TVDW 20/04/2025 - Robert Gordon & Link Wray - Fire (1978)

TVDW 1058. Net als reggae en bossa nova is rockabilly een genre waar ik weliswaar affectie voor heb, maar weinig daadwerkelijke kennis. Peu importe, als ik twee albums van Robert Gordon kan scheefslaan voor een appel en een ei, zal ik niet twijfelen. Beetje een cultfiguur, die Gordon (links op de foto), zeker dankzij zijn samenwerking met Link Wray, de man die met de instrumental Rumble een van de allereerste hoofdstukken van de rock 'n roll schreef. 

Dat Robert Gordon een Elvis-fixatie had, is duidelijk te horen. Toen Springsteen de man aan het werk zag, was hij danig onder de indruk en gaf 'm het nummer Fire, een song die The Boss schreef voor... Elvis Presley. Gordon nam de eerste versie van Fire op, een klein jaar voor The Pointer Sisters er zo'n grote crossover-hit mee scoorden.
 

TVDW 22/09/2019 - Greg Kihn - For You (1977)

Hij valt toevallig mooi samen met de 70ste verjaardag van Bruce Springsteen, deze door hem geschreven tvdw. Ik dacht zelfs dat The Boss het nummer speciaal voor Greg Kihn had neergepend, maar een gesprek met treinmaatje Wim wees uit dat Bruce het vier jaar eerder al op diens debuut had geplaatst. Ook Manfred Mann maakte later een versie van For You (in wezen een song over een zelfmoord). En gisteren was er in De Roma een tribute concert van Vlaamse artiesten en daar hoorde ik (op de radio) hoe Daan een versie bracht van de song. Een vreselijke versie, voeg ik er graag aan toe. Neen, dan liever hoe Greg Kihn het aanpakt: straightforward, net zoals bijvoorbeeld een Steve Forbert het zou doen. De aanpak charmeerde Springsteen zelfs in die mate dat hij Kihn na afloop Rendezvous cadeau deed, een outtake die nooit op Born To Run geraakte. Over Kihn nog: de man had al een aantal aardige platen in zijn achterzak voor hij met Jeopordy plots een wereldhit scoorde. En net als bijvoorbeeld met Steve Miller en diens Abracadabra, is ook die ene door synthesizers ondersteunde hit een wat atypische song in de cataloog van de artiest. Kihn schreef zijn grote hit trouwens op amper een kwartiertje tijd, maar dat is een ander verhaal.

TVDW 10/07/2016 - Bruce Springsteen - No Surrender (1984)

"We learned more from a three minute record / Than we ever learned at school". Een van mijn favoriete songquotes - en zo typisch Springsteen. The Boss was niet minder dan grandioos op afgelopen TW Classic. Mocht iemand zijn geloof in rock 'n roll verliezen, neem hem mee naar een concert van Springsteen. Zoveel toewijding, overgave en pure, oprechte liefde voor muziek straalde de man uit - bij momenten was het echt ontroerend om te zien. En dan de setlist. Het begon al met twee nummers uit wat vermoedelijk mijn favoriete Springsteen-plaat is: "Darkness on the edge of town". Beginnen met Prove It All Night, dan de titeltrack en dan als derde nummer No Surrender, dat geweldige moment uit "Born in the USA". Toen lagen we al uitgeteld op het canvas. En de avond moest nog beginnen. Thunder Road was nog een geweldig moment, maar het emotionele hoogtepunt was ongetwijfeld American Skin (41 shots), dat als een mantra werd herhaald tot echt iedereen op de wei wel wist dat Springsteen, zonder het met zovele woorden te zeggen, verwees naar de schietpartij in Dallas. Alsof het een statement was, breidde hij er meteen Promised Land aan vast. Terreur, maar ook rijzende hoop: typisch Springsteen. Verder: opvallend veel songs uit "Born in the USA" (jammer genoeg ook het wat snerpende Cover Me, maar geen I'm on Fire) en heel wat hartverwarmende interactie met bandleden en publiek.

Oh ja, er waren die dag nog andere artiesten op de wei. Simply Red was beresterk maar weinig verrassend en Lionel Richie kwam dan weer opvallend fake voor de dag, met een redelijk bombastisch spelende band rond zich en met veel trucjes uit Las Vegas. Maar ze werden hoedanook in de schaduw gezet door Springsteen. Een onvergetelijk concert - fijn om het samen met mijn twee neven (en de resp. vrouwen) te kunnen meemaken.

TVDW 10/04/2016 - Macklemore & Ryan Lewis - St. Ides (2016)

Bass in da house! Donderdag samen met my man Dela concertje van Marcus Miller bezocht. Fijne avond, met een erg muzikaal concert dat perfect op het kruispunt tussen jazz en funk lag en met ondermeer versies van Miles Davis' Jean-Pierre en The Temptations' Papa was a rolling stone als straffe momenten. Hoogtepunt was een uitgesponnen versie van Gorée, een nummer over slavenhandel in Afrika, door Miller zelf uitvoerig ingeleid.

Dag nadien nog meer aandacht voor funky bass, toen ik "Mother's Milk" nog eens beluisterde - samen met "Freaky Styley" en "Californication" vermoedelijk mijn favoriete plaat van de Red Hot Chilli Peppers.

