TVDW 18/02/2018 - OMD - Ghost Star (2017)

Hoe zou INXS geklonken hebben, mocht Michael Hutchence nog leven? Ik vraag het me wel eens af. Om twee andere uit de eighties ontsproten iconen als ijkpunt te nemen: zouden ze de weg van U2 zijn opgegaan, of die van Simple Minds? Met andere woorden: zouden ze nog een klassieker in de mouwen hebben gehad, zoals de Ieren met All That You Can Leave Behind? Of zouden ze, zoals de Schotten, enkel in de kaart van hun trouwste fans hebben blijven spelen?

Ook al braken de laatste platen van U2 evenmin potten, ik ben de eerste om toe te geven dat ze het pleit gewonnen hebben. Ze bleven langer relevant, en oogstten meer bijval en lof voor hun pogingen tot vernieuwing. Simple Minds verraste vorig jaar weliswaar met een geslaagde oefening in "Acoustic", maar hun albums met nieuw materiaal zijn bezwaarlijk klassiekers te noemen. Hier en daar een lichtpunt, ja, op elke plaat wel een paar, maar geen songs die je van je sokken blazen.

Toch blijf ik, beetje tegen beter weten in, 'de nieuwe Simple Minds' steevast een kans geven. Zij kleurden met New Gold Dream per slot van rekening méér mijn jeugd dan U2 met October. Zij gaven me per slot van rekening ook mijn allereerste concertervaring, die oktober in 1985 in Vorst-Nationaal. Zulke dingen blijven hangen.

Maar die nieuwe plaat, tja neen, die is dus eens te meer geen hoogvlieger. Wat vooral opvalt is dat Simple Minds meer sound dan song is geworden. Dat gezwollen, kamerbrede (en voor fans: imposante) geluidstapijt is er nog steeds. Maar de songs? Die beklijven nauwelijks. Dan was ik de voorbije week heel wat meer te spreken (nu komen we eindelijk tot de tvwd) over de meest recente worp van OMD. Niet veel van verwacht, van die eind 2017 verschenen "The Punishment of Luxury". Maar kijk, de groep rond de twee stijve Britse synthheads-op-leeftijd (die er nog steeds uitzien als boekhouders) weet een goed evenwicht te vinden tussen de meer experimentele 'Kraftwerk Light' songs uit hun vroege periode en de meer commerciële periode.

TVDW 11/10/2015 - Midnight Oil - King of the Mountain (1990)

Natuurlijk zou ik jullie, zoals zo vaak, weer kunnen vervelen met een overzicht van de vinylkoopjes van afgelopen week - en daar dan een tvdw uit plukken. Niet dat er geen kanshebbers waren, hoor. "Tapestry" van Carole King eindelijk op vinyl kunnen scoren - om maar één voorbeeld te geven - daar wordt een mens gelukkig van.

Maar ik sta liever stil bij mijn kinderen. Ook zij moeten mijn vinylaankopen lijdzaam ondergaan. Meestal sta ik in de woestijn te roepen, als ik enthousiast een plaatje opgooi. Meewarige blikken zijn mijn deel - of erger nog, apathie. Zelfs als (of misschien: net omdat) ik wild luchtgitaarspelend de aandacht tracht te trekken. Maar af en toe lukt het wel. Zoals vorige week, bij het opgooien van (alweer een #thriftstorefind) "Blue Sky Mining". Dan staat de jongste, Hanne, plots samen met mij rond te springen voor de stereo, terwijl King of the Mountain uit de luidsprekers schalt. Zij met danspasjes en brede lach, ik met een verbeten trek rond de mondhoeken op mijn imaginaire Fender rammend.

Mijn kinderen hebben natuurlijk hun eigen muziek en hun eigen referentiekader. Maar die momenten dat ze oversteken naar mijn deelverzameling, die tracht ik toch vast te houden. Elien die een blik van herkenning deelt als ik Semisonic nog eens laat horen. Bram die het gitaargeluid van The Edge meteen opmerkt of die, als ik een plaat van Charlie Parker bovenhaal, zegt: "Aha, streepje jazz!". En Hanne dus, met wie ik sinds afgelopen week een voorliefde deel voor dat snedige nummer van die Australische rockgroep van weleer.

