TVDW 09/04/2017 - Joe Jackson - Down to London (1989)

Viel mooi samen: in de week dat ik de autobiografie van Joe Jackson uitlas, belandde "Blaze of Glory" op de draaitafel, de plaat waarop ook single Down To London staat, en trokken Bram en ik voor een driedaagse richting de Britse hoofdstad. Een vader-zoon moment ter ere van de nakende 16de verjaardag van junior, dat laatste. Niet dat ik in Londen enige vinylplaat wist te scoren - toch duur, die stad - maar er waren wel enkele leuke 'muzikale momenten'. Aan de kleine kanaaltjes in Camden Town wat streetfood eten en intussen op Brams iPhone samen luisterend naar Jurassic 5, LL Cool J, Kendrick Lamar en andere hiphop, bijvoorbeeld. Maar de tvdw moest natuurlijk naar Jackson gaan, de man die - zo leerde de biografie me - een klassiek geschoold muzikant is. Iemand die startte met de viool en aan het conservatorium afstudeerde met percussie. Iemand die in het boek een vurig pleidooi hield tegen muzikaal snobisme, die Graham Parker regelmatig citeerde als een invloed, en die in de variétéjaren voor zijn rockcarrière een bloedhekel ontwikkelde aan Neil Diamond. Soit, een aangename leeservaring - die wat mij betreft heus niet hoefde te eindigen met de release van 's mans (geweldige) debuut "Look Sharp". En over Down to London: het is een nummer dat, zo liet Jackson in liveoptredens duidelijk merken, geïnspireerd werd door The In-Crowd van Ramsey Lewis Trio, bekend als een van de eerste nummers die de crossover maakte van een zwart naar een blank publiek. Jackson deed met name met Night & Day een beetje de omgekeerde beweging.

TVDW 04/09/2016 - Marshall Crenshaw - Calling out for love (at crying times) (1987)

Ik meende eens een weekje zonder vinylaankopen te kunnen afronden. Maar dan brengt een van mijn favoriete tweedehandswinkel de drempel nog wat lager - 20 lp's voor 10 euro - en dan loop ik toch weer met een heel pakje onder de arm huiswaarts. Toch nog even bij stilstaan. Dat is amper een halve euro voor een lp. Dat was ooit dus 20 frank. Terwijl in die tijd van "ooit" een singletje al gauw 99 frank kostte. Begrijpt iemand dat? Twintig platen kopen voor 10 euro, of 400 frank? Ik blijf mezelf zeggen dat ik hier een goede zaak doe.

Niet dat de Crenshaw-plaat "Mary Jean and 9 Others" in dat stapeltje zat, die kocht ik twee weken terug op een rommelmarkt. Ook maar voor één euro hoor. Het plaatje is nog beter dan ik dacht. Zit helemaal in het kringetje van jangly east-coast gitaarpop, zoals destijds ook gebracht door Don Dixon (hier producer), Smithereens (ook met Dixon als producer), Freedy Johnston (die Crenshaw's bekendste nummer, You're My Favorite waste of time, later coverde) en Peter Case (wiens een jaar eerder uitgebrachte song Steel Strings op deze plaat gecoverd wordt). Je ziet, klein kringetje met gelijkgestemde zielen. Oh ja, Graham Maby, bassist van Joe Jackson en Freedy Johnston, speelt hier ook mee.

De tvdw zelf kan ik je niet in de comments aanbieden, want vinyl rippen is mijn ding niet en op youtube vind ik enkel rommelige live-versies. De song is wel op spotify te vinden.

TVDW 20/03/2016 - Anderson Paak - Heart don't stand a chance (2016)

Een rapper, die Anderson Paak? Neen hoor, ook zoveel meer. Hij drumt een flink eind weg, wat maakt dat er naast de beats-uit-een-doosje ook heel wat songs op zijn geweldige album "Malibu" door echt drumgeroffel worden gedragen. En naast de aardige raps heeft hij ook een aardige, soulvolle zangstem in het strottenhoofd. Het zorgt voor een sterk, gevarieerd album, met nummers die nu eens doen denken aan Guru' Jazzmatazz-project of aan Arrested Development's Speech, maar die net zozeer lijntjes uitgooien naar soulhelden van vroeger.