Maar de tvdw gaat toch maar lekker naar Seattle, en naar de plaat die ik afgelopen week het meest beluisterde. Het langverwachte "This unruly mess I've made" is een taaie brok voor wie warmgemaakt werd door Downtown (die single die haast zo geweldig in elkaar stak als Ronsons Uptown Funk). Het full-album bevat met Dance Off en het erg naar GangStarr refererende Buckshot nog wel enkele party anthems, maar Macklemore bewijst toch vooral ook meer te zijn dan een hitparadesnoepje. De man heeft echt wel wat te vertellen, getuige lange, evocatieve tracks als Light Tunnels, Kevin en White Privilige II. De beste song van het album (en vandaar tvdw, natuurlijk) is het voorzichtig ingekleurde St. Ides. Een beetje een hiphop versie van Springsteens My Hometown (trouwens ook een tvdw, ooit); een terugblik op de geboorteplaats van weleer en alles wat daaraan vasthangt. Bij Macklemore is dat dan alcoholverslaving (St. Ides is het merk van een drankje). Erg mooi, hoe de man zijn understated raps neerlegt over een spaarzaam gitaarlickje.

TVDW 10/05/2015 - Hot Chocolate - I'll put you together again (1978)

Eigenlijk had hier een tvdw kunnen staat van Jean-Baptiste Lully. Lully, ja, de huiscomponist aan het hof van Zonnekoning Lodewijk de Veertiende. Afgelopen weken hoorde ik enkele van zijn Grands Motets pour le temps de guerre, zoals uitgevoerd door Choeur & Orchestre Le Concert Spirituel in de Antwerpse Singel. Het was een verplicht schoolwerk voor Elien hoor, ik liep er slechts bij als wandelende kassa en taxichauffeur. Toch, het was best fijn, zo met de dochter ondergedompeld worden in Franse barokmuziek. Maar puur klassiek op deze blog? Zelfs na ruim 500 inzendingen blijkt dat een brug te ver.

Als ik deze blog als (muzikaal) dagboek beschouw, moet ik dit keer Elien hoedanook wel vermelden, want het was sowieso haar week. Enkele dagen na het klassiek concert trokken we namelijk naar Leuven, op zoek naar een kot. Inderdaad, zover zijn we al. Op de foto zie je haar in de Muntstraat, waar we bij De Kansel wachtten op ons eten. Rondfietsend met de dochter door de straten die me eens zo vertrouwd waren, moest ik me inhouden om niet aan elke straathoek een zin aan te heffen met "in mijn tijd...". Het was best ontroerend, om erbij te zijn toen ze haar handtekening zette en zo de kiem van haar zelfstandigheid zaaide. In de Blijde Inkomststraat, in een kot waar dertig meisjes samenhokken, met een gezamenlijke eetruimte. Er hing een grote poster van Louis Talpe aan de muur.

Of mijn dochter dan nog een muzikale link heeft met de tvdw? Niet meteen. Ik had ook Bruce Springsteen kunnen kiezen, want tot mijn verbazing liet ze gisteren "Born in the USA" op haar Spotify voorbijkomen tijdens het studeren. (Education does pay off!). Maar het heengaan van Errol Brown, zanger van Hot Chocolate, greep me toch nog meer aan. Onderschat groepje, dat heus wel meer in huis had dan die paar hits, met dit minder bekende singletje als mijn favoriet. En kijk, in de tekst vind ik toch nog een boodschap voor Elien.

If there's no light anywhere
And you've got no one to turn to
I'll lead you out of the darkness and then
I'll put you together again.

Er is nog meer dan genoeg licht in haar ogen, ik zag het weerschijnen in Leuven. Maar mocht er een donkere wolk voor haar ogen drijven, mag ze me altijd een seintje geven. And I'll put her together again.

TVDW 14/09/2014 - Bob Seger & the Silver Bullet Band - Against the Wind (1980)

Het had gerust iets Belgisch eigentijds kunnen zijn, hoor. Die nieuwe van Magnus klinkt spannend, sexy en strak. En ook Arsenal verdient eigenlijk al langer een tvdw, want hun meest recente plaat blijft regelmatig om een 'spin' vragen.

Maar toch maar terugschakelen naar de Baardmans van de klassieke Amerikaanse rock, Bob Seger, wiens "Against the wind" en dubbel live-album "Nine Tonight" zich dit weekend een weg baanden richting platendraaier. Die twee platen laten een Seger op het toppunt van zijn kunnen horen, met bezielde, stevig in rauwe R&B en Chuck Berry-rock 'n roll gewortelde muziek, met teksten die qua Americana-aquarelletjes moeiteloos naast Springsteen kunnen staan.

Plus, over Against the wind - het nummer - zelf: het past enorm goed bij mijn vrouw, die dit weekend jarig was, en met onze relatie. So this one's for her.

TVDW 08/06/2014 - Joe Jackson - Got the Time (1979)

Ook die originele reportage "Springsteen & I" gezien? Gemonteerd met uitsluitend beeldmateriaal van fans, waaronder velen die in amateuristische filmpjes uitlegden wat The Boss voor hen betekende. Niet dat ik me geroepen voel, maar mocht ik zoiets filmen, zou ik het waarschijnlijk hebben gehad over "Born in the USA". Niet mijn favoriete Springsteen-plaat, ik denk dat dat "Darkness on the Edge of Town" zou zijn, maar wel degene waaraan ik de meest warme herinneringen heb.

