweet Smoke, een episch, met stereo-effectjes volgestouwde psychedelische bluesjam uit begin jaren seventies. Harry Thumann pikte ik (eindelijk) op bij Shamrockske Nico in Brugge - maar diens Underwater was enkele jaren terug al een tvdw. Zelfs aan Michael Jackson dacht ik even tvdw-gewijs, bij het zien van de uitstekende Spike Lee-reportage From Motown to Off the Wall. En vanuit het Midden-Oosten stuurde een Instagram-kameraad me "Queen II" op. Altijd een leuke bezigheid, om je favoriete Queen-top vijf te maken. Als we de dubbele "Live Killers" buiten beschouwing laten, staat Queen II bij mij op de tweede plaats, denk ik, na "A Day at the Races". Blij 'm nu ook op vinyl te hebben.

Maar de tvdw ging dus naar Paak. Enige minpuntje: de man wil blijkbaar dat zijn naam als Anderson spatie punt Paak wordt gespeld. Doen we natuurlijk lekker niet aan mee. Onnozele hansworst.

TVDW 09/11/2014 - Queen - Sail Away Sweet Sister (1980)

Al die recente tvdw's geven een wat vertekend beeld. Ja, het gaat steeds om het nummer dat in die specifieke week het meeste indruk maakt. Vaak gaat het dus om nieuw materiaal, uit recent verschenen platen. Maar door die benadering, geraken bepaalde favoriete groepen van weleer al eens ondergesneeuwd - bij gebrek aan een concrete aanleiding om hen met een tvdw te bekronen.

Dat geldt tot op zekere hoogte ook voor Queen (al had de groep de voorbije 9 jaar wel een aantal tvdw's). Feit is dat de groep voor mij onlosmakelijk verbonden blijft met mijn tienerjaren en voor een groot deel verantwoordelijk is voor mijn muzikale opvoeding. De net verschenen dubbele verzamelaar "Queen Forever" was afgelopen week een prima aanleiding om me nog eens te verdiepen in hun cataloog.

Weeral een verzamelaar? Ja, maar "Queen Forever" is toch meer dan een doordrukje. Er zijn de drie nieuwigheden, waarvan vooral het nooit eerder verschenen Let me in your heart again, een leftover uit de studiotijd die de groep in 1983 besteedde aan "The Works", verre van onaardig is. Ook leuk is dat Taylor en May bij het compileren voor een keer louter focussen op het melodieuze, rustige werk. Het zorgt voor een vrij homogene verzamelaar, met ook heel wat minder voor de hand liggende, sterke albumtracks (als Drowse en Long Away). Dat daarbij ook een onding als Who Wants To Live Forever de selectie haalt, nemen we er maar bij.

Een tvdw uit die nieuwe plaat dan maar ? Dan kies ik graag voor een albumtrack uit "The Game". Het album met de zilverkleurige hoes kwam uit in de zomer van 1980 . Het was niet mijn allereerste plaat, wél de eerste die ik fysiek zelf, eigenhandig kocht - bij de twee, drie voorgaande, moest mijn mama nog boodschapper spelen. "The Game" is en blijft voor mij een scharniermoment: een intrede in de jaren tachtig, een introductie tot een groep waarvan ik in de daaropvolgende jaren de hele back catalogue zou ontdekken, een plaat met songs die me richting andere muziekgenres stuurde. En ook belangrijk voor mijn zich in de daaropvolgende jaren verder ontwikkelende voorliefde voor synthpop:  "The Game" was de allereerste plaat waarop Queen - vermoedelijk onder impuls van Roger Taylor - een synthesizer toeliet. Een Oberheim OB-X meer bepaald, de synth die ook te horen valt op "Moving Pictures" van Rush. 

Over "The Game" valt nog heel wat te zeggen. Het album kwam na het behoorlijk onevenwichtige "Jazz" en liet een erg Amerikaans klinkende groep horen. Amerikaans, zoals in door zwarte muziek beademde tracks als Another One Bites The Dust en - een van mijn absolute Q favorieten - Dragon Attack. Of ook Amerikaans, zoals in het meer naar classic rock neigende, midtempo Sail Away Sweet Sister. Een nummer dat Guns 'N Roses ooit (op een afschuwelijke manier) bracht. Ik selecteer het origineel graag als tvdw. Let vooral op de fijne, subtiele manier waarop John Deacon in de 40 seconden outro nog wat leuke riedeltjes uit zijn bas haalt.

Queen oogstte trouwens wat het zaaide: "The Game" zou de enige plaat zijn die de nr 1 positie in de VS haalde.

TVDW 20/11/2011 - Yes - Machine Messiah (1980)

Eén maand die mij muzikaal vormde? Slechts één? Dan moet ik misschien wel voor augustus 1980 kiezen. Queen kwam met de release van "The Game" (het allereerste album dat ik van de groep kocht), de soundtracks van "Xanadu" en "One Trick Pony" verschenen die maand, Rush trok in Stony Lake Ontario voor het eerst de studio in voor de opnames van wat "Moving Pictures" zou worden, en AC/DC had net een weekje voordien "Back in Black" uitgebracht. In Engeland stonden David Bowie en Abba die maand op nummer één (met resp. Ashes to Ashes en The Winner Takes it All), in Amerika was dat Olivia Newton-John (met Magic) en Christopher Cross (met Sailing), in België ELO & Olivia (met Xanadu) en opnieuw Abba.

In dat klimaat kwam Yes met een plaat die haaks stond op alles wat in die periode in de hitparade te horen viel: "Drama". De meest vreemde eend in de bijt ook, in de discografie van Yes. Vier van de vijf leden van dat mythische album, stonden afgelopen zondag in de AB. Chris Squire, de man die samen met Jon Anderson de band stichtte, Steve Howe, Alan White en Geoff Downes. Enkel de zanger verschilde: geen Trevor Horn, ook niet het icoon van de groep, Jon Anderson, maar de onbekende Canadees Benoit David. Deze trok zich behoorlijk uit de slag. Anderson in de schaduw spelen, dat was vanzelfsprekend te hoog gegrepen, maar echt pijnlijke momenten waren er evenmin. Hoogtepunten waren een haast vlekkeloze 20+ minuten versie van Fly From Here, en de twee songs van Drama die de setlist haalde. Tempus Fugit kwam als tweede nummer van de avond nog wat aarzelend uit de startblokken, maar Machine Messiah kreeg een grootse, kamerbrede behandeling die de song alle eer aandeed. Nog leuker werd het omdat ik me die avond vergezeld zag van twee van mijn beste vrienden - twee heerschappen ook bij wie "Drama" een even mythische status heeft. Memorabel.