Het maakt dat Paak met de tvdw gaat lopen, in een nochtans erg drukbezette muzikale week. Joe Jackson was in de running met een track uit zijn "Blaze of Glory" album. De Amerikaanse Ruthie Foster gaf een prachtig soulgospelblues concert in Puurs. Muzikaal treinmaatje Wim liet me kennismaken met Silly Sally van Sweet Smoke, een episch, met stereo-effectjes volgestouwde psychedelische bluesjam uit begin jaren seventies. Harry Thumann pikte ik (eindelijk) op bij Shamrockske Nico in Brugge - maar diens Underwater was enkele jaren terug al een tvdw. Zelfs aan Michael Jackson dacht ik even tvdw-gewijs, bij het zien van de uitstekende Spike Lee-reportage From Motown to Off the Wall. En vanuit het Midden-Oosten stuurde een Instagram-kameraad me "Queen II" op. Altijd een leuke bezigheid, om je favoriete Queen-top vijf te maken. Als we de dubbele "Live Killers" buiten beschouwing laten, staat Queen II bij mij op de tweede plaats, denk ik, na "A Day at the Races". Blij 'm nu ook op vinyl te hebben.

Maar de tvdw ging dus naar Paak. Enige minpuntje: de man wil blijkbaar dat zijn naam als Anderson spatie punt Paak wordt gespeld. Doen we natuurlijk lekker niet aan mee. Onnozele hansworst.

TVDW 08/06/2014 - Joe Jackson - Got the Time (1979)

Ook die originele reportage "Springsteen & I" gezien? Gemonteerd met uitsluitend beeldmateriaal van fans, waaronder velen die in amateuristische filmpjes uitlegden wat The Boss voor hen betekende. Niet dat ik me geroepen voel, maar mocht ik zoiets filmen, zou ik het waarschijnlijk hebben gehad over "Born in the USA". Niet mijn favoriete Springsteen-plaat, ik denk dat dat "Darkness on the Edge of Town" zou zijn, maar wel degene waaraan ik de meest warme herinneringen heb.

Met een handvol vrienden trokken we na de middelbare school samen, en voor  het eerst zonder ouders, op vakantie. Richting Spanje ging het, en we hadden een walkman bij voor onderweg. Springsteens "Born in the USA" zat daarbij. Net als "An Innocent Man" van Billy Joel. En Peter die verderop in mijn straat woonde, had "U2 Live at Red Rocks" en "Look Sharp" van Joe Jackson mee op cassette, zo herinner ik me.

Ik zie ons daar nog staan op het terrasje van ons goedkope appartement, de walkman doorgevend. Moet je hiernaar luisteren! No Surrender van Springsteen. Leave a tender moment alone van Joel, met Toots Thielemans op mondharmonica, Party Girl van U2. En Jackson met dat geweldige debuutalbum van hem, waar ik met stijgende verbazing naar luisterde. Zo vitaal, zo scherp, doorrazend en voorbij in een goed halfuur, gekenmerkt door een grote hoogdringendheid. Songs die moesten gemaakt worden, teksten die moesten uitgespuwd worden. Teksten, waarin geklaagd werd over vervelende achtergrondmuziek in de supermarkten en over roddelkranten. Maar vooral toch waarin de schlemielige hoofdpersoon aan de zijlijn stond te klagen over onbereikbare meisjes. Identificeren met muziek was zelden makkelijker.

TVDW 02/02/2014 - Tom Robinson Band - Too good to be true (1978)