Met een handvol vrienden trokken we na de middelbare school samen, en voor  het eerst zonder ouders, op vakantie. Richting Spanje ging het, en we hadden een walkman bij voor onderweg. Springsteens "Born in the USA" zat daarbij. Net als "An Innocent Man" van Billy Joel. En Peter die verderop in mijn straat woonde, had "U2 Live at Red Rocks" en "Look Sharp" van Joe Jackson mee op cassette, zo herinner ik me.

Ik zie ons daar nog staan op het terrasje van ons goedkope appartement, de walkman doorgevend. Moet je hiernaar luisteren! No Surrender van Springsteen. Leave a tender moment alone van Joel, met Toots Thielemans op mondharmonica, Party Girl van U2. En Jackson met dat geweldige debuutalbum van hem, waar ik met stijgende verbazing naar luisterde. Zo vitaal, zo scherp, doorrazend en voorbij in een goed halfuur, gekenmerkt door een grote hoogdringendheid. Songs die moesten gemaakt worden, teksten die moesten uitgespuwd worden. Teksten, waarin geklaagd werd over vervelende achtergrondmuziek in de supermarkten en over roddelkranten. Maar vooral toch waarin de schlemielige hoofdpersoon aan de zijlijn stond te klagen over onbereikbare meisjes. Identificeren met muziek was zelden makkelijker.

TVDW 26/05/2013 - Elliott Murphy - Put it down (2000)

Keuze te over, deze week, om een tvdw te kiezen. Ik zou in de privésfeer kunnen vissen. De dochter werd zestien - ja we zijn al zover - dus een tvdw van Milow bijvoorbeeld, in de hoogste schuif bij Elien, was een mogelijkheid. Even tussendoor melden dat ik me helemaal niet aansluit bij dat clubje van Milow Bashers. De man maakt softrock in Amerikaanse lijn van John Denver, Jackson Browne en James Taylor - en hij doet dat goed, punt. Bastille was een tweede mogelijkheid geweest, want die krijgt de laatste tijd vaak een spin op Eliens iPod. Maar dat groepje had enkele weken terug al een tvdw. Linkje naar de jongste dochter had ook gekund - met Owl City, dat de soundtrack leverde bij haar eerste dansperformance. Go, Hanne, go!

Maar we skippen de familietoestanden dit keer, er was immers wel meer. De nieuwe Fleetwood Mac EP bijvoorbeeld, of die nog altijd fenomenaal avontuurlijke Daft Punk. Er waren ook twee concerten. Op het eerste had ik toch zo'n slordige, even tellen, 20 jaar gewacht. Correctie, ik had zelfs nooit gedacht dat ik de groep ooit zou zien, maar donderdag stond The Dream Syndicate toch maar mooi in Het Depot in Leuven. Vooral fijn om mijn favoriete track, 50 in a 25 Zone, eens live te horen. Zondag was het feest in Moerbeke-Waas. Ik weet niet hoe Dirk het klaarspeelt, maar na Wynn, Prophet en Stuart haalde hij dit keer echte rock 'n roll royalty in zijn huiskamer. Mister double L double T trad op, voor amper 40 man, en doorspekte zijn prima set met leuke anecdotes over Bo Diddley, Bruce Springsteen en Ali McGraw. Hoedje af voor de man, en voor organisator Dirk. Als tvdw een van mijn favorieten van Murphy, een langgerekt nummer waarin de ziel van zowel Lou Reed als Bob Dylan doorschijnt.

TVDW 09/10/2011 - Frank Turner - Peggy Sang the Blues (2011)

Boodschap aan mijn vrienden die deze blog lezen en de concertagenda beter opvolgen dan ik: sléép mij desnoods naar het eerstvolgende Frank Turner-concert in dit land. Wat is die nieuwe plaat "England keep my bones" weer één brok energie, lillend rock 'n roll engagement en ongebreidelde dadendrang. Alsof Woody Guthrie, Bob Dylan, Ernest Hemingway en Dylan Thomas samen een plaat zouden opnemen. De very much working class attitude van Turner doet denken aan The Alarm, Billy Bragg en Big Country, terwijl zijn romantische 'born to run' teksten wel een Union Jack versie van Bruce Springsteen lijken (- die laatste vergelijking herinner ik me trouwens van op de blog van Shamrockske). Grappig is ook dat Turner geen moeite doet om zijn invloeden prijs te geven: zowel Dylan als Guthrie, Hemingway en Springsteen worden genamedropt in de songs op "England Keep My Bones". Eentje voor de eindejaarslijstjes, zo vermoed ik.

TVDW 26/09/2010 - Brandon Flowers - Jilted Lovers and Broken Hearts (2010)

Ik kon best de persoonlijke kaart trekken deze week. Anouk had het bijvoorbeeld tot tvdw kunnen schoppen. Niet dat de schreeuwboei bij mij in de bovenste schuif ligt, maar ze krijgt dezer dagen héél wat airplay in huiselijke kring. Reden is de deelname van Charlotte Suijs in het VTM programma My Name Is.... Charlotte woont zowat om de hoek en is een vriendin van onze oudste dochter. Haar versies van Anouk-nummers waren waanzinnig goed (check youtube), dus kon papa zijn cd's bovenhalen om de originele versies even te laten horen. Omdat dergelijke wedstrijden per definitie oneerlijk zijn, won Charlotte niet - ook al was ze met voorsprong de beste zangeres. Dealniettemin: mocht ze over enkele jaren in het Sportpaleis staan - denk eraan dat je hier voor het eerst over haar las.