TVDW 04/09/2011 - The Seahorses - Love is the law (1997)

Ik dacht even dat ik droomde. Wat stond er op die onderste rij? D F P? Of F P E? Met de beste wil van de wereld kon ik het niet ontcijferen. Lijntje hoger, dan? Idem. Pas bij de derde rij wist ik de, nu iets grotere, letters te lezen. Overkwam dit mij wel echt? Ik, sinds jaar en dag een Arendsoog? Ja dus, zo knikte de arbeidsarts voorzichtig. Bij het naar huis rijden zong Tom Petty "the good old days / may not return". Wrijf het er maar in, Tom.

Over naar belangrijkere dingen dan maar? Vorige week kreeg het al te weinig bejubelde ambacht van de songschrijver wat aandacht, deze week dat van de producer. Focus op Tony Visconti, de Italo-Amerikaan met het indrukwekkende cv. Dit is de man achter Heroes van Bowie en Golden Brown van The Stranglers. De man die naast Bowie's Berlijn-trilogie in de jaren zeventig ook T-Rex, Iggy Pop, The Sparks, Wings én Thin Lizzy van een meesterlijke sound voorzag. En die de moderne tijd binnensloop met werk voor o.a. Morrissey, Prefab Sprout, Les Rita Mitsouko en Mercury Rev. Een summier maar boeiend carrièreoverzicht biedt de cd "The Record Producers: Tony Visconti". Hierop ook de tvdw, een stevige track van het post-Stone Roses groepje The Seahorses. Je hoort er echo's in van Paul Weller, Oasis, Kula Shaker en, helemaal aan het eind zelfs Queen.

TVDW 10/10/2010 - 10 cc - Feel the benefit (1977)

Some guy on the net thinks I suck and he should know
He's got his own blog

Ouch. Voorzover ik al ten prooi zou vallen aan hoogheidswaanzin en denk dat deze blog iets zou voorstellen in het licht van de eeuwigheid en de constellatie van de sterren , dan zijn Ben Folds & Nick Hornby wel daar om me op mijn plaats te zetten. Feit is wel dat ik met deze post toch mooi aan tvdw nummer driehonderd zit. Een verwezenlijking die net lager scoort dan de overwinningen van Eddy Merckx, de prestaties van Kim Clijsters of de stunts van John Massis, ik weet het. Maar toch.

Aanvinken, dat was het woord van de week inzake muziek. In mijn hoofd zweeft een lijstje met "Artiesten die ik nog live in concert zou willen zien", en sinds deze week heb ik de hokjes naast twee namen alvast kunnen aanvinken. The Steve Miller Band is het type Amerikaanse rockinstituut dat nog maar zelden de Grote Plas oversteekt, dus vandaar een 'must see'. Een fijn concert werd het, waarbij Miller erg sterke gitaarpartijen uit de mouw schudde en de setlist leuke verrassingen als Shu Ba Da Du Ma Ma Ma en Swingtown bevatte. Al waren er ook kanttekeningen. Zo werd Macho City, mijn all time favorite nummer van Miller, niet gespeeld, en was de groepsamenstelling aan de povere kant. De meeste baspartijen werden op keyboard gespeeld, de slaggitarist viel slechts bij enkele nummertjes in als bassist. En backing vocalist Sonny Charles hebben Zinnerboy Bart en ik een tijdje staan uitlachen. Met zijn ingestudeerde danspasjes en tandpasta smile leek wel weggelopen uit een derderangsbar in Las Vegas; Nicole & Hugo in het zwart. Nu, Sonny heeft wel de laatste lach, hoor: op zijn cv staat toch maar mooi een samenwerking met Phil Spector. Vandaar krijgt de man toch een bonus track bij deze tvdw (zie in comments).

Een tvdw die gaat naar de aangevinkte groep nummer twee, 10 cc. Mijn liefde voor de groep is grotendeels terug te brengen tot de geweldige live-dubbelaar Live and let live: avontuurlijke poprock met een hoge dosis eigenzinnigheid. Een echte revelatie voor mij was alvast de locatie, De Roma. Afgebladerde grandeur maar met honderd keer meer sfeer dan de betonnen tweelingsbunker Lotto Arena/Sportpaleis. Bij 10cc zitten tegenwoordig nog drie oudgedienden (songschrijver Graham Gouldman, gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess). Aangevuld met twee uitstekende multi-instrumentalisten zorgde de groep voor a highly enjoyable evening, met songs die live nog bijzonder indrukwekkend klonken. Tijdens I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit goed voor twee keer kippenvel... en dus goed voor een tvdw.

Nog een alinea Virtueel Dagboek, maar dan uit huiselijke kring? Deze week hebben zoon en ik ons geamuseerd met het maken van een cd-compilatie. Zoon moest nl. eergisteren naar het verjaardagsfeestje van zijn chérie Nora en wou haar verrassen met een verzameling van zijn favoriete liedjes. Een wel erg ràre verzameling - en eentje waarin de sporen van de muzikale opvoeding van het kereltje nog vers zijn - maar kom. Queen, The Jacksons, Mika, Peter Wolf, Journey, Sky, Milow, Clouseau, Tom Dice, B.E.P., Abba, Marco Borsato, Semisonic, Anouk, Squeeze, Kula Shaker én Polle Eduard moesten er volgens hem op. "Mijn 20 liefelingsliedjes voor mijn liefelingsmeisje" schreef hij op het zelfgemaakte hoesje. Hopelijk heeft het meisje een brede smaak.

TVDW 12/09/2010 - Mélêe - Teo Torriatte (2010)

Mocht ik portier zijn van deze blog, zou ik dit keer aan de ingang staan met twee bordjes: "Enkel voor hardnekkige Queen fans" en "Goede Smaak Politie niet toegelaten".

