TVDW 13/09/2020 - Simple Minds - Calling your name (1979)

 

In 2001, tijdens hun moeilijke periode waarbij de ene na de andere middelmatige plaat uitkwam en de groep geen aansluiting wist te vinden met de muziekscene van het moment, bracht Simple Minds "Neon Lights" uit, een album met covers. Bedoeling was om de fans te laten horen waar de groep in de beginjaren hun inspiratie vandaan haalde. De selectie songs was opzienbarend, voor wie de groep kent van de stadium fillers uit New Gold Dream en de drie hitalbums die daarop volgden. 

Een van de tracks op Neon Lights was For Your Pleasure, titelsong uit het tweede album van Roxy Music. Die invloed van de early glamrock lijkt wat bizar voor wie luistert naar pakweg Sanctify Yourself of Up On The Catwalk. Maar de invloed van Roxy Music wel erg duidelijk aanwezig op Calling Your Name, uit Simple Minds' tweede album "Real To Real Cacophony", een song die wel érg knipoogt naar RM. Real to Real is een album waarop de band nog duidelijk zoekende is en waarop niet elk experiment even geslaagd is (getuige bijvoorbeeld de overbodige instrumentale sketches). Maar als het wél lukt, zoals in het felle Changeling, het ijskoude Factory, het pulserende Premonition en de tvdw, is het wel raak. 

Nog wat weetjes? Gary Numan was eerst aangezocht om de plaat te producen (dàt was interessant geweest). En toen Bowie in de aanpalende studio stond op te nemen, wilden Jim en Charlie hem vragen om saxofoon te komen spelen - maar ze durfden niet. Groot was hun verbazing toen Bowie de jonge Britten even later zelf vroeg om backing vocals te zingen, op een van de tracks van het Iggy Pop album "Soldier".

TVDW 18/02/2018 - OMD - Ghost Star (2017)

Hoe zou INXS geklonken hebben, mocht Michael Hutchence nog leven? Ik vraag het me wel eens af. Om twee andere uit de eighties ontsproten iconen als ijkpunt te nemen: zouden ze de weg van U2 zijn opgegaan, of die van Simple Minds? Met andere woorden: zouden ze nog een klassieker in de mouwen hebben gehad, zoals de Ieren met All That You Can Leave Behind? Of zouden ze, zoals de Schotten, enkel in de kaart van hun trouwste fans hebben blijven spelen?

Ook al braken de laatste platen van U2 evenmin potten, ik ben de eerste om toe te geven dat ze het pleit gewonnen hebben. Ze bleven langer relevant, en oogstten meer bijval en lof voor hun pogingen tot vernieuwing. Simple Minds verraste vorig jaar weliswaar met een geslaagde oefening in "Acoustic", maar hun albums met nieuw materiaal zijn bezwaarlijk klassiekers te noemen. Hier en daar een lichtpunt, ja, op elke plaat wel een paar, maar geen songs die je van je sokken blazen.

Toch blijf ik, beetje tegen beter weten in, 'de nieuwe Simple Minds' steevast een kans geven. Zij kleurden met New Gold Dream per slot van rekening méér mijn jeugd dan U2 met October. Zij gaven me per slot van rekening ook mijn allereerste concertervaring, die oktober in 1985 in Vorst-Nationaal. Zulke dingen blijven hangen.

Maar die nieuwe plaat, tja neen, die is dus eens te meer geen hoogvlieger. Wat vooral opvalt is dat Simple Minds meer sound dan song is geworden. Dat gezwollen, kamerbrede (en voor fans: imposante) geluidstapijt is er nog steeds. Maar de songs? Die beklijven nauwelijks. Dan was ik de voorbije week heel wat meer te spreken (nu komen we eindelijk tot de tvwd) over de meest recente worp van OMD. Niet veel van verwacht, van die eind 2017 verschenen "The Punishment of Luxury". Maar kijk, de groep rond de twee stijve Britse synthheads-op-leeftijd (die er nog steeds uitzien als boekhouders) weet een goed evenwicht te vinden tussen de meer experimentele 'Kraftwerk Light' songs uit hun vroege periode en de meer commerciële periode.

TVDW 14/05/2017 - Simple Minds - See the lights (acoustic version 2017)

Ach, het is nog maar de derde tvdw voor wat toch een van DE groepen was uit mijn jeugd - dus dat valt wel mee. Vermoedelijk al een paar keer gezegd in deze columns, maar Simple Minds gaven me mijn allereerste concertervaring. December 1985, Vorst-Nationaal, Once upon a Time Tour, met The Waterboys in het voorprogramma. Zoiets laat sporen na.

Dit weekend was het tijd voor concert nummer zeven (denk ik, kan ook acht zijn). Een akoestisch concert in het Casino Kursaal van Oostende - het is eens wat anders qua locatie. De bijhorende "Acoustic" plaat van eerder jaar vond ik behoorlijk geslaagd. De groep weet er toch hier en daar verrassende invalswegen te vinden om hun songs nieuw leven in te blazen. Live was een pak minder akoestisch, er was niet bepaald een allen-braaf-rond-het-kampvuur ambiance. Ja, Charlie had een akoestische gitaar in plaats van een elektrische, en het imposante drumstel van Mel Gaynor was - samen met de man zelf - vervangen door een percussie-arsenaal waar Cherisse Osie (Mika, Bryan Ferry) plaats achter nam. Voor de rest was er nog altijd plaats voor bombast en een grote wall of sound, hoor.

