TVDW 31/12/2023 - Smokey Robinson - Can't Fight Love (1981)

 

TVDW 990. Vermoedelijk al wel eens eerder vermeld, maar ik laat mijn kinderen regelmatig willekeurig een plaat uit de kast trekken, om zo mezelf soms te verrassen (- en de platencollectie zelf te herontdekken). Ze maken er dan een sport van om de plaat op te leggen zonder dat ik mag kijken, zodat ik de artiest in kwestie moet raden. 

Deze week belandde de grote Smokey Robinson op die manier nog eens op de platendraaier. Toegegeven, niet met zijn beste album - daarvoor is "Being With You" net iets te sugary, iets waar Smokey sowieso een handje van weg heeft, en te gedateerd klinkend. Maar bij de eerste track van de b-kant spitste ik toch de oren. Vooral dan omdat de song zo sterk lijkt op Shake Your Body van The Jacksons. Uncanny, zoals dat dan heet in het Engels. Catchy song, though - en rond de 4 minuten grens voorzien van een straffe break. Goed voor een tvdw. Op naar 2024!

TVDW 09/08/2015 - Stevie Wonder - Boogie On Reggae Woman (1974)

De Stevie Wonder en de platen die hij vanaf begin jaren zeventig begon te maken? Daar valt nauwelijks iets aan toe te voegen. Perfecte platen, tijdloos, met nauwelijks een zwakke plek, vol met bezielde, geëngageerde songs, origineel in productie en arrangement... en we kunnen nog wel even doorgaan met argumenten. De tvdw komt uit de plaat met de bizarre titel "Fulfillingness' First Finale" (ik heb me altijd afgevraagd wat dat betekent - een Bijbelse verwijzing?). Het album waar ook het hoekig funky You Haven't done Nothing opstaat, en het later door George Michael gecoverde They Won't Go When I Go. Michael Sembello en The Jackson 5 komen er op meespelen, net als Minnie Ripperton en Paul Anka. Maar op de tvdw, het door een heerlijk wobbly groove voortgestuwde Boogie On Reggae Woman, speelt Wonder zowat alles alleen. Twee jaar later zou de man "Songs in the Key of Life" uitbrengen, die uppercut van een plaat en het hoogtepunt uit zijn Gouden Periode.

TVDW 10/10/2010 - 10 cc - Feel the benefit (1977)

Some guy on the net thinks I suck and he should know
He's got his own blog

Ouch. Voorzover ik al ten prooi zou vallen aan hoogheidswaanzin en denk dat deze blog iets zou voorstellen in het licht van de eeuwigheid en de constellatie van de sterren , dan zijn Ben Folds & Nick Hornby wel daar om me op mijn plaats te zetten. Feit is wel dat ik met deze post toch mooi aan tvdw nummer driehonderd zit. Een verwezenlijking die net lager scoort dan de overwinningen van Eddy Merckx, de prestaties van Kim Clijsters of de stunts van John Massis, ik weet het. Maar toch.

Aanvinken, dat was het woord van de week inzake muziek. In mijn hoofd zweeft een lijstje met "Artiesten die ik nog live in concert zou willen zien", en sinds deze week heb ik de hokjes naast twee namen alvast kunnen aanvinken. The Steve Miller Band is het type Amerikaanse rockinstituut dat nog maar zelden de Grote Plas oversteekt, dus vandaar een 'must see'. Een fijn concert werd het, waarbij Miller erg sterke gitaarpartijen uit de mouw schudde en de setlist leuke verrassingen als Shu Ba Da Du Ma Ma Ma en Swingtown bevatte. Al waren er ook kanttekeningen. Zo werd Macho City, mijn all time favorite nummer van Miller, niet gespeeld, en was de groepsamenstelling aan de povere kant. De meeste baspartijen werden op keyboard gespeeld, de slaggitarist viel slechts bij enkele nummertjes in als bassist. En backing vocalist Sonny Charles hebben Zinnerboy Bart en ik een tijdje staan uitlachen. Met zijn ingestudeerde danspasjes en tandpasta smile leek wel weggelopen uit een derderangsbar in Las Vegas; Nicole & Hugo in het zwart. Nu, Sonny heeft wel de laatste lach, hoor: op zijn cv staat toch maar mooi een samenwerking met Phil Spector. Vandaar krijgt de man toch een bonus track bij deze tvdw (zie in comments).

Een tvdw die gaat naar de aangevinkte groep nummer twee, 10 cc. Mijn liefde voor de groep is grotendeels terug te brengen tot de geweldige live-dubbelaar Live and let live: avontuurlijke poprock met een hoge dosis eigenzinnigheid. Een echte revelatie voor mij was alvast de locatie, De Roma. Afgebladerde grandeur maar met honderd keer meer sfeer dan de betonnen tweelingsbunker Lotto Arena/Sportpaleis. Bij 10cc zitten tegenwoordig nog drie oudgedienden (songschrijver Graham Gouldman, gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess). Aangevuld met twee uitstekende multi-instrumentalisten zorgde de groep voor a highly enjoyable evening, met songs die live nog bijzonder indrukwekkend klonken. Tijdens I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit goed voor twee keer kippenvel... en dus goed voor een tvdw.

Nog een alinea Virtueel Dagboek, maar dan uit huiselijke kring? Deze week hebben zoon en ik ons geamuseerd met het maken van een cd-compilatie. Zoon moest nl. eergisteren naar het verjaardagsfeestje van zijn chérie Nora en wou haar verrassen met een verzameling van zijn favoriete liedjes. Een wel erg ràre verzameling - en eentje waarin de sporen van de muzikale opvoeding van het kereltje nog vers zijn - maar kom. Queen, The Jacksons, Mika, Peter Wolf, Journey, Sky, Milow, Clouseau, Tom Dice, B.E.P., Abba, Marco Borsato, Semisonic, Anouk, Squeeze, Kula Shaker én Polle Eduard moesten er volgens hem op. "Mijn 20 liefelingsliedjes voor mijn liefelingsmeisje" schreef hij op het zelfgemaakte hoesje. Hopelijk heeft het meisje een brede smaak.