TVDW 05/04/2020 - Paul Simon - Under African Skies (1986)

"These are the roots of rhythm and the roots of rhythm remain." Zo'n typische tot de verbeelding sprekende tekst zoals alleen Paul Simon die kan schrijven. Ik heb het altijd de sleutelzin van "Graceland" gevonden, een plaat die zo sterk rond ritme is gebouwd. Voor het overige opnieuw hetzelfde criterium voor de tvdw als in vorige door Corona geteisterde week: van de vele plaatjes die de revue passeerden, kies ik gewoon degene die net dat tikkeltje meer indruk naliet.

Dat werd, een beetje tot mijn verbazing, "Graceland" - een plaat die een beetje te vanzelfsprekend geweldig is. Een rijk, gelaagd, boeiend album, dat een jaar na de release de Grammy voor Beste Album wegkaapte, in een editie waarbij velen aan "So" van Peter Gabriel dachten als winnaar. Under African Skies is een van de vele hoogtepunten, een nummer waarin ook Linda Ronstadt een mooie ondersteunde rol speelt.

TVDW 07/10/2018 - Sylvester - I've been down (1977)

Een tvdw puren uit een vinylaankoop van de voorbije week is schier onmogelijk: de afgelopen zeven dagen tijd verwelkomde ik ruim... 130 platen. Dan maar het laatste album dat dit weekend een draaibeurt kreeg, gebruiken als kapstok. De debuutplaat van Sylvester was een van de lekkere spullen die ik na een impromptu tweedaagse naar Parijs huiswaarts bracht. Producer van dienst op dat album is Harvey Fuqua, een man die een grote staat van verdienste heeft in de disco. Maar een quick google leert me dat zijn cv heus wel wat ruimer is, inclusief een aardige toevalligheid. Fuqua zat in het begin van zijn carrière bij de Moonglows, een van die doo-wop groepjes die Paul Simon bezingt in René & Georgette Magritte - een van mijn absolute favorieten (en een song waar ik het een tijd terug al over had). Fuqua blijkt ook degene te zijn achter de productie van Ain't No Mountain High Enough (in de originele versie, het duet van Marvin Gaye en Tammi Terrell) en van Marvin Gaye's grote comeback hit Sexual Healing. Oh en Fuqua's neefje Antoine regisseerde de clip voor een van Prince's laatste grote hits, The most beautiful Girl in the World. So much for trivia.

Sylvester heeft een wit voetje bij mij omdat hij natuurlijk in zijn latere carrière samenwerkte met Patrick Cowley. Beide zouden sterven aan AIDS, maar niet voor ze samen Do You Wanna Funk maakten, die hi-energy disco hit met die trademark Cowley-synths. Maar de tvdw, die komt dus uit Sylvester's debuut. Niet toevallig is het een song die wat afwijkt van de proto-disco waarvoor Sylvester bekend staat. Deze "I've been down" heeft een meer donkere, funky groove. De twee dames die je hoort zouden nadien furore maken als The Weather Girls. Voor wie echt dieper wil graven: ze maakten ook platen onder de naam The Two Tons (- weinig subtiel refererend aan hun corpulente maten). Van de tvdw is er zelfs een Two Tons-versie, uitgebracht drie jaren na het origineel.

TVDW 08/07/2018 - Paul Simon - Rene and Georgette Magritte with their dog after the war (1983)

Wat een grote mijnheer, die Paul Simon. De VIP-kaarten vielen me last minute in de schoot dankzij vriend Raf, en wat was ik blij dat ik er mocht bijzijn, tijdens zijn Farewell Concert. Een concert dat danig afweek van wat hij twee jaar geleden in Vorst bracht. Een eigenzinnige set ook, met niet (enkel) de verwachte crowdpleasers zaten maar ook enkele weerbarstige, minder evidente albumtracks.

