TVDW 19/10/2025 - Kiss - Shock Me (live version) (1977)

 

TVDW 1084. Het waren blauwe badmintonrackets, ik had ze bovenaan mijn grote kleerkast liggen en als ik een plaat van Kiss opzette, nam ik ze. Om Ace Frehley na te doen. En nadien ook tal van andere gitaristen natuurlijk, van andere groepen. Maar in het begin toch vooral Ace Frehley. 

Die plaat was "Kiss Alive II", het belang ervan in mijn muzikale opvoeding is nauwelijks te overschatten. Vanuit dat dubbelalbum vertrekt een rechtstreekse lijn richting mijn liefde voor all things guitar, wat intussen een erg wijd vertakte joekel van een boom is geworden. 

Ik was twaalf, dertien misschien en de enorme hype rond I Was Made for Loving You en het bijhorende album "Dynasty" maande me aan om ook iets van die groep in huis te halen. Dat "Kiss Alive II" al ruim twee jaar oud was, deed er toen niet toe. De hype maakte ook dat ik me aan het eind van mijn eerste jaar middelbare school op het Vrij Podium tot Kiss-lid liet schminken en samen met drie andere ukjes een playbackshow speelde. We waren alle vier als Kiss verkleed en brachten een repertoire van vier nummers: I Was Made For Loving You natuurlijk en de b-kant van dat singletje, en daarna ook nog Highway to Hell van AC/DC en de b-kant van dàt singletje. Oh en ik trad niet op als Ace Frehley, maar wel als drummer Peter Criss, trommelend achter een installatie die bestond uit wastrommels en grote houten blokken.

Mijn liefde voor de groep bleek al snel tanende. Toen ik eind jaren negentig als Nieuwsblad-recensent de groep eindelijk live kon zien, in Vorst, viel me dat zelfs erg tegen. Maar "Kiss Alive II" symboliseert voor mij nog steeds alles waarvoor Kiss staat. Er is de - voor de ogen van een twaalfjarige - indrukwekkende, rock 'n roll uitademende hoes, met de kenmerkende typografie en de vier al even kenmerkende beschilderde gezichten. Simmons had zelfs namaakbloed uit zijn mond sijpelen, erg cool vond ik dat destijds. Er is de uitstekende live-opname. Doet er niet toe of er nadien nog heel wat overdubs aan te pas kwamen of niet, maar dit is een lillende, opwindende concertregistratie; een beetje in de lijn van wat Queen destijds met "Live Killers" bracht. En er is de prima staalkaart van typische Kiss-songs. Love Gun, I Stole Your Love, Ladies Room, de ballade Beth of het middle of the road, wat naar Neil Diamond neigende Hard Luck Woman... Liedjes van Kiss zijn vaak erg rudimentair, maar highly effective. Ze doen me soms denken aan die van John Fogerty - maar dan natuurlijk met een veel gespierdere sound en ultra macho lyrics. Wat dat laatste betreft: Christine Sixteen, geschreven en gezongen door Gene Simmons die twaalf jaar ouder was dan het onderwerp van de song... 't zou nu toch meer opschudding veroorzaken, kan ik me voorstellen.

De net overleden Ace Frehley, de Spaceman, herdenk ik graag met Shock Me, het nummer waarmee hij het bekendst werd bij de Kiss Army en de eerste song die hij ook zelf zong. Eentje die ik regelmatig ook feilloos wist na te spelen op mijn blauwe badmintonracket.

TVDW 28/07/2013 - Neil Diamond - Lonely Looking Sky (1973)

Als ik zeg dat mijn vader mij de liefde voor popmuziek bijbracht, zou ik een loopje met de waarheid nemen. Popmuziek, dat vond hij maar niets, en hij liet geen kans onbenut om meewarig het hoofd te schudden wanneer hij in een of andere tv-reportage hoorde hoe Bob Dylan bewierrookt werd, of wanneer Kiss Alive II loeihard vanuit mijn jongenskamer weerklonk.

