TVDW 10/03/2019 - Polle Eduard - De vogel is gevlogen (1979)

Wat doe je als je een citytrip doet naar Eindhoven, de plaats waar Philips de cd uitvond? Je koopt er wat vinyl, natuurlijk. Waaronder een geweldige plaat op het Philips-label, "Brubeck Time" van de Dave Brubeck Quartet. Uit 1955 - en een pareltje. Philips bracht de cd-speler trouwens op de markt op mijn verjaardag, 1 oktober (1982) - maar dit terzijde.

"Hey Meta meid hebbie effe even tijd? Zodat ik jou kan versieren." Ik dacht altijd dat Polle Eduard in de openingszin van zijn hit Ik Wil Jou verwees naar een meta-meid, zoiets als een mega meid, een geweldig meisje. Maar het blijkt een voornaam te zijn. Soit, met dat nummer heeft hij al twee keer nét naast de tvdw gegrepen, elf jaar geleden toen mijn zoon zijn eerste schoolliefje had en een tweede keer toen hij twee jaar later een cd voor haar maakte met zijn lievelingsliedjes (klik op de Polle Eduard tag onderaan voor de verhaaltjes).

Polle's lied behoort intussen tot het canon van ons gezin, dus ik was blij dat ik 's mans plaat "Polle" in Eindhoven op de kop kon tikken. Ik las pas achteraf dat Polle voor zijn solo-succes nog deel uitmaakte van de band Tee Set (Ma Belle Amie), en zelfs dat hij in de jaren zeventig ook heel wat hits schreef voor Nico Haak (waaronder Is je moeder niet thuis). Nou! Op het album staan buiten Ik Wil Jou (wat fantàstisch blijft) nog heel wat andere fijne Nederpop-nummers, waarvan de tvdw duidelijk de signatuur draagt van medeschrijver en -producer Peter Koelewijn.

TVDW 10/10/2010 - 10 cc - Feel the benefit (1977)

Some guy on the net thinks I suck and he should know
He's got his own blog

Ouch. Voorzover ik al ten prooi zou vallen aan hoogheidswaanzin en denk dat deze blog iets zou voorstellen in het licht van de eeuwigheid en de constellatie van de sterren , dan zijn Ben Folds & Nick Hornby wel daar om me op mijn plaats te zetten. Feit is wel dat ik met deze post toch mooi aan tvdw nummer driehonderd zit. Een verwezenlijking die net lager scoort dan de overwinningen van Eddy Merckx, de prestaties van Kim Clijsters of de stunts van John Massis, ik weet het. Maar toch.

Aanvinken, dat was het woord van de week inzake muziek. In mijn hoofd zweeft een lijstje met "Artiesten die ik nog live in concert zou willen zien", en sinds deze week heb ik de hokjes naast twee namen alvast kunnen aanvinken. The Steve Miller Band is het type Amerikaanse rockinstituut dat nog maar zelden de Grote Plas oversteekt, dus vandaar een 'must see'. Een fijn concert werd het, waarbij Miller erg sterke gitaarpartijen uit de mouw schudde en de setlist leuke verrassingen als Shu Ba Da Du Ma Ma Ma en Swingtown bevatte. Al waren er ook kanttekeningen. Zo werd Macho City, mijn all time favorite nummer van Miller, niet gespeeld, en was de groepsamenstelling aan de povere kant. De meeste baspartijen werden op keyboard gespeeld, de slaggitarist viel slechts bij enkele nummertjes in als bassist. En backing vocalist Sonny Charles hebben Zinnerboy Bart en ik een tijdje staan uitlachen. Met zijn ingestudeerde danspasjes en tandpasta smile leek wel weggelopen uit een derderangsbar in Las Vegas; Nicole & Hugo in het zwart. Nu, Sonny heeft wel de laatste lach, hoor: op zijn cv staat toch maar mooi een samenwerking met Phil Spector. Vandaar krijgt de man toch een bonus track bij deze tvdw (zie in comments).

