TVDW 29/05/2022 - Cock Robin - The Promise You Made (1985)

Ik moet opletten dat deze blog geen collectie van lijkredes wordt. Ze vallen immers als vliegen de laatste tijd, mijn muzikale helden van weleer. Vorige week Vangelis, deze week Andy Fletcher, stichtend lid van Depeche Mode, en Yes-drummer Alan White. Ik leerde White - en Yes - kennen eind jaren zeventig, met het album "Tormato". Niet bepaald het artistieke hoogtepunt uit de cataloog van de band, maar met de heerlijke drumbreak in de song Release Release stond er wel een 'moment' op die plaat, eentje die de interesse in de groep danig aanwakkerde. Ik zag White in de daaropvolgende jaren ook een drietal keer aan het werk, dus een tribute tvdw was beslist niet onverdiend. Maar toch zoek ik 'm deze week in de meer persoonlijke sfeer. 

Mijn moeder is intussen al 84 en ze is lid van een turnkring die tijdens het jaarlijks ledenfeest ook ruimte laat voor de senioren om twee dans/turnoefeningen te doen. De tijd is niet altijd even barmhartig in deze leeftijdscategorie. Dit jaar moesten drie van de oudere dames in de weken voorafgaand aan het evenement, afhaken door ernstige gezondheidskwalen. Mijn mama stond er afgelopen week wel, samen met zes andere kranige dames. Een van de turnoefeningen - nu ja, het zijn eerder bewegingsoefeningen die min of meer synchroon worden gebracht - was op de tonen van de hit van Cock Robin. De zachte, lichtjes weemoedige melodie, en dan die oudjes hun aarzelende pasjes zien zetten, zichtbaar trots om nog te mogen optreden, om er nog bij te zijn: het had iets ontroerends. Vandaar de tvdw. Als muzikaal moment van de week kon het tellen.

Hopelijk is ze er volgend jaar nog bij. Er zijn geen zekerheden meer.

TVDW 13/10/2019 - Vince Clarke Paul Quinn - One Day (Extension) (1985)

Een fame dodger, zo wordt hij wel eens genoemd. Vince Clarke liep inderdaad altijd in een wijde boog rond succes - of beter gezegd, rond het beroemd zijn dat succes met zich brengt. Zeker in het begin van zijn carrière zijn er enkele sprekende voorbeelden. Clarke begon in de prille jaren tachtig met synths te prutsen nadat hij OMD's debuut had gehoord, zette vervolgens Dave Gahan voor de microfoon en doopte zijn groepje Depeche Mode. Hij schreef zowat de hele eerste plaat van Depeche Mode - inclusief I just can't get enough - alvorens het hazepad te kiezen. Toen vervolgens ook Yazoo te succesvol werd, sloeg hij opnieuw enkele donkere steegjes in, alvorens uiteindelijk met Erasure zijn status te bestendigen.

Het is uit een van die donkere steegjes dat this week's tvdw komt. Clarke had na de split met Yazoo het idee om met een wisselende batterij van zangers liedjes te maken. Hij kwam niet verder dan twee experimenten, met achtereenvolgens een Noord-Ierse en Schotse gastzanger. Het eerste (Never Never, met Feargal Sharkey, onder de naam The Assembly) werd het bekendst, het tweede levert deze week de tvdw op. Om nog even in de anekdotiek te duiken: Clarke schreef One Day samen met Jamie Morgan en Cameron McVey. Die laatste zou naam maken als stuwende kracht bij Massive Attack en Portishead, terwijl Morgan vooral bekend werd als mode-icoon: hij was verantwoordelijk voor de zogenaamde 'Buffalo' stijl. Om helemaal af te drijven: Morgan en McVey brachten in 1986 een single uit met op b-kant het nummertje Looking Good Diving With The Wild Bunch, inclusief een rap van Neneh Cherry. Die song zou twee jaar later drastisch herwerkt worden tot, juist ja, Cherry's debuutsingle... Buffalo Stance.