Wat mijn vader me echter wel bijbracht, was een liefde voor alles wat in de brede perimeter rond popmuziek thuishoort. Croonermuziek van Nat King Cole of Frank Sinatra, jazz van Sydney Bechet, gospel van Mahalia Jackson en The Golden Gate Quartet, cocktail en lounge van Bert Kaempfert, Edmundo Ross en Perez Prado, chanson van Jacques Brel en Herman Van Veen, calypso van Harry Belafonte. Het waren allemaal platen uit zijn collectie en sommige ervan draaide ik meer dan hij dat deed.

Neil Diamond zat er ook tussen - en ook al was mijn vader, in tegenstelling tot mij, niet iemand die als een muzikale missionaris zijn vriendenkring poogde te winnen voor deze of gene artiest, toch bleek Diamond de uitzondering die de regel bevestigde. Toen Jonathan Livingston Seagull, de film, uitkwam, nam hij me als kleine jongen mee naar de bioscoop. Spoedig nadien belandde ook de soundtrack in huis. In de daaropvolgende weken kon er geen vriend of familielid op bezoek komen, of die ene plaat werd op de Technics-draaitafel gegooid en op hoog volume afgespeeld, waarbij mijn vader enthousiast wees op parallellen tussen de brede orchestratie van de muziek en de verhaallijn van de film.

Zovele jaren later, is het een van de fijne herinneringen die ik heb aan de man. Mijn vader stierf afgelopen donderdag. Hij werd tachtig jaar oud.

   

TVDW 29/08/2010 - Mezzoforte - The Venue (1984)

Afdeling fusion en jazz-funk. Het is muziek waar ik weinig zieltjes mee kan winnen in mijn vriendenkring en die op de credibiliteitsmeter amper hoger scoort dan death metal en schlagers. Dergelijke instrumentale muziek gedijt het best in bloedeloze lounge en cocktail bars, waar het in designer kledij getooid volkje zich aan 300 km/u stierlijk zit te vervelen, amuse-gueule in de hand. Als man van onwrikbare principes zijn het plaatsen waar ik me per definitie nooit begeef. Tenzij de drank gratis is en de vrouwen gewillig.

De bron van mijn liefde voor Mezzoforte (en wie weet ook de kiem van mijn liefde voor jazz-funk à la Medeski, Martin & Wood of John Scofields Überjam) is de achterbank van een Alfa Romeo, in de eerste helft van de jaren tachtig. Wie mee was op de Mission To Mars van Don Peit, kent dit verhaal. Voor de anderen: in die tijd planden mijn ouders vaak een zomertrip richting Noorwegen. En wat moet een pril tienerjongetje ocharme al doen om tijdens de lange rit richting overzetplaats Hirsthals de tijd te verdrijven? Naar muziek luisteren op de achterbank. In het pre-ipod en pre-discman-tijdperk betekende dat: even voor het vertrek grasduinen in de cassette-o-theek en er net dié BASF-tapes uithalen die verteerbaar genoeg zijn voor vader en moeder. Ergo bleven de cassettes van Kiss en Iron Maiden thuis, ten voordele van die van The League Unlimited Orchestra, The Alan Parsons Project, Jon & Vangelis en Mezzoforte.

Afgelopen week herontdekte ik met plezier Observations, een van die platen van Mezzoforte die destijds als compagnon de route fungeerde in vaders Alfa. De groepsnaam en de strakke jazz-funk doen anders vermoeden, maar Mezzoforte was afkomstig uit het barre IJsland en telt groepsleden die luisteren naar namen als Eythor en Gulli. Peu importe, als muzikanten staan ze stevig hun mannetje, een reputatie die hen onder meer tot op gereputeerde jazzfestivals als Montreux bracht. Tvdw "The Venue" is exemplarisch: een smakelijke, hapklare brok fusion.

Nog een extra zetje richting jazz-funk kwam van mijn neef Frank. Hij stuurde me het resultaat van wat nijver huis-tuin-en-keuken remixwerk: een bewerking van Rodney Franklins klassieker "The Groove". In de versie van Frank, who goes by the name of DJ Coop, is het een heerlijke laidback versie geworden. In afwachting van het moment waarop de remix op een hippe verzamelaar staat te blinken en de hele wereld hem via itunes kan kopen, geef ik als bonus nog even het origineel van Franklin.

