TVDW 03/04/2022 - Helen Watson - Hanging Out the Washing (in a small back yard) (1989)

 

Een van de gouden regels bij het 'crate digging' is steeds: Kijk Naar De Kleine Lettertjes. De naam van een gastmuzikant of producer kan een aankoop rechtvaardigen, zelfs als de naam van de artiest in kwestie niet meteen een belletje doet rinkelen. Dit keer was het Andy Fairweather-Low die de lamp deed branden. Een man die ooit startte bij Amen Corner - herinner u het sixtieshitje If Paradise Is Half As Nice (- een vertaling van een nummer van tvdw-houder Lucio Battisti) maar daarna vooral als sessie- en touringmuzikant de nodige hand-en-spandiensten verleende aan o.a. Eric Clapton en Bill Wyman (bij wie ik hem zag optreden toen Wyman's Rhythm Kings de Antwerpse Elizabethzaal aandeden). 

Andy Fairweather-Low (wat een vermoeiende naam om te typen) viel me op in de credits van "The Weather Inside", een album van Helen Watson. Een erg knap album, waarin Watson - ooit nog backing vocaliste bij Carmel, blijkbaar - in sommige songs wat doet denken aan Joni Mitchell of Janis Ian, en in andere dicht bij Jennifer Warnes aanleunt. De tvdw is een echt pareltje, een rockende storytelling song die wat doet denken aan hoe Squeeze of John Hiatt soms ook verhaaltjes in hun liedjes smokkelden.

TVDW 27/03/2016 - The Feeling - Feel Something (2016)

Je ziet het wel meer: groepen die na enkele albums plots met een titelloze plaat komen, die enkel de naam van de band draagt en verder niks. Alsof het een beginselverklaring is. Schone lei. Dit zijn we écht. Misschien was het ook wel de beweegreden achter de nieuwe, vijfde plaat van deze Britse groep. Of wie weet hadden ze gewoon geen inspiratie. "The Feeling" lijkt me alleszins een pak sterker dan de tegenvallende voorganger "Boy Cried Wolf". Het is een plaat die The Feeling terug laat aansluiten met de pure, onbeschaamde pop waar ze zo goed in zijn (en die hen al drie vorige tvdw's opleverde). Tegelijk is de plaat ook net wat ruwer, soulvoller dan het vorige werk. Nu ja, ruwer: The Feeling blijft nog steeds ergens laveren tussen 10 CC en Squeeze in, hoor. Maar op het kroonstuk Feel Something gaan gitaren en vocals na een gestage opbouw toch even in overdrive. Vandaar: tvdw nummer 4, check!

TVDW 10/10/2010 - 10 cc - Feel the benefit (1977)

Some guy on the net thinks I suck and he should know
He's got his own blog

Ouch. Voorzover ik al ten prooi zou vallen aan hoogheidswaanzin en denk dat deze blog iets zou voorstellen in het licht van de eeuwigheid en de constellatie van de sterren , dan zijn Ben Folds & Nick Hornby wel daar om me op mijn plaats te zetten. Feit is wel dat ik met deze post toch mooi aan tvdw nummer driehonderd zit. Een verwezenlijking die net lager scoort dan de overwinningen van Eddy Merckx, de prestaties van Kim Clijsters of de stunts van John Massis, ik weet het. Maar toch.

Aanvinken, dat was het woord van de week inzake muziek. In mijn hoofd zweeft een lijstje met "Artiesten die ik nog live in concert zou willen zien", en sinds deze week heb ik de hokjes naast twee namen alvast kunnen aanvinken. The Steve Miller Band is het type Amerikaanse rockinstituut dat nog maar zelden de Grote Plas oversteekt, dus vandaar een 'must see'. Een fijn concert werd het, waarbij Miller erg sterke gitaarpartijen uit de mouw schudde en de setlist leuke verrassingen als Shu Ba Da Du Ma Ma Ma en Swingtown bevatte. Al waren er ook kanttekeningen. Zo werd Macho City, mijn all time favorite nummer van Miller, niet gespeeld, en was de groepsamenstelling aan de povere kant. De meeste baspartijen werden op keyboard gespeeld, de slaggitarist viel slechts bij enkele nummertjes in als bassist. En backing vocalist Sonny Charles hebben Zinnerboy Bart en ik een tijdje staan uitlachen. Met zijn ingestudeerde danspasjes en tandpasta smile leek wel weggelopen uit een derderangsbar in Las Vegas; Nicole & Hugo in het zwart. Nu, Sonny heeft wel de laatste lach, hoor: op zijn cv staat toch maar mooi een samenwerking met Phil Spector. Vandaar krijgt de man toch een bonus track bij deze tvdw (zie in comments).

