TVDW 05/11/2023 - The Band - Jupiter Hollow (1975)

 

TVDW 982. Als ik diagonaal doorheen de tvdw's scroll, blijkt het een onderbelicht genre: dat van de rootsy, landelijke, in flanellen houthakkershemden getooide seventies americana. 

Ja, dat is een genre.

Nochtans hou ik er wel van, getuige het materiaal van pakweg The Byrds of The Jayhawks dat hier thuis rondslingert. The Band zorgde zowat in haar eentje voor een van de wortels van de grote sequoia genaamd americana. Best ironisch, gezien de groep voor 4/5de Canadees was. Ik heb wel een drietal albums van The Band in de kast, maar daarvan is er eentje het debuut "Music From The Big Pink" (dat me iets te folky en tezeer door Dylan beademd is, ondanks de iconische en erg invloedrijke status), eentje is een dubbele verzamelaar, en eentje is het driedubbele "The Last Waltz" (ook een soort verzamelaar XL).

Ik was blij om "Northern Lights, Southern Cross", hun vijfde album, voor een ongelooflijk zacht prijsje op de kop te tikken. Hierop brengt The Band een iets vollere, meer aan southern rock verwante sound. De track waarbij ik nog het meest de oren spitste, was Jupiter Hollow, niet in het minst omwille van de clavinet, die een funky Stevie Wonder in gedachten brengt.

    

 

TVDW 15/03/2020 - The Band - Out of the Blue (1978)

't Is in die mate een iconische plaat - Beste Concertregistratie Ooit en meer van dergelijke accolades - dat ik 'm eigenlijk nooit van a tot z beluisterde. Maar deze week scoorde ik de driedubbelaar "The Last Waltz"(in vlekkeloze toestand, O.P. en mét boekje) voor amper 3 euro (!), en vermits ik toch thuis zit had ik meer dan tijd om me er door te werken. Vanzelfsprekend spat het spelplezier van de plaat (dat de nummers nadien een uitgebreide postproductie kregen wordt natuurlijk nergens vermeld) en doen de talrijke gasten wat ze moeten doen. De verrassing voor mij was plaatkant zes, die The Last Waltz Suite bevat, een aantal songs die volgend op het concert opgenomen werd op hetzelfde podium, maar dan zonder publiek. De uitschieter werd meteen de tvdw, een betoverend aquarelletje van een song, getekend Robbie Robertson.

TVDW 15/03/2015 - Joan Armatrading - (I love it when you) Call me names (1983)

Neen, geen Steve Wynn, ook al zag ik 'm zondagavond in het Depot in Leuven. Concert nummer dertig-of-zoiets moet dat zijn geweest, en dat was een beetje het struikelblok. Ja, hij speelt nog steeds met overgave stokoude songs als Burn, Merritville, Days of Wine and Roses en When She Smiles. Probleem is dat hij ze àltijd speelt. Het was dan nog solo-elektrisch, ook al niet mijn favoriete 'setting' voor een concert. Maar de pareltjes die hij naar het eind uitstrooide waren wel knap: een punkerig voortrazende versie van Sweetness and Light, een rudimentaire versie van 50 in a 25 Zone (een ex-tvdw), een mooie cover van Lou Reed's Coney Island Baby en een nog mooiere van The Band's Stage Fright.

Tweede kanshebber voor een tvdw was Mike Scott, wiens laatste plaat (slim-commercieel terug uitgebracht onder de vlag van de Waterboys) echt wel sterk is. Mist een heel klein beetje homogeniteit, maar bij momenten laat Scott, zoals in zijn beste periode, de geest van Dylan en van Morrison over zijn songs (en songteksten) neerdalen.

Maar kom, ik ga toch maar voor Joan Armatrading, die hiermee haar derde tvdw wegkaapt. Drie tvdw's uit drie verschillende platen - dat maakt duidelijk dat ze één van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriters is. Deze tvdw komt uit "The Key", het album dat ze samen met producer Steve Lillywhite maakte na "Walk Under Ladders". Thomas Dolby was er dit keer niet meer bij, wel ander goed volk als Daryl Stuermer (zie o.a. Phil Collins), Adrian Belew (zie o.a. David Bowie), bassist Tony Levin (zie o.a. Peter Gabriel), Jerry Marotta (drummer bij o.a. Hall & Oates), Larry Fast (synths bij Foreigner, Hall & Oates, Freedy Johnston) en drummer Stewart Copeland (The Police). Allemaal gezever waar niemand een boodschap aan heeft, ik weet het. Feit blijft: "The Key" stond al jaren op mijn wish list, fijn dat ik 'm voor een eurootje in vlekkeloze staat kon vinden in een kringloopwinkel. De tvdw is het openingsnummer, een song over sado-masochisme. 't Is eens wat anders.

TVDW 16/02/2014 - Little Feat - Old Folks Boogie (1977)

Het is zover. Ook ik draag intussen een bril. Een leesbril, om de kleine lettertjes - uit welk jaar komt deze cd nu ook weer? - te lezen. Niet bepaald iets om vrolijk van te worden. Gelukkig is er nog de muziek. Fijne groep, Little Feat - een funky variant van The Band. De tvdw komt uit hun verzamelaar "As Time Goes By". Inderdaad.

TVDW 13/02/2011 - Cold War Kids - Flying Upside Down (2011)

"De nieuwe plaat is wat meer mainstream", las ik ergens in Blog Country. Komende uit indie-hoek is dat een beleefde manier om te zeggen dat het niet (meer) goed is, natuurlijk. Onzin. "Mine is Yours", de nieuwe van Cold War Kids (die ik bij hun vorige album leerde kennen via Hannes - dank Hannes), nestelt zich knus tussen Kings of Leon en Raconteurs. Spannende, wijdse gitaarrock die met een gezonde dosis cockiness wordt gebracht.

