TVDW 25/10/2020 - The Meters - Just Kissed My Baby (1974)

 

Een van de leukste gevolgen van enerzijds een muziekliefhebber te zijn en anderzijds een vrij uitgebreide muziekcollectie te hebben, is dat de kleinste aanleiding, hoe onbenullig ook, genoeg kan zijn om in je verzameling te duiken en er deze of gene plaat (of cd) uit te plukken en te beluisteren. Een plaat van The Meters bijvoorbeeld, waar we het zo meteen over hebben, voor het eerst in je kast schuiven, kan je plots goesting doen krijgen om die plaat van Metro nog eens op te leggen. Je weet wel, dat groepje van Peter Godwin en Duncan Browne, die beide tijdens hun solocarrière auteur waren van een half hitje, resp. Images of Heaven en Wild Places, en samen als Metro de song Criminal World schreven, later gecoverd door David Bowie op het Let's Dance-album. En ja, ik weet het, we wijken af, maar het is mijn blog. Of dat je, neen mijn redenering is nog niet af, zin hebt om Mental As Anything nog eens op te leggen, een als ik me niet vergis Australisch groepje dat een radiohit had met het nogal cheezy Live it Up. De kleinste aanleiding waarvan in het begin sprake, is in geval - dat had je al geraden - simpelweg dat The Meters op het schap een plaatsje opeisen pal tussen Metro en Mental As Anything in. 

Een andere reden om plots ongelooflijk zin te krijgen om naar de platenkast te hollen, is het lezen van een boek over muziek. "31 Songs", het boek van Nick Hornby, die man die zo schitterend over muziek kan schrijven, graaide ik enkele weken terug mee van bij een uitverkoop van een bibliotheek. Het lezen ervan zorgde dat mijn platenspeler twee onvermoede platen te verwerken kreeg, omdat Hornby het op een bepaald moment heeft over The J. Geils Band en hun lillende coverversie van het door Smokey Robinson gepende First I Look At the Purse, opener van het stomende live-album Full House, en over The Bible, een inmiddels in de obscuriteit verzeild geraakte eightiesband. Zowel J. Geils Band als The Bible zijn trouwens houder van een tvdw, maar dit terzijde. Ik haal het boek hier aan, omdat ik er een paar zinnen van wil opnemen - al was het maar om ze niet kwijt te geraken. "De vloer aanvegen met de smaak van onze kinderen is een van de weinige genoegens die resteren als we oud en overtollig worden en cultureel uitgerangeerd raken" is er eentje. Ik kan hier wat kanttekeningen en persoonlijke reflecties aan hangen, maar het stopt ergens natuurlijk. Een tweede ging over klassieke muziek, waarover popliefhebber-tot-in-de-kist Hornby zegt: "Ik reageer nooit op Mozart of Haydn als muziek, alleen als iets waardoor de kamer tijdelijk anders ruikt, als door een geurkaars." Elders in het boekje "31 Songs" schrijft Hornby iets over hoe een song van Van Morrison op de begrafenis van de auteur mag worden gespeeld - hij beschrijft het op een manier die me hardop aan het lachen bracht (- als dat geen wortel is die voor je neus hangt. Kopen, dat boek!).

Dit alles heeft hoegenaamd niets te maken met The Meters - al heb ik een sterk vermoeden dat Hornby de groep wel kan smaken. De tvdw komt er omdat enkele weken geleden "Rejuvenation" in de brievenbus viel en sindsdien talloze luisterbeurten kreeg. The Meters maakten op die manier een erg grote bocht om uiteindelijk in mijn collectie te belanden. Een bocht die start begin jaren tachtig bij "Freaky Styley" van de Red Hot Chili Peppers, maar dat schreef ik al bij de eerste tvdw voor The Meters, een klein jaar geleden. Bij "Freaky Styley" hoorde ik vermoedelijk voor de eerste keer in mijn leven funk  (on second thought denk ik dat het bij Piece of the Rock van Mother's Finest was), maar eenmaal je het originele spul, the real deal, hoort, dan weet je pas echt wat funk is. The Meters, dat is de pure, onverdunde funk - zonder additieven of kleurstoffen. 

