TVDW 02/09/2018 - John Cougar Mellencamp - Rumbleseat (1985)

De meesten schatten The Lonesome Jubilee hoger in, maar voor mij zal "Scarecrow" steeds het hoogtepunt blijven van JCM. Een plaat waarin hij zijn posterboygehalte naar beneden schroefde, ten voordele van een blue collar portret van de kleine man in stoffige kleine dorpjes die de eindjes aan elkaar tracht te knopen en ter ontspanning rondrijdt met wagens en luistert naar R.O.C.K. in the U.S.A. ("and don't forget James Brown"). Klinkt erg Springsteen, ja, en Mellencamp kwam inderdaad nooit dichter bij The Boss dan op deze plaat. Justice & Independance is zo'n song die door Springsteen beademd lijkt; een gloedvolle rocker die aan het eind een geweldige Bo Diddley beat geïnjecteerd krijgt. De tvdw heeft dat nog meer, het had een b-kantje van Born In The USA kunnen zijn. Oh en wie zich afvraagt wat zo'n rumbleseat is: dat is een opklapbaar achterbankje zoals sommige Amerikaanse wagens dat vroeger hadden. Een mother-in-law seat werd het ook wel genoemd (!).

TVDW 25/04/2010 - The BoDeans - Almost ready (2010)

Je hebt Britse rock en Amerikaanse rock. Terwijl de Britse variant ironiserend en zelfbewust is, is de Amerikaanse versie schaamteloos en zonder compromissen. Ook al zijn er natuurlijk uitzonderingen - het Britse Def Leppard klinkt bijvoorbeeld Amerikaanser dan de Amerikaanse voorbeelden waarop de groep gestoeld is. The BoDeans behoren overduidelijk tot het Amerikaanse kamp. Wat de groep brengt op hun nieuwe plaat Mr. Sad Clown, ligt in het verlengde van - en is een kruising tussen - Mellencamp, Springsteen, Wallflowers en Bon Jovi. Wereldberoemd zullen ze ook nu weer niet mee worden, maar een tvdw - ja, dat ligt nog net binnen hun mogelijkheden. Prachtige plaat.

http://www.sendspace.com/file/8smwcd

en als bonus nog een tweede track, Headed for the end of the world:

http://www.sendspace.com/file/f0hb7d

TVDW 15/11/2009 - The Leather Nun - Pink House (1986)

Hoeveel songs over fistfucken kent u?

Zo, nu heb ik de aandacht meteen vast. The Leather Nun heeft er alleszins eentje, F.F.A. heet 'ie, en hij staat temidden van ander sleazy materiaal te blinken op de dubbel-cd 'A Seedy Compilation - 1979 1994' die blogger Shamrockske vorige week in een uitverkoop voor me op de kop tikte. 'Ett live album som bonus i begransad upplaga' staat er op een stickertje te lezen.

Het werd een prettig weerhoren met de Zweedse band (drager van een van de meest hilarische groepsnamen ever). The Leather Nun, dat brengt herinneringen naar boven naar de studententijd. Naar alternatieve platenzaak JJ Records, waar al eens een streepje Nun werd opgegooid. Naar 't Stuc ook - het faculteitscafé van Pol & Sok waar een helder denkende barman destijds iets van de Dream Syndicate oplegde - mijn eerste kennismaking met God. The Leather Nun kwam in 1988 in datzelfde Stuc optreden en als kersvers verkozen Verantwoordelijke Cultuur (of iets van die strekking) vond ik het mijn plicht om de volle aula medestudenten te overhalen om te gaan kijken. Wij er ook heen, met een uitgebreide bende en voor de gelegenheid (en het plezier) uitgedost in onze meest zwarte outfit, voor een concert waarvan ik me vooral het feedback, de overijverige rookmachine, de grote hoeveelheid blinkend leder en de excessieve rockposes herinner.
De muziek, die kende ik toen al van Lust Games, hun compilatie-mini-album, en van de roemruchte cover van Abba's Gimme Gimme Gimme (a man after midnight). In hun versie leek het nummer wel een halfbroertje van Jesus & Mary Chain, en had de 'man' uit de lyrics plots meer uitstaans met de 'man' waar the Velvet Underground ooit over zong, dan met de loverboy waar Agnetha op doelde. Later zou ik ook Nun Permanent kopen, de cd waarvoor Spider From Mars Mick Ronson aangezocht werd als producer. Het zou de zwanenzang van de groep worden.

