TVDW 07/09/2014 - The 2 Bears - Get Out (2014)

Wat fijn dat ze terug zijn! En wat jammer dat het enkel is met dat drie songs tellende plaatje "Lamb's bread and weepers". The 2 Bears, een zijproject van Joe Goddard van Hot Chip en Een Andere Minder Bekende Kerel, belandde twee jaar terug al in ons eindejaarslijstje met hun alleraardigst debuut. In afwachting van tweede album "The Night is Young" serveert dat vooruitgeschoven EP'tje alvast drie lekker dansbare, plezierige tracks. The 2 Bears lijken wel een housy variant op Gorillaz, of een minder afgebakende versie van Disclosure. Hoe ze met gastzangers vrolijk van het ene naar het andere genre huppelen en toch eenzelfde 'feel' in hun muziek weten te leggen, doet zelfs wat denken aan wat dat andere Britse duo, Rae & Christian, destijds klaarspeelde. 

TVDW 17/02/2013 - Pillowfight - Get your shit together (2013)

Als Daniel M. Nakamura iets uitbrengt, is het altijd wel even de oren spitsen. De man, beter bekend als Dan the Automator, zorgde ervoor dat het debuut van Gorillaz zo heerlijk klonk, en bezorgde ons thuis ook enkele leuke momenten met zijn alle kanten opbotsende projectje Handsome Boy Modelling School.

Met Pillowfight heeft hij een nieuw speeltje, een boeiende samenwerking met de Amerikaanse Emily Wells. Het debuut is een geslaagde hybride van triphop, hiphop, lounge en classic soul. Soms klinkt het alsof Dusty Springfield in de studio zit met De La Soul (Redemption), elders duikt een track op die wel van Moloko had kunnen zijn (Get Down) of van Gnarls Barkley (In the afternoon).  Nog niet helemaal uit welke tvdw het meest geschikt is, voorlopig kies ik voor deze Get Your Shit Together - een track waar Alex Callier ongetwijfeld groen van jaloezie zal naar luisteren.

TVDW 27/05/2012 - The 2 Bears - Time in mind (2012)

Het is lang wachten op de nieuwe plaat van tvdw-houders Hot Chip, gelukkig is er The 2 Bears, het housy zijproject van Hot Chip-zanger Joe Goddard (en van een of andere bloke uit de Londense dance scene). Ik heb het nochtans niet zo voor house. Ik kan me amper twee favorieten voor de geest halen uit het genre: That's the way love is van Ten City, en The Promised Land van Joe Smooth. Voor de rest mag je mijn portie house aan Fikkie geven.

Maar Bear Hug, dat debuut van The 2 Bears, serveert een erg vermakelijke variant op house, eentje die draaibeurten blijft opeisen. Erg afwisselend ook, en gebracht met een laconieke, 100% Britse cool die soms wel wat weg heeft van Gorillaz. Check de tvdw bijvoorbeeld, een zonnig niemendalletje dat tussen de housetracks opduikt. Een 808 drum machine, een steel guitar en iets wat als country dancehall kan worden omschreven: heerlijk.

Of liever: check de dubbele tvdw. Voor wie Time In Mind wat te laidback vindt, plukken we uit de bonus-cd immers de trippy 'Deakstock 33s Dub' mix van het nummer; een erg radicaal herwerkte, fantastische versie vol pulserende repetitieve beats. Spacy!

TVDW 25/11/2007 - Josh Haden - Discontent (2007)

Zondagavond in Dilbeek Sunday Soul Squad aan het werk gezien, een getalenteerde bende jonge jazzhonden, met my man Michiel achter de vellen. Straffe kost, de manier waarop ze nummers van de Beatles, Radiohead, Stevie Wonder en Jimi Hendrix een stevige jazzrockversie meegaven. Check hun blog en weet dat ze in 2008 nog wat concertjes plannen. Mocht je in het Brusselse zijn en een avondje vrij hebben: meegraaien, dit!
www.sundaysoulsquad.blogspot.com

Over naar de tvdw. Het einde van het jaar sluipt dichterbij, dus tijd om even in de achteruitkijkspiegel te staren en aan een persoonlijk eindejaarslijstje te sleutelen. Wie er alleszins zal inzitten, is deze Josh Haden. Zoon van zijn vader, inderdaad, de beroemde jazzbassist Charlie Haden. Josh Haden maakte al wat naam met de rokerige jazzy platen die hij onder de naam Spain uitbracht. Zijn eerste soloplaat Devoted kwam begin 2007 uit. In bioscooptermen spreekt men wel eens van een sleeper hit, een film die niet automatisch van de eerste keer een geweldige impact achterlaat, maar langzaam toch succes boekt. Welnu, Devoted was mijn muzikale sleeper hit. Het is een album met veel subtiliteit, dezelfde kwaliteit die ik ook zo koesterde in mijn nummer één cd van vorig jaar (Paul Simons Surprise). Hij heeft een erg knappe, luilekkere vibe die doorheen het hele album verweven zit. Ook opvallend zijn de onderhuids aanwezige funky ritmes - ongetwijfeld het werk van producer van dienst Dan The Automator, het hyperactieve baasje dat samen met Albarn in Gorillaz zat. De tvdw is maar een van de hoogtepunten. Wie zich het hele album aanschaft en de volledige rit uitzit, zal het zich niet beklagen.

http://www.sendspace.com/file/dvnl5b

TVDW 12/03/2006 - Heaven 17 - Into the blue (2006)