TVDW 02/11/2014 - Cold War Kids - Hotel Anywhere (2014)

Eigenlijk heb ik al een paar weken lang zin om iets uit die nieuwe Foo Fighters te posten als tvdw, maar hun nieuwe cd is eigenlijk nog niet uit. Het argument om dan toch al een Foo-track te tvdw'en (ja dat is een werkwoord), is de uitstekende reportage Sonic Highways, waarin de groep de muziekgeschiedenis van een Amerikaanse stad en opnamestudio documenteert en aan het eind mondjesmaat een nieuwe track van het nog-te-verschijnen album loslaat op de wereld. Wat een geweldige documentaires levert dat toch op, waarbij steeds Grohl's grenzenloze liefde voor muziek centraal staat.

De drie nieuwe songs die Foo Fighters op die manier al kenbaar maakte, zijn, ruiterlijk toegegeven, heel wat avontuurlijker dan wat er op "Hold My Home" staat, de nieuwe, inmiddels vijfde plaat van Cold War Kids. En toch sta ik er van te kijken hoe negatief en zelfs down right vijandig de reviews wel zijn, op websites als Pitchfork of zelfs het Belgische Cutting Edge ("bericht aan de fans: koop deze plaat niet" - komaan zeg!). Het wordt de band blijkbaar kwalijk genomen dat ze te 'mainstream' zijn geworden, ze worden zelfs - oh horror - hier en daar vergeleken met U2. Gek misschien, maar in mijn woordenboek is 'mainstream' alleszins allesbehalve een scheldwoord. Wat wil dat dan eigenlijk zeggen, 'mainstream'. Behaagzuchtig? Mikkend op een groot publiek? Wees gerust, voor zover dat al zondes zouden zijn, bezondigen de so-called indie gebleven groepjes zich er ook aan, je moet al een erg naieve muziekliefhebber zijn om dat te ontkennen. En los daarvan, wat is er in Godsnaam mis met U2? Hun zielsverkoop aan Apple en hun matige laatste platen zorgen er blijkbaar meteen voor dat de hele songcataloog van de groep onder de mat wordt geveegd.

Soit, ik kan nog wel even doorgaan, maar ik realiseer me nog net op tijd dat niemand dit leest.  

TVDW 08/06/2014 - Joe Jackson - Got the Time (1979)

Ook die originele reportage "Springsteen & I" gezien? Gemonteerd met uitsluitend beeldmateriaal van fans, waaronder velen die in amateuristische filmpjes uitlegden wat The Boss voor hen betekende. Niet dat ik me geroepen voel, maar mocht ik zoiets filmen, zou ik het waarschijnlijk hebben gehad over "Born in the USA". Niet mijn favoriete Springsteen-plaat, ik denk dat dat "Darkness on the Edge of Town" zou zijn, maar wel degene waaraan ik de meest warme herinneringen heb.

Met een handvol vrienden trokken we na de middelbare school samen, en voor  het eerst zonder ouders, op vakantie. Richting Spanje ging het, en we hadden een walkman bij voor onderweg. Springsteens "Born in the USA" zat daarbij. Net als "An Innocent Man" van Billy Joel. En Peter die verderop in mijn straat woonde, had "U2 Live at Red Rocks" en "Look Sharp" van Joe Jackson mee op cassette, zo herinner ik me.

Ik zie ons daar nog staan op het terrasje van ons goedkope appartement, de walkman doorgevend. Moet je hiernaar luisteren! No Surrender van Springsteen. Leave a tender moment alone van Joel, met Toots Thielemans op mondharmonica, Party Girl van U2. En Jackson met dat geweldige debuutalbum van hem, waar ik met stijgende verbazing naar luisterde. Zo vitaal, zo scherp, doorrazend en voorbij in een goed halfuur, gekenmerkt door een grote hoogdringendheid. Songs die moesten gemaakt worden, teksten die moesten uitgespuwd worden. Teksten, waarin geklaagd werd over vervelende achtergrondmuziek in de supermarkten en over roddelkranten. Maar vooral toch waarin de schlemielige hoofdpersoon aan de zijlijn stond te klagen over onbereikbare meisjes. Identificeren met muziek was zelden makkelijker.