Nooit gedacht dat ik ooit René and Georgette Magritte... - een van mijn favorieten uit de Simon-cataloog - live zou kunnen horen. Maar de man bracht het, "als een eerbetoon, nu ik toch in het land van de grote surrealist ben". Dat laatste deed uitschijnen dat de song speciaal voor België in de setlist zat, iets wat overigens niet waar was. Simon deed wel het verhaal achter de song uit de doeken. Hoe hij te gast was bij Joan Baez en een kunstboek over Magritte doorbladerde, en stootte op een foto waarvan het fotobijschrift Simon uiteindelijk zo prikkelde dat hij er een songtitel in zag. Waarover die song dan wel zou gaan? Simon redeneerde dat de surrealist best een surrealistische songtekst verdiende, en schreef dus over een imaginaire ontmoeting tussen de schilder en de doo-wop groepjes uit de jeugd van de songschrijver. De live-versie bracht tranen in mijn ogen.

Ik zou het haast vergeten, maar eerder deze week zag ik Elvis Costello in het Rivierenhof. Een concert dat aan betekenis won door de mededeling die enkele dagen later in de pers kwam: Costello zou kanker hebben en heeft de rest van zijn tour moeten afzeggen. Fijn optreden, ook al ben ik niet de grootste Costello-fan. Maar het was genieten van 's mans potige, doorleefde set en zijn vaak lang uitgesponnen versies van de new wave hits van weleer.

TVDW 13/05/2018 - Paul Simon - Flowers never bend with the rainfall (1965)

Een van de weinige muzikale pluspunten in een donkere week, de debuutplaat van Paul Simon. Vele songs nam hij nadien opnieuw op, samen met Art Garfunkel, met I am a Rock en The Sound of Silence als bekendste. Er staan ook enkele onverholen Dylan-achtige nummers op, maar dat zijn zeker niet de beste. De tvdw is wel nog een mooitje.

So I'll continue to continue
to pretend
My life will never end
And flowers never bend
With the rainfall

TVDW 06/11/2016 - Paul Simon - Slip Slidin' Away (1977)

Een concert om van te kotsen? Ik maakte het mee, in februari 1987. Het was zelfs een concert van Paul Simon - meer nog: het concert van dat jaar. Simon kwam immers samen met Ladysmith Black Mambazo en Hugh Masekela optreden in Vorst, tijdens zijn alom bejubelde Graceland Tour. En ik had een uurtje voordien een verkeerde hamburger gegeten.

Gevolg: in het midden van het concert snelde ik de trappen van Vorst omhoog, om ergens in de coulissen van de rocktempel een worp te doen. Onvergetelijk - maar niet in de leukste betekenis van het woord. Soit, zovele jaren was er, afgelopen week, tijd voor revanche. Een klinkende revanche, want Simon en zijn schitterende band was bij momenten in erg grote doen. Vooral in het eerste deel toonde Simon hoezeer hij een meester in subtiliteit blijft en vond hij andere zanglijnen en arrangementen om oude klassiekers nieuw leven in te blazen. In het tweede deel slopen net iets teveel nummers van The Rhythm of the Saints in de setlist, en miste ik songs als Train in the Distance of Hearts and Bones. In de bisrondes was het dan weer wel genieten, onder meer van ouwertje One Man's Ceiling is another man's floor en van het lichtjes downtempo aangeklede Late in the Evening. Voor de tvdw kies ik voor de song die als achtste voorbij kwam, dat mooie nummer - nooit op een studioalbum verschenen - over berusting en lotsaanvaarding.

Oh ja, nog even toevoegen dat ik twee dagen later ook Paul Young zag, in de Arenberg, maar dat was bezwaarlijk een hoogtepunt. Aan inzet en goede wil geen gebrek, en aan de setlist lag het ook al niet: leuke versies van de Temptations-hit Can't Get Next To You en zelfs van Bowie's Starman. Maar Young zelf hapte pijnlijk vaak naar de juiste noten, meer nog: zijn ooit zo kenmerkende stem was nergens meer te bespeuren. Desondanks toch wel genoten van Everything Must Change, een song waarvan Young liet weten dat hij 'm schreef met Bobby Womack in gedachten en die ik nog steeds - in om het even welke uitvoering - machtig goed vind.