Na One Day te hebben opgenomen, kwam Clarke uiteindelijk uit met Andy Bell als zanger. Samen richtten ze Erasure op, een groep die de daaropvolgende twee decennia bijzonder succesvol werd (- om voor mij volstrekt onduidelijke redenen, overigens). Clarke heeft parallel met Erasure wel altijd nog wat experimentjes links en rechts gedaan. Eerder dit jaar dook hij bijvoorbeeld nog op een remix van Almost, een nummer uit... OMD's debuutplaat.

Normaal gezien zoek ik bij elke tvdw een foto van de groep/artiest in kwestie. Hier maak ik graag een uitzondering, omdat net de hoes voor mij zo speciaal is. Naast muziek is Action Man immers een van mijn hobby's, en ik heb al heel wat platen waarbij net die Action Men op de hoes afgebeeld zijn. Het leuke is dat die platen me steevast opgestuurd worden vanuit de Instagram-community. Ik kreeg er de afgelopen jaren al uit Hongkong, Utah USA en Spanje. Deze week kwam er een postpakket uit Parijs, waarin One Day zat. Met vier Action Men, weliswaar onscherp, op de hoesfoto.

TVDW 31/10/2010 - Yazoo - Ode to Boy (1983)

Leuk weerzien met dat onwaarschijnlijke duo dat begin jaren tachtig even meeschreef aan de geschiedenis van de pop: de zware stem van de al even zwaargebouwde Alison Moyet versus dat schriele, schuchtere mannetje achter de keyboard, Vince Clarke. Die laatste schreef trouwens wel meer paragrafen in het Grote Synthboek: hij leverde de eerste hits voor Depeche Mode, stapte dan drie jaar over op Yazoo, pende samen met Feargal Sharkey het wonderlijke Never Never voor The Assembly, om daarna het - wat mij betreft redelijk verfoeilijke - Erasure uit de grond te stampen.
Yazoo bracht onlangs het live album Reconnected uit, een neerslag van hun reunie-concerten. Het deed me teruggrijpen naar "Upstairs At Eric's" (1981) en naar "You and me Both" (1983), de twee enige wapenfeiten van het duo. Fijne, naïeve, springerige pop, maar ook enkele donkere, melancholische streepjes muziek. Zoals de tvdw.

TVDW 19/04/2009 - Depeche Mode - Jezebel (2009)