TVDW 22/03/2009 - Phoenix - 1901 (2009)

Muzikaal viel er héél wat lekkers te rapen afgelopen week. Maandag landde Grace Jones in de AB in Brussel. Lang naar uitgekeken, en de madam stelde niet teleur. Stevige band (jammer genoeg zonder mijn helden Barry Reynolds en Sly & Robbie), goeie maar wat onevenwichtig opgebouwde setlist en zoals verwacht een stage show om u tegen te zeggen, met stroboscopen, gekke hoedjes, hoelahoep, hoogtewerker en een soort 'butt camera'. Voortdurend laverend tussen kunst en kitsch, tussen potig en potsierlijk, tussen 'in your face' en 'op haar bakkes'. Over dat laatste: enkel bij La Vie En Rose en I've Seen That Face Before werkte de theatrale benadering niet. Hoogtepunten waren dan weer My Jamaican Guy, een weinig toonvast gezongen maar furieuze versie van William's Blood, en die machtige song Slave to the Rhythm (die wel verdacht sterk klonk als op de plaat - heel wat voorgeprogrammeerd spul, dus). Het werd een goed concert, erg goed zelfs (plus nog wat upgespiced door het fijne gezelschap van Dela, Michiel en Chris), maar toch net niet echt memorabel. Daarvoor hield Jones de band bij momenten iets té strak aan de lijband - het was wel echt haar show en niemand mocht even in haar zonnetje komen te staan. En jammer dat er geen bissen vanaf konden (blijkbaar was madam te laat gestart -?).

Nog muzikaal lekkers, naast Grace? Verderop in de week was er de boeiende de reportage Classic Albums: Who's Next op Canvas - voor wat spul van The Who mag je me altijd wakker maken. En op vrijdagavond stootte ik op de BBC bij Jonathan Ross op Lionel Richie, steeds verrassend hoe sympa die man na al die jaren nog is. En deze week viel ook een nieuw teken van leven te rapen van mijn favoriete Franse band (euh... welke andere?), Phoenix. Ooit gestart als begeleidingsband van Air, maar dit viertal wist de short-lived hype van de French Touch al snel te overstijgen. Ik zag ze ook al een drietal keren live, en ook dat blijft de moeite.

Oké, met vier studioplaten in negen jaar tijd zijn ze niet erg productief, maar gelukkig is wàt ze uitbrengen wel steeds erg fijn luistervoer. Zoals de nieuwe single 1901, voorloper van de cd die Wolfgang Amadeus Phoenix (tja... Fransen en hun arrogantie) zal heten. Die typisch staccato gitaarlickjes, die gladde productie, dat catchy refrein: made for radio, this.... Phoenix brengt rond deze tijd overigens ook een mix tape cd op de markt (of hoe moet je dat noemen), Kitsuné Tabloid genoemd. Beetje zoals de cd-reeks Late Night Tales waarop oa Pet Shop Boys, Jamiroquai en Flaming Lips inzage geven in hun favoriete platen. Op Kitsuné Tabloid staat wel good stuff, van Kiss over Iggy Pop tot D'Angelo en Lou Reed, maar als geheel sprak die Phoenix-verzamelaar me toch minder aan wegens een iets te hoge "kijk eens mama zonder handen" factor (vertaald: "kijk eens hoe freaky mijn muziekselectie is").

De tvdw is ook gratis te downloaden op www.wearephoenix.com. Wie met programma's als Logic en Reason aan de slag kan, kan er eveneens de multitrack downloaden om zelf een remix te bricolleren.

http://www.sendspace.com/file/dr8kox

TVDW 21/09/2008 - 10 cc - Ships Don't Disappear in the Night (do they?) (live - 1977)

"... But tonight, something very very special. A live recording."
(gejoel van het publiek)
"So we want you all to really let your hair down and enjoy yourself and welcome your own, very own ... (naam van de groep)"

Gek, maar als ik naar een concert ga, hoop ik altijd dat de master of ceremony dit komt aankondigen, net voor het doek opgaat. Mijn eigen weinig toonvaste stem, niet zomaar op een bootleg maar op een officieel uitgebrachte album, dat lijkt me wel wat. 't Is me maar twee keer gelukt trouwens: mijn gejoel werd gecapteerd op het live-album dat Bryan Adams in de gietende regen opnam in Werchter, en op de bonus-cd Live at the AB die bij My Midnight van Steve Wynn zat.