TVDW 02/10/2011 - REM - Strange currencies (1994)

You are the greatest thing since bread came sliced. Veel beter vind je ze niet, de songteksten. Mid air tussen New York en Brussel las ik op het inflight entertainment programma dat REM gesplit was (excuseer - de stekker er had uitgetrokken, om de meest gebezigde uitdrukking van het laatste jaar te gebruiken, jongens toch STOP DAAR MEE). Ik beschouw me eerder liefhebber dan fan van de groep. Enerzijds omdat mijn interesse uit hoogtes en laagtes bestond, anderzijds omdat ik REM met moeite die draak van een song Shiny Happy People kan vergeven. Juist: uitgerekend de song die de afgelopen jaren nog zo hemeltergend veel gedraaid wordt.

De omstandigheden in acht genomen, was Leaving New York natuurlijk een gepaste tvdw geweest. Prima song, daar niet van, maar ik pluk toch uit "Monster". De plaat trapt af met een song die bewijst dat je zelfs met de naam Kenneth in de titel een catchy tune kan maken. Verderop komt Thurston Moore van Sonic Youth meespelen (op Crushed with eyeliner, een song over Courtney Love met de leuke oneliner She's three mile of bad road). "Monster" is REM's "Achtung Baby", geen enkel album uit hun cataloog bevat meer reverb, feedback, vervormde vocals en luide gitaren. De tvdw is een van de rustpunten en lijkt wel een uitbreiding van Everybody Hurts, dat uit de aan "Monster" voorafgaande plaat "Automatic for the People" kwam.

TVDW 18/10/2009 - Robbie Robertson - Broken Arrow (1987)

In a Robbie kinda vibe, afgelopen week. Dankzij de dvd The Last Waltz (dank, Zinnerboy) en het vrijwel gelijktijdig herontdekken van Robertsons soloplaat uit 1987 - een plaat die ik al te lang ongemoeid had gelaten. Een album dat dezelfde grootse, wijdse sfeer uitademt als een paar andere ijkpunten uit dezelfde periode: nummers als The Maker van Daniel Lanois en Big Sky Country van Chris Whitley, en albums als The Joshua Tree van U2 en So van Peter Gabriel. Opmerkelijk ook dat Robbie's debuut ondanks alle grote namen (Gabriel, U2, Neville, Danko, Katché, Levin...) zo'n homogene indruk weet te maken. De verdienste van Lanois, ongetwijfeld. Ik heb altijd een soft spot gehad voor zowel Maria McKee als voor The BoDeans, en ook zij leveren op deze plaat een welkome bijdrage. Broken Arrow is, tussen alle andere parels, het absolute topnummer. Smachtende melacholie, uitgespreid op een cinemascope geluidstapijt.

http://www.sendspace.com/file/h318us

Als bonus The Ballad of Jenny Rae, het mooiste nummer van The BoDeans, uit Outside Looking In (ook al uit 1987).

http://www.sendspace.com/file/q9clga

TVDW 08/03/2009 - The Hoodoo Gurus - Hallucination (1989)

Samen met Nico & Nico genoten van de weergaloze Theo Maassen: een fast-paced monoloog van ruim anderhalf uur waarin Barba Mama, voorvochtmensen, pa's eieren, over het tapijt schurkende homo's, de Man van Zes Miljoen en een heleboel poignante opmerkingen ondergebracht werden: respect! Maar Maassen is geen muziek (buiten de tune van DJ Shadow die na afloop door de boxen galmde), dus niet TVDW-fähig.