TVDW 19/08/2018 - Junior Walker & The All Stars - Shoot your Shot (1965)

Toen de Queen of Soul eerder deze week stierf, deed me dat terugdenken aan de Blues Brothers-film. Vermoedelijk de eerste keer dat ik haar aan het werk zag, terwijl ze als serveuse in een diner plots Think begon te zingen. De Blues Brothers-film en bijhorende vinylplaat hebben me trouwens wel meer dingen bijgeleerd. Ik herinner me dat ik met muziekvriend (en occasioneel TVDW-commentator) Bart een tijd lang een persoonlijke "sonar"-lijst bijhield. Bedoeling was dat we elkaar elke dag via Spotify met een song (en bijhorende anecdote) verrasten. We hielden het 317 songs vol, en een aantal van die songs betrof de oorspronkelijke versies van liedjes die de Blues Brothers me als prille tiener lieten kennen. Flip Flop & Fly, Rubber Biscuit, Expressway to your heart - dat soort dingen.

Bon, dus Blues Brothers als eerste kennismaking, daarna kwamen Freeway of Love en bijhorende plaat Who's Zoomin' Who, en de duetten met Eurythmics en George Michael (Hey, I'm an eighties kid, what can I say?). Nog wat later leerde ik dan de échte Aretha kennen, degene die in de jaren zestig op Atlantic op zo'n geweldige manier soul met gospel, funk en blues vermengde.

Aretha als tvdw, dus? Mnja, maar er waren nog wel wat muzikale dagboekgebeurtenissen die voor een plaatsje op deze blog vochten.
Zo heb ik sinds kort (opnieuw) een betalend Spotify-abonnement. Eerste was ik deed, was een nieuwe lijst (ja ik ben een lijstjesman) aanmaken, met alle tvdw's. Ik vond er iets meer 600 (van de 700+) terug op Spotify, goed voor ruim 47 uur muziek! Ook dat Sonar-lijstje waarvan eerder sprake, zette ik deze week nog eens op shuffle. Erg leuk om terug te horen.

Was er dan naast Aretha en Spotify nog plaats voor vinyl, afgelopen week? Ja hoor. Zo mocht ik mijn wagen parkeren bij Kris, een voetbalpapa van in de tijd dat Bram nog speelde. Kris werkt op een containerpark en weet sinds kort van mijn vinylverslaving. Bijgevolg zet hij tijdens het werk de binnenkomende black wax voor mij opzij, en afgelopen week mocht ik een eerste keer oogsten. Stapeltje met veel klassiek was mijn deel, en verder een kleine 200 singles (veel seventies disco) en enkele popplaten. Beste eruit (nu komt de link met de tvdw - eindelijk) was "Shotgun" uit 1965, het debuut van Autrey Dewalt, beter bekend als Junior Walker. Eerste keer dat ik Jr. hoorde toeteren was op Urgent, die hit van Foreigner waarop de man een fenomenale sax solo geeft, maar net als Aretha had hij zijn sporen natuurlijk al twee decennia eerder verdiend.

"Shotgun" bevat niet enkel 's mans twee grootste hits, de titeltrack en Roadrunner, maar ook Shoot your Shot, een song die The J. Geils Band een lekkere coverbeurt geeft op hun geweldige live plaat "Blow Your Face Out". Geweldig om nu ook eens het origineel te horen. Wie de track downloadt uit de comments of op spotify gaat zoeken: luister eens naar de allereerste vier seconden. Die high pitched sax. Komt bekend voor, niet? Juist, House of Pain gebruikte het als sample in hun grootste hit, Jump Around.

TVDW 16/04/2017 - J. Geils Band - Flamethrower (1981)

Als ik een lijstje moet maken van artiesten die mijn muzikale smaak het meest beïnvloedden, is hij er waarschijnlijk wel bij. J. Geils mocht dan al, hoe cool hij er met leren jack (tweede van links op de foto) ook uitzag, in de schaduw staan van showbeest Peter Wolf, hij gaf eind jaren zestig wel zijn naam aan wat toen nog de J. Geils Blues Band heette.

