TVDW 10/10/2010 - 10 cc - Feel the benefit (1977)

Some guy on the net thinks I suck and he should know
He's got his own blog

Ouch. Voorzover ik al ten prooi zou vallen aan hoogheidswaanzin en denk dat deze blog iets zou voorstellen in het licht van de eeuwigheid en de constellatie van de sterren , dan zijn Ben Folds & Nick Hornby wel daar om me op mijn plaats te zetten. Feit is wel dat ik met deze post toch mooi aan tvdw nummer driehonderd zit. Een verwezenlijking die net lager scoort dan de overwinningen van Eddy Merckx, de prestaties van Kim Clijsters of de stunts van John Massis, ik weet het. Maar toch.

Aanvinken, dat was het woord van de week inzake muziek. In mijn hoofd zweeft een lijstje met "Artiesten die ik nog live in concert zou willen zien", en sinds deze week heb ik de hokjes naast twee namen alvast kunnen aanvinken. The Steve Miller Band is het type Amerikaanse rockinstituut dat nog maar zelden de Grote Plas oversteekt, dus vandaar een 'must see'. Een fijn concert werd het, waarbij Miller erg sterke gitaarpartijen uit de mouw schudde en de setlist leuke verrassingen als Shu Ba Da Du Ma Ma Ma en Swingtown bevatte. Al waren er ook kanttekeningen. Zo werd Macho City, mijn all time favorite nummer van Miller, niet gespeeld, en was de groepsamenstelling aan de povere kant. De meeste baspartijen werden op keyboard gespeeld, de slaggitarist viel slechts bij enkele nummertjes in als bassist. En backing vocalist Sonny Charles hebben Zinnerboy Bart en ik een tijdje staan uitlachen. Met zijn ingestudeerde danspasjes en tandpasta smile leek wel weggelopen uit een derderangsbar in Las Vegas; Nicole & Hugo in het zwart. Nu, Sonny heeft wel de laatste lach, hoor: op zijn cv staat toch maar mooi een samenwerking met Phil Spector. Vandaar krijgt de man toch een bonus track bij deze tvdw (zie in comments).

Een tvdw die gaat naar de aangevinkte groep nummer twee, 10 cc. Mijn liefde voor de groep is grotendeels terug te brengen tot de geweldige live-dubbelaar Live and let live: avontuurlijke poprock met een hoge dosis eigenzinnigheid. Een echte revelatie voor mij was alvast de locatie, De Roma. Afgebladerde grandeur maar met honderd keer meer sfeer dan de betonnen tweelingsbunker Lotto Arena/Sportpaleis. Bij 10cc zitten tegenwoordig nog drie oudgedienden (songschrijver Graham Gouldman, gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess). Aangevuld met twee uitstekende multi-instrumentalisten zorgde de groep voor a highly enjoyable evening, met songs die live nog bijzonder indrukwekkend klonken. Tijdens I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit goed voor twee keer kippenvel... en dus goed voor een tvdw.

Nog een alinea Virtueel Dagboek, maar dan uit huiselijke kring? Deze week hebben zoon en ik ons geamuseerd met het maken van een cd-compilatie. Zoon moest nl. eergisteren naar het verjaardagsfeestje van zijn chérie Nora en wou haar verrassen met een verzameling van zijn favoriete liedjes. Een wel erg ràre verzameling - en eentje waarin de sporen van de muzikale opvoeding van het kereltje nog vers zijn - maar kom. Queen, The Jacksons, Mika, Peter Wolf, Journey, Sky, Milow, Clouseau, Tom Dice, B.E.P., Abba, Marco Borsato, Semisonic, Anouk, Squeeze, Kula Shaker én Polle Eduard moesten er volgens hem op. "Mijn 20 liefelingsliedjes voor mijn liefelingsmeisje" schreef hij op het zelfgemaakte hoesje. Hopelijk heeft het meisje een brede smaak.