De nieuwe U2 dan misschien? Mijns inziens heeft U2 twee soorten platen: overgangsplaten en scharniermomenten. Bij die laatste reken ik The Joshua Tree, Achtung Baby en All that you can leave behind. Albums die niet enkel een nieuwe hoofdstuk waren in hun discografie, maar ook meteen een paragraaf opeisten in het grote boek De Geschiedenis van de Rock. De nieuwe is duidelijk een overgangsplaat.
Ik hoorde een echt gewéldige song, Moment of Surrender, waarin de groep het kruispunt tussen soul en gospel opzoekt. Ik hoorde twee erg sterke song naar het eind van de plaat, White as Snow en Cedars of Lebanon. Maar ik hoorde ook veel effectjes (om niet te zeggen gimmicks), veel productie en veel matige songs die in het verlengde liggen van die teleurstellende eerste single. Drie sterke momenten op elf, da's een slecht rapport. Ik las dat U2 met een vijftigtal songs de studio introk voor een laatste, finale selectie; ik vraag me af wat er dan in de vuilnisbak belandde. Nog een geluk dat Bono op deze plaat (nog steeds/meer dan ooit) een geweldige zanger blijkt, en ook als tekstschrijver met meerdere knappe lijntjes komt.

Neen, dan heb ik meer plezier beleefd aan het afstoffen van dat album dat de Australische Hoodoo Gurus eind jaren tachtig uitbrachten. Altijd een goed teken, als je een plaat na meer dan tien jaar nog eens bekijkt en je meteen bij het lezen van de songtitels opnieuw alle melodieën voor de geest kan halen. Wat een geweldige titel draagt dat album, trouwens. Magnum Cum Louder. Gedachtensprong naar het gezin: volgend schooljaar start mijn oudste dochter met het middelbaar, we zijn dit weekend naar de opendeurdag van een potentiële school geweest en bleven lang stilstaan bij de erg gedreven lerares Latijn. Mocht het inderdaad Latijn worden, begrijpt de dochter binnen afzienbare tijd die woordspeling. Latijn en rock, ze gaan wel degelijk samen.

Dat The Hoodoo Gurus voor rock staan, is een understatement. Er was een tijd dat ik me volledig onderdompelde in de gitaarrock, college-rock en garagerock. The Del Fuegos, Dream Syndicate, Beatfarmers, Rainmakers, Rave-Ups, Tragically Hip... alle brachten ze platen uit die ik nog steeds koester. Vanuit Australië sloten The Hoodoo Gurus aan bij dat groepje guitar slingers. Luister naar het heftige "Hallucination", en als bonus naar het meer poppy maar al even mooie "Another World" (gezegende met een geweldige break vanaf 1'25"). Van diezelfde, foutloze plaat. Magnum Cum Louder. Hoe komen ze er op...


http://www.sendspace.com/file/r01tr2

bonus:
http://www.sendspace.com/file/4rtj46

TVDW 21/09/2008 - 10 cc - Ships Don't Disappear in the Night (do they?) (live - 1977)

"... But tonight, something very very special. A live recording."
(gejoel van het publiek)
"So we want you all to really let your hair down and enjoy yourself and welcome your own, very own ... (naam van de groep)"

Gek, maar als ik naar een concert ga, hoop ik altijd dat de master of ceremony dit komt aankondigen, net voor het doek opgaat. Mijn eigen weinig toonvaste stem, niet zomaar op een bootleg maar op een officieel uitgebrachte album, dat lijkt me wel wat. 't Is me maar twee keer gelukt trouwens: mijn gejoel werd gecapteerd op het live-album dat Bryan Adams in de gietende regen opnam in Werchter, en op de bonus-cd Live at the AB die bij My Midnight van Steve Wynn zat.

(Wat jammer trouwens dat die traditie van de aankondiging verloren is gegaan; nu staat de PA te blèren tot net voor het concert, dan gaan de zaallichten uit en slungelen de muzikanten op het podium and that's it. Van een mooi doek in rood velours is ook al geen sprake meer).

Bon, zullen we even hebben over live-albums? Het moet blijkbaar wel: dat album van Bryan Adams kocht ik vorige week voor een prikje in een tweedehandswinkel, en deze week kon ik na jarenlang zoeken een van mijn all time favorite live-albums, dat van 10'cc, oppikken. Iemand daarboven zegt: "Gij Zult een live-track tot tvdw uitroepen."

