TVDW 19/08/2018 - Junior Walker & The All Stars - Shoot your Shot (1965)

Toen de Queen of Soul eerder deze week stierf, deed me dat terugdenken aan de Blues Brothers-film. Vermoedelijk de eerste keer dat ik haar aan het werk zag, terwijl ze als serveuse in een diner plots Think begon te zingen. De Blues Brothers-film en bijhorende vinylplaat hebben me trouwens wel meer dingen bijgeleerd. Ik herinner me dat ik met muziekvriend (en occasioneel TVDW-commentator) Bart een tijd lang een persoonlijke "sonar"-lijst bijhield. Bedoeling was dat we elkaar elke dag via Spotify met een song (en bijhorende anecdote) verrasten. We hielden het 317 songs vol, en een aantal van die songs betrof de oorspronkelijke versies van liedjes die de Blues Brothers me als prille tiener lieten kennen. Flip Flop & Fly, Rubber Biscuit, Expressway to your heart - dat soort dingen.

Bon, dus Blues Brothers als eerste kennismaking, daarna kwamen Freeway of Love en bijhorende plaat Who's Zoomin' Who, en de duetten met Eurythmics en George Michael (Hey, I'm an eighties kid, what can I say?). Nog wat later leerde ik dan de échte Aretha kennen, degene die in de jaren zestig op Atlantic op zo'n geweldige manier soul met gospel, funk en blues vermengde.

Aretha als tvdw, dus? Mnja, maar er waren nog wel wat muzikale dagboekgebeurtenissen die voor een plaatsje op deze blog vochten.
Zo heb ik sinds kort (opnieuw) een betalend Spotify-abonnement. Eerste was ik deed, was een nieuwe lijst (ja ik ben een lijstjesman) aanmaken, met alle tvdw's. Ik vond er iets meer 600 (van de 700+) terug op Spotify, goed voor ruim 47 uur muziek! Ook dat Sonar-lijstje waarvan eerder sprake, zette ik deze week nog eens op shuffle. Erg leuk om terug te horen.

Was er dan naast Aretha en Spotify nog plaats voor vinyl, afgelopen week? Ja hoor. Zo mocht ik mijn wagen parkeren bij Kris, een voetbalpapa van in de tijd dat Bram nog speelde. Kris werkt op een containerpark en weet sinds kort van mijn vinylverslaving. Bijgevolg zet hij tijdens het werk de binnenkomende black wax voor mij opzij, en afgelopen week mocht ik een eerste keer oogsten. Stapeltje met veel klassiek was mijn deel, en verder een kleine 200 singles (veel seventies disco) en enkele popplaten. Beste eruit (nu komt de link met de tvdw - eindelijk) was "Shotgun" uit 1965, het debuut van Autrey Dewalt, beter bekend als Junior Walker. Eerste keer dat ik Jr. hoorde toeteren was op Urgent, die hit van Foreigner waarop de man een fenomenale sax solo geeft, maar net als Aretha had hij zijn sporen natuurlijk al twee decennia eerder verdiend.

"Shotgun" bevat niet enkel 's mans twee grootste hits, de titeltrack en Roadrunner, maar ook Shoot your Shot, een song die The J. Geils Band een lekkere coverbeurt geeft op hun geweldige live plaat "Blow Your Face Out". Geweldig om nu ook eens het origineel te horen. Wie de track downloadt uit de comments of op spotify gaat zoeken: luister eens naar de allereerste vier seconden. Die high pitched sax. Komt bekend voor, niet? Juist, House of Pain gebruikte het als sample in hun grootste hit, Jump Around.

TVDW 13/07/2008 - Louis Jordan & His Tympany Five - Sure had a wonderful time (1946)

Weekje vol met jazz en rhythm & blues uit de oude doos. Donderdag samen met Bata naar Gent om er de meester, Herbie Hancock, aan het werk te zien. De setlist sprong wat tezeer van de hak op de tak. Van een Joni Mitchell cover over een overbodige, populistische versie van When Love Comes to Town tot instrumentale funkjazz - er zat te weinig samenhang in de set. Enkel op het eind ging het dak eraf, met Canteloupe Island en Chameleon. Doodjammer dat Herbie die laatste track speelde met - letterlijk - de blik gericht op zijn uurwerk. De instructies om de curfew van 1:00 AM niet te overschrijden, moeten erg dwingend zijn geweest. Toch blij dat ik de man eens live zag, samen met klasbakken als Vinnie Colaiuta (Sting! Zappa!) en bassist Dave Holland.