Ook AC/DC krijgt heel wat aandacht. Als de dochter thuiskomt met de opmerking dat ze AC/DC in de les "muzikale opvoeding" hebben beluisterd, denk ik a) ons schoolsysteem is nog zo slecht niet - en b) ik moet snel mijn "No Bull" dvd en mijn exemplaar van Back in Black opsnorren. Kinderen die enthousiast luchtgitaar en luchtdrums spelen in de zetel - ik zag het ... en ging met de glimlach verder afwassen. Opvoeden, het is met wat.

Maar de tvdw gaat toch maar naar de cd die al een handvol erg gesmaakte luisterbeurten kreeg: dat debuut van de Killers-frontman. Ik hou er wel van, van de manier waarop Flowers keer op keer heel veel melodie in zijn zanglijn weet te stoppen. Het is iemand die zijn invloeden 'up his sleeve' draagt. Niet voor niets dook Lou Reed als gast op in het Killers-nummer Tranquilize en coverde de groep al zowel Dire Straits' Romeo and Juliet als de country smartlap Ruby Don't Take Your Love to Town (bekend van Kenny Rogers). Bekijk op youtube ook het duet In A Little While met U2: deze man is van vele markten thuis.

Al die invloeden schijnen door op Flowers' solo-debuut, dat klinkt als Bruce Springsteen die zijn E Street Band inruilt voor enkele Pet Shop Boys. Dezelfde bevlogen rock, maar dan geruggesteund door old school synths in plaats van door Max Weinberg. Flowers brengt zijn songs met veel lef en bravoure, jonglerend met heel wat Bijbelse metaforen ("Redemption keeps my covers clean tonight" horen we op Only the young) en niet bevreesd om af en toe op zijn bek te gaan. Vooral de eerste zes nummers zijn erg sterk, met Jilted Lovers... als song met de mooiste titel en de meeste impact. De tvdw (in een productie van zowel Stuart Price als Daniel Lanois) herbergt wel drie verschillende hooks en zet aan het eind, met amper 40 resterende seconden op de teller, nog een eindspurt in. Heerlijk.

TVDW 25/04/2010 - The BoDeans - Almost ready (2010)

Je hebt Britse rock en Amerikaanse rock. Terwijl de Britse variant ironiserend en zelfbewust is, is de Amerikaanse versie schaamteloos en zonder compromissen. Ook al zijn er natuurlijk uitzonderingen - het Britse Def Leppard klinkt bijvoorbeeld Amerikaanser dan de Amerikaanse voorbeelden waarop de groep gestoeld is. The BoDeans behoren overduidelijk tot het Amerikaanse kamp. Wat de groep brengt op hun nieuwe plaat Mr. Sad Clown, ligt in het verlengde van - en is een kruising tussen - Mellencamp, Springsteen, Wallflowers en Bon Jovi. Wereldberoemd zullen ze ook nu weer niet mee worden, maar een tvdw - ja, dat ligt nog net binnen hun mogelijkheden. Prachtige plaat.

http://www.sendspace.com/file/8smwcd

en als bonus nog een tweede track, Headed for the end of the world:

http://www.sendspace.com/file/f0hb7d

TVDW 11/04/2010 - Bruce Springsteen - My Hometown (1984)

Weekje vakantie achter de rug, en dat staat meestal gelijk met een muziekluwe periode. Echt dringen voor een tvdw was er dus niet bij. Aan het begin van de vakantie dacht ik het nochtans te hebben gevonden. Neil Diamond zou met een tvdw gaan lopen. Ja, Neil Diamond.

Ik ben als ukkie slechts enkele keer met mijn ouders naar de bioscoop gegaan. In Hasselt was dat dan, een hele uitstap. De films zelf, die nota bene bezwaarlijk als kinderfilms konden gelabeld worden, staan dan ook op mijn netvlies gebrand: Jaws, Kramer versus Kramer en Jonathan Livingston Seagull. De soundtrack van die laatste prent, van de hand van Neil Diamond, schalde in de weken na de bioscoopvisite geregeld door de Technics hifi van onze woonkamer. Mijn ouders waren er gek op; bevriende koppels die op bezoek kwamen, werden steevast en ongevraagd getrakteerd op een flinke streep Seagull - met gratis bijgeleverde commentaar van mijn vader.

Zulks laat sporen na. Ik had een flinke boon voor Neil Diamond, nog lang voor uiteenlopend volk als Quentin Tarantino, Rick Rubin en Stijn Meuris pleitten voor een eerherstel van de man. Toen ik de DVD van Jonathan Livingston Seagull afgelopen week in de lokale bibliotheek zag, leek mijn moment van Verantwoorde Muzikale en Cinematografische Opvoedkunde aangebroken. Diezelfde avond meldde ik mijn drie kinderen met de nodige plechtstatigheid dat ze een Bijzondere Film zouden zien.