Ik heb ze intussen wel gehad, denk ik, de angry young men die zich in de nadagen van de postpunk profileerden als sterke singer-songwriters met het hart op de juiste plaats. Elvis Costello op Werchter, Graham Parker op Leffinge Leuren, Nick Lowe in de AB, Joe Jackson op het Cactusfestival en nu dus ook, afgelopen vrijdag, Tom Robinson in de Roma. Best ontroerend om vast te stellen vond ik de overgave waarmee hij zich stortte op Power in the Darkness, die debuutplaat van hem die hij van a tot z zou spelen. En zou zingen - zelfs tot zijn stembanden aan het eind van de avond helemaal kapotgeschuurd waren. De strakke band en de heftigheid waarmee de songs herleefden, deden me trouwens meermaals terugdenken aan die stevige passage van Joe Jackson op Cactus. Knap ook hoe Robinson in de break van de titeltrack Power in the Darkness plots (en in het Nederlands!) een van de partijstandpunten van het Vlaams Blok declameerde, om te eindigen met "Me Hiel Antwaarpe Mo Nie Me Maai". Zelfs voor een niet-Antwerpenaar als ik toch wel een geweldig moment. Net als het moment waarop hij in de bissen een van zijn te vroeg ontvallen Belgische compagnons de route herdacht met een a-capella uitvoering van Ik ben zo eenzaam zonder jou. Hij droeg het op aan iedereen die recentelijk een dierbaar iemand had verloren. Vermits het concert plaatsvond aan de vooravond van de verjaardag van mijn vader- hij zou de dag nadien 81 zijn geworden -  was dat dus ook een momentje voor hem.  

TVDW 19/08/2012 - Joan Armatrading - I Can't Lie To Myself (1981)

Van een vijvertje tot een meer. Van een meer tot een oceaan. Was mijn cd-collectie een vijvertje dat ik nog met moeite kon overzwemmen, dan was mijn itunes-collectie uitgegroeid tot een meer waarvan ik nauwelijks nog de oever zag. Ik nam er vrede mee.

Maar geen meer meer, deze week. In het midden van de oceaan werd ik gedropt. Spotify. Een half jaar geleden al eens uitgeprobeerd, maar dat bleek een valse start. Deze week was het wel goed raak. Ik zag me meteen nummers uitwisselen, ontdekte met bewondering uitstekende speellijsten van wildvreemden, sprong van de hak op de tak, spartelend in de oceaan, zwemmend van wrakhout naar wrakhout.

De tvdw in deze wildgroei van songs en artiesten moest wel een reggae-inslag hebben. De eerste playlist waar ik op stootte was toevallig eentje met werk van Sly & Robbie, waarna ik zelf ging grasduinen in het Spotify-aanbod en onwillekeurig bleef stilstaan bij heel wat reggae. De keuze voor I Can't Lie To Myself is logisch. Afkomstig van een van mijn favoriete platen, "Walk Under Ladders". Een plaat met goed volk als de ritmesectie Jerry Marotta en Tony Levin, en verder met Andy Partridge van XTC, Thomas Dolby en Gary Sanford, de gitarist uit de groep van Joe Jackson. Maar ook met een liedje waarop de Jamaicaanse tandem Sly & Robbie hand- en spandiensten verleenden.

TVDW 07/02/2010 - Joe Jackson - Sunday Papers (1979)

De logica wil dat dit keer David Gray met de tvdw gaat lopen. Zijn concert van afgelopen week was haast zo goed als ik had durven hopen - een straffe band die zijn al even straffe collectie songs prima tot hun recht lieten komen. De twee absolute hoogtepunten van de set (Now and Always en Nemesis) waren echter songs die in studioversie al eerder hun weg naar een tvdw vonden. En mijn derde favoriete Gray-nummer, Life in Slow Motion, zat ook in de set, maar die versie was net iets te bombastisch om me helemaal te overtuigen. Hoedanook een concert dat me nog lang zal bijblijven; in die mate zelfs dat ik Gray bij een volgende doortocht in België opnieuw wil meemaken. Dat vlak na het concert Mr. Blue Sky van E.L.O. door de boxen schalde, maakte het er nog wat mooier op.

De tvdw dan maar terug in de iPod zoeken? Er kwam héél wat voorbij, deze week. De re-issue van Who's Next van The Who, de nieuwe albums van Peter Gabriel, Sade en Josh Rouse, eigen gefabriceerde compilaties van DDay en Dela, en een geweldige verzamelaar van L.T.D., een wat onderschat seventies collectief dat soul en funk à la façon Commodores bracht.