Het was voornamelijk melodieuze poprock die afgelopen week de iPod haalde. Van Rob Thomas bijvoorbeeld, de frontman van Matchbox 20, een post-grunge gitaarrockgroepje dat wel wat radiohits scoorde. Thomas is tevens de auteur van "Smooth", de song die dienst deed als Santana's Grammy-kruiwagen. De man kan dus wel een liedje neerpennen. En hij haalde al een tvdw binnen in 2005, zie: http://koop05.blogspot.com/2005/06/tvdw-1206-rob-thomas-i-am-illusion.html. Maar zijn tweede soloplaat, die eigenlijk al vorig jaar een - hier geruisloos gebleven - release kreeg, valt tegen.

Skip naar Brandon Flowers, frontman van The Killers, die gegangmaakt door het aardige Crossfire nu ook zijn full-cd loslaat. Veel Lou Reed meets Dire Straits pop, en enkele tracks die het mogelijk binnenkort nog tot tvdw schoppen.

De tvdw gaat echter naar slice of powerpop nr 3. Mélêe, een groepje uit de Amerikaanse West-Coast met een vergezochte groepsnaam en al meer voor de hand liggende invloeden: Keane, The Killers en Maroon 5. Ze hadden al bijna een tvdw te pakken met hun vorige plaat, waarop naast fijne radiohit "Built to Last" ook een knappe cover stond van "You make my dreams come true" (Daryl Hall & John Oates). De nieuwe plaat Masquerade brengt meer van hetzelfde: catchy pop die schaamteloos lonkt naar zowel radio als tienermeisjes, en als bonus achteraan een verrassende cover. Dit keer zocht Mélêe het niet bij de blue eyed soul van Hall & Oates, maar bij A Day At The Races, misschien wel de beste plaat die Queen ooit maakte. "Teo Torriatte", een ten dele in het Japans gezongen nummer, is een typische compositie van de overjaarse poedel van de band, Brian May. May schreef de meest melige nummers van Queen en durfde al eens een anderstalige tekstflard in een song te smokkelen (hij schreef ook het al even kleverige "Las palabras de Amor"). De jonge gasten van Mélêe kwijten zich prima van hun job om hun coverversie nauw te laten aansluiten bij het origineel. Hulde!

(als bonus vind je in de comments nog een eerbetoon aan 'die andere man' die dit jaar op Pukkelpop het leven liet)

TVDW 01/03/2009 - Peter Buffett - Set us Free (2008)

Voor this week's tvdw was Moondance van Van Morrison in de running. Bart - de zinnerboy die op deze blog vaak opduikt in de comments - had me ages ago gevraagd om een poging tot vertaling van Moondance te maken. Amaai, verre van eenvoudig, zo moest ik vaststellen! Vorige week spraken we op café af om, samen met The Bass Man Named Orf, het resultaat te bespreken (en om en passant wat te ouwehoeren over The Band, John Cougar Mellencamp, The Killers en de dames uit The Pink Flamingo). Hopelijk het begin van een lange traditie, die bijeenkomst.

Maar eerlijk gezegd: Moondance mocht dan al uitvoerig binnenstebuiten zijn gedraaid, ik draaide het nummer vorige week geen enkele keer. En zoals iedereen weet: de wetten van tvdw zijn gebeiteld in steen. Wat ik dan wél regelmatig draaide? Ook daar hangt een verhaal aan vast. Eén van mijn overseas friends is Scott Itter, een man uit Chicago die ik nota bene leerde kennen via een onschuldig mailtje, enkele jaren terug, over Hall & Oates. Een man met het hart op de juiste plaats en iemand die voor geen gat te vangen is qua muzikale smaak, die Scott: hij is erg thuis in metal en rock, maar kan net zo goed lyrisch worden bij Jim Croce. Oh ja, en toen E.L.O. in Chicago was, ging hij nadien nog op stap met de bende, inclusief Kelly Groucutt waar we het hier vorige week over hadden.
Inmiddels mailen Scott en ik mekaar regelmatig, af en toe droppen we een surprise package met cd's, souvenirs, snoepgoed en andere goodies in de mailbox, en zo nu en dan beleven we plezier aan een joint effort: het bespreken van een cd. Iemand interesse om te lezen wat we van de laatste cd van Queen vonden?

(...a deafening silence...)

Hoedanook, hier te vinden:
http://www.drmusic.org/Queen+PaulRodgers-TheCosmosRocks.html

Terug naar de tvdw. Scott besprak onlangs op zijn Doctor Music website een cd van een zekere Peter Buffett. Ik had nog nooit gehoord van de man, maar was wel geïntrigeerd door Scotts lovende recensie. Deze week stuurde hij me een digitaal cadeautje: de hele cd, die ik kon binnenhalen via Amiestreet. Dat soort kerel is Scott. Fijne website overigens, amiestreet.com, check it out. En volledig legaal ook nog!

Dat digitale cadeautje - eerste keer dat me zoiets overkwam - maakte dat Peter Buffett en diens cd Imaginary Kingdom deze week in de iPod kampeerde. Wat een mooie plaat. Blijkt dat Peter de zoon is van economist/multimiljonair Warren Buffett. Hij schreef een deel van de soundtrack van Costners Dances With Wolves, maar werkte ook al samen met R&B-ster Akon. Imaginary Kingdom is een glorieus album dat in de trage nummers doet denken aan Alan Parsons en Pink Floyd, en in de meer up tempo popsongs klinkt als een glossy versie van de laconieke pop van Cake. Het mooist is de productie van de vocals, die erg gelaagd en dichtbij klinken. De cd is best als één lange trip uit te zitten, maar als we er een track moeten uitkiezen, is het Set Us Free: een meditatief nummer met een luie, langoureuze, luxueuze sound.

http://www.sendspace.com/file/9c0heq

Als bonus nog eens die song waarop ik zo hebben liggen te zwoegen, Moondance. Niet de studioversie, wel een live-versie uit april 1970, opgenomen in die legendarische hippietempel, de Fillmore West in San Francisco.

http://www.sendspace.com/file/ljwzdo

TVDW 22/02/2009 - Electric Light Orchestra - Fire on high (1975)

One down, six to go. Als we alle leden van de meest beroemde line-up van E.L.O. met een tvdw eren bij hun heengaan, komen er in de komende jaren nog zes bij. De eerste is naar aanleiding van het schielijke overlijden van Kelly Groucutt, bassist bij E.L.O. vanaf 1975 en dus steunpilaar op klassieke platen als Discovery, Out of the Blue en Time. Je had in die tijd blijkbaar een streepje voor als je met een rare voornaam kwam solliciteren bij Jeff Lynne (Bev, Mik, Kelly en Melvyn), maar dit terzijde.