De setlist? Eentje met up & downs. Opener New Gold Dream werd op imposante manier ingeleid, verdere hoogtepunten waren Big Sleep en Speed your love, ingetogen en met veel sfeer gebracht. Toen wérkte de nieuwe benadering. Aan het eind zwalpte het optreden wat. Eerst met covers als David Bowie's song Andy Warhol (uit Honky Dory - moest ik nadien opzoeken) en Let The Day Begin (The Call) beide gezongen door andere bandleden, terwijl Jim backstage op adem kwam. Plus, ook de grote finale vond ik minder. Don't you forget about me, Sanctify yourself en Alive & Kicking: ik begrijp dat de groep ze wel haast moét spelen, maar mij doen ze geen plezier met die routineuze versies waarin het publiek driekwart van de song moet brullen om een buiten adem zijnde Kerr ter hulp te schieten. Dan was de opvallende cover van Buffalo Springfield's For What It's Worth in de bissen heel wat beter. Voor de tvdw gaan we terug naar het begin van het concert. Nummers twee en drie zijn mijn absolute SM-favorieten: See the Lights en Glittering Prize. Het laatste was al ooit tvdw, dus kiezen we voor de akoestische versie van dat nummer uit de "Real Life" plaat uit 1991.

TVDW 21/12/2014 - Simple Minds - Glittering Prize (theme) (1982)

Eindejaarslijstjes zijn als diarree. Iedereen heeft er wel eens last van. Dan toch maar even de mijne presenteren - voor wat het waard is. Ouder (vinyl-)werk vierde dit jaar bij mij een sterke, onverwachte comeback, maar met name tijdens het joggen nam ik toch nog wat recentere releases door. Ik ga niemand vervelen met omstandige argumentaties, maar deze hebben me het meest geplezierd:

13. Cold War Kids - Hold my home
12. How to dress well - What is this heart
11. Jack White - Lazaretto
10. Wolf Gang - Alveron
9. The New Pornographers - Brill Bruisers
8. Jimmer - The Would-Be Plans
7. Ryan Adams - Ryan Adams
6. Foo Fighters - Sonic Highways
5. Band of Skulls - Himalayan
4. Arsenal - Furu
3. The 2 Bears - The Night is young
2. The War on drugs - Lost in the dream
1. Roddy Frame - Seven Dials

Oh ja en de tvdw? Die heeft weinig met bovenstaande te maken, al bracht Simple Minds dit jaar wel een aardige plaat uit, "Big Music". De tvdw heeft alles te maken met de platen die de afgelopen, rustige week voor Kerst, op de draaitafel belandden. Eentje daarvan was "New Gold Dream". Voor mij een absolute klassieker, een plaat die net als "Dare" van The Human League perfect de klankkleur en tijdsgeest weergeeft van de eerste helft van de jaren tachtig. Ik beluister hem haast nooit meer, die "New Gold Dream", maar als het er dan toch nog eens van komt, blijft het genieten. Ook al omdat de plaat, hoe bepalend hij ook was in de popgeschiedenis, niet de absolute (inmiddels doodgespeelde) klassiekers van de groep bevat. (Nog) geen Don't You, nog geen Alive & Kicking. Dat zorgt ervoor dat het album toch nog min of meer vers blijft. Als tvdw moest ik wel bij de b-kant van de plaat uitkomen, want daar staan de echte prijsbeesten: Hunter & the Hunted (inclusief Herbie Hancock), voorafgegaan door mij favoriet uit hun hele cataloog, Glittering Prize. Als tvdw de instrumentale versie, zodat je nog beter het mooie, rollende baswerk van Derek Forbes kan horen.

TVDW 05/05/2013 - Big Country - In a Broken Promise Land (2013)

Moet knap lastig zijn, als je zanger / uithangbord / songschrijver  het hoekje om is, en je toch nog - omdat je nu eenmaal niks anders kan? -  verder wil musiceren. Vraag het maar aan INXS, The Doors, Queen of Thin Lizzy. Ook Big Country zat in dat lastige parket, toen Stuart Adamson zich eind 2001 van het leven beroofde.

Maar kijk, bloed kruipt waar het enzovoort. Mike Peters nam de microfoonstandaard over, aanvankelijk enkel voor live-optredens. Geen onlogische keuze, gezien de man bij The Alarm wel gewoon was om hoogdravende, romantische keltische rock te brengen.

Breed uitwaaiende, grote songs over noeste working class heroes die ruwe natuurelementen en penibele arbeidsomstandigheden overleven - dat is waarin Big Country grossiert. Nu is er zelfs een nieuwe plaat, "The journey" - met al die vertrouwde elementen nog wel. De nog steeds geweldige Mark De Onuitspreekbare (Brzezicki) zit opnieuw achter de drums, en met Derek Forbes als nieuwe bassist heeft de groep een groot kanon in de rangen. Forbes speelde op de allerbeste Simple Minds platen (zijnde: tot en met de single Don't you).