TVDW 22/04/2012 - Great Lake Swimmers - Easy Come Easy Go (2012)

Ik verwacht binnenkort een kwade mail uit Spanje. "Hey Koop, was het misschien niet goed genoeg, nee?" Wel, sorry, maar ook al genoot ik wel van het losjes uit de pols swingende concert van Josh Rouse in de Handelsbeurs - een setlist die herinneringen opriep aan platen van GW McLennan, Freedy Johnston, JJ Cale en Paul Simon kan niet slecht zijn - toch zat er niet echt een tvdw in. Nu, Josh mag niet klagen, met It looks like love en Sad Eyes heeft hij al twee tvdw's op zak. Neen, dan toch maar kiezen voor Great Lake Swimmers. Groepje dat al gekoesterd werd door Hannes en Shamrockske en dat ik rijkelijk laat ontdekte. Vorige plaat "Lost Channels" had met Pulling on a line eigenlijk al een tvdw moeten opleveren, dit keer - met het donkerbruin gekleurde nieuwe album "New Wild Everywhere" - is het dan toch eindelijk prijs.

TVDW 11/09/2011 - Philip Glass - Organic (1982)

Een rare ervaring, om toevallig uitgerekend in de week van tien jaar Nine Eleven de film "Koyaanisqatsi" in de dvd-lader te schuiven. Amerika had, toen de film uitkwam, nog niet de twee littekens die het zovele jaren nog steeds zou meedragen. De space shuttle was nog niet ontploft, de Twin Towers stonden nog recht. En toch lijkt Koyaanisqatsi visionair te zijn, en expliciet vooruit te blikken op deze twee onheilsdagen. Met beelden van neerstortende wolkenkrabbers en ontploffende raketten - beide zo sterk vertraagd dat er haast een poetische kracht vanuit gaat. Het was de eerste keer dat ik "Koyaanisqatsi" terugzag. Ik herinner me dat ik als opgroeiende puber sterk onder de indruk was van de film - met dank aan onze leraar Engels in het middelbaar. Karel Deburghgraeve heette de man, en hij begeesterde op Dead Poets Society-achtige wijze een hele klas (bon, mij toch) met zijn films die hij ongevraagd aan ons opdrong.

Ik kocht destijds ook de vinyl soundtrack van "Koyaanisqatsi", tot op vandaag nog steeds een erg vreemde eend in de bijt van mijn muziekcollectie. Het soort repetitieve arty muziek dat hij maakt is, net als bv. die van John Cage, niet echt mijn ding. Maar dit is een uitzondering. Ik durfde de plaat wel eens opzetten terwijl ik zat te studeren. En dan dacht ik: 'kijk mij hier eens intellectueel zijn'. Glass wist trouwens nog een tweede keer te scoren bij mij, toen hij het instrumentale coda schreef voor Paul Simons The Late Great Johnny Ace, slotsong van het geweldige "Hearts & Bones". Mocht er al een fan van Glass en of "Koyaanisqatsi" per ongeluk op deze blog belanden: de tvdw is een specialleke, want niet opgenomen op het oorspronkelijke album. Glass schreef muziek voor de volle 80 minuten van de film, slechts een selectie ervan belandde op vinyl.

TVDW 07/08/2011 - Blue Aeroplanes - Yr Own World (1991)

These are the days of miracles and wonder. Geen groter contrast mogelijk tussen de originele versie van Boy In The Bubble en de cover waarmee het Britse Blue Aeroplanes in 1991 kwam. Op de eerste hoor je de zachte stem van Paul Simon, een man die zelfs de bijsluiter van een suppositorium op honingzoete wijze kan aflezen; op de tweede het grofkorrelige gebraak van een zanger die net uit een beschutte werkplaats leek weggeplukt. Gek genoeg klonk het best nog oké, die cover.