Meest gepaste tvdw om Groucutt te eren lijkt me de geweldige instrumental "Fire on High", opener van de eerste plaat waarop de man de bas hanteerde: Face the Music. Het was ook de eerste plaat die E.L.O. opnam in de Musicland Studios van Giorgio Moroder in München, onder leiding van de studio engineer van het huis, Reinhold Mack. Diezelfde Mack zou ook het studiowerk verrichten op het merendeel van de Queen-albums tussen 1980 en 1986. Hij wordt zelfs vernoemd in de lyrics van de song Dragon Attack, maar nu wijken we wel héél erg ver af. Rewind naar dat mooie visitekaartje van Groucutt: Fire On High, een nummer met alle vintage E.L.O.-ingrediënten.

http://www.sendspace.com/file/bynjvo

Als extraatje nog een track uit de inmiddels haast onvindbare soloplaat van Groucutt uit 1982. Een album waarop heel E.L.O. minus Jeff Lynne present gaf. Vandaar de haast griezelige vergelijking met de echte E.L.O.-sound (... en vandaar ook de wat zwakkere collecties song op de plaat, vermits songleverancier Lynne ontbrak). De slotsong van de plaat is nog het best, in een complexloze Ringo Starr kinda way.

Kelly Groucutt - Sea of dreams (1982)
http://www.sendspace.com/file/k92ubx

En als bonus extraatje - tja zo kunnen we nog wel even verder gaan - een eigentijdse cover van een van mijn favoriete E.L.O.-nummers, "Here is the news". Getekend een tweetal New-Yorkse meiden met een voorliefde voor Japanse old school synthesizers en met David Lynch als fan in hun adressenboekje. Erg onderkoeld, maar wel charmant.

Au Revoir Simone - Here is the news (2009)
http://www.sendspace.com/file/667szi

TVDW 21/09/2008 - 10 cc - Ships Don't Disappear in the Night (do they?) (live - 1977)

"... But tonight, something very very special. A live recording."
(gejoel van het publiek)
"So we want you all to really let your hair down and enjoy yourself and welcome your own, very own ... (naam van de groep)"

Gek, maar als ik naar een concert ga, hoop ik altijd dat de master of ceremony dit komt aankondigen, net voor het doek opgaat. Mijn eigen weinig toonvaste stem, niet zomaar op een bootleg maar op een officieel uitgebrachte album, dat lijkt me wel wat. 't Is me maar twee keer gelukt trouwens: mijn gejoel werd gecapteerd op het live-album dat Bryan Adams in de gietende regen opnam in Werchter, en op de bonus-cd Live at the AB die bij My Midnight van Steve Wynn zat.

(Wat jammer trouwens dat die traditie van de aankondiging verloren is gegaan; nu staat de PA te blèren tot net voor het concert, dan gaan de zaallichten uit en slungelen de muzikanten op het podium and that's it. Van een mooi doek in rood velours is ook al geen sprake meer).

Bon, zullen we even hebben over live-albums? Het moet blijkbaar wel: dat album van Bryan Adams kocht ik vorige week voor een prikje in een tweedehandswinkel, en deze week kon ik na jarenlang zoeken een van mijn all time favorite live-albums, dat van 10'cc, oppikken. Iemand daarboven zegt: "Gij Zult een live-track tot tvdw uitroepen."

Een live registratie, 't is een moeilijk gegeven. Weinige platen zijn echt memorabel, de meeste zijn slechts bedoeld om extra centen uit de zakken van de fans te slaan. Een live-album werkt ook pas echt goed bij rockoptredens, vind ik. Daft Punk live? Sorry, maar wat moet ik met een live-album van hen, wat staat er op wat ik al niet op de studio-cd terugvindt? En ook funkartiesten met een live-album, dat werkt niet steeds (Gratitude van EW&F is an exception that comes to mind). Even een shortlist van erg knappe platen die de zinderende live experience wél met succes overbrengen op vinyl/cd ? Favorieten die meteen bij me opkomen:

Queen - Live Killers
AC/DC - If you want blood...
Big Country - Live... without a safety net
U2 - Red Rocks Under a Blood Red Sky
J. Geils Band - Blow your face out
Steve Miller Band - Live!
Bob Seger & the Silver Bullet Band - Nine Tonight
Kiss - Alive II

En ook Live and let live, de 10'cc dubbelaar die start met de aankondiging van hierboven (en waaruit de tvdw komt), hoort in dat lijstje. Alles is erop te vinden: de pure popsongs en hitsingles, genre Wall Street Shuffle. De quirky, clevere, humoristische rocksongs (met dito teksten), genre Honeymoon With B Troop. De schaamteloos romantische ballades (het machtige Waterfall en het onvermijdelijke, volledig uit witte watjes opgetrokken I'm not in love). De epische, avontuurlijke, vijf-songs-in-één grandeur (I'm Mandy Fly Me of Feel the Benefit).

In de 80 minuten van deze dubbelaar is er geen moment tijd voor verveling. En er wordt prachtig gemusiceerd: meervoudige stemmen, dubbele gitaren, twee percussionisten/drummers (waaronder Paul Burgess, hier enkele weken terug nog te gast bij The Colourfield).
Het origineel van de tvdw komt uit het debuutalbum van 10'cc (uit 1971), waar het nummertje amper 3 minuten duurde. Hier is de 'XL-versie' uit 1977, die ruim dubbel zo lang duurt.

http://www.sendspace.com/file/f1p5op

Als toemaatje even stilstaan bij het heengaan van alweer een groot muzikaal genie. Neen, ik heb het niet over Rick Wright, toetsenist bij Pink Floyd. Best een aardig groepje en een toffe pee, daar niet van, maar in dezelfde week ontviel ook Norman Whitfield ons. Whitfield, daar kan ik toch meer fijne muzikale momenten bij voorstellen dan bij Wright. Zijn werk bij the Temptations en Marvin Gaye natuurlijk in de eerste plaats. Whitfield wordt vaak geroemd als producer, met zijn breedvoerige, epische studiocollages was hij de Phil Spector van de soul. Maar ook als songschrijver kende hij zijn vak. Deze man schreef bv. mee aan hou-je-vast Ain't Too Proud Too Beg EN aan I heard it through the grapevine EN aan Cloud Nine EN aan War EN aan Just My Imagination EN aan Papa was a rollin' stone EN aan Car Wash. (uitgeteld op het canvas).

