TVDW 26/04/2015 - J. Geils Band - First I look at the purse (live) (1979)

Het plezier wat uitstellen, om er dan nadien dubbel hard van te genieten. Nog iemand die dat principe toepast? Ik heb het over muziekbeleving natuurlijk, dirty minds. De laatste jaren gaven enkele van mijn muzikale helden een nieuw teken van leven - de meeste recente cd van Thomas Dolby, het opduiken van Rave-Ups zanger Jimmer Podrasky - en telkens huldigde ik bovenstaand principe. 't Is te zeggen: de plaat viel in de brievenbus, en in plaats van hem meteen op te gooien, wachtte ik nog wat tot het Juiste Moment er was. Muziekbeleving is deze dagen sowieso vluchtiger geworden dan een potje ether - even door Spotify scrollen, playlistje op de iPod snel doornemen - dat we dergelijke schaarse momenten van Echt Grote Muzikale Gebeurtenissen toch wat luister moeten bijzetten.

Zo'n Grote Muzikale Gebeurtenis, voor mij dan toch, was het recentelijk op dvd en cd verschijnen van het concert dat The J. Geils Band op 21 april 1979 gaf, voor WDR-programma Rockpalast in de Grugahalle in Essen, Duitsland. Destijds zag ik dat niet op tv; mijn Rockpalast-interesse startte pas een paar jaren later. Ik herinner me nog levendig de passages van onder meer de Red Hot Chili Peppers, George Clinton, Mink DeVille, Huey Lewis, The Police en Chris Rea. Als prille tiener, nog ver verwijderd van de decadente rockzalen als Vorst-Nationaal, was het bekijken van een heus live-optreden op tv nog een belevenis.

Voor wie af en toe halt houdt op deze blog, moge het genoegzaam bekend zijn dat de J. Geils Band bij mij in de bovenste schuif ligt. Live mocht ik ze echter nooit meemaken - het dichtstbij kwam ik nog met een optreden van twee van de bandleden op de Oude Markt in Leuven. De release van het Rockpalast-optreden was dus meteen een van mijn Echt Grote Muzikale Gebeurtenissen. Na het zonet beschreven uitstel van plezier - de dvd lag al zowat twee weken thuis te wachten - heb ik 'm dan toch bekeken. Om te genieten van de leren jekker harmonicaspeler J. Geils, het hoge rock 'n roll gehalte van gitarist J. Geils, het afrokapsel van toetsenist Seth Justman, de sexy attitude van drummer Stephen Jo Bladd, de ultieme cool van bassist Dani Klein, en het charisma (en de glitterbroek) van zanger Peter Wolf. En dan was er nog de tracklisting: de band, in een duidelijke poging om Europa in één klap te veroveren, haalt alles uit de kast tijdens Sanctuary, Looking for a love en de stompende Supremes' cover Where Did Our Love Go. "Zu-ga-be, Zu-ga-be " hoor je het langharige Duitse publiek aan het eind roepen. En dan komt de band nog eens terug voor wat de tvdw is: een cover van First I look at the purse. Dat nummer stond ook al op de debuutplaat van de JGB in 1970 en op hun allereerste live-plaat, het beroemde "Full House". Smokey Robinson schreef de song voor The Coasters. Hier krijgt hij de JGB-behandeling, wat resulteert in withete rhythm & blues.

TVDW 13/10/2013 - Neko Case - City Swans (2013)

Ze zal altijd wel een wit voetje hebben bij ons, omwille van The Green Fields of Summer, dat mooie duet (destijds ook tvdw, juli 2010) met Peter Wolf. En omwille van haar lidmaatschap in The New Pornographers, die band die net niet klaarspeelde waar Arcade Fire wel in slaagde een brug slaan tussen arty indie-rock en het grote publiek. Case's nieuwste album is heerlijk avontuurlijk, in your face en getuigt van een onwrikbaar vertrouwen in eigen kunnen. Ze doet ons wat terugdenken aan de grote vrouwelijke persoonlijkheden uit de rock, genre Chrissie Hynde of Patti Smith.

Mocht iemand zin hebben om Neko Case in de Roma te gaan zien (5 december) dan hoor ik het wel.