Alsof het gisteren was, herinner ik me het moment dat ik Flamethrower hoorde op de radio. Ik dacht meteen impulsief: dat album "Freeze Frame" moet ik kopen. Toen enkele weken na de aanschaf de single Centerfold ontplofte en JGB plots overal opdook, leek het wel alsof ik eigenhandig de band ontdekt had in België. In de daaropvolgende jaren maakte ik er een erezaak van om de hele discografie van de groep bij elkaar te zoeken. Iets wat aanvankelijk niet zo makkelijk was, gezien de vele platen van voor Freeze Frame in Europa nauwelijks bekend waren. Zo leerde ik trouwens ook dat Freeze Frame - en beslist de poppy single Centerfold - niet representatief was voor de groep (- net zomin als Owner of a Lonely Heart dat bijvoorbeeld voor Yes is). Neen, hun echte kracht lag in rhythm & blues, die wat vunzige, zweterige variant van de blues, waarin the J. Geils Band van niemand lessen moest krijgen.

Het strafst kwam hun potje R&B tot het kookpunt op de twee liveplaten "Blow your face out" en "Full House". Maar de tvdw, die moet in de week dat J. Geils het leven liet natuurlijk gaan naar die allereerste kennismaking, Flamethrower. Het is het meest 'zwarte' nummer van Freeze Frame, met invloeden uit funk en hiphop, en het toont aan welke richting Peter Wolf na de split, volgend op het succes van de plaat, zou uitgaan op diens solodebuut "Lights Out".

TVDW 26/04/2015 - J. Geils Band - First I look at the purse (live) (1979)

Het plezier wat uitstellen, om er dan nadien dubbel hard van te genieten. Nog iemand die dat principe toepast? Ik heb het over muziekbeleving natuurlijk, dirty minds. De laatste jaren gaven enkele van mijn muzikale helden een nieuw teken van leven - de meeste recente cd van Thomas Dolby, het opduiken van Rave-Ups zanger Jimmer Podrasky - en telkens huldigde ik bovenstaand principe. 't Is te zeggen: de plaat viel in de brievenbus, en in plaats van hem meteen op te gooien, wachtte ik nog wat tot het Juiste Moment er was. Muziekbeleving is deze dagen sowieso vluchtiger geworden dan een potje ether - even door Spotify scrollen, playlistje op de iPod snel doornemen - dat we dergelijke schaarse momenten van Echt Grote Muzikale Gebeurtenissen toch wat luister moeten bijzetten.

Zo'n Grote Muzikale Gebeurtenis, voor mij dan toch, was het recentelijk op dvd en cd verschijnen van het concert dat The J. Geils Band op 21 april 1979 gaf, voor WDR-programma Rockpalast in de Grugahalle in Essen, Duitsland. Destijds zag ik dat niet op tv; mijn Rockpalast-interesse startte pas een paar jaren later. Ik herinner me nog levendig de passages van onder meer de Red Hot Chili Peppers, George Clinton, Mink DeVille, Huey Lewis, The Police en Chris Rea. Als prille tiener, nog ver verwijderd van de decadente rockzalen als Vorst-Nationaal, was het bekijken van een heus live-optreden op tv nog een belevenis.

Voor wie af en toe halt houdt op deze blog, moge het genoegzaam bekend zijn dat de J. Geils Band bij mij in de bovenste schuif ligt. Live mocht ik ze echter nooit meemaken - het dichtstbij kwam ik nog met een optreden van twee van de bandleden op de Oude Markt in Leuven. De release van het Rockpalast-optreden was dus meteen een van mijn Echt Grote Muzikale Gebeurtenissen. Na het zonet beschreven uitstel van plezier - de dvd lag al zowat twee weken thuis te wachten - heb ik 'm dan toch bekeken. Om te genieten van de leren jekker harmonicaspeler J. Geils, het hoge rock 'n roll gehalte van gitarist J. Geils, het afrokapsel van toetsenist Seth Justman, de sexy attitude van drummer Stephen Jo Bladd, de ultieme cool van bassist Dani Klein, en het charisma (en de glitterbroek) van zanger Peter Wolf. En dan was er nog de tracklisting: de band, in een duidelijke poging om Europa in één klap te veroveren, haalt alles uit de kast tijdens Sanctuary, Looking for a love en de stompende Supremes' cover Where Did Our Love Go. "Zu-ga-be, Zu-ga-be " hoor je het langharige Duitse publiek aan het eind roepen. En dan komt de band nog eens terug voor wat de tvdw is: een cover van First I look at the purse. Dat nummer stond ook al op de debuutplaat van de JGB in 1970 en op hun allereerste live-plaat, het beroemde "Full House". Smokey Robinson schreef de song voor The Coasters. Hier krijgt hij de JGB-behandeling, wat resulteert in withete rhythm & blues.

