TVDW 16/06/2024 - Doobie Brothers - Take Me In Your Arms (1975)

 

TVDW 1014. 't Zal wel de leeftijd zijn zeker, die maakt dat we wat minder concerten meepikken. Maar dan plots zijn het er twee op vier dagen tijd. 

Zondag Terence Trent D'Arby / Sananda Maitreya in Sint-Niklaas, maar dat was - ook al blijf ik fan van de man - het concert teveel voor mij. Veel ongeïnspireerde nieuwe songs, een stem die niet zelden moeite had om de noten te halen (in de plaats kregen we dan een soulvol gekras) en een derderangs begeleidingsband uit Italië. Neen, dan kon het voorprogramma, het Belgische electrosynth trio Fortress, me veel meer bekoren. In het oog te houden.

Donderdag deden mijn Detroit Breakdown-maatje Hans en ik eens zot en reden richting Arnhem, waar we een half maandloon veil hadden om twee levende legendes te zien. Eagles waren top of the bill en hun Farewell concert overtuigde over de hele lijn. Enig voorbehoud met de wat belegen gitaarneukerij bij Joe Walsh en diens solonummers; ik had liever Eagles-songs als Best of My Love en The Last Resort gehad, maar kom. Een tvdw was dus meer dan logisch, maar echte uitschieters had ik niet en veruit het merendeel van de songs werd natuurgetrouw gebracht (- Witchy Woman was met een langere intro een uitzondering). 

Dan maar naar de support act bij de Eagles. Dat had Steely Dan moeten zijn, maar zij werden om mij onduidelijke redenen vervangen door de Doobie Brothers. Aanvankelijk een teleurstelling, maar het concert was - buiten de eerste nummers die door een schabouwelijke geluidsbalans helemaal in de soep draaiden - verrassend goed. Het onderstreepte nog eens wat een boeiende, zij het wat vergeten groep de Doobies wel zijn. Door Listen To The Music vaak makkelijk weggezet als middle of the road classic rock, maar duik in hun platen en je ontdekt een erg brede waaier aan stijlen - vaak op één en hetzelfde album. 

Heel kort door de bocht evolueerden ze tijdens hun lange carrière van een variant op The Band naar een variant op The Crusaders. Vooral met de komst van Michael McDonald halverwege maakten de Doobie Brothers een bocht richting blue eyed soul en jazzfunk. De tvdw zat ook in de setlist en komt uit het album "Stampede", het laatste van de groep zonder McDonald. Het is geschreven door Holland-Dozier-Holland en werd in 1965 voor het eerst opgenomen door Kim Weston (ja, die zangeres die It Takes Two zong met Marvin Gaye).

TVDW 08/04/2012 - Terence Trent D'Arby - Let her down easy (1993)

Enkele jaren terug zag ik Terence Trent D'Arby nog optreden in een Cultureel Centrum in Turnhout. Hij had al wat van zijn pluimen verloren en de Italiaanse backing band was ondermaats. Maar toen hij Let Her Down Easy inzette, kreeg ik toch een krop in de keel. Er is een select kransje van songs dat me zo diep kan raken en ontroeren, dat ik er met opzet slechts in beperkte mate naar luister. Omdat ik het effect wil bewaren, omdat ik het niet wil laten slijten. Dit is er eentje van.

TVDW 02/01/2011 - Nighttrain - Hallo Bimmelbahn (1973)

Goeie timing: net nu iedereen Boney M herontdekt via Barbra Streisand van Duck Sauce (dat stevig leunt op Boney M's Gotta go home), valt het doek over 'zanger' Bobby Farrell. Alle media schreven de term zanger met enkelvoudige aanhalingstekens, om het inmiddels alombekende verhaal te duiden dat Bobby niet écht zong. Frank Farian had de touwtjes in handen, de man die de Duitse über-schlager Rocky opnam, die Terence Trent d'Arby zijn allereerste kans gaf, die producer was bij zowel The Far Corporation (Toto meets Led Zep) als bij Milli Vanilli, en in wiens studio Stevie Wonder I just called to say I love you kwam opnemen. Farian had een neus voor hits en voor catchy arrangementen. Dat valt vooral op als je de rist covers bekijkt die hij de Boney M treatment gaf: In-a-gadda-da-vida, CCR (Have you ever seen the rain), Neil Youngs Heart of Gold, Cole Porters Love for Sale, maar ook een obscuur garagerock nummertje uit de sixties als Painter Man (van The Creation).