TVDW 11/03/2012 - Chuck Prophet - Whole Lot More (1997)

Stel, je gaat naar een concert van een Amerikaanse gitaarheld - iemand die best wel enkele voetnoten in de rockgeschiedenis schreef en intussen wat dan heet een 'cultstatus' heeft verworven. Dan horen daar bepaalde geplogenheden bij. Je neemt je wagen naar pakweg Brussel, Antwerpen, Gent, je betreedt de zaal, de PA zwijgt en de lichten doven, de man komt op, applaus, spelen, applaus en meer applaus, de bissen, dat soort dingen.

Afgelopen woensdag bleken de spelregels enigzins anders. Ik reed richting Moerbeke-Waas, niet bepaald het epicentrum van grote rockconcerten, waar ik bij een doodgewone woning langs de tuin een doodgewone living betrad, waar ik voor één euro zelf een pintje uit de bak kon nemen. De Amerikaanse gitaarheld in kwestie? Die stond drie meter van me een sandwich te smeren in de keuken, hij baande zich nadien een weg tot aan de andere kant van de living en hij begon te spelen. Na zowat een uur stopte de man, hij stapte tussen de stoelen door richting keuken, tot iemand zei "One more, Chuck?". Toen draaide hij op zijn hielen, keerde terug richting microfoon en speelde er nog eentje. Het publiek vond het geweldig. En als ik goed geteld heb, bestond dat publiek uit 25 man.

Prophet heeft veel gemeen met Steve Wynn. Ze maakten beiden deel uit van de Paisley Underground muziekstroming, schreven een song samen (Look Both Ways - versie CP op Brother Aldo, versie SW op Fluorescent) en zijn grofweg ook hetzelfde soort van songschrijvers. Knappe verhalenvertellers met een voorliefde voor Americana, film noir, tongue in cheek verwijzingen naar popcultuur en zelfs baseball. Prophet schreef er een song over op zijn net verschenen nieuwe cd, Wynn schreef zelfs twee volledige albums over de sport.

Net als Wynn is Prophet ook een groot muziekliefhebber, iemand die Bacharach & David live kan brengen, die vorig jaar nog het hele London Calling van The Clash naspeelde, maar net zozeer gek is op Philly Soul. En om het touren te vergemakkelijken, doet Prophet een Wynn'eke - door zijn vrouw als vaste muzikante mee te nemen. Ik had me trouwens wat beter moeten voorbereiden: google leert me net dat Chuck een nummer schreef samen met mijn Grote Held, Peter Wolf, en dat hij ooit te gast was op de tv-show van Mijn Andere Grote Held, Daryl Hall. Damn, dat ik hem daar niets over gevraagd heb, toen we na het concert even een korte babbel hadden in dat keukentje, daar in Moerbeke-Waas.

Over dat concert nog: het was, naast de songs, ook genieten van de vermakelijke anecdotes. Over platen opnemen in Mexico City, over het eerste pornotheater in de VS en over Ryan Adams. Met die laatste deel ik blijkbaar een voorliefde voor New Year's Day als favoriete Chuck Prophet-song. Meteen dacht ik, toen hij na het verhaaltje de song inzette, mijn tvdw vast te hebben. Helaas, halverwege vergat hij de tekst, wat zorgde voor een behoorlijk lullig abrupt einde. Dan maar de andere track uit "Homemade blood" die hij woensdag speelde, Whole lot more. "Homemade blood" als een van de beste gitaarplaten van de jaren negentig omschrijven, is misschien net wat overdreven, maar uit het jaar 1997 kwamen er alleszins weinig betere.

TVDW 10/10/2010 - 10 cc - Feel the benefit (1977)

Some guy on the net thinks I suck and he should know
He's got his own blog

Ouch. Voorzover ik al ten prooi zou vallen aan hoogheidswaanzin en denk dat deze blog iets zou voorstellen in het licht van de eeuwigheid en de constellatie van de sterren , dan zijn Ben Folds & Nick Hornby wel daar om me op mijn plaats te zetten. Feit is wel dat ik met deze post toch mooi aan tvdw nummer driehonderd zit. Een verwezenlijking die net lager scoort dan de overwinningen van Eddy Merckx, de prestaties van Kim Clijsters of de stunts van John Massis, ik weet het. Maar toch.