De tvdw is samen met Gimme Gimme Gimme het bekendste (nu ja) nummer van de groep. Zanger Jonas Almqvist - waar je als facebooker trouwens vriendje mee kan worden, ik geef het maar mee - hekelt in de song het Amerikaanse cultuurimperialisme, en gebruikt hiervoor de rare tandem van John Mellencamp (nog een raar uitgesproken 'Cougar' in de tekst) en Barry Manilow. Geen kwaad woord overigens over Mellencamp en diens quasi-gelijknamige song Pink Houses, voeg ik er graag aan toe.

http://www.sendspace.com/file/mo5gn3

TVDW 01/03/2009 - Peter Buffett - Set us Free (2008)

Voor this week's tvdw was Moondance van Van Morrison in de running. Bart - de zinnerboy die op deze blog vaak opduikt in de comments - had me ages ago gevraagd om een poging tot vertaling van Moondance te maken. Amaai, verre van eenvoudig, zo moest ik vaststellen! Vorige week spraken we op café af om, samen met The Bass Man Named Orf, het resultaat te bespreken (en om en passant wat te ouwehoeren over The Band, John Cougar Mellencamp, The Killers en de dames uit The Pink Flamingo). Hopelijk het begin van een lange traditie, die bijeenkomst.

Maar eerlijk gezegd: Moondance mocht dan al uitvoerig binnenstebuiten zijn gedraaid, ik draaide het nummer vorige week geen enkele keer. En zoals iedereen weet: de wetten van tvdw zijn gebeiteld in steen. Wat ik dan wél regelmatig draaide? Ook daar hangt een verhaal aan vast. Eén van mijn overseas friends is Scott Itter, een man uit Chicago die ik nota bene leerde kennen via een onschuldig mailtje, enkele jaren terug, over Hall & Oates. Een man met het hart op de juiste plaats en iemand die voor geen gat te vangen is qua muzikale smaak, die Scott: hij is erg thuis in metal en rock, maar kan net zo goed lyrisch worden bij Jim Croce. Oh ja, en toen E.L.O. in Chicago was, ging hij nadien nog op stap met de bende, inclusief Kelly Groucutt waar we het hier vorige week over hadden.
Inmiddels mailen Scott en ik mekaar regelmatig, af en toe droppen we een surprise package met cd's, souvenirs, snoepgoed en andere goodies in de mailbox, en zo nu en dan beleven we plezier aan een joint effort: het bespreken van een cd. Iemand interesse om te lezen wat we van de laatste cd van Queen vonden?

(...a deafening silence...)

Hoedanook, hier te vinden:
http://www.drmusic.org/Queen+PaulRodgers-TheCosmosRocks.html

Terug naar de tvdw. Scott besprak onlangs op zijn Doctor Music website een cd van een zekere Peter Buffett. Ik had nog nooit gehoord van de man, maar was wel geïntrigeerd door Scotts lovende recensie. Deze week stuurde hij me een digitaal cadeautje: de hele cd, die ik kon binnenhalen via Amiestreet. Dat soort kerel is Scott. Fijne website overigens, amiestreet.com, check it out. En volledig legaal ook nog!

Dat digitale cadeautje - eerste keer dat me zoiets overkwam - maakte dat Peter Buffett en diens cd Imaginary Kingdom deze week in de iPod kampeerde. Wat een mooie plaat. Blijkt dat Peter de zoon is van economist/multimiljonair Warren Buffett. Hij schreef een deel van de soundtrack van Costners Dances With Wolves, maar werkte ook al samen met R&B-ster Akon. Imaginary Kingdom is een glorieus album dat in de trage nummers doet denken aan Alan Parsons en Pink Floyd, en in de meer up tempo popsongs klinkt als een glossy versie van de laconieke pop van Cake. Het mooist is de productie van de vocals, die erg gelaagd en dichtbij klinken. De cd is best als één lange trip uit te zitten, maar als we er een track moeten uitkiezen, is het Set Us Free: een meditatief nummer met een luie, langoureuze, luxueuze sound.

http://www.sendspace.com/file/9c0heq

Als bonus nog eens die song waarop ik zo hebben liggen te zwoegen, Moondance. Niet de studioversie, wel een live-versie uit april 1970, opgenomen in die legendarische hippietempel, de Fillmore West in San Francisco.

http://www.sendspace.com/file/ljwzdo

TVDW 05/01/2009 - Tracy Chapman - Smoke and Ashes (1995)