Leuk natuurlijk om vlak na The Human League te komen met een TVDW van wat ooit de siamese tweeling was, maar nu de aartsrivaal. Ik heb altijd al een flinke boon gehad voor Heaven 17, de groep die met hun naam refereerde naar de melkbar in A Clockwork Orange. Hun synth-electro ten tijde van Penthouse & Pavement en The Luxury Gap was schitterend, maar hun meer richting Amerikaanse glossy soul & dance evoluerende stijl van de latere platen kon me evenzeer bekoren. Plus: alle respect voor Martyn Ware en Ian Craig Marsh, de sound wizards van de groep, omdat ze zowel aan de wieg stonden van de carrière van Terence Trent d'Arby (Introducing the hardline werd onder hun vleugels opgenomen) als van de comeback van Tina Turner (haar comeback-single Let's Stay Together, voorbode van het album Private Dancer, kreeg een productie van Ware en Marsh). Heaven 17 heeft net een nieuwe cd uit, Before/After, waarop de drie verder de weg inslaan van de contemporary dance, met duidelijke invloeden van nouveau disco maar ook van groepen als Freeform Five en Gorillaz. Oh ja, er staat ook een merkwaardige maar in feite overbodige cover op van, god beware, Don't Fear the Reaper van Blue Oyster Cult (die Amerikaanse rockdino waarvan de bassist- pop trivia coming up - tegenwoordig meespeelt bij Queen + Paul Rodgers). Veel beter is de TVDW, een wolkje van een song met ademende synths en zweverige, haast Art of Noise-achtige backing vocals.

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 04/09/2005 - Gorillaz - Dare (2005)

Je kan tegenwoordig haast geen cd-recentie meer lezen of men heeft het over "een mix van allerlei stijlen", of "een cocktail van diverse muziekgenres". Iedereen tracht maar zo - komt nog zo'n modewoord - "eclectisch" mogelijk uit de hoek te komen. De meeste groepen vervallen echter in redelijk steriele stijloefeningen. Oké, we hebben ons funknummer gehad? Laten we dan maar beginnen met onze loungy track, daarna onze crossover-metal song afwerken en dan zullen we onze gelegenheidsrapper bij roepen. O ja, heeft niemand een flard wereldmuziek op overschot? Gorillaz toont hoe het wel moet. Over Gorillaz zouden communicatiestudenten wel een hele thesis schrijven; met name over hun anonieme benadering - geen popartiesten, enkel cartoonfiguren - valt een fijne parallel te maken met de heersende download- en kopieercultuur en de groeiende verzameling pure studioprojecten in dance/techno/downbeat/house, twee trends die ook alsmaar meer zorgen voor gezichtsloze muziek (+ cd-eetjes zonder opdruk, cd-doosjes zonder hoezen, foutief geschreven songtitels... allerlei aspecten waar rechtgeaarde muziekliefhebbers als wij van gruwelen). We dwalen af. Intussen weet iedereen natuurlijk dat de kern van Gorillaz bestaat uit Damon Albarn en hiphopproducer Dan The Automator, twee muziekliefhebbers pur sang die zonder oog- en oorkleppen werken - en dat hoor je ook. Check overigens ook Handsome Boy Modeling School (HBMS), het al even avontuurlijke project van Dan The Automator en collega-hiphopknoppendraaier Prince Paul (zie ook Beastie Boys). Op de HBMS-cd die we thuis hebben, staan De La Soul en Del Da Funkee Homosapien zij aan zij met Roisin Murphy, Sean Lennon, DJ Shadow en Spain - dat zegt genoeg. Toch nog even terug naar TVDW Dare, de tweede single uit Demon Days, featuring Shaun Ryder van de Happy Mondays. De tweede cd van Gorillaz is (opnieuw) een plaat waarop Albarn, the Ray Davies for the now generation, zich vrolijk laat kruisbestuiven door hiphop, dub, drum 'n bass, om het album af te sluiten met een grimmige Beach Boys-pastiche (de Brian Wilson-harmonieën, maar dan met lyrics over crack) en een gospel-outro. We kennen weinig cd's die zo goed de tijdsgeest en de heersende muziektrends weergeven, als de twee Gorillaz-cd's. In tegenstelling tot het muzikale racisme dat er in onze tijd bestond (een achttal decennia geleden, toen de dieren nog spraken en Armand Pien nog leefde) en waarbij je ofwel voor new wave, ofwel voor hardrock, ofwel voor disco moest kiezen, is in 2005 de hokjesmentaliteit helemaal weg. En dat is natuurlijk een goede zaak.

TVDW 31/07/2005 - Talking Heads - I'm not in love (1978)

Amper één week verder, en alweer zo'n heerlijke self-made compilatie-cd in de oorschelp laten glijden - ditmaal afkomstig van my man Dela. Boeiende rollercoaster-cd met o.a. werk van DJ Shadow, Gorillaz, Suba en Alicia Keys, maar openen doet de cd met deze spitse TVDW. Talking Heads ken ik eigenlijk vooral van hun latere werk, waarin ze eigenzinnige blanke funkpoprock brachten ('Wild Wild Life', 'Girlfriend is Better'...), afgerond met een flinke flirt met wereldmuziek ('Blind', 'Nothing but flowers'). Maar die beginplaten, zeg maar hun CBGB-postpunk-periode, ken ik onvoldoende. Goeie move dus van Dela - TH fan van het eerste uur - om een track te selecteren uit More Songs About Buildings And Food, het tweede album van de groep en hetgene waaruit de Al Green-cover "Take me to the river" gelicht werd als single. "I'm not in love" is nerveus, hoekig en messcherp. De teenage angst van jonge hond Byrne, gesublimeerd in een portie withete frantic funk. Wie dit hoort, kan niet anders dan denken aan Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en de andere Bloc Party's, die momenteel grote sier maken en die een groot deel van hun sound te danken hebben aan de Talking Heads van eind jaren zeventig.