Een tvdw die gaat naar de aangevinkte groep nummer twee, 10 cc. Mijn liefde voor de groep is grotendeels terug te brengen tot de geweldige live-dubbelaar Live and let live: avontuurlijke poprock met een hoge dosis eigenzinnigheid. Een echte revelatie voor mij was alvast de locatie, De Roma. Afgebladerde grandeur maar met honderd keer meer sfeer dan de betonnen tweelingsbunker Lotto Arena/Sportpaleis. Bij 10cc zitten tegenwoordig nog drie oudgedienden (songschrijver Graham Gouldman, gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess). Aangevuld met twee uitstekende multi-instrumentalisten zorgde de groep voor a highly enjoyable evening, met songs die live nog bijzonder indrukwekkend klonken. Tijdens I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit goed voor twee keer kippenvel... en dus goed voor een tvdw.

Nog een alinea Virtueel Dagboek, maar dan uit huiselijke kring? Deze week hebben zoon en ik ons geamuseerd met het maken van een cd-compilatie. Zoon moest nl. eergisteren naar het verjaardagsfeestje van zijn chérie Nora en wou haar verrassen met een verzameling van zijn favoriete liedjes. Een wel erg ràre verzameling - en eentje waarin de sporen van de muzikale opvoeding van het kereltje nog vers zijn - maar kom. Queen, The Jacksons, Mika, Peter Wolf, Journey, Sky, Milow, Clouseau, Tom Dice, B.E.P., Abba, Marco Borsato, Semisonic, Anouk, Squeeze, Kula Shaker én Polle Eduard moesten er volgens hem op. "Mijn 20 liefelingsliedjes voor mijn liefelingsmeisje" schreef hij op het zelfgemaakte hoesje. Hopelijk heeft het meisje een brede smaak.

TVDW 22/08/2010 - Squeeze - It's Over (1993)

Hoe een in het sukkelstraatje verzeilde carrière nieuw leven inblazen? Mogelijkheid één: je neemt je hits terug op, in een uitgebeende versie. Suzanne Vega deed het dit jaar met 'Close Up Volume 1'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Small Blue Thing wil horen, haal ik dat debuut van weleer wel terug boven, thankyouverymuch. Mogelijkheid twee: nodig een batterij in pinguinpakjes gestoken strijkers uit en go symphonic. Sting deed het dit jaar met - wat een gekunstelde titel - 'Symphonicity'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Every little thing she does is magic wil horen, enzovoort.

Squeeze verraste me met mogelijkheid drie: ze namen hun hits dit jaar opnieuw op. Punt. Niks geen extra beats, strijkers, unplugged toestanden of special guests. De leden van Squeeze sleutelden met meticuleuze precisie aan nieuwe, maar haast identieke versies van hun oude songs. Vandaar ook de titel van die nieuwe compilatie: 'Spot the Difference'. Bijzonder redundante oefening, een beetje het muzikale equivalent van wat in de filmwereld Gus Van Sants 'Psycho' was. Maar het werkt wel.

Vanuit Squeeze zijn heel wat lijntjes te trekken naar 'Goed Volk'. Paul Carrack, Jools Holland, Aimee Mann, Costello en Costello-drummer Pete Thomas: ze leverden allemaal hand- en spandiensten aan (of maakten deel uit van) de groep. De kern van Squeeze bestaat echter uit Glenn Tilbrook en Chris Difford, een songschrijversduo dat net als het duo Finn-broers bij Crowded House een carrière lang zoekt naar de song-die-de-Beatles-vergaten-te-schrijven. 'Spot the Difference' toont aan dat ze regelmatig in de buurt kwamen. Pulling Muscles (from a shell), Up the Junction, Hourglass en het overbekende Tempted: het zijn ambachtelijke juweeltjes, zowel in tekst als muziek. Laat It's over, mijn favoriete nummer van Squeeze, nu net niet op dat nieuwe album staan. Reden om 'Some Fantastic Place', de euh fantastische plaat uit 1993 waarop de song prijkt, nog eens uit de kast te halen. Samen met de tvdw-nominatie .

It's Over heeft echt àlles van een perfecte popsong. Die met de deur in huis vallende intro (wie denkt dat ik enkel kick op ellenlange door Trevor Horn gesuperviseerde intro's, heeft het fout). Die twee korte breaks verderop die, als kleine fijne hartaanvalletjes, de song doen opleven. Die brug, waarin de song een u-turn neemt terwijl Wijze Raad ("have confidence, have faith") weerklinkt. Die mooie oneliners. "I can wash her from my hair", niet meteen een tekstflard die we snel bij Lady Gaga terugvinden.