Art rock - zo werd de muziek van The Blue Aeroplanes wel eens bestempeld. Het was dan ook geen gewoon groepje. De teksten leken wel street poetry, weinig toonvast voorgedragen tegen een muur van drie gitaren. Verder telde de groep onder de vaste leden ook een full-time danser. Een soort van Happy Mondays dus, maar dan met meer gitaren dan dope, en uit Bristol en niet uit Manchester. Vorige week herontdekte ik "Beat Songs", een album dat tot mijn verbazing de tand des tijds prima wist te doorstaan. De tvdw lijkt wel een jachtige cockney versie van vroegere REM, met heerlijk jangly Rickenbacker gitaarwerk (ook in de lange outro) en met een van mijn favoriete drummers, Jerry Marotta, achter de drumkit.

TVDW 01/05/2011 - Paul Simon - Rewrite (2011)

De grote kanonnen worden in stelling gebracht. TV on the Radio, de nr. 1 in mijn eindejaarslijstje van 2008, heeft een nieuw album uit, net als Paul Simon, de nr. 1 in mijn lijstje van 2006. Dat Simon een tvdw - zijn tweede - wegkaapt, hoeft niet te verbazen. Niet enkel was er dat geweldige, gelaagde album "Surprise" uit 2006; er is natuurlijk ook de mijlpaal "Graceland" (al bevindt You Can Call Me Al zich naast Eurythmics' Sweet Dreams helemaal aan de top van mijn Meest Afgezaagde Eighties Nummers Aller Tijden) en "Hearts & Bones", een plaat die tot mijn Desert Island Records behoort en enkele van mijn favoriete songs ever bevat.

De nieuwe plaat "So Beautiful or So What" is weerom een feest van subtiliteit, met een Simon die eens te meer uitblinkt als tekstschrijver - niemand kan zo mooi een evenwicht vinden tussen cryptische, intrigerende zinswendingen en glasheldere, simpele observaties.

TVDW 10/05/2009 - Elvis Perkins in Dearland - Send my fond regards to Lonelyville (2009)

Er bestaat geen film die ik meer heb bekeken dan Psycho. Ik bedoel dan natuurlijk de originele versie van Hitchcock, niet de (bijzonder bevreemdende beeld-per-beeld gereproduceerde) remake van Gus Van Zandt. Ik maakte destijds mijn thesis over Psycho, zag vandaar de prent wel tien keer en maakte de tijd dood met het gebruiken van moeilijke woorden als 'semantisch', in de titel van mijn eindwerk. Het uitschrijven van dat werkstuk, dat sindsdien ligt stof te vergaren in een of andere bib in het Leuvense, betekende trouwens mijn eerste kennismaking met een computer - kan je nagaan.
Herhaaldelijk Psycho bekijken, betekent dus ook dat geen acteur me meer bekend is dan Anthony Perkins. Zij het dan in de rol van Norman Bates, want andere films van de man zijn minder sterk op mijn netvlies blijven hangen. Het personage van de gestoorde moteluitbater bleek Perkins te overvleugelen, zelfs in die mate dat de man aan het eind van zijn carrière genoodzaakt was een aantal treurige sequels van Psycho te maken. Anthony Perkins stierf in 1992, ik heb nooit de eer gehad hem te ontmoeten. Wat me wel lukte, was een met de hand geschreven brief te bemachtigen van horrorschrijver Robert Bloch, de auteur van Psycho, het boek waarop Hitchcock de film baseerde.
En nu duikt plots Elvis Perkins op - inderdaad, zoon van. Met een cd die me danig van de sokken blies. Een tijdloze plaat, in de zin dat hij net zo gemakkelijk in 1975, 1990 of amper vijf jaar terug had kunnen verschijnen. Geen enkel element verraadt een tijdsvenster - geen samples, geen smart gedoe met stemvervormers, geen productie die tekenen van wat voor muzikaal subgenre dan ook prijsgeeft. Niet enkel de klankkleur van de plaat is tijdloos, de songs van Perkins zijn dat ook. Dit is echt de meest klassieke vorm van songschrijverij, die aansluit met de traditie van - ik noem maar wat - Paul Simon, Harry Nilsson, Jim Croce, Randy Newman en (ik moest er meer dan eens aan denken) Bob Dylan. Echt een werkstuk dat van a tot z blijft boeien. Hoedje af, 'El, je vader zou trots op je zijn.