TVDW 04/05/2014 - Wayne Cochran - Going Back To Miami (1966)

Schrandere geesten zullen al wel opgemerkt hebben dat het wat stilletjes is, qua recente releases op deze blog. Ze staan nog allemaal te wachten hoor, die nieuwe albums van Drive-By Truckers, Elbow, Echo & the Bunnymen, Embrace, Hercules & Love Affair, Kelis, Mos Def, Neneh Cherry, Novastar, Robert Cray, The Horrors, Ray LaMontagne en Todd Terje. Maar... ik sukkel met een knieblessure.

Wat dat er mee te maken heeft? Wel, het maakt dat per week toch al snel twee tot drie uren joggingsplezier wegvallen... en bijgevolg ook de nieuwe albums op de ipod blijven wachten op een beurt. Soit, vanavond afspraak bij de dokter, en morgen bij de kine - hopelijk snel beterschap.

Intussen schakelen we voor de tvdw dan maar terug naar de swinging sixties. Met dank aan The Blues Brothers, die in hun catalogus - net als The J. Geils Band trouwens - regelmatig vergeten pareltjes uit de R&B en soul opvisten. De Blues Brothers-versie van Going Back to Miami is een classic ten huize Koop, maar het origineel, zo leerde een snelle google eerder deze week, is al even goed. Zo vernam ik ook dat Wayne Cochran - aanschouw zijn imposante haardos -  in de jaren zestig eventjes als het blanke equivalent van James Brown werd beschouwd. Inclusief, zo laat youtube zien, snelle danspasjes en theatrale stage-act.

TVDW 29/12/2013 - Lloyd 'Fatman' Smith - Miss Mushmouth (1957)

Heel wat muziek in de huiskamer tijdens deze kerst, omdat ik de kinderen een soort van russische roulette laat spelen met mijn vinylcollectie. Een plaatje kiezen, op basis van de kleurrijke hoes, de groepsnaam, godweetwat... en dan dat meteen op de draaitafel zwieren. Maakte alleszins dat ik heel wat spullen voor het eerst in wel héél veel jaren terughoorde. Maar de tvdw heeft daar geen uitstaans mee. Hij komt uit een van de drie dubbel-cd's die zich op miraculeuze wijze en volstrékt buiten mijn medeweten om een weg wisten te banen naar de kerstboom. Eentje compileert het werk van die extravagente producer Joe Meek, een andere bundelt vroeger werk van het Stax-label. De derde dubbel-cd, The OKeh Story - 50 Original Recordings, staat stil bij het cult-platenlabel uit de fifties, dat voornamelijk bekend is als startpunt voor de carrière van Screamin' Jay Hawkins, Brook Benton en Dave 'Baby' Cortez. De tvdw is van een artiest waar blijkbaar weinig van bekend is, zo leert google me. Tenzij dat de genaamde Lloyd 'Fatman' Smith slechts een handvol nummers opnam en zich verder bezighield als manager van de grote Louis Jordan (die nota bene lang geleden hier ook al een tvdw scoorde).

TVDW 05/09/2010 - Cannibal and the Headhunters - Land of a Thousand Dances (1965)

Soms moet je sterven om enige bekendheid te verwerven. Of om een tvdw in de wacht te slepen. Ironie, vervat in een laatste ademzucht. Ik had tot vorige week nog nooit gehoord van Cannibal and the Headhunters. Tot ik het overlijdensbericht van groepslid Richard 'Scar' Lopez, een goede maand terug van ons heengegaan, en de bijhorende bio las. Cannibal and the Heathunters bleek niet enkel de eerste Amerikaans-Mexicaanse popgroep te zijn, maar ook de allereerste om van het intussen iconische soulnummer 'Land of a Thousand Dances' een hit te maken. Later zouden nog versies van onder meer Wilson Pickett, The Walker Brothers, Tom Jones, Roy Orbison, Ike & Tina Turner en Patti Smith volgen. Midden jaren zestig moet de groep trouwens wel wat aanzien hebben gehad: ze tourden bijvoorbeeld als het voorprogramma van de Beatles door de VS (de tour met o.a. het beroemde Shea Stadium Concert).