Een live registratie, 't is een moeilijk gegeven. Weinige platen zijn echt memorabel, de meeste zijn slechts bedoeld om extra centen uit de zakken van de fans te slaan. Een live-album werkt ook pas echt goed bij rockoptredens, vind ik. Daft Punk live? Sorry, maar wat moet ik met een live-album van hen, wat staat er op wat ik al niet op de studio-cd terugvindt? En ook funkartiesten met een live-album, dat werkt niet steeds (Gratitude van EW&F is an exception that comes to mind). Even een shortlist van erg knappe platen die de zinderende live experience wél met succes overbrengen op vinyl/cd ? Favorieten die meteen bij me opkomen:

Queen - Live Killers
AC/DC - If you want blood...
Big Country - Live... without a safety net
U2 - Red Rocks Under a Blood Red Sky
J. Geils Band - Blow your face out
Steve Miller Band - Live!
Bob Seger & the Silver Bullet Band - Nine Tonight
Kiss - Alive II

En ook Live and let live, de 10'cc dubbelaar die start met de aankondiging van hierboven (en waaruit de tvdw komt), hoort in dat lijstje. Alles is erop te vinden: de pure popsongs en hitsingles, genre Wall Street Shuffle. De quirky, clevere, humoristische rocksongs (met dito teksten), genre Honeymoon With B Troop. De schaamteloos romantische ballades (het machtige Waterfall en het onvermijdelijke, volledig uit witte watjes opgetrokken I'm not in love). De epische, avontuurlijke, vijf-songs-in-één grandeur (I'm Mandy Fly Me of Feel the Benefit).

In de 80 minuten van deze dubbelaar is er geen moment tijd voor verveling. En er wordt prachtig gemusiceerd: meervoudige stemmen, dubbele gitaren, twee percussionisten/drummers (waaronder Paul Burgess, hier enkele weken terug nog te gast bij The Colourfield).
Het origineel van de tvdw komt uit het debuutalbum van 10'cc (uit 1971), waar het nummertje amper 3 minuten duurde. Hier is de 'XL-versie' uit 1977, die ruim dubbel zo lang duurt.

http://www.sendspace.com/file/f1p5op

Als toemaatje even stilstaan bij het heengaan van alweer een groot muzikaal genie. Neen, ik heb het niet over Rick Wright, toetsenist bij Pink Floyd. Best een aardig groepje en een toffe pee, daar niet van, maar in dezelfde week ontviel ook Norman Whitfield ons. Whitfield, daar kan ik toch meer fijne muzikale momenten bij voorstellen dan bij Wright. Zijn werk bij the Temptations en Marvin Gaye natuurlijk in de eerste plaats. Whitfield wordt vaak geroemd als producer, met zijn breedvoerige, epische studiocollages was hij de Phil Spector van de soul. Maar ook als songschrijver kende hij zijn vak. Deze man schreef bv. mee aan hou-je-vast Ain't Too Proud Too Beg EN aan I heard it through the grapevine EN aan Cloud Nine EN aan War EN aan Just My Imagination EN aan Papa was a rollin' stone EN aan Car Wash. (uitgeteld op het canvas).

Als eerbetoon: mijn persoonlijke favoriet. Uit 1981, van Rose Royce, en met een van oor tot oor glimlachende Whitfield achter de knoppen. Geniet van elke minuut van deze 12 minuten extravaganza. Awesome.

http://www.sendspace.com/file/ci1lse

TVDW 13/07/2008 - Louis Jordan & His Tympany Five - Sure had a wonderful time (1946)

Weekje vol met jazz en rhythm & blues uit de oude doos. Donderdag samen met Bata naar Gent om er de meester, Herbie Hancock, aan het werk te zien. De setlist sprong wat tezeer van de hak op de tak. Van een Joni Mitchell cover over een overbodige, populistische versie van When Love Comes to Town tot instrumentale funkjazz - er zat te weinig samenhang in de set. Enkel op het eind ging het dak eraf, met Canteloupe Island en Chameleon. Doodjammer dat Herbie die laatste track speelde met - letterlijk - de blik gericht op zijn uurwerk. De instructies om de curfew van 1:00 AM niet te overschrijden, moeten erg dwingend zijn geweest. Toch blij dat ik de man eens live zag, samen met klasbakken als Vinnie Colaiuta (Sting! Zappa!) en bassist Dave Holland.