Mmm, moeilijke keuze deze week. Aanbod was nochtans ruim genoeg. Er was die plezierige ontdekking genaamd Jaydiohead - een mashup van de superbe rijmelarij van Jay Z met muziek van Radiohead, erg straf gedaan. Er was die bootleg van een Thin Lizzy concert, in Boston in 1978; lekker cocky en onstuimig. Er was die erg boeiende reportage op Canvas, met focus op Frank Zappa. Er was dat album van Kings of Leon van vorig jaar, dat ik nog eens een beurt gaf - staan toch vele potige songs op. Er was een verzameling prettig gestoorde liedjes van Nederlandse makelij, homemade by the Dday. Er was de dubbelaar van Steve Wynn & the Dragon Bridge Orchestra - Live in Brussel. Zijn laatste plaat kon me niet overtuigen, na het concert bleef ik ook met mixed feelings achter maar kijk: de live-registratie (met mijn gejoel ergens in de mix) weet dan weer wel 200% te overtuigen. Raar.
Over concerten: er was het concert zaterdagavond in Puurs waarbij Paul Michiels optrad met de Koninklijke Harmonie Concordiavrienden uit Kalfort, en waar o.a. mijn oudste dochter in het kinderkoor stukjes Eloise, Rue des Bouchers en zelfs Demaciado Corazon mocht zingen. Vooral Michiels' versies van Changes en van Forever Young waren erg mooi. Het eerste is altijd al een van mijn favorites van Soulsister geweest en neen, het tweede betrof niet de song van Dylan, wel die van Alphaville. Bob wacht trouwens woensdag in Vorst.
En dan was er nog die nieuwe Depeche Mode. Ik heb altijd al een haatliefde verhouding gehad met de groep. Als tiener was er geen band die ik meer haatte, maar dankzij single Dream On, het album Exciter, een geweldige concert-dvd en een fabuleuse doortocht in het Sportpaleis ging ik overstag. Wat me wel stoort, is de overdreven credibiliteit die de groep tegenwoordig geniet. Consequent je ding blijven doen is één manier om uiteindelijk lof te oogsten, maar die 10' dat Dave Gahan klinisch dood was na een OD geeft de man blijkbaar een aura van gevaarlijke rockgod. Slaat nergens op, the man wouldn't bust a grape in a fruit fight.
Plus, toch raar dat bij de recensies van de nieuwe Depeche-cd Sounds of the Universe iedereen het blijft hebben over de bewogen carrière van de groep, terwijl het feit dat de nieuwe cd wel erg middelmatig is, netjes verzwegen wordt. Net als bij de recente U2 lijkt het weer alsof de belofte van een interview met Gahan + de launch van een nieuw album van een Grote Naam volstaan om alle kritische bespiegelingen over boord te gooien. Sounds of the Universe is vooral in de eerste helft erg flauwtjes. Volgens een niet te verklaren opbouw bevinden de enige vier goeie songs zich allemaal achteraan. Jezebel is de meest opvallende, gebracht als een soortement crooner waar Marc Almond (of zelfs Costello) ook raad mee zouden weten, met een fijne lap tekst (verliefd op een lichtekooi) en met een mooie outro: beetje twinpeaks-achtig gitaartje, op een bedje van synthgekabbel.

http://www.sendspace.com/file/stoer7

TVDW 24/08/2008 - Booka Shade - Outskirts (2008)

Kunnen Duitsers boeiende muziek maken? Tuurlijk.
In de eerste week vakantie vond ik de nieuwe cd van Booka Shade wel wat hebben, qua lekker in het oor glijdend, hip materiaal. Normaliter net iets bezuiden mijn smaak, dit soort electro downtempo house callitwhatuwill, maar en toe buiten de lijntjes treden mag, niet? Dit duo uit Berlijn werpt net genoeg herinneringen op aan eighties relikwieën als Numan, Yazoo of Depeche Mode om het aangenaam te houden voor deze ouwe zak. Nieuwe cd The sun and the neon light kan niet echt tot op het eind overtuigen, maar vooraan zitten toch enkele sfeervolle lappen synth goodies. Zoals deze 'Outskirts'.

http://www.sendspace.com/file/uxwma8

TVDW 13/01/2008 - Jean Michel Jarre - Oxygene part II (1977/2007)