In de comments vind je niet enkel een link naar de tvdw, maar als bonus ook eentje naar "True Colours", de Squeeze-song die het dichtst aanleunt bij het werk van die andere Beatles-epigonen, Crowded House.

TVDW 27/01/2008 - Gare du Nord (ft. Paul Carrack) - Ride on (2007)

Vorig jaar een paar keer voorbijgewaaid op de radio, dit, en op die momenten spitste ik toch steeds de oren. Soulvolle stem, ontspannend voortkabbelende groove, enkele fijne accenten: my cuppa tea. Het bleek om Gare du Nord te gaan, en de guestvocal bleek van Paul Carrack te zijn. Qua blue-eyed soul is Carrack up there with the best, al heeft hij ook steeds een grote popgevoeligheid behouden. Cfr. de hits die hij inzong bij Mike & the Mechanics (The Living Years), bij Squeeze (Tempted), bij Pink Floyd (tijdens de live-uitvoering van The Wall in Berlijn) en helemaal in het begin van zijn carrière, bij Ace (How Long... has this been going on). En dan vergeten we nog wat lekkere spullen uit 's mans solo-carrière: Love will keep us alive, dat de Eagles coverden (wat hen een Amerikaanse nummer 1 opleverde) en het prachtige, samen met gabber Nick Lowe geschreven I live on a Battlefield.
Gare du Nord blijkt een Belgisch-Nederlands duo te zijn, dat zijn platen uitbrengt op Blue Note. De Nederlander, zo leert wat googlen, schreef ooit nog het nummer Suzanne. Jawel, van VOF De Kunst. Van daar naar Blue Note: een carrièrezet die kan tellen.
Intussen: geniet van de meest laidback tvdw in jàren. Flowing freely like the Rio Grande.

http://www.sendspace.com/file/xtufiy

TVDW 12/02/2006 - Savalas - All over you (2006)

Het moet al raar lopen mochten we na Ozark Henry, Novastar en Hooverphonic binnenkort ook geen nieuw Belgisch succesverhaal hebben met Savalas. Een groep die muzikaal wel wat gelijkenissen vertoont met drie bovengenoemde bands. In de rangen zitten keyboardspeler David Poltrock (zie o.a. toetsenwerk bij Hooverphonic, Jan Leyers, Janez Detd, Monza - maar ook de productie van Sadness van Stash - en, pop trivia, van het eurovisie-preselectie nummer van Afi) en zanger Jan Roelkens (bekend als een van de groepsleden van Vlaanderens beste covergroep: No Exit - check www.no-exit.be) . Het titelloze debuut van Savalas is een erg verzorgde cd geworden, met een prachtige productie, gastrolletjes voor oa Geike Arnaert, Tom Vanstiphout en Geoffrey Burton, en met muzikaal gezien heel wat afwisseling: Beatles-achtige songs staan naast britpop à la Blur, er zijn wat sfeervolle ballads met mooi ingekleurde strijkers en koperwerk, en met "Ball of more" komen ELO en Muse mekaar tegen in een bombastische nummer van amper 3 minuten. TVDW "All over you" is een gedreven old school poppy nummer dat wat weg heeft van Squeeze, en met enkele in elkaar geweven heerlijke melodieën. Catchy as hell. In het oog te houden, dit groepje.

TVDW 08/05/2005 - AJ Croce - Upside Down (2005)

Toegegeven, met onder andere de nieuwe Ryan Adams dit weekend op de digitale draaitafel was het niet makkelijk kiezen, maar de kans was te mooi om te laten liggen: een weekje na de TVDW van papa Croce viel de nieuwe cd van de zoon in de brievenbus. Net als de voorganger, het al vijf jaar oude Transit, is het een bijzonder fijne popplaat, met grote McCartney/Beatles-invloeden, al neigen sommige songs ook naar een lichtvoetige versie van Costello of de heerlijke melodieën van Squeeze. Met de folky luisterliedjes van papa Croce zijn er weinig raakpunten. Logisch ook: de tijd staat niet stil, plus: Adrian James was amper twee jaar oud toen papa Jim overleed. AJ Croce is in Europa nog geen vaste waarde, in Amerika wel. De nieuwe cd, simpelweg Adrian James Croce getiteld, komt uit op 's mans eigen label Seedling. Weetje: wie de cd bestelt via ajcroce.com, ontvangt een gesigneerd exemplaar. Ik las ergens dat de geselecteerde TVDW, het met een verheffend refrein gezegende "Upside Down", erg lijkt op Golden Slumbers van de Beatles. Moet ik eens checken, want die titel zegt me niks.