Voor de tvdw moeten we terug naar een ogenschijnlijk banaal winkeltje op de dijk van Middelkerke, met imitatiejuwelen, goedkope parfums, b-film dvd's en ultragoedkope compilatie-cd's. Maar wat vond ik een week geleden? 'BD Jazz', van de Franse uitgeverij Nocturne: een mooi verzorgde langwerpige doos in hard karton, met twee cd's van een jazz-artiest, in combinatie met een arty 'BD' over de artiest in kwestie. Prachtige uitgaves, ik nam meteen de long boxes mee van Jordan, van Gene Krupa (die van zijn "syncopated style", weet je wel) en van Lester Young (as namedropped op de eerste plaat van Gutterball!). Luisteren naar Louis Jordan op weg naar Herbie Hancock: a perfect match.
Dat Jordan hands down een van mijn favorieten is in het genre prille R&B, jump blues en swing jazz, moet wel te maken hebben met de platencollectie van mijn vader. Ik herinner me dat ik als ukkie de plaat van The Glenn Miller Orchestra fantastisch vond - dat legt een basis.
Jordan was dé grote man in de jaren veertig en vijftig, en de eerste grote zwarte ster uit Amerika, nog voor Ella Fitzgerald en Nat King Cole naam maakten. In die tijd stond hij bekend als "King of the Juke Boxes". Zijn platen hebben een uitbundige vrolijkheid: ze hebben een perfecte swing en drive (lijkt wel een golfartikel te worden) en Jordan zelf is fantastisch: een laconieke zanger, een schrijver van geinige teksten en een geweldige saxofonist all at once. Komt allemaal terug in de tvdw - nota bene de oudste tvdw van de collectie (de allereerste tvdw op deze blog, van Louis Prima, stamde uit 1956).

Jordan kreeg nooit de status van icoon, maar collega's schatten hem wel naar waarde: James Brown beweerde dat Jordan hem sterk had beïnvloed, en Joe Jackson eerde de man op het album Jumpin' Jive. En de Amerikaanse muziekpers plaatste hem in de geschiedenis van de R&B in de top vijf, naast James Brown, The Temptations, Aretha Franklin en Ray Charles.

http://www.sendspace.com/file/1lftzz

Als bonus ook het beroemde Caldonia (Boogie), waarin Jordan met zijn hilarische vocale uithalen bewijst meer dan één voorzet te geven aan Little Richard.

http://www.sendspace.com/file/fu0x5x

TVDW 30/09/2007 - The Tragically Hip - Fly (2007)