http://www.sendspace.com/file/g8wb0j

TVDW 07/12/2008 - G.E. Smith - Powerman (1981)

Mocht je familienaam Bevan zijn, zou je dan je zoon Bev noemen? Dacht van niet. Just a thought, nu ik de week doorkom met een 4-cd box van The Move. De geweldige drummer Bev Bevan zat in de groep, net als ultimate weirdo Roy Wood en Jeff Lynne. Hun geweldige powerpop single Fire Brigade kreeg van het Limburgse gitaargroepje The Romans ooit een fantastische coverversie mee. The Move zou evolueren tot Electric Light Orchestra, maar da's een ander verhaal.

Ook de tvdw is een ander verhaal, al situeert het zich tevens in de afdeling 'powerpop'. Het vinylalbum 'In the world' van G.E. Smith plukte ik ooit lukraak uit een uitverkoopbak, vermoedelijk omdat ik Smith kende als vaste gitarist bij Hall & Oates. Het bleek een geweldige ontdekking: een tiental korte, heerlijk ongecompliceerde, rockpopspullen à la The Cars of The Romantics (of, tien jaar later: Weezer). Goed voor nauwelijks een half uurtje vertier, opgenomen in amper twee weken in de befaamde Power Station studio's in New York met in de kleine lettertjes goed volk als Paul Simon, topdrummers Jerry Marotta en Mickey Curry en zelfs Howard Shore. De productie was in handen van Bob Clearmountain - als die naam opduikt, dan weet je wel dat het lekker uit de boxen spat.

'In the world' bleef al die jaren een van mijn Heilige Gralen, ik had de hoop al opgegeven om 'm ooit in digitale versie te vinden. Tot deze week.

G.E. Smith (de rare voornaam staat voor George Edward) mag trouwens redelijk onbekend zijn, in Amerika kent haast iedereen de man omdat hij jarenlang de grote roerganger was van de Saturday Night Live Band. Smith had haast per ongeluk ook nog een grote hit te pakken, toen hij samen met Mike Myers het thema van Wayne's World schreef.

Klaar voor een staaltje pure powerpop? Pak aan! - mooi net onder de 3' grens en inclusief handclaps.

http://www.sendspace.com/file/zb20x1

En als bonus heeft Zwarte Piet in zijn zak nog een tweede track van het album, drager van de meest hilarische songtitel ever: Nuns with guns. 't Klinkt nog catchy ook.

http://www.sendspace.com/file/2l5pbe

TVDW 10/12/2006 - Paul Simon - Father and daughter (2006)

Dubbele verjaardag. Honderdste blog-tvdw. Alsook: gisteren werd de jongste dochter twee jaar. Meer dan gepast om een track te plukken uit wat voor mij de allerbeste cd van het jaar was: Surprise, van Paul Simon. Een hoogmis aan subtiliteit, aan clevere songwriting, aan oh zo gedoseerde vocals, aan geïnspireerde songtekstschrijverij.
En terwijl we bezig zijn, laat ik meteen mijn 'Best of 2006' geven.