(Wat jammer trouwens dat die traditie van de aankondiging verloren is gegaan; nu staat de PA te blèren tot net voor het concert, dan gaan de zaallichten uit en slungelen de muzikanten op het podium and that's it. Van een mooi doek in rood velours is ook al geen sprake meer).

Bon, zullen we even hebben over live-albums? Het moet blijkbaar wel: dat album van Bryan Adams kocht ik vorige week voor een prikje in een tweedehandswinkel, en deze week kon ik na jarenlang zoeken een van mijn all time favorite live-albums, dat van 10'cc, oppikken. Iemand daarboven zegt: "Gij Zult een live-track tot tvdw uitroepen."

Een live registratie, 't is een moeilijk gegeven. Weinige platen zijn echt memorabel, de meeste zijn slechts bedoeld om extra centen uit de zakken van de fans te slaan. Een live-album werkt ook pas echt goed bij rockoptredens, vind ik. Daft Punk live? Sorry, maar wat moet ik met een live-album van hen, wat staat er op wat ik al niet op de studio-cd terugvindt? En ook funkartiesten met een live-album, dat werkt niet steeds (Gratitude van EW&F is an exception that comes to mind). Even een shortlist van erg knappe platen die de zinderende live experience wél met succes overbrengen op vinyl/cd ? Favorieten die meteen bij me opkomen:

Queen - Live Killers
AC/DC - If you want blood...
Big Country - Live... without a safety net
U2 - Red Rocks Under a Blood Red Sky
J. Geils Band - Blow your face out
Steve Miller Band - Live!
Bob Seger & the Silver Bullet Band - Nine Tonight
Kiss - Alive II

En ook Live and let live, de 10'cc dubbelaar die start met de aankondiging van hierboven (en waaruit de tvdw komt), hoort in dat lijstje. Alles is erop te vinden: de pure popsongs en hitsingles, genre Wall Street Shuffle. De quirky, clevere, humoristische rocksongs (met dito teksten), genre Honeymoon With B Troop. De schaamteloos romantische ballades (het machtige Waterfall en het onvermijdelijke, volledig uit witte watjes opgetrokken I'm not in love). De epische, avontuurlijke, vijf-songs-in-één grandeur (I'm Mandy Fly Me of Feel the Benefit).

In de 80 minuten van deze dubbelaar is er geen moment tijd voor verveling. En er wordt prachtig gemusiceerd: meervoudige stemmen, dubbele gitaren, twee percussionisten/drummers (waaronder Paul Burgess, hier enkele weken terug nog te gast bij The Colourfield).
Het origineel van de tvdw komt uit het debuutalbum van 10'cc (uit 1971), waar het nummertje amper 3 minuten duurde. Hier is de 'XL-versie' uit 1977, die ruim dubbel zo lang duurt.

http://www.sendspace.com/file/f1p5op

Als toemaatje even stilstaan bij het heengaan van alweer een groot muzikaal genie. Neen, ik heb het niet over Rick Wright, toetsenist bij Pink Floyd. Best een aardig groepje en een toffe pee, daar niet van, maar in dezelfde week ontviel ook Norman Whitfield ons. Whitfield, daar kan ik toch meer fijne muzikale momenten bij voorstellen dan bij Wright. Zijn werk bij the Temptations en Marvin Gaye natuurlijk in de eerste plaats. Whitfield wordt vaak geroemd als producer, met zijn breedvoerige, epische studiocollages was hij de Phil Spector van de soul. Maar ook als songschrijver kende hij zijn vak. Deze man schreef bv. mee aan hou-je-vast Ain't Too Proud Too Beg EN aan I heard it through the grapevine EN aan Cloud Nine EN aan War EN aan Just My Imagination EN aan Papa was a rollin' stone EN aan Car Wash. (uitgeteld op het canvas).

Als eerbetoon: mijn persoonlijke favoriet. Uit 1981, van Rose Royce, en met een van oor tot oor glimlachende Whitfield achter de knoppen. Geniet van elke minuut van deze 12 minuten extravaganza. Awesome.

http://www.sendspace.com/file/ci1lse