Als eerbetoon: mijn persoonlijke favoriet. Uit 1981, van Rose Royce, en met een van oor tot oor glimlachende Whitfield achter de knoppen. Geniet van elke minuut van deze 12 minuten extravaganza. Awesome.

http://www.sendspace.com/file/ci1lse

TVDW 14/09/2008 - Queen + Paul Rodgers - C-lebrity (2008)

Deze week liet Björn Ulvaeus optekenen dat nieuw werk van Abba absoluut geen goed idee zou zijn. Hij dacht dat Abba's nieuwe songs in het geheel niet op zouden kunnen tegen het verwachtingspatroon. En gelijk heeft hij.
Queen bewandelt zoals bekend het andere pad. Uit geldgewin? Ik betwijfel het, ik denk eerder dat May en Taylor na een tijdje tot de conclusie kwamen dat ze dit uiteindelijk het best / het liefst doen, en dat het met Polleke wel klikte, als nieuw strottenhoofd.

De release van de nieuwe Queen-single viel samen met een ander leuk nieuwtje van een van mijn 'old school' helden: Thomas Dolby schreef op zijn blog http://blog.thomasdolby.com/ dat hij vier nieuwe nummers af heeft, en dat EMI hem intussen gecontacteerd had om de eerste twee Dolby-platen opnieuw uit te brengen (met extra's en liner notes). Leuk, hoe Dolby door dat bloggedoe plots heel wat dichter bij zijn fans (waaronder moi) komt. Ook Steve Wynn is zo'n heerlijke blogger - met knappe teksten en af en toe een insight in 's mans werk(wijze). Zelfs Brian May is geen onverdienstelijke blogger, al is zijn Soap Box soms teveel een vergaarbak voor allerlei astrologische weetjes.

Dolby's aangekondigde terugkeer - die nieuwe cd zal nog wel even op zich laten wachten - doet me veel meer dan de nieuwe Queen. Of anders: Dolby's platenwerk anno 08 of 09 zou nog wel eens relevant kunnen zijn, dat van Queen is dat niet meer. Maar ouwe liefde roest niet, dus de nieuwsgierigheid naar de nieuwe single bleef. Ik stond me zelfs af te vragen of ik geen gewijd moment moest creëren om dit voor het eerst te beluisteren. 't Is er niet van gekomen - het perron van Antwerpen Zuid is niet bepaald een Heilige Plaats om in opperste concentratie die eerste luistersessie te ondergaan.

C-lebrity (geschreven door Taylor, met May die ook de baslijn inspeelt, en met een Foo Fighter in de backing vocals) ligt wat in de lijn van latter day stuff van de groep, genre Hammer to Fall, One Vision. De tekst is weinig opzienbarend: ouwe zak klaagt over ziekelijke zucht naar roem bij tienersterretjes. Leuk zijn wel de kleinere toetsjes: de kleine sample van het juichende publiek, en de mooi in de blender gestopte vocals in het refrein.

Hier te vinden:

http://ceroengimnasia.blogspot.com/2008/09/queen-paul-rodgers-c-lebrity-2008.html

TVDW 24/02/2008 - Yes - Man in a white car Suite (live) (1980)

Eind jaren zeventig kampeerde Yes met Roy Thomas Baker (producer van de beste platen van Queen) in een Parijse studio, om te werken aan wat de opvolger voor het album Tormato moest worden. Zonder veel resultaat, echter. Er werd vooral veel ruzie gemaakt, waarna Jon Anderson en Rick Wakeman, bandleden van het eerste uur, besloten om op te stappen. De drie resterende leden (Squire, White en Howe) besloten tegen beter in om terug de studio in te duiken en Yes levend te houden - zonder zanger of keyboardspeler. De oplossing bleek in een klein hoekje te schuilen. In een aanpalende studio waren The Buggles (Trevor Horn en Geoff Downes) aan het werken aan de opvolger van hun debuutplaat, degene waarop Video Killed the Radio Star stond. Prompt was Yes in een nieuwe bezetting geboren. Voor The Buggles was het een carrièrewending die kon tellen: het contrast tussen hun 3-minuten-synthpop en de complexe progrock van Yes kon niet groter zijn.
In augustus 1980 resulteerde de bizarre samenwerking in 'Drama' - zonder twijfel de meest gecontesteerde plaat uit de catalogus van Yes. Een plaat zonder boegbeeld Anderson, dat kon niet goed zijn, meenden vele fans. Nochtans heeft Drama door de jaren heen eerherstel gekregen; vele beschouwen het nu als een van de meest markante platen uit het Yes-oeuvre. Zelfs in België duiken onverwachte fans op: Mauro Pawlowksi nam met zijn zijproject Somnabula 'Daughter of Machine Messiah' op, een knipoog naar de openingstrack van 'Drama'.
De samenwerking tusen The Buggles en Yes bleek van eenmalige aard. Na afloop van de Drama Tour maakten Horn (de übernerd, rechts op de foto hierboven) en Downes nog een tweede plaat met The Buggles, waarna Downes ging spelen bij Asia ('Heat of the moment'!!) en Horn een opmerkelijke carrière uitbouwde als producer. De symfonische sturm und drang van Frankie Goes To Hollywood: van zijn hand. De ultieme new romantics eighties pop van ABC: van zijn hand. De allerbeste 12 inch van de jaren tachtig - Slave to the Rhythm van Grace Jones: van zijn hand. De designersoul van Seal: van zijn hand. Street Fighting Years, Simple Minds' meest epische plaat: van zijn hand. En ironisch genoeg was het ook Horn die zijn rivaal van weleer, Jon Anderson, een schitterende vorm van pensioensparen bezorgde: '90125', de best verkochte Yes-plaat, en de bijhorende single Owner of a lonely heart kreeg ook Horns trademark productie mee.
Mijn liefde voor Yes uitleggen is onmogelijk. Ze startte toen ik bij een vriendin uit Kuringen, die we om een of andere reden de bijnaam 'Mahatma' gaven (don't ask), de plaat 'Tormato' hoorde. Daarna kocht ik Drama en Fragile, twee platen waarnaar ik uren luisterde. En waarnaar ik uren keek, dankzij de fantasierijke uitklapbare hoestekeningen van Roger Dean. Ondertussen zag ik de groep ook al twee keer live, waarvan vooral het optreden in juni 2004 in de Elisabethzaal nog lang zal bijblijven.
'Drama', een van mijn tien 'Onbewoond Eiland Platen', telt amper zes nummers: vijf XXL-nummers en een tussendoortje: 'Man in a white car' duurt anderhalve minuut, werd door Geoff Downes integraal op Fairlight synthesizer ingespeeld en zou volgens de man een eerbetoon zijn aan Gary Numan.
Yes duikt nu pas, als 163ste 'post', op als tvdw. De reden is te vinden in de wondere wereld van muziekblogs, waar ik tot mijn groot plezier bootleg-concerten kan terugvinden van artiesten die ik nooit live gezien heb (J Geils Band, Thomas Dolby, U2) of die al lang onder de zoden liggen (Warren Zevon, Robert Palmer).
De tvdw is dan ook niet de studioversie van 'Man in a white car', maar de versie die tijdens de 'Drama' tour werd gespeeld. De opname is van het concert dat in oktober plaatsvond in het LA Memorial Sports Arena (- met dank aan http://yesshows.blogspot.com, waar ik de bootleg begin deze week vond). Ik heb er met rode oortjes naar geluisterd. Naar 'We can fly from here' en 'Go through this', de twee songs die Yes live speelde maar die niet op Drama geraakten. Naar de stem van Horn, die niet zelden vals klonk - het bewijs dat de man in studio zich wel met Anderson kon meten, maar live tekortschoot. Naar een oervervelende, eindeloze bassolo van Chris Squire. En naar de unieke, instrumentale, door Geoff Downes tot 'Suite' uitgebouwde versie van 'Man in a white car'. Na drie minuten in de Suite maakt Downes een heerlijk zijsprongetje. Het zorgde deze week voor puur kippenvel en rechtvaardigde meteen de nominatie als tvdw.