TVDW 05/11/2006 - Anarchic System - Popcorn (vocal) (1972)

Voor ik van wal steek, toch even jullie aandacht voor Iron Maiden. Mijn goeie online overseas friend Scott 'Dr. Music' Itter en ik lieten ons eens lekker gaan in een parallel, maar los van mekaar geschreven review van Maiden's laatste plaat. Iron Maiden, ik weet het. Het valt niet te verklaren. Anyway: check out http://www.areuonsomething.com/reviews_maiden.html. En while you're at it, geef de dokter ook een bezoekje op zijn eigen website http://www.DrMusic.org. voor onder meer nieuwe releases, recensies van cd's en live shows en zelfs een kleine trivia muziekquiz.
Maar ik wou het deze week vooral hebben over muziekblogs. Zoals de mijne, ja, al is deze met een bescheiden bijdrage van een, euh wekelijkse, bespreking van een Topper van de Week slechts klein bier met wat je allemaal op het net terugvindt. Zo zijn er muziekblogs die klakkeloos en zowat dag na dag rijen en rijen albums op het net gooien - zonder enige persoonlijke noot van appreciatie van de blogeigenaar of wat dan ook. Wat die mensen bezielt om zoiets te doen, mag Joost weten. Het lijkt me weinig plezierig om al die cd's te rippen en beschikbaar te stellen, zonder wat voor feedback dan ook. Raar.
Dan liever de gespecialiseerde(re) blogs waar je echte muziekliefhebbers aan het woord krijgt, die hun liefde voor muziek willen delen. Vaak gaat het om obscure muziek, die zelfs niet zelden niet op cd te verkrijgen is. Zo stootte ik bij toeval voorbije week op http://www.wiels.nl/blog. En de brave man in kwestie kwam op de proppen met "Popcorn", een singletje dat ik nog al te goed kende van vroeger, in de platenbak van mijn ouders. Nu moet je weten dat mijn ouders best een boeiende platencollectie hadden, maar veel pop en rock zat er niet tussen. Mahalia Jackson, Trini Lopez, Jim Reeves, Edmundo Ross, Harry Belafonte, wat kleinkunst - dat herinner ik me, maar pop en rock waren toch een brug te ver. Popcorn vormde een rare uitzondering op de regel. Het singletje was overigens wel degelijk Popcorn in de versie van Anarchic System - zelfs met identiek dezelfde hoes als hierboven afgebeeld (naar een foto van de uitvoerders heb ik ook gezocht, maar niets kunnen vinden). Aangespoord door de herontdekking (dank dank, Wiels.nl voor de post!) ging ik nog wat verder snuisteren en stelde vast dat achter dat ogenschijnlijk banale early electronica deuntje een heel verhaal schuil gaat. Over de schrijver ervan, bijvoorbeeld, ene Gershon Kingsley, een jood die in '38 als jong broekje net voor de Kristalnacht Duitsland ontvluchtte en later als muzikant/componist Broadway-musicals, opera's en filmscores zou schrijven en samenwerkte met o.a. John Cage, Philip Glass en synth-pionier Jean-Jacques Perrey. Eentje met een gevoel voor humor trouwens, die Kingsley.
"When I die, maybe I'll have an electronic tombstone with a television monitor so that people visiting my grave can push a button and my face comes on the screen: 'Hello -- nice of you to come! What would you like hear -- Popcorn?' If it's solar powered, maybe it could last for eternity", lees ik ergens in een interview met de man. Popcorn zelf, de song, telt wereldwijd ruim vijfhonderd coverversies, o.a. van Ben Folds, de Strangers (Popcorn werd dan "Dikke Jet") en Aphex Twin.... Het Franse groepje Anarchic System wist zich in 1972 te onderscheiden door de eerste te zijn die wat tekst op het voorheen instrumentale nummertje plakte. Een fluttekst en dan nog weinig toonvast gebrald, maar kom - leuk genoeg alleszins om hier als Topper van de Week te dienen. En het laatste woord van deze, toegegeven erg lange 'post' (wie houdt me tegen?), is voor mijn moeder die in een e-mail (ja, mijn moeder is best nog hip) volgende verklaring gaf voor dat ene, erg a-typische vinylsingletje in de platenbak: "Popcorn ken ik best; dit hoesje zegt me ook wat en pa eveneens! Hoe we eraan kwamen?
Na het pijnigen van de hersenen denken we dat we dit singletje ooit kochten nadat we in de elementaire
danscursus, die we in langvervlogen tijden volgden, en waarin we als intermezzo een gezelschapsdans moesten
uitvoeren. Popcorn zou dan de muziek zijn waarop we die dans uitvoerden!"

http://www.sendspace.com/file/edo20b