Nou, viel dat even tegen, zeg. Meeuwen die blijken te praten en die anderhalf uur lang wat lopen te wauwelen over 'grenzen verleggen' en 'je eigen spoor volgen'. Zelfs de machtige stem van Neil Diamond vermocht niets tegen zoveel halfbakken filosofische onzin. Ergo exit de kans van Diamond op een tvdw.

Dat het Springsteen dan is geworden, heeft echter eveneens te maken met een nostalgische reflexie (- ja, dit wordt meer een tranche de vie dan wat anders, maar aan wie hoef ik hier verantwoording af te leggen, vraag ik u?). Enige tijd terug vertelde ik mijn kinderen een klein verhaaltje over de eerste keer dat ik een meisje kuste. Zonder teveel in genânte details te vervallen: het was op een bankje, in het bos dat verderop in de straat van mijn ouderlijk huis lag. Mijn ouders wonen inmiddels al lang niet meer in hetzelfde dorp, in feite zijn alle draden tussen mij en mijn geboortedorp al lange tijd doorgeknipt. Toch durf ik wel eens een ommetje maken, om puur uit nostalgische overwegingen langs hetzelfde bosje en het niet eens zo gek veel veranderde huis/thuis van weleer te rijden. Zondag leek een geknipt moment om dat nog eens te doen. We brachten mijn zoon immers richting mijn ouders, waar hij een weekje zou logeren, en een kleine détour langs mijn geboortedorp kon geen kwaad. Even later zat mijn zoon op datzelfde bankje. En die avond, toen we - ditmaal zonder zoon - terug huiswaarts keerden, weerklonk warempel Bruce Springsteens 'My Hometown' op de radio. Of hoe soms alles lijkt samen te vallen.

Vermits iedereen onderhand wel weet hoe Springsteen eruit ziet, prijkt hierboven een foto van de net besproken anekdote. Bram in blogformaat.

TVDW 07/02/2010 - Joe Jackson - Sunday Papers (1979)

De logica wil dat dit keer David Gray met de tvdw gaat lopen. Zijn concert van afgelopen week was haast zo goed als ik had durven hopen - een straffe band die zijn al even straffe collectie songs prima tot hun recht lieten komen. De twee absolute hoogtepunten van de set (Now and Always en Nemesis) waren echter songs die in studioversie al eerder hun weg naar een tvdw vonden. En mijn derde favoriete Gray-nummer, Life in Slow Motion, zat ook in de set, maar die versie was net iets te bombastisch om me helemaal te overtuigen. Hoedanook een concert dat me nog lang zal bijblijven; in die mate zelfs dat ik Gray bij een volgende doortocht in België opnieuw wil meemaken. Dat vlak na het concert Mr. Blue Sky van E.L.O. door de boxen schalde, maakte het er nog wat mooier op.

De tvdw dan maar terug in de iPod zoeken? Er kwam héél wat voorbij, deze week. De re-issue van Who's Next van The Who, de nieuwe albums van Peter Gabriel, Sade en Josh Rouse, eigen gefabriceerde compilaties van DDay en Dela, en een geweldige verzamelaar van L.T.D., een wat onderschat seventies collectief dat soul en funk à la façon Commodores bracht.

Maar het was Joe Jackson die met de tvdw - zijn eerste - ging lopen. De herontdekking van zijn debuutplaat Look Sharp! was te overweldigend om te negeren. Ik leerde het album kennen tijdens mijn allereerste reis-onder-vrienden naar Spanje. Vijf opgeschoten slungels richting Blanes of Playa De Aro, met in de walkman o.a. An Innocent Man van Billy Joel, Born in the USA, The Queen is Dead en deze Joe Jackson. Alsof het gisteren was, herinner ik me nog wat een overweldigende indruk al die songs maakten: Is she really going out with him, Happy Loving Couples, Fools in Love, het titelnummer - je hoort er de angry young man in, maar ook de getalenteerde, messcherpe songschrijver. Graham Maby, de man die uitgroeide tot vaste bassist van Jackson, zou ik later nog tegenkomen op het al even geweldige Can you Fly? van Freedy Johnston.

http://www.sendspace.com/file/4zyter

Oh ja, wie een aantal Best Of 2009 lijstjes met argumentatie wil lezen (including dat van yours truly en dat van mijn overseas friend Scott), kan surfen naar

http://www.drmusic.org/ReviewoftheWeek.html

TVDW 12/04/2009 - Paul Brady - Not the only one (1983)