De tvdw is het openingsnummer van de plaat. De nouveau met gierende gitaren van Bruce Watson (en diens zoon Jamie), opnieuw met die roffeltjes en dat hi-hat werk van De Onuitspreekbare, en met Peters die met het nodige respect in de voetsporen treedt van Adamson.

TVDW 08/08/2010 - Propaganda - A Dream Within A Dream (alternate version) (1985)

Weinig of geen sprake van film op deze blog. Gek, want film was in mijn leven ruim tien jaar lang makkelijk de evenknie van muziek. Dat was echter in het pre-kinder-tijdperk. Sindsdien zijn de bioscoopbezoeken per jaar te tellen op de hand van een in een houtzagerij werkend manspersoon. De afgelopen - niet toevallig kinderloze - week was de uitzondering, en het oog viel op Inception. Man, man, wat een film. WAT EEN FILM! Dat verhaal! Die acteurs, met de Canadese Ellen Page voorop - waauw, al even straf als in Hard Candy! Die op viér niveaus spelende finale, waarbij de muziek van Hans Zimmer als pure Wagner majestueus door de boxen pompt! Die tien seconden van het magische eindshot! Machtig, krachtig materiaal. En nota bene driehonderd keer beter dan Nolans vorige, The Dark Knight, die me volledig koud liet.

Laat Inception nu net thematisch mooi aansluiten bij "A Dream Within A Dream", het openingsnummer van het enige album dat ik vorige week beluisterde. "A Secret Wish" van Propaganda, net uit in een 25th Anniversary Edition met heel wat extra's, is eighties stuff in haar meest typische vorm. Niet toevallig stonden Trevor Horn en Steve Lipson achter het roer. De twee producers zouden in november 1985 de wereld verbazen met het sonisch avontuur genaamd "Slave to the Rhythm". Maar de kiem, die kon je vier maanden eerder al horen, in "A dream within a dream". Propaganda kwam uit Düsseldorf, met een frontvrouw wiens Engels bij momenten even exotisch klonk als dat van een Pruisisch onderofficier in de Britse sitcom 'Allo 'Allo. Zeg het vooral niet tegen de Duitsers, maar volgens mij waren de bandleden slechts een excuus voor Horn en Lipson om alles uit de kast (en uit hun Fairlight synths) te halen. De Teutoonse connectie werd handig uitgespeeld door af en toe een Duits woordje in de lyrics te smokkelen, of door leentje buur te spelen bij de Duitse expressionistische filmklassieker Dr. Mabuse van Fritz Lang. Horn en Lipson bladerden tijdens de studiotijd ook driftig in adressenboekjes : Derek Forbes (Simple Minds) kwam baspartijen inspelen, David Sylvian (Japan en zichzelf) speelde op verzoek enkele gitaarriedeltjes, Glenn Glegory (Heaven 17) verzorgde wat backing vocals.

Een kwart eeuw later staat "A Secret Wish" geboekstaafd als een iconisch album van de jaren tachtig... Wat natuurlijk niet wil zeggen dat alle songs de tand des tijds hebben doorstaan. Ja, het klinkt allemaal erg eighties, maar vaak ook wat té eighties. Het is iets waar dat andere speeltje op het ZTT-label, The Art of Noise, nog veel meer onder te lijden heeft: véél effectjes, maar nauwelijks songs. "A dream within a dream" is wat mij betreft de uitzondering. Een prachtig uitgesponnen opus, dromerig en bezwerend tegelijk. Met twee opmerkelijke gasten, trouwens: Stuart Copeland (The Police) zorgt voor de geweldige drum fills, Steve Howe (Yes) soleert de gitaarpartij bij elkaar. Oh ja, en de tekst is een gedicht van Edgar Allen Poe.

Take this kiss upon the brow
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

TVDW 31/05/2009 - Simple Minds - Moscow Underground (2009)

Wat doe je als een van je favoriete artiesten na 17 jaar (!) stilzwijgen eindelijk nog eens nieuwe songs op De Wereld loslaat? Dan luister je, met gloeiende oortjes. Astronauts & Heretics was het laatste album van Thomas Dolby. In 1992 was dat, met Close but no Cigar (feat. Eddie Van Halen) als halve hitsingle. Daarna: het grote niets. Dolby bleef bezig en startte in Silicon Valley het softwarebedrijf Beatnik. Het is aan hem te danken (zeg maar te wijten) dat we nu opgescheept zitten met die vreselijke polyfone ringtones. Hij startte ook een uitstekende blog, waarop hij ons een kijkje bood op zijn muzikale carrière, zijn gezin, zijn leven. Onlangs stond op zijn twitter (ja, dat doet hij ook) te lezen dat hij z'n dochter naar een concert van Patrick Wolf moest brengen!