Een tvdw die gaat naar de aangevinkte groep nummer twee, 10 cc. Mijn liefde voor de groep is grotendeels terug te brengen tot de geweldige live-dubbelaar Live and let live: avontuurlijke poprock met een hoge dosis eigenzinnigheid. Een echte revelatie voor mij was alvast de locatie, De Roma. Afgebladerde grandeur maar met honderd keer meer sfeer dan de betonnen tweelingsbunker Lotto Arena/Sportpaleis. Bij 10cc zitten tegenwoordig nog drie oudgedienden (songschrijver Graham Gouldman, gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess). Aangevuld met twee uitstekende multi-instrumentalisten zorgde de groep voor a highly enjoyable evening, met songs die live nog bijzonder indrukwekkend klonken. Tijdens I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit goed voor twee keer kippenvel... en dus goed voor een tvdw.

Nog een alinea Virtueel Dagboek, maar dan uit huiselijke kring? Deze week hebben zoon en ik ons geamuseerd met het maken van een cd-compilatie. Zoon moest nl. eergisteren naar het verjaardagsfeestje van zijn chérie Nora en wou haar verrassen met een verzameling van zijn favoriete liedjes. Een wel erg ràre verzameling - en eentje waarin de sporen van de muzikale opvoeding van het kereltje nog vers zijn - maar kom. Queen, The Jacksons, Mika, Peter Wolf, Journey, Sky, Milow, Clouseau, Tom Dice, B.E.P., Abba, Marco Borsato, Semisonic, Anouk, Squeeze, Kula Shaker én Polle Eduard moesten er volgens hem op. "Mijn 20 liefelingsliedjes voor mijn liefelingsmeisje" schreef hij op het zelfgemaakte hoesje. Hopelijk heeft het meisje een brede smaak.

TVDW 15/06/2008 - Death Cab for Cutie - Grapevine Fires (2008)

Over de liefde. Mijn zoon van zeven is verliefd. Hij gaf het vorige week aarzelend toe, blozend en zich in het bedkussen wentelend van gêne. Niemand mocht het weten, zelfs mama of de twee zussen niet. En donderdag moesten we met ons tweeën even praten, afgezonderd van de nieuwsgierige oren van grote zus, omdat hij me zijn Grote Plan wou ontvouwen. Mannen onder elkaar, dat soort dingen. Hij had een tekening gemaakt om het haar kenbaar te maken: een groot rood hart met links en rechts ervan de twee initialen, ingepakt in een zelfgemaakte enveloppe waarop hij had geschreven: "van Bram aan Nora - aan niemand vertellen". Toen ik later op de avond de oudste zus naar de muziekles bracht, ging hij mee om even verderop de liefdesverklaring in de brievenbus van de genaamde Nora te droppen.
De volgende dag ging ik hem namiddag van school halen en werd getrakteerd op een festijn van glunderende blikken. Van hem, naar mij. Van hem, naar haar. En van haar, naar hem. Vlinders vlogen in grote zwermen in de lucht, de horizon kleurde roze en in de verte hoorden we honderden strijkers. Onbetaalbaar.
En guess what? Van het geheim bleef nog weinig over. Nora had de waarschuwing op de enveloppe in de wind geslagen en had meteen haar vriendinnen ingelicht. Typisch vrouwen. En Bram wou alles nog wel geheim houden, maar versprak zich in zijn enthousiasme eerst tegenover zijn grote zus, en een kwartier later ook nog eens tegenover mama. Het allesverterende vuur van de verliefdheid woedt in hem, ocharme.

Wat dat te maken heeft met de tvdw? Bitter weinig, maar ik wou de anecdote toch even schetsen. Er had trouwens best een tvdw uit voort kunnen vloeien. Zaterdag liet ik het in deze omstandigheden gepaste "Ik wil jou" van Polle Eduard door de boxen schallen, en de kinderen zongen vrolijk mee.

Maar Polle moest de duimen leggen voor Death Cab for Cutie. Indie-rock lievelingen wiens vorige cd, Plans, het tot mijn eindejaarslijstje haalde. Ook bij de nieuwe cd Narrow Stairs is het weer genieten van de perfecte teksten en de mooi in elkaar geknutselde popnummers. Trouwens, wacht eens even: best een erg romantische song, die tvdw, dus er is toch een link.
Lang leve Nora.

http://www.sendspace.com/file/8srxj5