Rustig weekje achter de rug - qua muziek dan toch. Voor de rest vergt zo'n week skiën in de Franse Alpen veel van een mens: overdag die halsbrekende toeren van de ESF-leraar trachten te volgen, 's avonds je tegoed doen aan Franse likeur genaamd Genepy. Enige drie muzikale lichtpunten die aanspraak maakten op een tvdw waren False Accusations, dat derde album van The Robert Cray Band dat zich in de cd-lader van de wagen had gewrongen, de nieuwe van Royksopp (vermakelijk plaatje) en een paar platen van Paul Brady, die ik 'ter ontdekking' op de ipod had gezwierd. Niet dat de Ier helemaal onbekend terrein vormde, zijn plaat Oh What A World (uit 2000) heb ik altijd wel leuk gevonden. Zijn 15 minutes of fame had Brady toen al een tijd opgebruikt. Die roem kwam er tien tot vijftien jaar eerder, toen grote dames als Tina Turner, Bonnie Raitt en Mary Black nummers van hem begonnen op te nemen. "Steel Claw" op Private Dancer van Tina Turner is bijvoorbeeld zo'n Brady-song, net als "Steal your heart away", dat Raitt bekend(er) maakte.
De paar platen van Brady uit die succes-periode begin ik nu stelselmatig te ontdekken. Good stuff. Blijkt ook dat Brady een hele carrière switch heeft gedaan: zijn eerste plaat Welcome Here Kind Stranger laat pure, mooie Ierse folk horen, inclusief een knappe versie van de standard "The Lakes of Pontchartrain". De platen die hij nadien maakte, staan me eerlijk gezegd wel meer aan, want meer in de soulpopsector.
De tvdw komt uit Brady's derde album, met Neil Dorfsman (Dire Straits' Love over Gold, The River van Springsteen) als co-producer. De song werd later opgenomen door Bonnie Raitt, op Luck of The Draw, mijn favoriete plaat van de rosharige furie. De versie van Raitt is natuurlijk (nog) wat beter dan het origineel, al is het coda van de versie van Brady wel hééél erg mooi. Geniet ervan, vanaf 3'48"...

http://www.sendspace.com/file/l9fjgf

TVDW 25/01/2009 - Jerry Harrison - The New Adventure (1981)

Eerste hype van 2009 is inmiddels tegen het licht gehouden and guess what? Veel te licht. Neen, dat her en der geroemde Animal Collective doet me helemaal niks. En ook de eerste Grote Naam viel al door de mand. Tot mijn verbazing, want ik ben best wel een (bescheiden) fan van Springsteen. Maar die nieuwe plaat van hem... ik heb er met stijgende verbazing naar staan luisteren. De ene zwakke track na de andere. Wie dacht dat die eerste single (en titelnummer) Working On a Dream al wat slapjes was, wordt op het full-album allerminst gerustgesteld. En die tamme honden op de achtergrond, vormen die echt wel de E Street Band, een van 's werelds beste begeleidingsgroepen? Wat een teleurstelling.

Ik ben wel al twee weken lang gecharmeerd door "The Red and the Black", een soloplaat die Jerry Harrison in 1981 uitbracht. Harrison trok na een inwerkperiode bij Jonathan Richman naar Talking Heads, waar hij de discrete guitar slinger achter de hyperkinetische David Byrne was. Later zou Harrison ook als producer ingang vinden in mijn platencollectie. De man zat achter de knoppen bij The Raw & the Cooked van de Fine Young Cannibals, Throwing Copper van Live, Milwaukee van Elliott Murphy; verder bij platen van The BoDeans en Violent Femmes én bij de soundtrack voor Something Wild.

"The Red and the Black" is vooral een fijne luisterervaring omwille van de navelstreng met mothership Talking Heads. Zowat heel de equipe gastmuzikanten die van Remain in Light zo'n TH-mijlpaal maakte, is ook hier aanwezig: P-Funkateer Bernie Worrell, gitarist Adrian Belew en Nona Hendryx geven elk opvallende bijdragen. Voor de tvdw kiezen we een track met lekker hoekige blanke funk (inclusief een synthpartij van Bernie die wel lijkt weggelopen uit Grace Jones' Nightclubbing) en met een lyric die perfect aansluit bij de huidige Obama-gekte.

Get ready for the new age
Get ready for the new rage
Get ready for America's new day
Get ready and get out of the way

To be wanted for so long
So enchanted with a love
A love, a love was no more
To be wanted for so long

Are you ready, are you ready
Without warning
The wind moves closer
So stand still
And be ready to be counted
And stand up
And stand up for new adventure

't Is eens wat anders dan "one man comes in the name of love"...

http://www.sendspace.com/file/jrhqn2

Zin in een extraatje? Pak aan: Bonzo Goes To Washington - Five Minutes, een eenmalige samenwerking tussen Harrison, Worrell en Bootsy Collins, doorspekt met samples van good 'ol Ronald Reagan. Een echte rarity, dit, met de typische 1984 sound all over it...

http://www.sendspace.com/file/gwa1kg

TVDW 07/09/2008 - Jon Anderson - Unlearning (the dividing line) (1982)

Net een dagje Brugge, chez Maison Shamrockske, achter de rug. En wat gooit de heer des huizes op tijdens een sessie Chinees Poepen? Juist, de cd van het groepje ZIN, met frontman Zinnerboy Bart. Great move, Shamrockske! Wat Chinees Poepen net inhoudt, laat ik hier in het midden - belangrijkst is dat IK de sessie won.

Ook nog even terug naar dat weekje in Frankrijk (- vakanties zijn zo snel voorbij dat je je best achteraf nog wat wentelt in de herinnering). Van de vier stadsbezoekjes die we er deden, was dat aan Tours misschien het minst interessant, maar het leverde wel een muzikale ontdekking van formaat op. In een kleine platenzaak in de buurt van de Place Plumereau kon ik Animation van Jon Anderson op de kop tikken. De afgelopen jaren hadden diverse google-sessies me geleerd dat die plaat nooit op cd was verschenen. Maar twee jaar terug moet er dan toch initiatief zijn genomen, want lap, daar lag hij - voor de forse prijs van 22 euro maar met twee bonustracks én comments van Anderson er bovenop.
Ik ben geen die-hard fan van Anderson, ken zelfs vele van zijn soloplaten niet en degene die ik tot op heden in huis had, trokken op niet veel. 'In the city of Angels' is overgeproducete westcoast softrock met hulp van Toto - iets wat Christopher Cross veel beter deed. En 'Toltec' is een zweverige new age conceptplaat over chakras, azteken en de maya-cultuur.