http://www.sendspace.com/file/tujypv

TVDW 21/01/2007 - Roger Taylor - Racing in the streets (1984)

Van de Bob Seger-tvdw van twee weken terug, waar Springsteen al even vernoemd werd, een bruggetje maken naar deze "Racing in the streets", origineel van The Boss maar hier uit de tweede soloplaat van Queen-drummer Taylor. Taylors twee eerste platen (Fun in Space in 1981 en Strange Frontier drie jaar later) zijn best aardig en vroegen de afgelopen twee maanden regelmatig om aandacht op de iPod. Trivia: naast Springsteen covert Taylor trouwens ook het ultieme anti-oorlogslied "Masters of war" van Dylan. Is Springsteen een even verrassende cover? Ja en neen. De typisch Amerikaanse beeldtaal klinkt wat raar uit de mond van iemand, geboren in Norfolk. Maar het thema van de song - nachtelijke snelheidswedstrijden met auto's, in Fast & Furious stijl - is echt wel een kolfje naar de hand van Taylor. Vergeet niet: dit was de man die "I'm in love with my car" schreef, op "Night at the Opera". Het origineel van Springsteen staat op "Darkness on the edge of town", mijn favoriete BS-album. Taylor covert de song vrij traditioneel, het kippevelmoment in de derde strofe blijft zo intact. Schitterend, hoe Springsteen-de-tekstschrijver het thema van een verloren relatie van middle classers in the promised land hier met enkele zinnen beschrijft. En hulde voor Taylor om de coverversie overeind te houden.

http://www.sendspace.com/file/leg2xb

TVDW 10/12/2006 - Paul Simon - Father and daughter (2006)

Dubbele verjaardag. Honderdste blog-tvdw. Alsook: gisteren werd de jongste dochter twee jaar. Meer dan gepast om een track te plukken uit wat voor mij de allerbeste cd van het jaar was: Surprise, van Paul Simon. Een hoogmis aan subtiliteit, aan clevere songwriting, aan oh zo gedoseerde vocals, aan geïnspireerde songtekstschrijverij.
En terwijl we bezig zijn, laat ik meteen mijn 'Best of 2006' geven.

01. Paul Simon - Surprise

02. Muse - Black Holes and Revelations (over the top sonic adventures)

03. Donavon Frankenreiter - Move by yourself (crossroad between southern rock and laidback soul)

04. Jhelisa - A primitive guide to Being There (staalkaart van soulmuziek in al zijn facetten)

05. John Mayer - Continuum (foutloze rockbluessoulpop)

06. Wolfmother - Wolfmother (jonge lefgozers brengen vette old school hardrock)

07. Josh Rouse - Subtitulo (Amerikaanse singer-songwriter stuff vanuit een Spaans ingeslapen dorpje)

08. Killers - Sam's Town (bevestiging na de hype)

09. Krista Detor - Mudshow (romantische pianoballads voor wie verder wil dan Tori)

10. Ed Harcourt - The beautiful lie (barokke melancholie en weltschmerz van de Britse Tom Waits)

reservebank: The Feeling - twelve stops and home (fijne pop uit de oude doos)

Pffft-plaat van het jaar: Information van Beck. En de alom geroemde laatste van Scritti Politti werkte (God knows I've tried) bij mij ook niet. Mag ik ook nog even melden blij te zijn met de terugkeer van Thomas Dolby? Zijn Sole Inhabitant Tour deed enkel de VS aan, maar de gesigneerde exemplaren van zowel dvd als cd heb ik inmiddels besteld. En de man werkt aan nieuw materiaal. Net als Queen + Paul Rodgers, trouwens - old heroes never die.