Op de blog kon je de laatste jaren stap voor stap de terugkeer van Dolby de muzikant/songschrijver volgen. Hij schreef over de (inmiddels afgelopen) Sole Inhabitant Tour, een one-man-band terugkeer naar het podium. Hij schreef over de drie cd's die EMI wilde uitbrengen. De eerste zag twee weken terug het levenslicht: Singular is een cd/dvd met alle hits, wat rarities en videoclips uit Dolby's carrière. Ik koester me geen illusies: wat voor mij een van de hoogtepunten van het muzikale jaar is, stelt In The Real World niks voor. Dolby is intussen (op zijn best genomen) een cultfiguur, meer niet. EMI verdeelt het album niet in België (in de mail die ik van EMI's promokerel David kreeg, staat letterlijk "Dolby breng ik niet uit in België, verkoopt echt niet"). Ik kocht mijn kopij online, hij valt hopelijk deze week in de bus. Binnen enkele weken/maanden is er de re-issue van Dolby's twee eerste platen, remastered, voorzien van bonus tracks en heruitgebracht onder de supervisie van De Meester zelf.

Op de blog houdt Dolby ons ook op de hoogte van niéuw werk. Afgelopen week presenteerde hij zelfs een sneak preview. Voor het hippe blad Wired mocht hij een podcast samenstellen, en naast Bowie, Athlete en Iggy Pop gooide hij ook drie gloednieuwe songs in de mix. Drie nummers die we in hun nog experimentele fase mochten horen. Full-cd "A map of the floating city", waarop o.a. Eddi Reader en Mark Knopfler meespelen, zou als alles goed zit nog voor het jaareinde verschijnen.

Wacht even, al dat gelul over Dolby en bovenaan deze 'post' staan de Simple Minds te blinken? Drie redenen hiervoor. De nieuwe Dolby-tracks kon ik, als technische nietsnut, moeilijk uit die lange podcast lospeuteren. Plus: het waren slechts works in progress, dus wat oneerlijk om deze songs als 'volwaardig' te beschouwen. Ten derde: ik moet toegeven dat ik naast Dolby ook met veel plezier de terugkeer van Simple Minds heb beluisterd. Eigenlijk is het manifest oneerlijk dat de groep 228 posts op deze blog moest wachten, alvorens een eerste tvdw te scoren. Het voelt haast aan als ontrouw, want Simple Minds was natuurlijk ook bij mij een van mijn eerste muzikale liefdes. De groep tekende sowieso voor mijn eerste live-concert. December 1985 in Vorst, Once Upon A Time Tour, met The Waterboys in het voorprogramma. Dingen die je bijblijven. Mijn favoriete songs van de groep, zovele jaren later? Top of mind zou ik zeggen: Hunter & the Hunted, See the lights, Love Song, The Changeling en Glittering Prize.

Graffiti Soul is het vijftiende album van Kerr & Burchill. Bij de platenfirma's moeten ze inmiddels kramp hebben om steeds weer in begeleidende bio's te schrijven dat de nieuwe plaat "a return to form" is en meer van die promo-blabla. Dit keer is er echter reden tot voorzichtig optimisme: de nieuwe cd bevat opvallend weinig rotte plekken en heel wat songs die erg behoorlijk zijn. De tvdw, openingstrack van de plaat, is een goed voorbeeld. Over de limited edition bonus-cd zullen de meningen verdeeld zijn. Het is een rare verzameling covers. Thin Lizzy, Beach Boys en Nick Lowe krijgen een redelijk pijnlijke beurt; de versies van songs van Magazine en The Call zijn heel wat beter.

http://www.sendspace.com/file/kostbc

TVDW 15/02/2009 - The Silencers - Scottish Rain (1988)

"The modern world is devoted to vanishing species, vanishing weather and vanishing capacity to wonder".

Goed gezegd van Douglas Coupland, in zijn boek The Gum Thief dat ik afgelopen week meegraaide op de luchthaven van Wenen. Vier dagen weg om met de Audi Ice Experience op ijs rond te schaatsen achter het stuur van een nieuwe A4, dat is behoorlijk prettig. En de reis heen- en terug biedt wat tijd om te lezen. Zo las ik ook "Light My Fire" van Ray Manzarek, toetsenist van The Doors. Nice reading, het gaf me zin om dat geweldige L.A. Woman, de zwanenzang van de groep, nog eens boven te halen. Maar dat zal voor volgende week zijn.

Deze week was (o.a.) voor The Silencers, de Schotten wiens album A Blues for Buddha uit 1988 ik ooit uit een afprijsbak haalde. Folkrock brachten ze, op de kruising van The Alarm, Deacon Blue en Simple Minds. Met Painted Moon, The Real McCoy en Bulletproof Heart oogsten ze ooit wat radiohitjes. Maar hun klassieker is "Scottish Rain", dat deze week de tvdw-nominatie wegkaapt. Een erg sfeervolle song, met in de intro en outro galmende gitaartoetsen die het beste van Burchill en The Edge in gedachten brengen.

http://www.sendspace.com/file/kpfpsw

En als bonus nog een nummertje van Fingerprintz, de voorganger van The Silencers en een groepje dat met "Wet Job" (1979) een cultklassieker schreef uit de new wave periode. Onze Belgisch Glimmer Twins (later: The Glimmers) pikten het nummer op voor Fabriclive 31, het uitstekende mixalbum dat ze maakten voor de Londense nightclub Fabric.

http://www.sendspace.com/file/b4n56q

TVDW 07/09/2008 - Jon Anderson - Unlearning (the dividing line) (1982)

Net een dagje Brugge, chez Maison Shamrockske, achter de rug. En wat gooit de heer des huizes op tijdens een sessie Chinees Poepen? Juist, de cd van het groepje ZIN, met frontman Zinnerboy Bart. Great move, Shamrockske! Wat Chinees Poepen net inhoudt, laat ik hier in het midden - belangrijkst is dat IK de sessie won.