Maar Animation (leren kennen in 1982 dankzij de onvolprezen Bib van Heusden) is en blijft wel een klassieker voor me. Voor het album werkte hij samen met klasbakken als David Sancious (toetsenist bij Springsteen en Sting), Simon Phillips (die later drummer bij Toto zou worden) en boeiende bassisten: Jack Bruce (Cream) en John Giblin (zie Joan Armatrading, en Simple Minds ten tijde van Alive & Kicking). Het album na al die jaren eindelijk op cd horen was puur genieten. Ja, het was nostalgie - zoals Nabokov zegt: "nostalgie blijft levenslang je krankzinnige metzegel" - maar enkele tracks blijven ook nu overeind. De titelsong, een wonderlijke evocatie van de emoties rond de geboorte van Andersons dochter. Of het pastorale lied 'Boundaries' - zo mooi dat ze het voor mijn part bij mijn begrafenis mogen spelen. En de tvdw, met die metalige percussie en die prominente, donkere baslijn in de intro.

http://www.sendspace.com/file/6uv7nl

Om het vijfjarig heengaan van Warren Zevon te herdenken nog een extraatje. Zevon was een man met tien keer meer rock 'n roll dan die onnozele hansworst van een Kid Rock, die nu zo'n grote hit heeft, schaamteloos gebouwd op de riff van Werewolves... Neen, dan liever nog eens het origineel. Ziehier een versie van een bootleg 'Live at the Record Plant' uit 1978, met natuurlijk Waddy Wachtel op gitaar en met de geweldige Rick Marotta achter de drumvellen. "Aaahwhoo..."

http://www.sendspace.com/file/q297hm

En ach, omdat Zevon nooit teveel aandacht kan krijgen, nog eentje er bovenop. Uit een ander concert van de man (Boulder, Colorado, 1992): 'Searching for a heart', de song die de end credits van mijn all time favorite movie, Grand Canyon, begeleidt. In deze live-bootleg versie hoor je na afloop van de song Zevon nog even als stand-up comedian, bezig over James Taylor, Don Henley, Nine Inch Nails en Dean Martin. In grote doen, quoi.

http://www.sendspace.com/file/hkluio

TVDW 20/04/2008 - The Feeling - Turn it up (2008)

Hun debuut viel twee jaar terug maar net uit de Best Of eindejaarslijst, en de opvolger Join With Us vraagt al weken lang regelmatig een beurt op de iPod. De tvdw voor The Feeling was dus slechts een kwestie van tijd. The Feeling grijpt terug naar (en vindt aansluiting bij) het mid-seventies popgevoel zoals dat destijds ook op platen van 10CC, Supertramp en ELO opdook. Het verontschuldigend toontje dat vaak opduikt bij recensies van The Feeling (genre: "eigenlijk mogen we dit niet goed vinden, maar..."), stoort me mateloos. The Feeling grossiert in glorieuze, rijk georchestreerde, schaamteloze feel good pop, punt. De uitdrukking guilty pleasure is hier dus helemaal misplaatst. Haal de tvdw binnen, turn it up en je weet meteen wat ik bedoel. En geef ook het full-album een kans, heerlijke plaat.

www.megaupload.com/nl/?d=X719XAEO

Als bonus en tribute ook even stilstaan bij het heengaan van toetsenist Danny Federici, de in de schaduw werkende trouwe bondgenoot van Springsteen. Ik zag 'm ooit aan het werk samen met de E Street Band in Flanders Expo. Great great stuff. Als eerbetoon: "Simon", sinds jaar en dag een persoonlijke favoriet uit Joan Armatradings album Me Myself I (1980). Federici laat zijn orgeltje lekker schuren tegen een lichtvoetige reggaebeat, terwijl Joan weer zo'n heerlijk aquarelletje van een songtekst schetst. Hats off to Federici...

http://www.sendspace.com/file/onyi6u

TVDW 21/01/2007 - Roger Taylor - Racing in the streets (1984)

Van de Bob Seger-tvdw van twee weken terug, waar Springsteen al even vernoemd werd, een bruggetje maken naar deze "Racing in the streets", origineel van The Boss maar hier uit de tweede soloplaat van Queen-drummer Taylor. Taylors twee eerste platen (Fun in Space in 1981 en Strange Frontier drie jaar later) zijn best aardig en vroegen de afgelopen twee maanden regelmatig om aandacht op de iPod. Trivia: naast Springsteen covert Taylor trouwens ook het ultieme anti-oorlogslied "Masters of war" van Dylan. Is Springsteen een even verrassende cover? Ja en neen. De typisch Amerikaanse beeldtaal klinkt wat raar uit de mond van iemand, geboren in Norfolk. Maar het thema van de song - nachtelijke snelheidswedstrijden met auto's, in Fast & Furious stijl - is echt wel een kolfje naar de hand van Taylor. Vergeet niet: dit was de man die "I'm in love with my car" schreef, op "Night at the Opera". Het origineel van Springsteen staat op "Darkness on the edge of town", mijn favoriete BS-album. Taylor covert de song vrij traditioneel, het kippevelmoment in de derde strofe blijft zo intact. Schitterend, hoe Springsteen-de-tekstschrijver het thema van een verloren relatie van middle classers in the promised land hier met enkele zinnen beschrijft. En hulde voor Taylor om de coverversie overeind te houden.

