TVDW 13/01/2019 - Average White Band & Ben E. King - Fool for you anyway (1977)

Eindelijk kan ik 'm posten, eindelijk heb ik 'm op vinyl ook. De samenwerking tussen de grote soulzanger Ben E. King en de Schotse funkgroep AWB was eenmalig, maar de (weinig origineel getitelde) plaat "Benny And Us" is wel een juweeltje. Toen we twee jaar terug met een paar C-men naar Londen trokken om er ELO te zien, kocht Neef Frank de plaat. De vinyl rip belandde op mijn iPhone en kreeg talloze luisterbeurten. Tussen alle juweeltjes schitterde Fool For You Anyway nog nét iets sterker. Het mooiste is dat het nummer geschreven is door Mick Jones. Juist ja, de gitarist en leider van Foreigner. Het nummer staat zelfs op de debuutplaat van Foreigner, die datzelfde jaar uitkwam. Wat was ik er graag bijgeweest in de studio, toen AWB, Ben en producer Arif Mardin de songkeuze bepaalde. Wie stelde voor om te gaan vissen in de vijver van gespierde classic rock? Waarom kozen ze voor dit nummer? Hoedanook, het resultaat druipt van de soul.

TVDW 15/11/2015 - Average White Band - T.L.C. (live - 1976)

Over de aanslagen in Parijs op vrijdag de dertiende wil ik het niet hebben. Het zou wel erg banaal zijn, om een tvdw te plakken aan een tragische gebeurtenis die alles overschaduwt. Dan maar over de liefde spreken, niet? De liefde van de man gaat door de maag, zeggen ze. Die van mij gaat ook door de luidsprekers. De liefde voor muziek delen, 't is iets waar ik veel plezier aan beleef. Zoals gisteren: samen met mijn goede vriend neef Frank plaatjes gaan uitzoeken op een vinylbeurs. En daarna met een koffietje elkaars buit bekijken en becommentariëren, kijk, daar word ik vrolijk van.

Frank had dan nog een cadeautje voor me buitgemaakt, "Person to Person", de dubbele live van de Average White Band. Retestrak en super funky - en met, zoals in de tvdw, een glansrol voor drummer Steve Ferrone, een man die ook elders in mijn platencollectie het mooie weer maakt (hij drumt o.a. op Chaka Khan's I Feel For You, op I drove all night van Cyndi Lauper en op Freedom Overspill van Steve Winwood - en is intussen al jarenlang een van Tom Petty's Heartbreakers).

Trouwens de funk van A.W.B. - de groep die met Pick up the Pieces toch een echte klassieker schreef - was des te opmerkelijk vermits de groep uit... Schotland kwam. That's right. Met Belle & Sebastian, Simple Minds, Big Country, Snow Patrol en Wet Wet Wet in de rangen, kan je veel van Schotse muziek zeggen. Maar dat ze zo funky uit de hoek kon komen? Zelfs James Brown verbaasde er zich in de jaren zeventig over - en maakte zijn eigen speels eerbetoon aan A.W.B. door met zijn gelegenheidsband A.A.B.B. (Above Average Black Band) de antwoordsong Pick Up The Pieces One By One te maken.

TVDW 28/10/2012 - Mezzoforte - Funky Homer (2012)

Jazzfunk of fusion - en met name die van het instrumentale soort - zit in het verdomhoekje, ik weet het. Er bestaan genres die hoger scoren op de schaal van credibiliteit. Maar dat weerhoudt mij er niet van om te houden van bijvoorbeeld Mezzoforte. Hun warme, swingende muziek doet niet vermoeden dat dit collectief (dat al sinds 1979 bestaat!) uit IJsland komt. Op een aantal van hun recentere platen probeerden ze krampachtig met een eigentijds, moderner geluid te komen. Het nieuwe album Islands is echter een terugkeer naar de vertrouwde, eerder tijdloze sound van de band. Inclusief een stevig funkende tvdw als Funky Homer, dat zelfs wat doet denken aan The Average White Band.

TVDW 02/07/2006 - Queen - Staying Power (USA promo 12") (1982)

De nieuwe Muse wist me op een erg aangename manier te verrassen en was lange tijd in de running voor een TVDW, maar het heengaan van de Turks-Amerikaanse producer Arif Mardin - grotendeels doodgezwegen in de pers - deed alle 'normale' releases wijken. Arif Mardin was een van de allergrootste producers, qua veelzijdig talent haast de evenknie van Quincy Jones (die trouwens zijn allereerste naar hem genoemde studiebeurs toekende aan Mardin, waardoor deze vanuit Istanbul kon gaan studeren in Boston, meteen de start van zijn duizelingwekkende Amerikaanse carrière. Mardin had een hand in diverse persoonlijke favorieten. Niet enkel leverde hij schitterend werk af voor onder meer The Bee Gees en Dusty Springfield; in mijn platenverzameling duikt hij daarenboven op als drijvende kracht achter Aretha Franklin (in haar Atlantic Years), Chaka Khan (right up to "I Feel for you"), Hall & Oates (luister nog eens naar het prachtig opgebouwde "She's Gone"), The Average White Band (o.a. het klassieke funkstuk "Pick up the Pieces"), Scritti Politti (zie: "Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)") en Norah Jones. Maar de meest logische TVDW, fijn volgend op de argumentatie van vorige week, was toch die eenmalige samenwerking tussen Mardin en Queen. "Staying Power" werd het openingsnummer op "Hot Space", niet bepaald het beste maar wel het meest "zwarte" album uit de Queen-cataloog (en het album met bij voorsprong de mooiste hoes). Het album, maar dit terzijde, waarvan sommige bronnen beweerden dat Michael Jackson het later zou citeren als een van de inspiratiebronnen voor diens "Thriller" (al lijkt me dat, baserend op de erg ongelijke kwaliteit van de plaat, te veel eer voor "Hot Space"). Mardin schreef de blazersarrangementen voor "Staying Power". De TVDW is de nooit officieel uitgebrachte 12"-versie van het nummer, de remix werd ingeblikt door John Luongo, iemand die zelf honderden disco- en funkplaten van een extended version voorzag en die later nog zou opduiken als mixer/producer van Novastars debuutplaat (zeer tot ongenoegen van oorspronkelijk producer Wouter Van Belle, maar da's weer een ander verhaal). Meanwhile: focus opeen van de meest a-typische Queen-nummers, eentje waarin Freddie Mercury zijn voorliefde voor zwarte funk volledig de vrije loop kon laten.