Ook nog even terug naar dat weekje in Frankrijk (- vakanties zijn zo snel voorbij dat je je best achteraf nog wat wentelt in de herinnering). Van de vier stadsbezoekjes die we er deden, was dat aan Tours misschien het minst interessant, maar het leverde wel een muzikale ontdekking van formaat op. In een kleine platenzaak in de buurt van de Place Plumereau kon ik Animation van Jon Anderson op de kop tikken. De afgelopen jaren hadden diverse google-sessies me geleerd dat die plaat nooit op cd was verschenen. Maar twee jaar terug moet er dan toch initiatief zijn genomen, want lap, daar lag hij - voor de forse prijs van 22 euro maar met twee bonustracks én comments van Anderson er bovenop.
Ik ben geen die-hard fan van Anderson, ken zelfs vele van zijn soloplaten niet en degene die ik tot op heden in huis had, trokken op niet veel. 'In the city of Angels' is overgeproducete westcoast softrock met hulp van Toto - iets wat Christopher Cross veel beter deed. En 'Toltec' is een zweverige new age conceptplaat over chakras, azteken en de maya-cultuur.

Maar Animation (leren kennen in 1982 dankzij de onvolprezen Bib van Heusden) is en blijft wel een klassieker voor me. Voor het album werkte hij samen met klasbakken als David Sancious (toetsenist bij Springsteen en Sting), Simon Phillips (die later drummer bij Toto zou worden) en boeiende bassisten: Jack Bruce (Cream) en John Giblin (zie Joan Armatrading, en Simple Minds ten tijde van Alive & Kicking). Het album na al die jaren eindelijk op cd horen was puur genieten. Ja, het was nostalgie - zoals Nabokov zegt: "nostalgie blijft levenslang je krankzinnige metzegel" - maar enkele tracks blijven ook nu overeind. De titelsong, een wonderlijke evocatie van de emoties rond de geboorte van Andersons dochter. Of het pastorale lied 'Boundaries' - zo mooi dat ze het voor mijn part bij mijn begrafenis mogen spelen. En de tvdw, met die metalige percussie en die prominente, donkere baslijn in de intro.

http://www.sendspace.com/file/6uv7nl

Om het vijfjarig heengaan van Warren Zevon te herdenken nog een extraatje. Zevon was een man met tien keer meer rock 'n roll dan die onnozele hansworst van een Kid Rock, die nu zo'n grote hit heeft, schaamteloos gebouwd op de riff van Werewolves... Neen, dan liever nog eens het origineel. Ziehier een versie van een bootleg 'Live at the Record Plant' uit 1978, met natuurlijk Waddy Wachtel op gitaar en met de geweldige Rick Marotta achter de drumvellen. "Aaahwhoo..."

http://www.sendspace.com/file/q297hm

En ach, omdat Zevon nooit teveel aandacht kan krijgen, nog eentje er bovenop. Uit een ander concert van de man (Boulder, Colorado, 1992): 'Searching for a heart', de song die de end credits van mijn all time favorite movie, Grand Canyon, begeleidt. In deze live-bootleg versie hoor je na afloop van de song Zevon nog even als stand-up comedian, bezig over James Taylor, Don Henley, Nine Inch Nails en Dean Martin. In grote doen, quoi.

http://www.sendspace.com/file/hkluio

TVDW 13/04/2008 - Hipsway - The Honeythief (1986)

Per jaar doe ik een handvol keer mee aan een muziekquiz. Geflankeerd door mijn trouwe companen Hans en Stefan treden we aan onder de ronkende naam Detroit Breakdown. Voor wie onbekend is met het fenomeen muziekquiz: het is een gebeurtenis met een schrikwekkend hoog nerd-gehalte: een overwegend mannelijk, veelal met kaalheid en overgewicht kampend publiek dat in een aftands gemeentezaaltje bij elkaar komt om een avond lang naar fragmentjes te luisteren en zich voor het hoofd te stoten als deze of gene song of uitvoerder niet herkend wordt. Nerdy but fun. Trivialer kan haast niet.
Maar ach, je moet iets met je leven.
Afgelopen zaterdag belandde Detroit Breakdown op de Greighties Quiz in Wilrijk. Als vierde man werd onze supersub Joris van de bank gehaald. We zijn alle vier kinderen van onze tijd, wat wil zeggen dat qua muzikale kennis de jaren tachtig ons toch net nog iets beter liggen dan de andere decennia. De zaal had een hardnekkige 'puttekesgeur' maar voor de rest werd een heerlijke avond. De samenstellers hadden een goede mix gevonden tussen bekend en onbekend; ik herinner me welkome passages van Aztec Camera, Gemini, BB&Q Band, Peter Godwin, Haircut 100 en Daryl Hall's Dreamtime. Onze ploeg was goed op mekaar ingespeeld, want ook tracks van Mai Tai, Bauhaus en Mylène Farmer werden probleemloos ontmaskerd.
Zo'n avond levert ook altijd enkele momenten van 'gezellige frustratie' op. En hier kruipt de tvdw in het verhaal. Dat ik de song van Rush niet herkende, tot daar. Dat ik niet meer wist dat Une Fille de Tous les Pays een hitje was voor Linda de Souza, ook dat viel te vergeven. Maar toen 'the Honeythief' opdook in de lijst, stokte het geheugen op een onvergeeflijke manier. Pas een paar minuten later, tijdens de plaspauze, viel me de naam Hipsway te binnen. Te laat natuurlijk. Grrr. En dat terwijl ik de groep nota bene ooit aan het werk zag in Vorst, als voorprogramma van Simple Minds. Hipsway kwam uit Schotland, de kerels maakten twee albums maar scoorden enkel met The Honeythief (top 20 in de VS), waarna de bassist van de groep Texas zou oprichten. In al zijn gedateerdheid best een leuk nummertje, dat 'Honeythief'.
Oh ja, we eindigden in Wilrijk 7de op 30 ploegen, verre van slecht. En de avond leverde ons een heuse strijdkreet op. Spoel terug naar 1983, naar Flesh for Fantasy en naar de manier waarop übermacho Billy Idol de in leder getooide gebalde vuist in één verticale beweging van boven naar beneden haalt. Intussen met opgetrokken lip 'Flesh!!' uitroepend.
Nerdy but fun.