In de comments vind je niet enkel een link naar de tvdw, maar eveneens naar het origineel. 'Land of a Thousand Dances' werd immers drie jaar voor de eerste hitversie van Cannibal al opgenomen door de auteur, Chris Kenner, een zwarte zanger uit New Orleans. Het kenmerkende 'na nananana...' was een vondst van Cannibal en hoor je dus niet in het origineel. Als bonus gooi ik er nog een aantal opmerkelijke coverversies tegenaan.

TVDW 18/04/2010 - Peter Wolf - Thick As Thieves (2010)

Een beetje te vergelijken met een goede jeugdvriend, die je plots terugziet en waarbij je meteen denkt: "Dààrom vond ik dat zo'n fijne kerel." Dat effect heeft het horen van Peter Wolf op me. In de nasleep van het succesvolle Freeze Frame ben ik destijds jarenlang zoet geweest met het uitpluizen met de erg rijke geschiedenis die aan dat hitalbum voorafging, en ook de eerste soloplaten van Wolf draaide ik grijs. De laatste jaren krijgt Wolf en de J. Geils Band nog slechts sporadisch een luisterbeurt, maar verloochenen zal ik hen - de haan mag dan nog zoveel kraaien als hij wil - nooit. Wolf is in mijn woordenboek ook een echte original. Je kan niet verkeerd gaan met een man die op de banken van de kunstacademie naast David Lynch zat, die het bed deelde met Faye Dunaway (en het podium met Howlin' Wolf en John Lee Hooker) en wiens stomende live-performance zelfs The Rolling Stones van het podium blies (- check Blow Your Face Out van the J. Geils Band, mijn favoriete seventies live-album).
Nieuwe cd Midnight Souvenirs is niet enkel een prettig weerzien, het blijkt ook een beresterke plaat, waarop Wolf grossiert in rootsy rock, old school funk (met een cover van Allen Toussaint), pure soul en zelfs wat country, en waarop er gastrollen zijn voor Neko Case, de fantastische Shelby Lynne en countrylegende Merle Haggard. De tvdw is een herwerkte versie van een nummer dat Wolf al op zijn tweede soloplaat, in 1987, bracht.

http://www.sendspace.com/file/x7yxid

en hier de eerste versie, uit Come As You Are:

http://www.sendspace.com/file/h7oz91

TVDW 21/09/2008 - 10 cc - Ships Don't Disappear in the Night (do they?) (live - 1977)

"... But tonight, something very very special. A live recording."
(gejoel van het publiek)
"So we want you all to really let your hair down and enjoy yourself and welcome your own, very own ... (naam van de groep)"

Gek, maar als ik naar een concert ga, hoop ik altijd dat de master of ceremony dit komt aankondigen, net voor het doek opgaat. Mijn eigen weinig toonvaste stem, niet zomaar op een bootleg maar op een officieel uitgebrachte album, dat lijkt me wel wat. 't Is me maar twee keer gelukt trouwens: mijn gejoel werd gecapteerd op het live-album dat Bryan Adams in de gietende regen opnam in Werchter, en op de bonus-cd Live at the AB die bij My Midnight van Steve Wynn zat.

(Wat jammer trouwens dat die traditie van de aankondiging verloren is gegaan; nu staat de PA te blèren tot net voor het concert, dan gaan de zaallichten uit en slungelen de muzikanten op het podium and that's it. Van een mooi doek in rood velours is ook al geen sprake meer).

Bon, zullen we even hebben over live-albums? Het moet blijkbaar wel: dat album van Bryan Adams kocht ik vorige week voor een prikje in een tweedehandswinkel, en deze week kon ik na jarenlang zoeken een van mijn all time favorite live-albums, dat van 10'cc, oppikken. Iemand daarboven zegt: "Gij Zult een live-track tot tvdw uitroepen."

