TVDW 17/02/2013 - Pillowfight - Get your shit together (2013)

Als Daniel M. Nakamura iets uitbrengt, is het altijd wel even de oren spitsen. De man, beter bekend als Dan the Automator, zorgde ervoor dat het debuut van Gorillaz zo heerlijk klonk, en bezorgde ons thuis ook enkele leuke momenten met zijn alle kanten opbotsende projectje Handsome Boy Modelling School.

Met Pillowfight heeft hij een nieuw speeltje, een boeiende samenwerking met de Amerikaanse Emily Wells. Het debuut is een geslaagde hybride van triphop, hiphop, lounge en classic soul. Soms klinkt het alsof Dusty Springfield in de studio zit met De La Soul (Redemption), elders duikt een track op die wel van Moloko had kunnen zijn (Get Down) of van Gnarls Barkley (In the afternoon).  Nog niet helemaal uit welke tvdw het meest geschikt is, voorlopig kies ik voor deze Get Your Shit Together - een track waar Alex Callier ongetwijfeld groen van jaloezie zal naar luisteren.

TVDW 22/04/2007 - Lucky Soul - One Kiss Don't Make A Summer (2007)

Mijn allereerste interview met een internationale rock/pop-artiest was met, hoe kan het ook anders, Steve Wynn, in het achterzaaltje van de inmiddels reeds lang ter ziele gegane 'Pacific' in Antwerpen. Het moet rond dezelfde tijd zijn geweest dat ik ook The Cardigans mocht interviewen, toen nog een pril beginnend groepje dat met 'Life' een eerste full-album op Europa losliet. Mijn hoop om lekkere Nina te interviewen werd in de kiem gesmoord, het werd een babbel met Peter Svensson, als voornaamste songschrijver de grote man achter de groep.
De afgelopen weken wrong 'The Great Unwanted, het debuut van Lucky Soul, zich regelmatig tot helemaal vooraan de afspeellijsten van mijn iPod, en ik moest keer op keer terugdenken aan dat charmante 'Life' van The Cardigans. Lucky Soul was de afgelopen maanden het nieuwe snoepje van de Britse rockpers, met lovende kritieken op website Audiojunkies en in The Guardian en de NME. Op (het Britse) Radio 1 toeterde een van de gerenommeerde DJ's zelfs al dat Lucky Soul de Mercury Prize van eind dit jaar in de wacht zou slepen....
Alle hype opzijgeschoven, moet ik toegeven: they did strike a nerve, dit zestal uit Greenwich, Engeland. Dat ze een leuk uitziende frontdame, Ali Howard, hebben, inclusief plooirokje en getuite pruillipjes, helpt natuurlijk. Maar verder is er hun op sixties-soul geïnspireerde muziek, die meteen beelden oproept van een Technicolor-wereld waarin roodborstjes achteloos op het houten hekje voor de tuin plaatsnemen, waar brandweermannen breedglimlachend in slow motion voorbijrijden, waar de buurmeisjes met opwaaiend rokjes rondhuppelen, waar kleurrijke, pasgeverfde huisjes mooi contrasteren met het pas gemaaide, groene gazon. De openingsscène van Blue Velvet, net voor de camera het gras induikt, quoi.
Wie wat muzikale referenties wil, even een denkoefening tot mixtape. Wat zouden we op zo'n tape/cd zetten? Naast de tvdw en iets van The Cardigans ('Carnival' of 'Rise and Shine') nog wat songs van Kirsty MacColl, Fairground Attraction, Big Sound Authority, Everything But The Girl (wel enkel iets uit 'Baby the stars shine bright') en Dusty Springfield - ja, het zou een leuke zomerse verzameling worden. De cd van Lucky Soul moet je eigenlijk best in zijn totaliteit beluisteren, om helemaal in dat retro-sfeertje te komen, en als tvdw is 'One Kiss Don't Make A Summer' vermoedelijk niet eens het beste nummer. Maar ach, de titel past zo mooi met het warme weer.

http://www.sendspace.com/file/us8509

Oh ja: happy birthday, Dela en Nym! (neen, dat is geen koppel).

TVDW 02/07/2006 - Queen - Staying Power (USA promo 12") (1982)

De nieuwe Muse wist me op een erg aangename manier te verrassen en was lange tijd in de running voor een TVDW, maar het heengaan van de Turks-Amerikaanse producer Arif Mardin - grotendeels doodgezwegen in de pers - deed alle 'normale' releases wijken. Arif Mardin was een van de allergrootste producers, qua veelzijdig talent haast de evenknie van Quincy Jones (die trouwens zijn allereerste naar hem genoemde studiebeurs toekende aan Mardin, waardoor deze vanuit Istanbul kon gaan studeren in Boston, meteen de start van zijn duizelingwekkende Amerikaanse carrière. Mardin had een hand in diverse persoonlijke favorieten. Niet enkel leverde hij schitterend werk af voor onder meer The Bee Gees en Dusty Springfield; in mijn platenverzameling duikt hij daarenboven op als drijvende kracht achter Aretha Franklin (in haar Atlantic Years), Chaka Khan (right up to "I Feel for you"), Hall & Oates (luister nog eens naar het prachtig opgebouwde "She's Gone"), The Average White Band (o.a. het klassieke funkstuk "Pick up the Pieces"), Scritti Politti (zie: "Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)") en Norah Jones. Maar de meest logische TVDW, fijn volgend op de argumentatie van vorige week, was toch die eenmalige samenwerking tussen Mardin en Queen. "Staying Power" werd het openingsnummer op "Hot Space", niet bepaald het beste maar wel het meest "zwarte" album uit de Queen-cataloog (en het album met bij voorsprong de mooiste hoes). Het album, maar dit terzijde, waarvan sommige bronnen beweerden dat Michael Jackson het later zou citeren als een van de inspiratiebronnen voor diens "Thriller" (al lijkt me dat, baserend op de erg ongelijke kwaliteit van de plaat, te veel eer voor "Hot Space"). Mardin schreef de blazersarrangementen voor "Staying Power". De TVDW is de nooit officieel uitgebrachte 12"-versie van het nummer, de remix werd ingeblikt door John Luongo, iemand die zelf honderden disco- en funkplaten van een extended version voorzag en die later nog zou opduiken als mixer/producer van Novastars debuutplaat (zeer tot ongenoegen van oorspronkelijk producer Wouter Van Belle, maar da's weer een ander verhaal). Meanwhile: focus opeen van de meest a-typische Queen-nummers, eentje waarin Freddie Mercury zijn voorliefde voor zwarte funk volledig de vrije loop kon laten.