01. Paul Simon - Surprise

02. Muse - Black Holes and Revelations (over the top sonic adventures)

03. Donavon Frankenreiter - Move by yourself (crossroad between southern rock and laidback soul)

04. Jhelisa - A primitive guide to Being There (staalkaart van soulmuziek in al zijn facetten)

05. John Mayer - Continuum (foutloze rockbluessoulpop)

06. Wolfmother - Wolfmother (jonge lefgozers brengen vette old school hardrock)

07. Josh Rouse - Subtitulo (Amerikaanse singer-songwriter stuff vanuit een Spaans ingeslapen dorpje)

08. Killers - Sam's Town (bevestiging na de hype)

09. Krista Detor - Mudshow (romantische pianoballads voor wie verder wil dan Tori)

10. Ed Harcourt - The beautiful lie (barokke melancholie en weltschmerz van de Britse Tom Waits)

reservebank: The Feeling - twelve stops and home (fijne pop uit de oude doos)

Pffft-plaat van het jaar: Information van Beck. En de alom geroemde laatste van Scritti Politti werkte (God knows I've tried) bij mij ook niet. Mag ik ook nog even melden blij te zijn met de terugkeer van Thomas Dolby? Zijn Sole Inhabitant Tour deed enkel de VS aan, maar de gesigneerde exemplaren van zowel dvd als cd heb ik inmiddels besteld. En de man werkt aan nieuw materiaal. Net als Queen + Paul Rodgers, trouwens - old heroes never die.

Nog even Surprise bejubelen? Het is met voorsprong de plaat met de grootste bewaarwaarde. Simon pakt zware onderwerpen aan als vergankelijkheid, lotsbestemming, en geloof maar hij verpakt ze in heerlijke, vaak lichtvoetige popsongs - met soundscapes van Brian Eno waarin het heerlijk verdwalen is. En er zijn de erg tot de verbeelding sprekende lyrics, zonder twijfel de beste die we dit jaar op cd vonden.

Zoals Simon, in de tvdw, met een knipoog zingt: "I'm gonna stand guard / Like a postcard of a Golden Retriever." Happy birthday, Hanne.

http://www.sendspace.com/file/82cqab

TVDW 06/08/2006 - Van Hunt - If I take you home (2006)

Belofte maakt schuld. Ik heb gisteren meegedaan aan de Dodentocht voor fietsers en nam mezelf voor om, just for fun, de iPod op shuffle mode te zetten tijdens de laatste dertig kilometer en de artiest die aan de finish opdook, met een TVDW te bedenken. Onderweg plukte de iPod onder meer Nena, Scritti Politti, Paul Simon, Malcolm McLaren en Paul McCartney uit de collectie, maar net voor het overschrijden van de eindmeet - spannend! - wrong Van Hunt zich in de shuffle. Op Pinkstermaandag van vorig jaar zag ik de man een erg aardige showcase weggeven in de Rotonde van de Botanique, maar de grote Europese doorbraak wist hij toen niet te forceren (ondanks lofbetuigingen van o.a. U2 en Joss Stone). Zijn debuutplaat, waaraan o.a. Wendy & Lisa en enkele Chili Peppers meewerkten, was een heerlijke 'zwarte' plaat, een arsenaal aan referenties naar grote artiesten uit de soul, R&B en funk, maar toch met een homogene 'vibe'. Een erg naar seventies ruikende plaat ook. "Ik vrees dat de platen die me het meest inspireerden, niet uit het laatste decennium komen, neen", zei Van Hunt me toen hierover. "Welke zou ik kunnen noemen? There's a riot going on van Sly & the Family Stone, Everybody knows this is nowhere van Neil Young en iets van Muddy Waters uit zijn Chess-periode." Inmiddels is cd nummer twee uit, "On the Jungle Floor", die wat grilliger is en meer diversiteit uitstraalt. Opvallend zijn onder meer de Stooges-cover "No sense of crime", een passionele ballad samen met Nikka Costa, en het sleazy, funky openingsnummer "If I take you home", waarin Van Hunt een meisjeskoor "Will you respect me in the morning?" en "Will you write my name in a song" laat kirren, om telkens sarcastisch met "yeah, yeah" te antwoorden. Genoeg voor een TVDW!

http://www.sendspace.com/file/gjy9o9

TVDW 02/04/2006 - Josh Rouse - It looks like love (2006)