Aanvinken, dat was het woord van de week inzake muziek. In mijn hoofd zweeft een lijstje met "Artiesten die ik nog live in concert zou willen zien", en sinds deze week heb ik de hokjes naast twee namen alvast kunnen aanvinken. The Steve Miller Band is het type Amerikaanse rockinstituut dat nog maar zelden de Grote Plas oversteekt, dus vandaar een 'must see'. Een fijn concert werd het, waarbij Miller erg sterke gitaarpartijen uit de mouw schudde en de setlist leuke verrassingen als Shu Ba Da Du Ma Ma Ma en Swingtown bevatte. Al waren er ook kanttekeningen. Zo werd Macho City, mijn all time favorite nummer van Miller, niet gespeeld, en was de groepsamenstelling aan de povere kant. De meeste baspartijen werden op keyboard gespeeld, de slaggitarist viel slechts bij enkele nummertjes in als bassist. En backing vocalist Sonny Charles hebben Zinnerboy Bart en ik een tijdje staan uitlachen. Met zijn ingestudeerde danspasjes en tandpasta smile leek wel weggelopen uit een derderangsbar in Las Vegas; Nicole & Hugo in het zwart. Nu, Sonny heeft wel de laatste lach, hoor: op zijn cv staat toch maar mooi een samenwerking met Phil Spector. Vandaar krijgt de man toch een bonus track bij deze tvdw (zie in comments).

Een tvdw die gaat naar de aangevinkte groep nummer twee, 10 cc. Mijn liefde voor de groep is grotendeels terug te brengen tot de geweldige live-dubbelaar Live and let live: avontuurlijke poprock met een hoge dosis eigenzinnigheid. Een echte revelatie voor mij was alvast de locatie, De Roma. Afgebladerde grandeur maar met honderd keer meer sfeer dan de betonnen tweelingsbunker Lotto Arena/Sportpaleis. Bij 10cc zitten tegenwoordig nog drie oudgedienden (songschrijver Graham Gouldman, gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess). Aangevuld met twee uitstekende multi-instrumentalisten zorgde de groep voor a highly enjoyable evening, met songs die live nog bijzonder indrukwekkend klonken. Tijdens I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit goed voor twee keer kippenvel... en dus goed voor een tvdw.

Nog een alinea Virtueel Dagboek, maar dan uit huiselijke kring? Deze week hebben zoon en ik ons geamuseerd met het maken van een cd-compilatie. Zoon moest nl. eergisteren naar het verjaardagsfeestje van zijn chérie Nora en wou haar verrassen met een verzameling van zijn favoriete liedjes. Een wel erg ràre verzameling - en eentje waarin de sporen van de muzikale opvoeding van het kereltje nog vers zijn - maar kom. Queen, The Jacksons, Mika, Peter Wolf, Journey, Sky, Milow, Clouseau, Tom Dice, B.E.P., Abba, Marco Borsato, Semisonic, Anouk, Squeeze, Kula Shaker én Polle Eduard moesten er volgens hem op. "Mijn 20 liefelingsliedjes voor mijn liefelingsmeisje" schreef hij op het zelfgemaakte hoesje. Hopelijk heeft het meisje een brede smaak.

TVDW 18/07/2010 - Peter Wolf (with Neko Case) - The Green Fields of Summer (2010)

Twee weken Noorwegen, dus een Noorse artiest die met de tvdw gaat lopen? Mmm, nog niet nee, we blijven trouw aan ons principe: de song die in een tijdspanne van een week de meeste indruk nalaat, krijgt de nominatie. Dus geen Lindstrom, Thomas Dybdahl, Kings of Convenience, Lene Marlin, Jagga Jazzist, Edvard Grieg of geen - god beware - Dimmu Borgir of Alexander Rybak. Noorwegen ging nota bene in het verleden al wel lopen met een tvdw, met A-ha en Datarock.

In onze tweede week Noorwegen bepaalden de kinderen onbewust de spelregels, door steeds maar weer stukken uit "The Green Fields of Summer" te zingen, en te vragen om de song nog eens te horen. Dat hij qua genre (country! in Noorwegen!) en tekst prima aansloot met de vakantie zelf, was een leuke bonus; met de nominatie als logische volgende stap. En zo speelt The Wolfman het mooi klaar om op amper 3 maanden tijd twee tvdw's in de wacht te slepen (voor de eerste: zie 18/04/2010). Beide komen uit 's mans laatste album.