The monday blues. Na een vakantie van ruim twee weken doet dat toch even pijn, zo terug gaan werken. En zou die nieuwe radiozender enig soelaas bieden bij de rit heen en terug, vroeg ik me af? Proef op de som leverde weinig opzienbarends op. De nieuwe MNM zou stouter en gedurfder zijn dan Donna, toeterde gisteren nog iemand op het journaal, terwijl op de achtergrond Regi en Leki (blijkbaar ingehaald als losvaste medewerkers van de nieuwe radiozender) aan de champagne lurkten. Afgaande op mijn staalkaart van 2 x een half uur is daar weinig van te merken. De muziek sloot akelig dicht aan bij wat Donna vroeger draaide. Walk this way, The Levellers, Kat De Luna, John Scatman, Tina Turner, Lionel Richie, Nathalia, Roxette, Anouk, Sugababes en Beyoncé - halo, waar is dat vernieuwende? Beste track by far was dat lekker vette Dance Wiv Me van Dizzee Rascal & Calvin Harris.

Zat het gedurfde misschien in de interventies van de omroepers van dienst? Ik heb niets tegen de - toegegeven - indrukwekkende vlotheid van Peter van de Veire en Dave Peters. Maar de gimmicks waarmee zij het verschil moesten maken met 'de oude Donna', waren niet bepaald om van achterover te vallen: presenteren met een dosis helium door de strot, het opbellen van een achtjarig luisteraartje en een interview-quizje met Bart Goor. Geeuw.

Trouwens, had ik al gezegd dat ik vroeger in de lagere school nog les heb gekregen van Regi's papa? Soit, over naar de tvdw. De kerst was een periode om de cd-trommel nog eens te laten draaien. Freedy Johnston kreeg nog eens een draaibeurt, net als Michael Bublé, John Lee Hooker en een verzamelaar van Blue Note. Maar de tvdw gaat naar de favoriete song uit mijn favoriete Tracy Chapman-plaat. New Beginning kreeg een knappe productie mee van Don Gehman (zie ook Mellencamps geweldige Scarecrow-album), en bevat een mystery track die het zelfs in een ver verleden nog schopte tot de soundtrack bij mijn huwelijksmis (!). De tvdw is al even superb als de rest van de cd, met als orgelpunt die glasheldere solo (op 5'00") van Adam Levy, de jazzgitarist die later grote sier zou maken op de platen van Norah Jones.

http://www.sendspace.com/file/mgo6j6

TVDW 08/01/2006 - Amanda Marshall - Birmingham (1996)

Windstille periode op gebied van cd-releases, dus ideaal om eindelijk nog eens te luisteren naar wat er allemaal in huis is. Beste manier om dat te doen, is mijn trouwe Sony te laten shufflen doorheen het aanbod. Vierhonderd cd's zitten er in de trommel, pakweg maal 15 maakt dat toch 6000 songs waartussen de machine kan kiezen. Ideaal om dingen te herontdekken, het gebeurt meer dan eens dat ik een prima song hoor en naar het display hol om te zien uit welke cd het komt. Zondag leverde de shuffle een fijne rollercoaster op met songs van onder meer Nick Lowe, Tracy Chapman, John Mayer, Semisonic, Ryan Adams, Fleetwood Mac, ELO en David Lindley. En voor de TVDW durfde ik het aan om het orakel te raadplegen en randomly een suggestie te vragen. Sony liet me niet in de steek, en rolde de trommel tot Amanda Marshall op het LCD-schermpje verscheen. Excellent choice. We zagen miss Marshall, een mooie Canadese met een weelderige haardos en een dijk van een stem, in 1996 een showcase geven in... een Brusselse Tex-mex bar. Erg ondankbare omstandigheden: wat zenuwachtige platenlui en een handvol persjongens die meer oog hadden voor de Desperado's en nacho's dan voor Marshall. Maar wat een optreden, wat een stem, wat een songs ook op dat titelloze debuutalbum van haar (waaraan Mellencamp-drummer Kenny Aronoff en basbeest Leland Sklar meewerkten). Gelukkig hield ze er met "Let it rain" toch nog een halve radiohit aan over. De tweede keer dat ze België aandeed, was al evenmin ideaal qua omstandigheden: als voorprogramma voor Whitney Houston in het Sportpaleis. Na drie albums gaf Sony (de platenfirma, niet mijn cd-changer) haar een schop onder de kont, intussen zoekt ze een nieuw onderkomen. De TVDW "Birmingham", over het lot in eigen handen nemen na een doodgelopen relatie, is een moody soort van ballad met een erg mooie altsax, en met in het openbloeiende refrein net genoeg panache om liefhebbers van female singer-songwriter rock (Alanis, Sheryl en Melissa) te plezieren.