Nog even Surprise bejubelen? Het is met voorsprong de plaat met de grootste bewaarwaarde. Simon pakt zware onderwerpen aan als vergankelijkheid, lotsbestemming, en geloof maar hij verpakt ze in heerlijke, vaak lichtvoetige popsongs - met soundscapes van Brian Eno waarin het heerlijk verdwalen is. En er zijn de erg tot de verbeelding sprekende lyrics, zonder twijfel de beste die we dit jaar op cd vonden.

Zoals Simon, in de tvdw, met een knipoog zingt: "I'm gonna stand guard / Like a postcard of a Golden Retriever." Happy birthday, Hanne.

http://www.sendspace.com/file/82cqab

TVDW 01/10/2006 - Ingram Hill - 39 (2005)

Drie van leven bruisende kinderen. Een vrouw die weliswaar twee weken ouder is dan ik ("you know I like my girls a little bit older" - Your Love, the Outfield), maar die me nog steeds scherp houdt. Ouders en schoonouders waar ik het goed mee kan vinden. En - ja, ik adresseer je nu even rechtstreeks - een schare goeie vrienden.
Twee conclusies. Eén: ik ben al erg blij dat ik op mijn 39ste verjaardag deze stand van zaken kan opmaken. Twee: it's all downhill from here. Dat moet haast wel.

http://www.sendspace.com/file/sueqtn

TVDW 23/07/2006 - Muse - Knights of Cydonia (2006)

En dan weten dat ik hun debuut maar niks vond en hun optreden op de wei van Werchter 2004 bij mij als pokkeherrie in het geheugen staat gegrift (we citeren uit het toenmalige artikel: "pedante, loeiharde set" en "een muur van lawaai waar we niet graag tegenaan schuurden"). En nu ben ik haast verplicht hen met een TVDW te bedanken; qua Wiedergutmachung kan het tellen. "Black Holes and Revelations", de overweldigende nieuwe cd van Muse greep me meteen bij het nekvel. Best mogelijk dat aan het eind van de rit 2006 geen enkele cd meer spins zal scoren als de deze. Ze opzetten levert niet zomaar een luisterbeurt op, eerder een heuse sonic adventure. De eerste keren ben je van je sokken geblazen door het avontuurlijke karakter en de no holds barred benadering, de daaropvolgende keren vallen de referenties naar andere groepen je op, rond de achtste sessie ben je opnieuw nuchter genoeg om de niet mis te verstane anti-Bush&Blair lyrics te ontwaren. "Black holes..." is een pompeuze, pompende soundtrack bij deze woelige tijden. Over die referenties: "Starlight" lijkt met zijn rollende baslijn en eenvoudig loopje op de elektrische piano wel op (de betere) Placebo; "Map of the Problematique" start als iets van Depeche Mode met een Cure-gitaartje; de sexy falsetto funk van "Supermassive Black Hole" had op "Head Music" (Suede) kunnen staan; het schuimbekkende "Assassin" wordt voorgestuwd door een intro van pure metal die aantoont dat co-producer Rich Costey zijn strepen verdiende bij Rage Against the Machine. Onderhuids duikt meer dan ooit Queen ook op. Frontman en songschrijver Matthew Bellamy staat bekend als grote Queen-fan, regelmatig duiken dan ook echo's op van Mercury & Co. ten tijde van Queen II of Sheer Heart Attack (de aangezogen multiple backing vocals, de in elkaar geweven zangpatronen, de effectpedalen van May, het alle-meters-in-het-rood slotakkoord in "Take a Bow") - evenwel in een hedendaags geluidstapijt gedrapeerd. Ik maak mezelf graag wijs dat mocht Mercury nog leven, hij met Queen anno '06 een album zou maken dat dichter bij deze van Muse zou liggen, dan bij de pastiche-rock van The Darkness. TVDW kiezen was eens te meer niet makkelijk; slotsong "Knights of Cydonia" won uiteindelijk het pleit. Leuke trivia rond die "Cydonia": dit is een regio op de planeet Mars, eentje waarvan de Mars Global Surveyor in 1998 foto's nam. Op een ervan meenden E.T.-believers in de kraters van Mars een menselijk gelaat te kunnen ontwaren; meteen reden om tal van conspirary theorieën à la Roswell op te starten. Voor Bellamy niet meer dan een aanleiding om een song te schrijven die start als een cyberversie van een instrumental van The Shadows en die eindigt, na een a capella break, met een fantastische tot luchtgitaar uitnodigende outro van twee minuten. De nieuwe Muse: OTT science-fiction rock for now people.

http://www.sendspace.com/file/edrnix

TVDW 02/07/2006 - Queen - Staying Power (USA promo 12") (1982)

De nieuwe Muse wist me op een erg aangename manier te verrassen en was lange tijd in de running voor een TVDW, maar het heengaan van de Turks-Amerikaanse producer Arif Mardin - grotendeels doodgezwegen in de pers - deed alle 'normale' releases wijken. Arif Mardin was een van de allergrootste producers, qua veelzijdig talent haast de evenknie van Quincy Jones (die trouwens zijn allereerste naar hem genoemde studiebeurs toekende aan Mardin, waardoor deze vanuit Istanbul kon gaan studeren in Boston, meteen de start van zijn duizelingwekkende Amerikaanse carrière. Mardin had een hand in diverse persoonlijke favorieten. Niet enkel leverde hij schitterend werk af voor onder meer The Bee Gees en Dusty Springfield; in mijn platenverzameling duikt hij daarenboven op als drijvende kracht achter Aretha Franklin (in haar Atlantic Years), Chaka Khan (right up to "I Feel for you"), Hall & Oates (luister nog eens naar het prachtig opgebouwde "She's Gone"), The Average White Band (o.a. het klassieke funkstuk "Pick up the Pieces"), Scritti Politti (zie: "Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)") en Norah Jones. Maar de meest logische TVDW, fijn volgend op de argumentatie van vorige week, was toch die eenmalige samenwerking tussen Mardin en Queen. "Staying Power" werd het openingsnummer op "Hot Space", niet bepaald het beste maar wel het meest "zwarte" album uit de Queen-cataloog (en het album met bij voorsprong de mooiste hoes). Het album, maar dit terzijde, waarvan sommige bronnen beweerden dat Michael Jackson het later zou citeren als een van de inspiratiebronnen voor diens "Thriller" (al lijkt me dat, baserend op de erg ongelijke kwaliteit van de plaat, te veel eer voor "Hot Space"). Mardin schreef de blazersarrangementen voor "Staying Power". De TVDW is de nooit officieel uitgebrachte 12"-versie van het nummer, de remix werd ingeblikt door John Luongo, iemand die zelf honderden disco- en funkplaten van een extended version voorzag en die later nog zou opduiken als mixer/producer van Novastars debuutplaat (zeer tot ongenoegen van oorspronkelijk producer Wouter Van Belle, maar da's weer een ander verhaal). Meanwhile: focus opeen van de meest a-typische Queen-nummers, eentje waarin Freddie Mercury zijn voorliefde voor zwarte funk volledig de vrije loop kon laten.