Qua muziek een bijzonder mellow en vrouwvriendelijk weekend achter de rug, waarbij zowel Joan Armatrading opnieuw een draaibeurt kreeg (wat blijft "The Weakness in me" toch een fabuleuze ballad!), de Best Of van Bonnie Raitt nog eens doorgenomen werd ("Nick of Time" - nog zo'n fenomenaal nummer), een ouwertje van Carmel (jawel!) van onder het stof werd gehaald en zelfs Kim Carnes de cd-speler haalde (met haar nieuwste cd dan nog - inclusief een gastrol voor Chuck Prophet!). Maar het is uiteindelijk een man die met de TVDW gaat lopen, en nog wel één van de ongekroonde koningen van mellow music anno 2006. Josh Rouse zal wel eeuwig net onder de radar blijven vliegen, meer dan een occassioneel half radiohitje op Radio 1 zit er niet in, maar wat is die kerel intussen toch een mooi oeuvre bij mekaar aan het schrijven! Nieuwe cd "Subtitulo" is, met zijn amper 30' speelduur, misschien net iets te vroeg ter wereld gebracht - maar het is toch een heerlijk plaatje geworden. Rouse nam op vorige cd afscheid van Nashville (zie TVDW "Sad Eyes" op 27/3/2005) en woont nu in Spanje. Rouse is een oude ziel in een jong lichaam, iemand die het dolce far niente in een ingeslapen dorpje bezingt en met melancholie terugkijkt op de zomers van zijn jeugd. Samen met de op seventies leest geschoeide productie geeft dat een fijn resultaat: all smooth & soothing sounds, lekker laidback en lui. We moeten ons inhouden, of we beginnen aan een mixtape waarin Rouse gepaard wordt aan gelijkgestemde zielen en gelijkaardige songs. Even kijken, wat zou er zo al op die tape kunnen? "Cajun Moon" van JJ Cale bijvoorbeeld, gevolgd door "Hearts & Bones" van Paul Simon, dan het meer lichtvoetige werk van Bruce Cockburn (think "Wondering where the lions are"), iets uit het solowerk van G.W. McLennan, iets van World Party (bij voorkeur "Ain't gonna come till I'm ready") en om af te sluiten een ouwertje van Lloyd Cole, "Speedboat" bijvoorbeeld. Mellow maestro's of the world - unite and take over.

TVDW 27/03/2005 - Josh Rouse - Sad Eyes (2005)

Hoog tijd dat De Wereld Josh Rouse ontdekt, en na recente doortochten in de Ancienne Belgique, de Handelsbeurs en zelfs de Laatste Show en wat radio-aandacht op Radio 1, lijkt dat inderdaad stilaan te lukken. Ongemerkt heeft Rouse al een indrukwekkende body of work, van vijf cd's, op zijn actief. De man is zowat het schichtige, romantische halfbroertje van alternatieve rockers als Ryan Adams of Paul Westerberg. Hij heeft dezelfde melancholische snik in de stem, maar presenteert zijn bitterzoete liefdesliedjes zonder de sturm und drang van voornoemde beeldenstormers. Toegegeven, nieuwe cd Nashville is misschien net een tikkeltje minder sterk dan voorganger 1972, but make no mistake, we spreken hier over het verschil tussen 'schitterend' en 'subliem' . Rouse zal zeker in de smaak vallen van muziekliefhebbers die iets van Lloyd Cole of The Go-Betweens, of zelfs Paul Simon (ten tijde van Hearts & Bones) in huis hebben. Op Nashville staan een paar songs waarop de gerenommeerde Al Perkins pedal steel speelt. Dat country-sfeertje, in combinatie met de wollige achtergrondkoortjes, doen zelfs terugdenken aan de Eagles, ten tijde van Tequila Sunrise. De geselecteere TVDW, Sad Eyes, start als iets van World Party (met name het later door Robbie Williams gecoverde She's the one) en bloeit dan plots open tot iets wat de Beatles op Sergeant Peppers hadden kunnen zetten. Ja, het klinkt uitgesproken mellow, maar daar heeft het zachtgekookte ei in u geen problemen mee.