Maar het was Joe Jackson die met de tvdw - zijn eerste - ging lopen. De herontdekking van zijn debuutplaat Look Sharp! was te overweldigend om te negeren. Ik leerde het album kennen tijdens mijn allereerste reis-onder-vrienden naar Spanje. Vijf opgeschoten slungels richting Blanes of Playa De Aro, met in de walkman o.a. An Innocent Man van Billy Joel, Born in the USA, The Queen is Dead en deze Joe Jackson. Alsof het gisteren was, herinner ik me nog wat een overweldigende indruk al die songs maakten: Is she really going out with him, Happy Loving Couples, Fools in Love, het titelnummer - je hoort er de angry young man in, maar ook de getalenteerde, messcherpe songschrijver. Graham Maby, de man die uitgroeide tot vaste bassist van Jackson, zou ik later nog tegenkomen op het al even geweldige Can you Fly? van Freedy Johnston.

http://www.sendspace.com/file/4zyter

Oh ja, wie een aantal Best Of 2009 lijstjes met argumentatie wil lezen (including dat van yours truly en dat van mijn overseas friend Scott), kan surfen naar

http://www.drmusic.org/ReviewoftheWeek.html

TVDW 27/09/2009 - The Jam - Going Underground (1980)

Normaal moest hier een tvdw uit de nieuwe Prefab Sprout staan, het was immers zowat de enige cd die ik vorige week beluisterde en de verwachtingen waren - màg het even - hooggespannen. Maar wat een ontzettende teleurstelling is die nieuwe "Let's change the world with music"! Bij sommige songs heb ik zelfs de skip toets gebruikt, kan je nagaan. En dat terwijl Steve McQueen een van mijn favoriete platen van de eighties is. Maar ergens along the way moet McAloon de focus zijn kwijtgeraakt, de nieuwe plaat is een opeenstapeling van suikerzoete bespiegelingen en archaische arrangementen. Tekstueel weet de man nog steeds hier en daar wel een mooie allegorie of metafoor te brengen - veelal gebruik makend van zijn geliefkoosde onderwerpen: de sterren, de engelen, de goden - maar verder: geen song die blijft hangen. Bij de schaarse nummers die beluisterbaar blijven, komt de hopeloos verouderde productie stokken in de wielen steken.

Afgelopen drie dagen werden opgesoupeerd aan een (kinderloze) city trip naar Londen. Tate Modern, Kensington Park, St. Paul's, uit eten bij de Indiër en de Koreaan, naar 'We Will Rock You' musical (10 x zo plezant als het laatste optreden van Queen in het Sportpaleis), Chinatown, Covent Garden, Portobello Road.... Veel bedrijvigheid, veel multiculti... de moeite. Vlakbij Buckingham Palace zwaaide William de Britse troonopvolger zelfs naar ons, toen hij, aan het stuur van zijn Audi en gegangmaakt door twee security wagens, uit een zijstraatje kwam en ons samen met een handvol andere innocent bystanders voorbijsnelde. Koop The Royalty Watcher!

Het was zowat de vijfde keer dat ik Londen was. De allereerste keer was ik achttien en trok ik op mijn eentje met de rugzak naar Engeland. Vleugels uitslaan enzovoort. Ik had mijn ietwat bezorgde ouders weliswaar kunnen overhalen om me te laten gaan, maar maakte toch een klein tactisch foutje. In plaats van ze na aankomst in de UK een geruststellend telefoontje te geven, startte ik meteen mijn kommerloze tocht, vrolijk van jeugdherberg tot jeugdherberg trekkend. Tot ik het na zowat zes, zeven dagen de moeite vond om, vanuit een phone booth op Leicester Square, een seintje te geven richting Limburg. Mijn doodongeruste moeder had intussen de politie en Interpol al ingeschakeld. Nu ik zelf in de categorie van ouders val, begrijp ik haar enigszins.

Een thematische tvdw lijkt me op zijn plaats. Tijdens de drie dagen Londen en het veelvuldige gebruik van de metro (stopplaatsen voor ons hotel: Barbican of Old Street), spookte de back catalogue van The Jam onwilllekeurig door mijn hoofd. In the City, Billy Hunt, That's Entertainment... God wat waren ze goed, deze troonopvolgers van The Who. Anderen dweepten met de jonge Joe Jackson of Costello, met de Sex Pistols, The Stranglers of The Clash - maar qua angry young men is The Jam toch altijd dé groep naar mijn hart geweest. En 'Going Underground' een van hun absolute klassiekers - ik ken weinig songs die zo'n hoogdringendheid uitstralen.


http://www.sendspace.com/file/n8xad1