Een live registratie, 't is een moeilijk gegeven. Weinige platen zijn echt memorabel, de meeste zijn slechts bedoeld om extra centen uit de zakken van de fans te slaan. Een live-album werkt ook pas echt goed bij rockoptredens, vind ik. Daft Punk live? Sorry, maar wat moet ik met een live-album van hen, wat staat er op wat ik al niet op de studio-cd terugvindt? En ook funkartiesten met een live-album, dat werkt niet steeds (Gratitude van EW&F is an exception that comes to mind). Even een shortlist van erg knappe platen die de zinderende live experience wél met succes overbrengen op vinyl/cd ? Favorieten die meteen bij me opkomen:

Queen - Live Killers
AC/DC - If you want blood...
Big Country - Live... without a safety net
U2 - Red Rocks Under a Blood Red Sky
J. Geils Band - Blow your face out
Steve Miller Band - Live!
Bob Seger & the Silver Bullet Band - Nine Tonight
Kiss - Alive II

En ook Live and let live, de 10'cc dubbelaar die start met de aankondiging van hierboven (en waaruit de tvdw komt), hoort in dat lijstje. Alles is erop te vinden: de pure popsongs en hitsingles, genre Wall Street Shuffle. De quirky, clevere, humoristische rocksongs (met dito teksten), genre Honeymoon With B Troop. De schaamteloos romantische ballades (het machtige Waterfall en het onvermijdelijke, volledig uit witte watjes opgetrokken I'm not in love). De epische, avontuurlijke, vijf-songs-in-één grandeur (I'm Mandy Fly Me of Feel the Benefit).

In de 80 minuten van deze dubbelaar is er geen moment tijd voor verveling. En er wordt prachtig gemusiceerd: meervoudige stemmen, dubbele gitaren, twee percussionisten/drummers (waaronder Paul Burgess, hier enkele weken terug nog te gast bij The Colourfield).
Het origineel van de tvdw komt uit het debuutalbum van 10'cc (uit 1971), waar het nummertje amper 3 minuten duurde. Hier is de 'XL-versie' uit 1977, die ruim dubbel zo lang duurt.

http://www.sendspace.com/file/f1p5op

Als toemaatje even stilstaan bij het heengaan van alweer een groot muzikaal genie. Neen, ik heb het niet over Rick Wright, toetsenist bij Pink Floyd. Best een aardig groepje en een toffe pee, daar niet van, maar in dezelfde week ontviel ook Norman Whitfield ons. Whitfield, daar kan ik toch meer fijne muzikale momenten bij voorstellen dan bij Wright. Zijn werk bij the Temptations en Marvin Gaye natuurlijk in de eerste plaats. Whitfield wordt vaak geroemd als producer, met zijn breedvoerige, epische studiocollages was hij de Phil Spector van de soul. Maar ook als songschrijver kende hij zijn vak. Deze man schreef bv. mee aan hou-je-vast Ain't Too Proud Too Beg EN aan I heard it through the grapevine EN aan Cloud Nine EN aan War EN aan Just My Imagination EN aan Papa was a rollin' stone EN aan Car Wash. (uitgeteld op het canvas).

Als eerbetoon: mijn persoonlijke favoriet. Uit 1981, van Rose Royce, en met een van oor tot oor glimlachende Whitfield achter de knoppen. Geniet van elke minuut van deze 12 minuten extravaganza. Awesome.

http://www.sendspace.com/file/ci1lse

TVDW 20/01/2008 - Don Covay - Yo Yo parts 1 & 2 (1977)