http://www.sendspace.com/file/oo27kp

TVDW 24/02/2008 - Yes - Man in a white car Suite (live) (1980)

Eind jaren zeventig kampeerde Yes met Roy Thomas Baker (producer van de beste platen van Queen) in een Parijse studio, om te werken aan wat de opvolger voor het album Tormato moest worden. Zonder veel resultaat, echter. Er werd vooral veel ruzie gemaakt, waarna Jon Anderson en Rick Wakeman, bandleden van het eerste uur, besloten om op te stappen. De drie resterende leden (Squire, White en Howe) besloten tegen beter in om terug de studio in te duiken en Yes levend te houden - zonder zanger of keyboardspeler. De oplossing bleek in een klein hoekje te schuilen. In een aanpalende studio waren The Buggles (Trevor Horn en Geoff Downes) aan het werken aan de opvolger van hun debuutplaat, degene waarop Video Killed the Radio Star stond. Prompt was Yes in een nieuwe bezetting geboren. Voor The Buggles was het een carrièrewending die kon tellen: het contrast tussen hun 3-minuten-synthpop en de complexe progrock van Yes kon niet groter zijn.
In augustus 1980 resulteerde de bizarre samenwerking in 'Drama' - zonder twijfel de meest gecontesteerde plaat uit de catalogus van Yes. Een plaat zonder boegbeeld Anderson, dat kon niet goed zijn, meenden vele fans. Nochtans heeft Drama door de jaren heen eerherstel gekregen; vele beschouwen het nu als een van de meest markante platen uit het Yes-oeuvre. Zelfs in België duiken onverwachte fans op: Mauro Pawlowksi nam met zijn zijproject Somnabula 'Daughter of Machine Messiah' op, een knipoog naar de openingstrack van 'Drama'.
De samenwerking tusen The Buggles en Yes bleek van eenmalige aard. Na afloop van de Drama Tour maakten Horn (de übernerd, rechts op de foto hierboven) en Downes nog een tweede plaat met The Buggles, waarna Downes ging spelen bij Asia ('Heat of the moment'!!) en Horn een opmerkelijke carrière uitbouwde als producer. De symfonische sturm und drang van Frankie Goes To Hollywood: van zijn hand. De ultieme new romantics eighties pop van ABC: van zijn hand. De allerbeste 12 inch van de jaren tachtig - Slave to the Rhythm van Grace Jones: van zijn hand. De designersoul van Seal: van zijn hand. Street Fighting Years, Simple Minds' meest epische plaat: van zijn hand. En ironisch genoeg was het ook Horn die zijn rivaal van weleer, Jon Anderson, een schitterende vorm van pensioensparen bezorgde: '90125', de best verkochte Yes-plaat, en de bijhorende single Owner of a lonely heart kreeg ook Horns trademark productie mee.
Mijn liefde voor Yes uitleggen is onmogelijk. Ze startte toen ik bij een vriendin uit Kuringen, die we om een of andere reden de bijnaam 'Mahatma' gaven (don't ask), de plaat 'Tormato' hoorde. Daarna kocht ik Drama en Fragile, twee platen waarnaar ik uren luisterde. En waarnaar ik uren keek, dankzij de fantasierijke uitklapbare hoestekeningen van Roger Dean. Ondertussen zag ik de groep ook al twee keer live, waarvan vooral het optreden in juni 2004 in de Elisabethzaal nog lang zal bijblijven.
'Drama', een van mijn tien 'Onbewoond Eiland Platen', telt amper zes nummers: vijf XXL-nummers en een tussendoortje: 'Man in a white car' duurt anderhalve minuut, werd door Geoff Downes integraal op Fairlight synthesizer ingespeeld en zou volgens de man een eerbetoon zijn aan Gary Numan.
Yes duikt nu pas, als 163ste 'post', op als tvdw. De reden is te vinden in de wondere wereld van muziekblogs, waar ik tot mijn groot plezier bootleg-concerten kan terugvinden van artiesten die ik nooit live gezien heb (J Geils Band, Thomas Dolby, U2) of die al lang onder de zoden liggen (Warren Zevon, Robert Palmer).
De tvdw is dan ook niet de studioversie van 'Man in a white car', maar de versie die tijdens de 'Drama' tour werd gespeeld. De opname is van het concert dat in oktober plaatsvond in het LA Memorial Sports Arena (- met dank aan http://yesshows.blogspot.com, waar ik de bootleg begin deze week vond). Ik heb er met rode oortjes naar geluisterd. Naar 'We can fly from here' en 'Go through this', de twee songs die Yes live speelde maar die niet op Drama geraakten. Naar de stem van Horn, die niet zelden vals klonk - het bewijs dat de man in studio zich wel met Anderson kon meten, maar live tekortschoot. Naar een oervervelende, eindeloze bassolo van Chris Squire. En naar de unieke, instrumentale, door Geoff Downes tot 'Suite' uitgebouwde versie van 'Man in a white car'. Na drie minuten in de Suite maakt Downes een heerlijk zijsprongetje. Het zorgde deze week voor puur kippenvel en rechtvaardigde meteen de nominatie als tvdw.