Eigenlijk stonden The Jayhawks in de steigers om met de tvdw te gaan lopen. Het heruitgebrachte "Tomorrow The Green Grass" blijft een heerlijke lap rootsy rock in de lijn van Band, Byrds en Brothers (Everly, that is). Maar toen ik zaterdagavond bij het joggen "Mine is Yours" opgooide, konden The Jayhawks, alle sympathie ten spijt, toch inpakken. Tvdw Flying Upside Down sluit die nieuwe plaat op een geweldige manier af. Bevlogen rock in alle betekenissen van het woord.

TVDW 18/10/2009 - Robbie Robertson - Broken Arrow (1987)

In a Robbie kinda vibe, afgelopen week. Dankzij de dvd The Last Waltz (dank, Zinnerboy) en het vrijwel gelijktijdig herontdekken van Robertsons soloplaat uit 1987 - een plaat die ik al te lang ongemoeid had gelaten. Een album dat dezelfde grootse, wijdse sfeer uitademt als een paar andere ijkpunten uit dezelfde periode: nummers als The Maker van Daniel Lanois en Big Sky Country van Chris Whitley, en albums als The Joshua Tree van U2 en So van Peter Gabriel. Opmerkelijk ook dat Robbie's debuut ondanks alle grote namen (Gabriel, U2, Neville, Danko, Katché, Levin...) zo'n homogene indruk weet te maken. De verdienste van Lanois, ongetwijfeld. Ik heb altijd een soft spot gehad voor zowel Maria McKee als voor The BoDeans, en ook zij leveren op deze plaat een welkome bijdrage. Broken Arrow is, tussen alle andere parels, het absolute topnummer. Smachtende melacholie, uitgespreid op een cinemascope geluidstapijt.

http://www.sendspace.com/file/h318us

Als bonus The Ballad of Jenny Rae, het mooiste nummer van The BoDeans, uit Outside Looking In (ook al uit 1987).

http://www.sendspace.com/file/q9clga

TVDW 01/03/2009 - Peter Buffett - Set us Free (2008)

Voor this week's tvdw was Moondance van Van Morrison in de running. Bart - de zinnerboy die op deze blog vaak opduikt in de comments - had me ages ago gevraagd om een poging tot vertaling van Moondance te maken. Amaai, verre van eenvoudig, zo moest ik vaststellen! Vorige week spraken we op café af om, samen met The Bass Man Named Orf, het resultaat te bespreken (en om en passant wat te ouwehoeren over The Band, John Cougar Mellencamp, The Killers en de dames uit The Pink Flamingo). Hopelijk het begin van een lange traditie, die bijeenkomst.

Maar eerlijk gezegd: Moondance mocht dan al uitvoerig binnenstebuiten zijn gedraaid, ik draaide het nummer vorige week geen enkele keer. En zoals iedereen weet: de wetten van tvdw zijn gebeiteld in steen. Wat ik dan wél regelmatig draaide? Ook daar hangt een verhaal aan vast. Eén van mijn overseas friends is Scott Itter, een man uit Chicago die ik nota bene leerde kennen via een onschuldig mailtje, enkele jaren terug, over Hall & Oates. Een man met het hart op de juiste plaats en iemand die voor geen gat te vangen is qua muzikale smaak, die Scott: hij is erg thuis in metal en rock, maar kan net zo goed lyrisch worden bij Jim Croce. Oh ja, en toen E.L.O. in Chicago was, ging hij nadien nog op stap met de bende, inclusief Kelly Groucutt waar we het hier vorige week over hadden.
Inmiddels mailen Scott en ik mekaar regelmatig, af en toe droppen we een surprise package met cd's, souvenirs, snoepgoed en andere goodies in de mailbox, en zo nu en dan beleven we plezier aan een joint effort: het bespreken van een cd. Iemand interesse om te lezen wat we van de laatste cd van Queen vonden?

(...a deafening silence...)

Hoedanook, hier te vinden:
http://www.drmusic.org/Queen+PaulRodgers-TheCosmosRocks.html

Terug naar de tvdw. Scott besprak onlangs op zijn Doctor Music website een cd van een zekere Peter Buffett. Ik had nog nooit gehoord van de man, maar was wel geïntrigeerd door Scotts lovende recensie. Deze week stuurde hij me een digitaal cadeautje: de hele cd, die ik kon binnenhalen via Amiestreet. Dat soort kerel is Scott. Fijne website overigens, amiestreet.com, check it out. En volledig legaal ook nog!

Dat digitale cadeautje - eerste keer dat me zoiets overkwam - maakte dat Peter Buffett en diens cd Imaginary Kingdom deze week in de iPod kampeerde. Wat een mooie plaat. Blijkt dat Peter de zoon is van economist/multimiljonair Warren Buffett. Hij schreef een deel van de soundtrack van Costners Dances With Wolves, maar werkte ook al samen met R&B-ster Akon. Imaginary Kingdom is een glorieus album dat in de trage nummers doet denken aan Alan Parsons en Pink Floyd, en in de meer up tempo popsongs klinkt als een glossy versie van de laconieke pop van Cake. Het mooist is de productie van de vocals, die erg gelaagd en dichtbij klinken. De cd is best als één lange trip uit te zitten, maar als we er een track moeten uitkiezen, is het Set Us Free: een meditatief nummer met een luie, langoureuze, luxueuze sound.

http://www.sendspace.com/file/9c0heq

Als bonus nog eens die song waarop ik zo hebben liggen te zwoegen, Moondance. Niet de studioversie, wel een live-versie uit april 1970, opgenomen in die legendarische hippietempel, de Fillmore West in San Francisco.

http://www.sendspace.com/file/ljwzdo