Eigenlijk hadden the Headhunters een goede kans om deze week de tvdw weg te kapen. Een schilderwerkje thuis en dan 'The Return of The Headhunters' opgooien - het zou wel iets worden. Tot de kleinste van drie aankwam, het speelgoedkeyboard tot naast de ipod sleurde en wild begon mee te tokkelen. Amper drie en al een grote toekomst in de free jazz. Maar het keyboardwerk van Hancock had toch wat te lijden onder deze geimproviseerde tussenkomst. Neen, dan maakte Covay enige dagen later toch nog een sterkere indruk.
Inmiddels heeft deze blog de kaap van drie genomen: de allereerste tvdw, van Louis Prima, werd gelanceerd op 16 januari 2005. En nu pas kom ik eindelijk met een aan de J. Geils Band gerelateerde tvdw. JGB is samen met Thomas Dolby de enige artiest waarvoor ik ooit een verzamelwoede ontwikkelde - vinylplaten tot zelfs uit Amerika meeslepend naar huis. Het zou me te ver leiden om heel het JGB-verhaal hier uit te doeken te doen (lees: aanval van luiheid). Maar dat zelfs de muziekquiz, georganiseerd door het heilige triumviraat Hans-Stefan-Ondergetekende, de naam draagt van een JGB-song, zegt genoeg. Overigens: najaar 2008, editie 5 van de Detroit Breakdown muziekquiz - be prepared.
Passons. Een van de leuke dingen aan de JGB is dat de groep regelmatig grasduinde in de vette pot met rhythm & blues uit lang vervlogen tijden. En, zoals dat dan gaat, leer je zo, via via, dieper graven in de muziekgeschiedenis. Otis Rush, Curtis Mayfield, The Strangeloves, Bobby Womack: ze kregen allen extra aandacht dankzij de covers van de JGB. Ook Covay kreeg een eerbetoon: op de tweede plaat van de groep coverden ze het door hem gepende, prachtige 'The Usual Place'. Don Covay zou in 1984 ook meeschrijven aan Peter Wolfs eerste solohit 'Lights Out'. Het ontvoogdingswerk van de JGB liet me later ook een geweldige tributeplaat kopen, waarop naast Wolf o.a. Ron Wood, Living Colour, Iggy Pop en Nona Hendryx songs van Covay brachten.
Op de erg fijne blog http://oufarkhan.blogspot.com vond ik vorige week een rarity van Don Covay, een plaat die opnames tussen 1971 en 1977 bundelde. Een collectie stomende R&B was het, nauwelijks van een deftige productie voorzien maar rauw en ongefilterd op plaat gesmeten. De tvdw is zo'n wilde, alle-meters-in-het-rood opname, een losgeslagen 'jam' waarin alle muzikanten zich ophitsen om tot het uiterste te gaan. Om het driejarig bestaan van de blog te vieren: hierbij de twee delen van het nummer en als extra bonus 'The Usual Time' van de JGB. Driedubbele tvdw voor de prijs van één.

part 1:
http://www.sendspace.com/file/7sufpl

part 2:
http://www.sendspace.com/file/x6rb9f

JGB:
http://www.sendspace.com/file/7yxvyl

TVDW 07/01/2007 - Bob Seger & the Silver Bullet Band - You'll Accomp'ny me (live - 1981)

Het eerste jaar Leuven stond niet enkel gelijk met mijn eerste ervaring met Vorst Nationaal, maar tevens met een geweldige ontdekkingstocht bij gelijkgestemde muziekliefhebbers. Voornamelijk op kot werden heel wat cassettes en platen uitgewisseld. Jesus & Mary Chain, Big Audio Dynamite, Talking Heads maar ook ZZ Top, Stevie Ray Vaughan, Frank Zappa (Tied to the whippin' post!), ik slurpte het allemaal gulzig op. Ook Bob Seger kreeg de nodige aandacht, en met name dan diens dubbele plaat Nine Tonight, nog steeds een van de beste live-registraties (samen met Blow Your Face Out van the J. Geils Band). 200% typische Amerikaanse rock, is wat Seger destijds bracht: stomend en met een sterke onderstroom van zweterige R&B (hij nam niet zomaar een cover op van "Tryin' to live my life without you"), en in de teksten een staalkaart van het stoere maar romantische, epische, beeldrijke jargon waaruit ook initiaalgenoot Bruce Springsteen uit put. Twee nummers werden echte hoogtepunten in dat eerste jaar Pol&Sok, en beide kwamen van die live-plaat Nine Tonight: Night Moves en de TVDW met die rare spelling. Seger zou nog een favoriet afleveren voor de dj van de faculteitsbar, in de vorm van het anthem "Old Time Rock 'n Roll". Van de man is er trouwens een lijntje te trekken richting een andere van mijn favorieten, Boz Scaggs, want de twee zaten begin jaren zeventig nog samen in wat The Bob Seger System heette. En Seger nam tussen haakjes vorig jaar nog een redelijk aardige nieuwe Face the Promise, evenwel zonder zijn - wat een superbe naam voor een begeleidingsband, niet? - Silver Bullet Band. En waarom nu Seger met een TDVW bedanken? Allemaal terug te brengen tot het het leuke feestje van my man Dela in Leuven, afgelopen donderdag, inclusief fijne babbel met studiegenoot Stef (hasn't changed a bit) en bijhorende ouwe koeien die uit de sloot werden gesleept.