http://www.sendspace.com/file/tujypv

TVDW 07/10/2007 - The Selecter - On my radio (long version) (1991)

40 + 40, dat maakt 80, ja? Logisch dus dat "eighties" het codewoord was op ons dubbel verjaardagsfeestje van afgelopen zaterdag. DJ Stefan spon een mooi web met afwisselend aandacht voor disco, new wave, steviger werk (RATM, AC/DC), streepjes reggae (Cocaine, running around my brain - in de vroege uurtjes!), lekkere foute boel en heel wat classics en personal favorites. Wat was het fijn om "Love Song" van Simple Minds nog eens te horen, en Lionel Richie, en The Employees, en Ian Dury en en en... Het feestje werd gepast afgesloten rond 4 uur, met "40" van U2. Dat alles onder de vlag van, Nicole indachtig, vrede onder vrienden. Vrede, en heel wat liefde, .... denn die Liebe, Liebe, Liebe, Liebe, die macht viel Spass, viel mehr Spass als irgendwas. Liefde, die ook terug te vinden was onder de talrijke aanwezige vrienden (waaronder enkele grote verrassingen) en in de talrijke cadeautjes. Spijs en drank, leesvoer, inkaderbare attenties (bedankt, Jolan!) en nog wat euh, geschenkjes: wij danken allen!
Niet alle artiesten van de Metro Lines t-shirt werden afgewerkt - trouwens zelden zoveel cirkelende vingers gehad rond mijn tepelhof - dus dat zet de deur fijntjes open voor een tweede editie....
Uit alle songs van de avond één alles overschaduwende tvdw kiezen is onbegonnen werk, maar The Selecter was alleszins een van de hoogtepunten. Free for download is niet de singleversie uit 1979 die Stefan zaterdag op de digitale draaitafel zwierde, maar wel een langere versie uit 1991 - inclusief een parlando/rap die het nummer een Tom Tom Club-vibe meegeeft.

foto's van de 40/40 Party alhier:
http://picasaweb.google.be/koop05/4040Fuif

De tvdw is gratis te downloaden via:
http://www.sendspace.com/file/teqe9j

Commentaar op tvdw dan wel op fuif: klik op "comments", hier vlak onder.

TVDW 04/03/2007 - Lou Reed - Last Great American Whale (1989)

Vorige week hield ik me ondermeer zoet met Hot Rats, die freewheelende plaat van Frank Zappa, en met het herontdekken van de drie albums van New Musik, die wat vergeten voetnoot uit de Britse synthpop van begin jaren tachtig. Maar de tvdw gaat toch maar lekker naar Ome Lou, afgelopen vrijdag 65 geworden. Zoals Frank Vander Linden terecht opmerkte in het gelegenheidsprogramma op de radio, die vrijdagnacht: die van onze generatie leerden Reed aanvankelijk in het meest foute decennium kennen. Begin jaren tachtig bracht hij nu eenmaal weinig opzienbarende dingen uit ("The original Wrapper", anyone?).
Ik durf me verre van een Lou Reed-fan of -kenner noemen. Natuurlijk werd Transformer duchtig geplunderd als stereovoer tijdens fuiven of in de fakbar (meteen de reden waarom ik Vicious, Walk on the wild side of Perfect Day volkomen beu gehoord ben). En natuurlijk heb ik de klassieker Berlin wel wat draaibeurten gegeven, maar eigenlijk is dat so called meesterwerk toch wat te zwaar op de hand voor mij. Niet toevallig vind ik How Do You Think it Feels, een van de weinige uptempo nummers en inclusief blazers, het hoogtepunt van de plaat. Verder hou ik minstens zoveel van de zijwegen die Reed in zijn carrière insloeg: de acte de présence bij onze Belgen van Betty Goes Green, of bij The Smithereens of zelfs bij Simple Minds (de single This is your land, weet je nog wel?). Maar in mijn beperkte kennis van het oeuvre van de rockneuzelaar staat één plaat op eenzame hoogte: New York, uit 1989. Ook niet foutloos, vind ik, want naar het eind staan er enkele draken op, maar driekwart ervan is het echt wel genieten. Genieten van Lou's straatpoëzie, van zijn onverbloemd harde schets van 'zijn' stad en de lokroep naar escapisme van de inwoners (zie Dirty Blvd), van zijn grappige cynisme (aanstaande ouders: luister naar Beginning of a great adventure) en van de prima muzikanten - Mike Rathke, Rob Wasserman en Fred Maher etaleren hun talent zowel in vunzige rock als in meer jazzy varianten. "New York, dat is mijn DNA", zegt Reed in de dvd Rock 'n Roll Heart (uit bij Warner), die ik enkele weken terug bekeek. Goed gezegd, Lou. Ook in de tvdw weet hij het weer treffend te zeggen: een allegorisch verhaal over indianen, maar net zozeer over de verdorven blanke Amerikaan.
"Americans don't care too much for beauty
They'll shit in a river, dump battery acid in a stream
They'll watch dead rats wash up on the beach
And complain if they can't swim."