Mijn vader kocht ergens rond 1973 een super 8 camera, wat wil zeggen dat van dan af een aantal van de 'sleutelmomenten' van mijn jeugd (verjaardagen, communiefeesten, vakanties...) op film vastgelegd werden. Een tijd terug slaagde mijn moeder erin om via via de super 8 filmpjes op videocassette te laten kopiëren, waarna onze goede vriend Miguel op zijn beurt de boel kopieerde naar een tiental dvd's. Afgelopen week bekeek ik de eerste dvd en zag voor het eerst nog eens die beelden van lang geleden. Een van de fragmenten betrof een dagtrip van ons gezin naar het Duitse pretpark Phantasialand. Te oordelen aan de beelden moet ik toen ongeveer acht zijn geweest. Ik herinner me vooral een theater waarin we allemaal zo'n gek 3D-brilletje moesten opzetten, waarna een goochelaar allerlei truukjes uithaalde, met dieren die schijnbaar tot in ons gezicht geslingerd werden. Het maakte een hele indruk op me. (Wat dit te maken heeft met de tvdw? Geduld!)
Een dag na de dvd met 'memories of days gone by' schoof ik de dvd van Oxygene in de lader; eind vorig jaar uitgebracht naar aanleiding van de 30ste verjaardag van deze klassieker. Jean Michel - inderdaad, zonder koppelteken - Jarre maakte er een 'new master recording' van (dwz dat hij de hele plaat opnieuw inspeelde, maar met dezelfde analoge synths en sequencers van toen) en liet tegelijk een live-uitvoering van de plaat filmen. In de Alfacam-studio's in Lint dan nog, waar ook Steracteur/Sterartiest en andere grote shows opgenomen worden. Op het live-concert kon hij de overdubs van het origineel vanzelfsprekend niet doen (de man heeft maar twee handen) dus liet hij zich omringen door vier muzikanten, die met een extra batterij vintage synths aan de slag konden. En om het geheel nog specialer te maken, liet hij alles (ook) in 3D filmen. Ahà, nu zijn we er. Ik dus, in dezelfde week waarin ik mijn eerste 3D-ervaring van 30 jaar geleden bekeek, toevallig opnieuw met zo'n brilletje voor de tv - voor een herontdekking van Oxygene.
Feit is dat Jarre samen met Kraftwerk en Vangelis het heilige triumviraat vormt bij de popularisering van synthmuziek. Terwijl Engeland en de VS het gros van de pop- en rockgeschiedenis schreven, waren het artiesten uit Frankrijk, Duitsland en Griekenland die de eerste hoofdstukken rond de synthesizer invulden. Raar. Ik heb altijd wel een boon gehad voor synths, al was ik vals tiener minder in het genre thuis dan mijn neven Dirk en Peter, die o.a. met Tomita en Tangerine Dream aankwamen. Ik hield het op (Jon &) Vangelis en keek tegelijk met interesse naar de omarming van de synths door new wave (Gary Numan, Thomas Dolby etc.).
Inmiddels zijn Jarre en co. geëvolueerd tot dino's, maar een frisse beluistering van Oxygene toont ook nu nog de kracht van het album, vol atmosferische soundscapes die afwisselend zweverig en bezwerend klinken. Ik kan me overigens best voorstellen dat synthliefhebbers als Martin Gore van Depeche Mode, Alex Callier en de mannen van Air met veel interesse de heruitgave van Oxygene zullen bekijken/beluisteren. En David Dewaele van Soulwax zal met jaloerse blik kijken als Jarre de Moog Liberation, de eerste draagbare synth, over de schouder legt.
Oxygene part IV werd als single een erg grote hit en hielp mee om van het full-album 15 miljoen exemplaren te verkopen. Maar als tvdw kies ik toch voor het minstens even sterke part II, een kleine acht minuten synth extravaganza, met dank aan Moog, ARP en Korg.

http://www.sendspace.com/file/d4nd9w

TVDW 23/07/2006 - Muse - Knights of Cydonia (2006)