A gypsy wind is blowin' warm tonight
the sky is starlit and the time is right
and still your tellin' me you have to go
before you leave there's somethin' you should know

Jongens, jongens - wat een intro...

http://www.sendspace.com/file/7itt46

TVDW 22/01/2006 - Roxy Music - In the midnight hour (1980)

Het schielijke heengaan van "the wicked one" geeft me de kans om stil te staan bij een van mijn favoriete platen van de jaren tachtig. Om Wilson Pickett eer te betuigen, had ik ook kunnen kiezen voor de weergaloze live-versie van het mede door Fats Domino geschreven "Land of a 1000 Dances" door The J. Geils Band, maar het werd uiteindelijk "In the midnight hour", de muzikale handtekening van Pickett, maar dan in de versie van Roxy Music. Wilson Pickett zat nog voor zijn solo-carrière bij Stax al in een soortement soul-supergroep, the Falcons. Wie zat er nog in dat groepje? Eddie "Knock on wood" Floyd, Sir Mack Rice (die later de originele versie van "Mustang Sally" zou brengen) en Joe Stubbs, broer van Four Tops-stichter Levi Stubbs. Terug naar Roxy Music en het in 1980 verschenen album Flesh & Blood, mijn favoriet uit hun cataloog. Ik weet het, die-hard fans zullen eerder opteren voor de beginperiode van "Do the strand" en "Virginia Plain", maar ik hield altijd al meer van de polished, glossy designer sound die de groep bracht vanaf Manifesto. Herinner u de weergaloze wijze waarop de arty farty's de disco omarmden op "Angel eyes". Flesh & Blood ging verder op de ingeslagen weg, met het nog steeds fantastisch klinkende "Same old scene" als tweede knipoog naar disco. Opmerkelijk op het album zijn verder de twee covers - opmerkelijk qua keuze en qua versie - van "Eight miles high" en "In the midnight hour". En het album pakt uit met twee héérlijke ballads, waarop Bryan Ferry toch laat zien veel meer te zijn dan een nichterige nouveau riche. Zowel op "Oh Yeah" - fantastische tekst, trouwens - en afsluiter "Running wild" tilt hij de nummers naar een hoger niveau, met zijn bijzonder melodieuze zanglijn. Respect voor Roxy, en RIP Wilson.

TVDW 28/08/2005 - Mark Owen - Believe in the boogie (2005)

Mr. & Mrs. Smith. Film niet gezien, maar vorige week werkte ik me wel doorheen de soundtrack. Een wel erg heterogeen zootje songs, met enkele absolute klassiekers (Tainted Love van Soft Cell, Love Stinks van The J. Geils Band) zij aan zij met eigentijdse, vreselijke covers van o.a. "Used to love her" (Guns 'N Roses in een ska-versie gestopt), You Are My Sunshine (in een punkrock-versie) en "You give love a bad name" (in nu-metal). Neem daarbij nog wat ultra mellow stuff van Air Supply en Captain & Tennille, en je vraagt je luidop af wie zo'n soundtracks in Gods naam koopt (laat staan: apprecieert). En toch stond er helemaal achteraan de cd, als laatste nummer, een song waarbij we onze oren spitsten: Believe in the boogie. Een pure onversneden popparel, fast paced en met catchy hooks en een heerlijk refrein, voortgestuwd door een snelle akoestische gitaarriedel die wat doet denken aan het begin van The Headmaster's Ritual van The Smiths (al heeft de zonnige feel-good song van Owen daar voor de rest helemaal geen uitstaans mee). Tot mijn verbazing hoorde ik een dag later, in de supermarkt of all places, dezelfde song uit de PA (zonder enige twijfel de ENIGE keer in mijn hele leven dat de muziek van de Delhaize er in geslaagd is om op een aangename manier mijn aandacht te trekken). Dus blijkbaar moet de song als single zijn uitgebracht (?). Ik wacht vooralsnog tot StuBru, Radio 1 en/of Donna hem oppikken (het is een passe-partout van een song, die overal terecht kan). Intussen ben ik vanmorgen gaan googlen om meer te weten over die Mark Owen: blijkt het te gaan om de babyface van weleer uit Take That! De song komt blijkbaar uit zijn inmiddels al derde soloplaat, van eerder dit jaar. Daarmee wordt meteen één van mijn stokpaardjes nog eens bevestigd: you can't judge a book by looking at the cover, een "blinde" luisterbeurt, niet gehinderd door enige voorkennis of vooringenomenheid, is nog steeds verre weg de beste manier om muziek te beoordelen.