TVDW 25/06/2006 - Abba - When all is said and done (1981)

Toegegeven, het staat behoorlijk als een tang op een varken na de Wolfmother-TVDW van vorige week, maar vermits deze blog een soort van "weekboek" hoort te zijn, is het niet meer dan eerlijk om nu baan te ruimen voor Abba, met een even oprechte selectie als het "Pyramid" van vorige week. Afgelopen vrijdag immers de Mamma Mia!-musical gaan zien, en alsof de duivel ermee gemoeid was stootte ik daarenboven twee dagen eerder al in een kringloopwinkel op een dubbele Best Of van Abba. Voor amper 1,5 euro - ik heb niet getwijfeld, en graaide en passant ook nog een cd van Barry Adamson (zie o.a. Nick Cave & the bad Seeds) mee. Abba was samen met Queen ongetwijfeld de meest besproken groep in mijn Wonder Years, waarin ik geinitieerd werd in de popmuziek. Die Wonder Years baken ik qua muzikale vorming af tussen pakweg 1978 en 1985. Vriend Frank (Kapelstraat Heusden in da house!) was de grote Abba-fan, en ik de grote Queen-fan. We lieten geen gelegenheid onbenut om oeverloos te zwetsen over beide groepen, lp's uit te wisselen, mekaars favoriete band te bekritiseren/evalueren.... Zo maakten we ook om de haverklap lijstjes; werd mij opgedragen om de favorieten uit de Abba-cataloog te plukken terwijl Frank hetzelfde moest doen bij Queen. Er is weinig veranderd; mocht ik dat lijstje nu maken, zouden min of meer dezelfde favorieten naar voren komen. Het blijken de glossy, met disco verweven dansbare tracks te zijn. Onder het vroegere werk (ik leg het kantelpunt bij het album Voulez-Vous) tel ik tussen parels als "SOS", "Eagle" en "Knowing Me Knowing You" teveel kinderlijke bubblegum ("Nina Pretty Ballerina", anyone?) en productioneel klinken ze wat vlakjes in vergelijking met mijn favorieten. En dat zijn? Even in random order opsommen. "Lay All Your Love on Me", ook in de bootleg-versie van de Nederlanders van The Bank (- een primitieve langgerekte 12" die ik op vinyl heb en waarvan ik me wijsmaak dat 'ie nu veel geld waard is). "Voulez-Vous", een van de weinige niet in Polar Studios Stockholm opgenomen tracks; Björn & Benny trokken ervoor naar Miami en nodigden Foxy (remember "Get Off") uit om de backing track te verzorgen. En "When All is Said and Done": hoogtepunt uit de allerlaatste Abba-plaat, epische synths en too-close-for-comfort lyrics (Frida verwerkt haar nakende scheiding met Benny met een door Björn geschreven tekst) en dat alles in nauwelijks meer dan drie minuten. Tot slot nog: mijn favoriete Abba-moment ever moet de break zijn in "Gimme Gimme Gimme" (- de bréak, niet dat synthfluitje dat door Stuart Price clever als sample werd gebruikt bij Madonna). Een song die trouwens omwille van de ahum eigenzinnige Leather Nun-cover een paar jaar later nog wat aan betekenis zou winnen. Mag ik me tot slot nog even mateloos ergeren aan het toontje waarmee Abba de laatste jaren dan toch met een soort van eerherstel wordt bedacht? Van "Eigenlijk was Abba nog zo slecht niet" over "Als je goed luistert, hoor je toch dat die spullen best knap in mekaar zaten" tot "aaaah, Abba, woehoe, heerlijke kitsch" - ik krijg het er van. Zich uitputtend in relativeringen om toch maar geloofwaardig te blijven. Fuck 'm. Abba rules zegt deze jongen, die zich overigens intussen - we've come a long way since 1978 - wel kan vinden in de omschrijving "slightly worn / but dignified / and not too old for sex".




enjoy: http://rapidshare.de/files/24146107/2-10_When_All_Is_Said_And_Done_1.mp3.html

TVDW 12/03/2006 - Heaven 17 - Into the blue (2006)

Leuk natuurlijk om vlak na The Human League te komen met een TVDW van wat ooit de siamese tweeling was, maar nu de aartsrivaal. Ik heb altijd al een flinke boon gehad voor Heaven 17, de groep die met hun naam refereerde naar de melkbar in A Clockwork Orange. Hun synth-electro ten tijde van Penthouse & Pavement en The Luxury Gap was schitterend, maar hun meer richting Amerikaanse glossy soul & dance evoluerende stijl van de latere platen kon me evenzeer bekoren. Plus: alle respect voor Martyn Ware en Ian Craig Marsh, de sound wizards van de groep, omdat ze zowel aan de wieg stonden van de carrière van Terence Trent d'Arby (Introducing the hardline werd onder hun vleugels opgenomen) als van de comeback van Tina Turner (haar comeback-single Let's Stay Together, voorbode van het album Private Dancer, kreeg een productie van Ware en Marsh). Heaven 17 heeft net een nieuwe cd uit, Before/After, waarop de drie verder de weg inslaan van de contemporary dance, met duidelijke invloeden van nouveau disco maar ook van groepen als Freeform Five en Gorillaz. Oh ja, er staat ook een merkwaardige maar in feite overbodige cover op van, god beware, Don't Fear the Reaper van Blue Oyster Cult (die Amerikaanse rockdino waarvan de bassist- pop trivia coming up - tegenwoordig meespeelt bij Queen + Paul Rodgers). Veel beter is de TVDW, een wolkje van een song met ademende synths en zweverige, haast Art of Noise-achtige backing vocals.