Nog vele jaren knorren, Lou.

http://www.sendspace.com/file/jfi54e

TVDW 04/06/2006 - Steve Winwood - Night Train (1980)

De afgelopen dagen kon ik mij nog eens onderdompelen in eighties nostalgia, van het vinyl soort dan nog, want de platenbak van neef Dirk belandde bij mij. Een mooie staalkaart van wat dat tijdsgewricht zoal voortbracht, met naast de obligate namen (Simple Minds, Simply Red, Police, Level 42) ook heel wat opmerkelijk materiaal als Yello, Nona Hendryx, Mezzoforte, Miles Davis en het debuut van Allez Allez. Allereerste plaat die ik uit de bak haalde, was echter dat weergaloze "Arc of a Diver", Winwoods tweede sololplaat, uitgebracht in december 1980. Ze bevat amper zeven nummers en betekende het begin van de vierde etappe in Winwoods indrukwekkende carrière (na Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith). De man is sindsdien altijd wel bij mijn favorieten gebleven, ik ben blij 'm ook twee keer live aan het werk te hebben gezien (Hof ter Lo en Rivierenhof). Hij speelde op Arc of a Diver alles zelf in en haalde met "While you see a chance" een onverwachte hit binnen. Ik kan me de primitieve videoclip op Avro's Toppop nog zo voor de geest halen. De karakteristieke openingsmelodie met de moody synth kwam er trouwens enkel en alleen omdat een studio engineer een stuk van de oorspronkelijke drumpartij per abuus van de band wiste.... En als ze me ooit vragen om een lijst te maken met mijn favoriete intro's, dan moet het epische, majestueuze "Night Train" er zeker in. Weergaloos....

TVDW 07/05/2006 - G.W. McLennan - Fingers (1993)

"Spirit lives when man dies". Vermits ik al sinds vrijdag met een aantal overpeinzingen rondloop over leven en dood (klinkt zwaar, is het ook), was het meer dan gepast geweest had Mike Scott in de AB het nummer "Spirit" gebracht, uit dat memorabele "This is the Sea" (die ik ooit nog es moet kopen op cd), maar verder dan twee speels ingezette noten op piano kwam hij niet. Geen kwaad woord over het concert trouwens, er straalde een enorme bezieling van uit, een verademing om te zien dat zoiets nog kan bij artiesten die er al een kwarteeuw ervaring hebben opzitten. The Waterboys, dat was in feite het aller aller allereerste concert dat ik ooit zag (tijdens m'n allereerste keer Vorst). Weliswaar als voorprogramma bij Simple Minds, eind 1985, maar toch memorabel genoeg om te onthouden. Van de ene spirit naar de andere: You're one thing greater than all the things you are together, zo omschreven The Go-Between diezelfde ziel op hun song "Spirit". Shamrockske wist me net voor het concert van The Waterboys te zeggen dat Grant (G.W.) McLennan, die man die samen met Robert Forster de spilfiguur was bij The Go-Betweens, eergisteren overleden was. Hij was amper 48 en stierf naar verluidt vredig in zijn slaap. Veel te vroeg, zonde zonde want McLennan lag bij mij in de bovenste schuif sinds zijn nog steeds erg mooie (tweede) soloplaat Fireboy. "Fingers" was de eerste single eruit, een nummer dat destijds vaak op StuBru te horen was, een hyperromantische ballad - althans qua muziek, de tekst is meer ambigu. Van de vier solo-albums van McLennan heb ik ook nog nummer vier, In your bright ray, evenzeer een aanrader maar minder gefocust dan Fireboy. Op 4 november 2000 interviewde ik McLennan en Forster, naar aanleiding van hun erg gesmaakte comeback-cd The Friends of Rachel Worth. Het werd voor mij een van de meest aangename interviews ooit, die lange babbel in de bar van de Botanique, eentje waarbij alles op zijn plaats viel en er een heerlijke vibe in de lucht hing. Zijn "best wishes from Brussels" handtekening die ik nu op de cd zie staan, stemt me droef. We zullen 'm missen.