Na achttien dagen is mijn rijk uit - morgen stap ik op tram 4, Baby, life's what you make it neuriënd. De voorbij 18 dagen kon ik mijn vrouw nog jennen - dat zij een oude doos van 40 was en ik nog een prille dertiger. Nu voeg ik me ook bij de fortysomethingers. Ach, act your age, not your shoe size, zou ik Prince willen citeren. Al klinkt dat, omgezet in Europese schoenmaten, niet half zo goed.
Veertig jaar worden, ik lig er niet echt van wakker, laat staan dat me een vaag soort van depressiviteit zou overvallen. Maar het vraagt natuurlijk wel voor enige reflectie. Zo maakte ik me de afgelopen dagen wel eens de bedenking dat het up to now nog zo slecht niet was. Er zijn genoeg kerels die de 40 niet halen. Omwille van een banaal verkeersongeval, een dodelijke kanker, noem maar op. Dan mag ik me gelukkig prijzen dat ik, de occasionele littekens op de ziel buiten beschouwing gelaten, het al zover heb gebracht. No dress rehearsal, this is our life: ouders nog in leven, tal van vrienden rond me, en thuis een vrouw en drie kinderen - waarvan er eentje me laatst in de badkamer bekeek en zei: "Je rug ziet er nog heel jong uit"...
Toevallig (alhoewel, toeval...) kreeg ik vandaag te horen dat een goede vriendin onder het mes moest, vanwege de ziekte met de letter K, dus zo evident is het allemaal niet.
De tvdw heeft bij het 40 worden weinig uitstaans. Even speelde ik met de gedachte om "40" van U2 te selecteren, een idee waar ook Shamrockske vrijdag al op alludeerde. Maar dat nummer kreeg deze week geen enkele draaibeurt + het is daarenboven een soort van verlossend gospellied, dus ook tekstueel niet geschikt. Dan toch liever putten uit de cd "World Container", de onwaarschijnlijk sterke terugkeer van The Tragically Hip. Het concert van afgelopen vrijdag, dat ik samen met Shamrockske en mister Eral bezocht, was mogelijk het beste van de pakweg vijf, zes concerten die ik al van de groep zag. Een evenwichtige setlist (alleen It's a good life if you don't weaken had van mij niet gehoeven)en een enorm hecht spelende groep met vooraan zanger Gordon Downie, de rubberen Buster Keaton op muziek gezet. Twee hoogtepunten voor mij: vooraan in de set de overgang van Music @ work naar Grace Too, en achteraan het weergaloze Doors-achtige middenstuk bij At the 100th Meridian. Dat de tvdw weinig te maken heeft met vier decennia Koop, wil niet zeggen dat er geen symboliek te halen valt uit de tekst. Love is to try and die trying, zingt Gordon Downie. Ik spreek 'm niet tegen.

http://www.sendspace.com/file/7kpn3l

TVDW 05/02/2007 - INXS - Guns in the sky (kick ass remix) (1987)

Nog steeds redelijk windstil qua nieuwe releases, laten we het daarom nog een favoriet uit de oude doos hebben. Toen Kick eind 1987 uitkwam, was het meteen de allereerste cd die ik zelf eigenhandig kocht. INXS was toen al een paar jaar lang een persoonlijke favoriet, ik ontdekte hen via The Swing (de new-waverige plaat waarop eerste halve hit "Original Sin" - produced by Nile Rodgers en met Daryl Hall op backing vox) en draaide daarna ook opvolger Listen Like Thieves (de hardste plaat uit hun cataloog) grijs. Kick was natuurlijk de grote doorbraak, en is nu lastig om terug te horen omwille van die vier volledig platgedraaide hitsingles erop. Het album blijft sowieso een mijlpaal in eighties-muziek, mede dankzij de productie van de fabelachtige Chris Thomas. Thomas werd ontgroend als studiohulpje op The White Album van the Beatles en was daarna verantwoordelijk voor een flinke brok rockgeschiedenis, als knoppendraaier bij o.a. John Cale, Roxy Music, Sex Pistols, Pretenders tot Pulp en U2 (al was de samenwerking voor "How to dismantle an atomic bomb" niet bepaald een succes en haalde U2 er nadien Lillywhite bij om tot het finale product te komen). Soit, INXS was in die jaren ook een concertfavoriet: ik herinner me niet enkel de doortocht in Werchter (één van mijn all time favoriete live ervaringen), maar eveneens fijne concerten in Nederland en in de Brielpoort. Aan dat laatste concert hield ik, thanks to my sideman Dela, trouwens een plectrum over van bassist Garry Beers. INXS begon nadien te verslappen, van de op Kick volgende periode blijft enkel Welcome to Wherever You Are overeind als album. Een interview met de mannen kreeg ik nooit, het dichtstbij kwam ik op een soort van persconferentie in Brussel, bij de lancering van de laatste INXS-met-Hutchence, Elegantly Wasted. De TVDW is een remix die niet op Kick stond, maar op de maxi van Devil Inside. Het moet een van mijn - hier komt dat adjectief weer - favoriete remixen zijn: een barokke Carl Orff-achtige intro, daarna, for something completely different, een drumritme dat wat dicht bij James Brown lag (en volledig anders dan de albumversie) en verderop in de song komen nog de gitaarriff van eerst Need You Tonight en dan What You Need voorbij. Tijdens mijn korte loopbaan als DJ in Leuven op de Politika-fuiven startte ik de avond steeds met deze song. Graag had ik er bijverteld dat het publiek meteen volledig uit zijn dak ging, maar dat was niet waar. In het begin van de avond stonden er enkel een handvol verdwaalde eerstejaars in de zaal, met een lauwe pint in de hand onwennig rondkijkend.