Voor de tvdw moeten we terug naar een ogenschijnlijk banaal winkeltje op de dijk van Middelkerke, met imitatiejuwelen, goedkope parfums, b-film dvd's en ultragoedkope compilatie-cd's. Maar wat vond ik een week geleden? 'BD Jazz', van de Franse uitgeverij Nocturne: een mooi verzorgde langwerpige doos in hard karton, met twee cd's van een jazz-artiest, in combinatie met een arty 'BD' over de artiest in kwestie. Prachtige uitgaves, ik nam meteen de long boxes mee van Jordan, van Gene Krupa (die van zijn "syncopated style", weet je wel) en van Lester Young (as namedropped op de eerste plaat van Gutterball!). Luisteren naar Louis Jordan op weg naar Herbie Hancock: a perfect match.
Dat Jordan hands down een van mijn favorieten is in het genre prille R&B, jump blues en swing jazz, moet wel te maken hebben met de platencollectie van mijn vader. Ik herinner me dat ik als ukkie de plaat van The Glenn Miller Orchestra fantastisch vond - dat legt een basis.
Jordan was dé grote man in de jaren veertig en vijftig, en de eerste grote zwarte ster uit Amerika, nog voor Ella Fitzgerald en Nat King Cole naam maakten. In die tijd stond hij bekend als "King of the Juke Boxes". Zijn platen hebben een uitbundige vrolijkheid: ze hebben een perfecte swing en drive (lijkt wel een golfartikel te worden) en Jordan zelf is fantastisch: een laconieke zanger, een schrijver van geinige teksten en een geweldige saxofonist all at once. Komt allemaal terug in de tvdw - nota bene de oudste tvdw van de collectie (de allereerste tvdw op deze blog, van Louis Prima, stamde uit 1956).

Jordan kreeg nooit de status van icoon, maar collega's schatten hem wel naar waarde: James Brown beweerde dat Jordan hem sterk had beïnvloed, en Joe Jackson eerde de man op het album Jumpin' Jive. En de Amerikaanse muziekpers plaatste hem in de geschiedenis van de R&B in de top vijf, naast James Brown, The Temptations, Aretha Franklin en Ray Charles.

http://www.sendspace.com/file/1lftzz

Als bonus ook het beroemde Caldonia (Boogie), waarin Jordan met zijn hilarische vocale uithalen bewijst meer dan één voorzet te geven aan Little Richard.

http://www.sendspace.com/file/fu0x5x

TVDW 02/07/2006 - Queen - Staying Power (USA promo 12") (1982)

De nieuwe Muse wist me op een erg aangename manier te verrassen en was lange tijd in de running voor een TVDW, maar het heengaan van de Turks-Amerikaanse producer Arif Mardin - grotendeels doodgezwegen in de pers - deed alle 'normale' releases wijken. Arif Mardin was een van de allergrootste producers, qua veelzijdig talent haast de evenknie van Quincy Jones (die trouwens zijn allereerste naar hem genoemde studiebeurs toekende aan Mardin, waardoor deze vanuit Istanbul kon gaan studeren in Boston, meteen de start van zijn duizelingwekkende Amerikaanse carrière. Mardin had een hand in diverse persoonlijke favorieten. Niet enkel leverde hij schitterend werk af voor onder meer The Bee Gees en Dusty Springfield; in mijn platenverzameling duikt hij daarenboven op als drijvende kracht achter Aretha Franklin (in haar Atlantic Years), Chaka Khan (right up to "I Feel for you"), Hall & Oates (luister nog eens naar het prachtig opgebouwde "She's Gone"), The Average White Band (o.a. het klassieke funkstuk "Pick up the Pieces"), Scritti Politti (zie: "Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)") en Norah Jones. Maar de meest logische TVDW, fijn volgend op de argumentatie van vorige week, was toch die eenmalige samenwerking tussen Mardin en Queen. "Staying Power" werd het openingsnummer op "Hot Space", niet bepaald het beste maar wel het meest "zwarte" album uit de Queen-cataloog (en het album met bij voorsprong de mooiste hoes). Het album, maar dit terzijde, waarvan sommige bronnen beweerden dat Michael Jackson het later zou citeren als een van de inspiratiebronnen voor diens "Thriller" (al lijkt me dat, baserend op de erg ongelijke kwaliteit van de plaat, te veel eer voor "Hot Space"). Mardin schreef de blazersarrangementen voor "Staying Power". De TVDW is de nooit officieel uitgebrachte 12"-versie van het nummer, de remix werd ingeblikt door John Luongo, iemand die zelf honderden disco- en funkplaten van een extended version voorzag en die later nog zou opduiken als mixer/producer van Novastars debuutplaat (zeer tot ongenoegen van oorspronkelijk producer Wouter Van Belle, maar da's weer een ander verhaal). Meanwhile: focus opeen van de meest a-typische Queen-nummers, eentje waarin Freddie Mercury zijn voorliefde voor zwarte funk volledig de vrije loop kon laten.