En dan weten dat ik hun debuut maar niks vond en hun optreden op de wei van Werchter 2004 bij mij als pokkeherrie in het geheugen staat gegrift (we citeren uit het toenmalige artikel: "pedante, loeiharde set" en "een muur van lawaai waar we niet graag tegenaan schuurden"). En nu ben ik haast verplicht hen met een TVDW te bedanken; qua Wiedergutmachung kan het tellen. "Black Holes and Revelations", de overweldigende nieuwe cd van Muse greep me meteen bij het nekvel. Best mogelijk dat aan het eind van de rit 2006 geen enkele cd meer spins zal scoren als de deze. Ze opzetten levert niet zomaar een luisterbeurt op, eerder een heuse sonic adventure. De eerste keren ben je van je sokken geblazen door het avontuurlijke karakter en de no holds barred benadering, de daaropvolgende keren vallen de referenties naar andere groepen je op, rond de achtste sessie ben je opnieuw nuchter genoeg om de niet mis te verstane anti-Bush&Blair lyrics te ontwaren. "Black holes..." is een pompeuze, pompende soundtrack bij deze woelige tijden. Over die referenties: "Starlight" lijkt met zijn rollende baslijn en eenvoudig loopje op de elektrische piano wel op (de betere) Placebo; "Map of the Problematique" start als iets van Depeche Mode met een Cure-gitaartje; de sexy falsetto funk van "Supermassive Black Hole" had op "Head Music" (Suede) kunnen staan; het schuimbekkende "Assassin" wordt voorgestuwd door een intro van pure metal die aantoont dat co-producer Rich Costey zijn strepen verdiende bij Rage Against the Machine. Onderhuids duikt meer dan ooit Queen ook op. Frontman en songschrijver Matthew Bellamy staat bekend als grote Queen-fan, regelmatig duiken dan ook echo's op van Mercury & Co. ten tijde van Queen II of Sheer Heart Attack (de aangezogen multiple backing vocals, de in elkaar geweven zangpatronen, de effectpedalen van May, het alle-meters-in-het-rood slotakkoord in "Take a Bow") - evenwel in een hedendaags geluidstapijt gedrapeerd. Ik maak mezelf graag wijs dat mocht Mercury nog leven, hij met Queen anno '06 een album zou maken dat dichter bij deze van Muse zou liggen, dan bij de pastiche-rock van The Darkness. TVDW kiezen was eens te meer niet makkelijk; slotsong "Knights of Cydonia" won uiteindelijk het pleit. Leuke trivia rond die "Cydonia": dit is een regio op de planeet Mars, eentje waarvan de Mars Global Surveyor in 1998 foto's nam. Op een ervan meenden E.T.-believers in de kraters van Mars een menselijk gelaat te kunnen ontwaren; meteen reden om tal van conspirary theorieën à la Roswell op te starten. Voor Bellamy niet meer dan een aanleiding om een song te schrijven die start als een cyberversie van een instrumental van The Shadows en die eindigt, na een a capella break, met een fantastische tot luchtgitaar uitnodigende outro van twee minuten. De nieuwe Muse: OTT science-fiction rock for now people.

http://www.sendspace.com/file/edrnix

TVDW 29/01/2006 - Depeche Mode - The Sinner in me (2005)

Toegegeven, ik ben erg laat bekeerd. Meer nog: er was in mijn tienerjaren geen enkele groep die ik meer haatte, dan Duran Duran en Depeche Mode. De eerste ligt nog steeds redelijk onderaan in de schuif, maar Depeche Mode heeft eerherstel gekregen. Het nummer dat voor de déclic zorgde, was "Dream on", eerste single van die vorige cd Exciter. Ook nieuwe single "Precious" wist me meteen te bekoren en intussen heb ik de groep ook twee keer erg overtuigend uit de hoek weten te komen, live in het Sportpaleis. Een eerste keer bij de Exciter Tour - met Fad Gadget, die enkele weken zou heengaan, nog in het voorprogramma, hij speelde toen een versie van Who Let the Dogs out(!) - en een tweede keer afgelopen zondag (ik moet eigenlijk zeggen "vandaag", de tvdw is gedateerd op zondag 29/1 maar ik schrijf deze tekst in feite drie dagen later - aah, de charlatans van de journalistiek!). Live valt met name frontman Dave Gahan op: een kruising van de sex-appeal en energie in Michael Hutchence en de bezielde, met bijbelse iconen jonglerende volksmenner in Nick Cave. Sidekick en principal songwriter Martin Gore valt ook op, maar dan eerder in negatieve zin, met een potsierlijke podiumoutfit en een onbehouwen, nichterige performance. Raar dat op de setlist van afgelopen zondag geen enkele track opdook uit Exciter. TVDW "The Sinner in Me" werd wel live gespeeld, net als een vijftal andere nummers van de aardige nieuwe cd Playing the Angel. Het is vooral op plaat dat de song tot een hoogtepunt uitgroeit. Donker en beklemmend, zoals vele van de beste DM-songs, en met een fijn instrumentaal tussenstuk, waarin electronica gekoppeld wordt aan lichte, knisperige drum 'n bass.