http://www.sendspace.com/file/leg2xb

TVDW 07/01/2007 - Bob Seger & the Silver Bullet Band - You'll Accomp'ny me (live - 1981)

Het eerste jaar Leuven stond niet enkel gelijk met mijn eerste ervaring met Vorst Nationaal, maar tevens met een geweldige ontdekkingstocht bij gelijkgestemde muziekliefhebbers. Voornamelijk op kot werden heel wat cassettes en platen uitgewisseld. Jesus & Mary Chain, Big Audio Dynamite, Talking Heads maar ook ZZ Top, Stevie Ray Vaughan, Frank Zappa (Tied to the whippin' post!), ik slurpte het allemaal gulzig op. Ook Bob Seger kreeg de nodige aandacht, en met name dan diens dubbele plaat Nine Tonight, nog steeds een van de beste live-registraties (samen met Blow Your Face Out van the J. Geils Band). 200% typische Amerikaanse rock, is wat Seger destijds bracht: stomend en met een sterke onderstroom van zweterige R&B (hij nam niet zomaar een cover op van "Tryin' to live my life without you"), en in de teksten een staalkaart van het stoere maar romantische, epische, beeldrijke jargon waaruit ook initiaalgenoot Bruce Springsteen uit put. Twee nummers werden echte hoogtepunten in dat eerste jaar Pol&Sok, en beide kwamen van die live-plaat Nine Tonight: Night Moves en de TVDW met die rare spelling. Seger zou nog een favoriet afleveren voor de dj van de faculteitsbar, in de vorm van het anthem "Old Time Rock 'n Roll". Van de man is er trouwens een lijntje te trekken richting een andere van mijn favorieten, Boz Scaggs, want de twee zaten begin jaren zeventig nog samen in wat The Bob Seger System heette. En Seger nam tussen haakjes vorig jaar nog een redelijk aardige nieuwe Face the Promise, evenwel zonder zijn - wat een superbe naam voor een begeleidingsband, niet? - Silver Bullet Band. En waarom nu Seger met een TDVW bedanken? Allemaal terug te brengen tot het het leuke feestje van my man Dela in Leuven, afgelopen donderdag, inclusief fijne babbel met studiegenoot Stef (hasn't changed a bit) en bijhorende ouwe koeien die uit de sloot werden gesleept.

A gypsy wind is blowin' warm tonight
the sky is starlit and the time is right
and still your tellin' me you have to go
before you leave there's somethin' you should know

Jongens, jongens - wat een intro...

http://www.sendspace.com/file/7itt46

TVDW 25/09/2005 - David Gray - Now and always (2005)

We begrijpen de recensenten die de plaat al hebben afgekraakt ab-so-luut niet. Nu David Gray afwijkt van de platgetreden paden en in plaats van White Ladder (wereldwijd goed voor ruim 6 miljoen exemplaren en de best verkochte plaat allertijden in Ierland) volume 2 te maken, met iets veel avontuurlijker komt, sabelen ze de brave man meteen neer. Ongehoord, want wie aandachtig luistert (en herbeluistert), ontdekt een album dat erg veel variatie biedt en nauwelijks zwakke plekken kent. Gray startte zijn carrière met een handvol platen die meer in de traditionele singer-songwriter hoek zaten. Met "Late Night Radio" (dat wat aan early Hiatt deed denken) oogstte hij een piepklein radiohitje in België. White Ladder bleek een onverwachte schot in de roos, met diens tokkelende gitaarliedjes op een smeulend vuurtje van wat pruttelende electronica. Mede onder impuls van producer/programmeur Marius De Vries ziet Gray het op "Life in Slow Motion" veel grootser. Samen brengen ze een bevlogen, veelgelaagde plaat - eentje waarvoor de Angelsaksische medemens het adjectief "sweeping" heeft uitgevonden. Er staan nog twee songs op die ready made zijn voor op de radio: de logische single "The One I love" (dat een E-Street Band arrangement meekrijgt en qua structuur doet denken aan Springsteens "Brilliant Disguise") en "Hospital Food", met een neerklaterende synthesizerriedel in het refrein. De rest klinkt epischer; alsof de backdrop voor de songs niet langer het haardvuur of de living zijn, maar een uitgestrekt, kilometers omspannend décor. Het als een mantra gezongen titelnummer, dat met zijn lange vocale uithalen zelfs wat aan Van Morrison doet denken, is een van de hoogtepunten. Een ander is de haast zeven minuten durende TVDW "Now And Always": een mysterieus, onconventioneel nummer dat erg spaarzaam opgebouwd is en pas na 4'30" al zijn geheimen prijsgeeft (een truukje dat het wel vaker doet bij ons), met een mysterieuze tekst. Over de vergankelijkheid en het rouwen om geliefden, is onze gok - maar die gok kan ook ingegeven zijn door het vallen van de bladeren.