http://www.sendspace.com/file/2r9ksq

TVDW 06/08/2006 - Van Hunt - If I take you home (2006)

Belofte maakt schuld. Ik heb gisteren meegedaan aan de Dodentocht voor fietsers en nam mezelf voor om, just for fun, de iPod op shuffle mode te zetten tijdens de laatste dertig kilometer en de artiest die aan de finish opdook, met een TVDW te bedenken. Onderweg plukte de iPod onder meer Nena, Scritti Politti, Paul Simon, Malcolm McLaren en Paul McCartney uit de collectie, maar net voor het overschrijden van de eindmeet - spannend! - wrong Van Hunt zich in de shuffle. Op Pinkstermaandag van vorig jaar zag ik de man een erg aardige showcase weggeven in de Rotonde van de Botanique, maar de grote Europese doorbraak wist hij toen niet te forceren (ondanks lofbetuigingen van o.a. U2 en Joss Stone). Zijn debuutplaat, waaraan o.a. Wendy & Lisa en enkele Chili Peppers meewerkten, was een heerlijke 'zwarte' plaat, een arsenaal aan referenties naar grote artiesten uit de soul, R&B en funk, maar toch met een homogene 'vibe'. Een erg naar seventies ruikende plaat ook. "Ik vrees dat de platen die me het meest inspireerden, niet uit het laatste decennium komen, neen", zei Van Hunt me toen hierover. "Welke zou ik kunnen noemen? There's a riot going on van Sly & the Family Stone, Everybody knows this is nowhere van Neil Young en iets van Muddy Waters uit zijn Chess-periode." Inmiddels is cd nummer twee uit, "On the Jungle Floor", die wat grilliger is en meer diversiteit uitstraalt. Opvallend zijn onder meer de Stooges-cover "No sense of crime", een passionele ballad samen met Nikka Costa, en het sleazy, funky openingsnummer "If I take you home", waarin Van Hunt een meisjeskoor "Will you respect me in the morning?" en "Will you write my name in a song" laat kirren, om telkens sarcastisch met "yeah, yeah" te antwoorden. Genoeg voor een TVDW!

http://www.sendspace.com/file/gjy9o9

TVDW 26/06/2005 - The Comsat Angels - The Cutting Edge (1986)

Een tijdelijk windstille periode qua nieuwe releases, dus hoog tijd om stil te staan bij één van die cd's die ik op gepaste tijden nog steeds uit de kast haal. Rewind naar 1986: "Ocean rain" van Echo & the Bunnymen is al twee jaar oud, net als "A Walk Across The Rooftops" van The Blue Nile. Talk Talk scoort dit jaar een hit met "Life's What you make it" en U2 werkt aan wat een jaar later, in 1987, "The Joshua Tree" wordt. In dat muzikale landschap en temidden van deze referenties brengen The Comsat Angels uit Sheffield, een groep die nooit verder kwam dan een - weliswaar hardnekkige - cultstatus, hun meest donkere plaat uit. "Chasing Shadows" heet 'ie, en hij kreeg een productie mee van een fan van het eerste uur: (de inmiddels betreurde) Robert Palmer. Het album is één van de grootste onontgonnen pareltjes van de jaren tachtig. Een onheilspellende trip, waarin spannende, barokke, met new wave flirtende songs, worden aangevuld met enkele bevlogen ballades. TVDW "The Cutting Edge" is een spaarzame, bijzonder sfeervolle nachtelijke autorit van een song (de openingszin: "Rain on my windscreen / Makes a rhythm"), getypeerd door een walking bass, een baslijntje dat doorheen de volledige vier minuten wandelt, begeleid door wat schuchtere drums en wat rake pianotoetsen. Te (her-)ontdekken.