(zie 'comments' voor de track zelf)

TVDW 18/04/2010 - Peter Wolf - Thick As Thieves (2010)

Een beetje te vergelijken met een goede jeugdvriend, die je plots terugziet en waarbij je meteen denkt: "Dààrom vond ik dat zo'n fijne kerel." Dat effect heeft het horen van Peter Wolf op me. In de nasleep van het succesvolle Freeze Frame ben ik destijds jarenlang zoet geweest met het uitpluizen met de erg rijke geschiedenis die aan dat hitalbum voorafging, en ook de eerste soloplaten van Wolf draaide ik grijs. De laatste jaren krijgt Wolf en de J. Geils Band nog slechts sporadisch een luisterbeurt, maar verloochenen zal ik hen - de haan mag dan nog zoveel kraaien als hij wil - nooit. Wolf is in mijn woordenboek ook een echte original. Je kan niet verkeerd gaan met een man die op de banken van de kunstacademie naast David Lynch zat, die het bed deelde met Faye Dunaway (en het podium met Howlin' Wolf en John Lee Hooker) en wiens stomende live-performance zelfs The Rolling Stones van het podium blies (- check Blow Your Face Out van the J. Geils Band, mijn favoriete seventies live-album).
Nieuwe cd Midnight Souvenirs is niet enkel een prettig weerzien, het blijkt ook een beresterke plaat, waarop Wolf grossiert in rootsy rock, old school funk (met een cover van Allen Toussaint), pure soul en zelfs wat country, en waarop er gastrollen zijn voor Neko Case, de fantastische Shelby Lynne en countrylegende Merle Haggard. De tvdw is een herwerkte versie van een nummer dat Wolf al op zijn tweede soloplaat, in 1987, bracht.

http://www.sendspace.com/file/x7yxid

en hier de eerste versie, uit Come As You Are:

http://www.sendspace.com/file/h7oz91

TVDW 22/10/2006 - Blues Brothers - Rubber Biscuit (1978)

Wie zegt ook weer dat blanken niet funky uit de hoek kunnen komen? Een toek op uw bakkes, dedju! Vorige tvdw bewees al het tegendeel, en wat deze week ten huize Koop beluisterd werd, leverde bijkomend bewijsmateriaal. De knappe jazzfunk van Mezzoforte (uit IJsland dan nog - so much for stereotyping) bracht bijvoorbeeld wat fijne momenten op de ipod, net als de mengeling van witte rock en zwarte funk zoals Peter Wolf 'm serveerde op zijn - inmiddels heerlijk gedateerd klinkende - tweede solo-cd "Come As You Are". Meeste plezier had ik nog bij het herbeluisteren van The Blues Brothers. "Oké: Blues Brothers: die twee acteurs en hun covergroepke - gecatalogeerd", hoor ik u al denken. Maar de groep was heus meer dan dat. Dan Aykroyd en John Belushi beperkten zich qua covers bijvoorbeeld niet enkel tot prijsbeesten als "Soul Man" en "Gimme Some Lovin'", maar illustreerden tegelijk hun dossierkennis en liefde voor de soulmuziek door obscure parels van onder het stof te halen. Enkele voorbeelden zijn "B-Movie Box Car Blues" (origineel van Delbert McClinton en fantastisch in de BB-versie), de hilarische haatsong "I don't know" van Willie Mabon (uit 1952) en "Rubber Biscuit", oorspronkelijk een doo-wop nummer uit 1956 van The Chips en in de live-versie van de Blues Brothers door Belushi voorzien van een schitterende scat. Daarenboven wisten Aykroyd en Belushi - geweldige zanger trouwens - zich met de crème de la crème van de soul te omringen, met centraal in de band de twee bleekscheten Donald 'Duck' Dunn en Steve Cropper, plus de drummer van de Bar-Kays. Zij zorgden er voor dat de muziek van de Blues Brothers even strak was als een extra small onderbroekje rond de billen van Jennifer Lopez. Meanwhile: geniet van het onnavolgbare "Rubber Biscuit". Brings a smile upon my face, each time I hear it.

http://www.sendspace.com/file/u9588s