Terug naar Bobby Farrell, de man die samen met de drie Boney M meiden de hoes sierde van mijn allereerste singletje. Klein verhaaltje hierrond: toen de single uitkwam, was ik nog veel te klein om naar de platenwinkel te gaan. Dus vroeg ik mijn moeder om het singletje mee te brengen. Alleen had ik niet om Daddy Cool van Boney M gevraagd, maar wel om Daddy Cool van The Darts, een Brits groepje dat thuis was in doo-wop en rock 'n roll. Bon, mama kwam thuis met Boney M en veel kritisch vermogen had ik toen (ook al / nog) niet, dus ging Farian de eerste 45T die op de Technics werd gegooid. Met op de b-kant een versie van No Woman No Cry - nog zo'n opvallende coverkeuze van Farian.

Mijn liefde voor Boney M kende een hoogtepunt bij album nummer drie, "Nightflight To Venus", uit 1978. De futuristische cover, de spannende glitterpakjes waarin de drie dames zich hadden gewurmd en enkele fantastische songs - niet in het minst de titeltrack, opgestart met vocoder en een drumritme dat Farian vlotjes had geleend bij Cozy Powells Dance With The Devil. Farians huisdrummer in de Berlijnse Hansa Studios was overigens ook niet van de minsten: Keith Forsey, die alle Moroder producties van een stevige beat voorzag en ook Don't you (forget about me) schreef.

Na "Nightflight to Venus" was de interesse meteen verdampt. Was het de al te kinderlijke teneur van de volgende single Hoorah Hoorah (it's a holiday)? Of de al te schaamteloze rip-off van Abba die tot single El Lute leidde? Feit is dat Boney M er had gelegen. We zaten inmiddels ook al in 1979, het jaartal van Kiss en van AC/DC's "Highway to Hell". Een u-turn die jongens in hun eerste jaar middelbaar moeiteloos maken.

Oh ja, bijna vergeten, maar ook de tvdw heeft een link met Boney M. Natuurlijk. Check comments en alles wordt duidelijk...

TVDW 12/03/2006 - Heaven 17 - Into the blue (2006)

Leuk natuurlijk om vlak na The Human League te komen met een TVDW van wat ooit de siamese tweeling was, maar nu de aartsrivaal. Ik heb altijd al een flinke boon gehad voor Heaven 17, de groep die met hun naam refereerde naar de melkbar in A Clockwork Orange. Hun synth-electro ten tijde van Penthouse & Pavement en The Luxury Gap was schitterend, maar hun meer richting Amerikaanse glossy soul & dance evoluerende stijl van de latere platen kon me evenzeer bekoren. Plus: alle respect voor Martyn Ware en Ian Craig Marsh, de sound wizards van de groep, omdat ze zowel aan de wieg stonden van de carrière van Terence Trent d'Arby (Introducing the hardline werd onder hun vleugels opgenomen) als van de comeback van Tina Turner (haar comeback-single Let's Stay Together, voorbode van het album Private Dancer, kreeg een productie van Ware en Marsh). Heaven 17 heeft net een nieuwe cd uit, Before/After, waarop de drie verder de weg inslaan van de contemporary dance, met duidelijke invloeden van nouveau disco maar ook van groepen als Freeform Five en Gorillaz. Oh ja, er staat ook een merkwaardige maar in feite overbodige cover op van, god beware, Don't Fear the Reaper van Blue Oyster Cult (die Amerikaanse rockdino waarvan de bassist- pop trivia coming up - tegenwoordig meespeelt bij Queen + Paul Rodgers). Veel beter is de TVDW, een wolkje van een song met ademende synths en zweverige, haast Art of Noise-achtige backing vocals.

TVDW 13/02/2005 - Joe Bataan - I'm the fool parts 1 & 2 (2005)

Deze week big ups for Joe Bataan, de man die begin jaren tachtig per ongeluk muziekgeschiedenis schreef met Rap-O-Clap-O, een haast novelty-achtig stukje pionierschap in de hiphop (alvorens dat genre bevolkt zou worden met dikke- sigaar-rokende gunslingers en meiden die met hun kortgerokt gat schudden alsof het een stijf te kloppen puddingmassa betrof). Die Rap-o-clap-o hit liet het niet vermoeden, maar de New-Yorker Bataan was in feite in het geheel geen rapper, eerder een soulzanger die - na een woelig leven als crimineel en bajesklant - een carrière in de muziek begon, met als niche iets tussen cuban soul en blaxploitation funk. Nu, na ruim twintig jaren stilzwijgen, is de man er terug, met een nieuwe cd Call My Name (uit op het voor rest in retro-funk-reissues gespecialiseerde label Vampisoul - check hun fijne website www.vampisoul.com). Op de nieuwe cd klinkt Bataan heerlijk retro: dit roept herinneringen op aan het hete New-Yorkse asfalt, ouwe chevy's, Shaft en het deukhoedje uit The French Connection, wah-wah gitaren, zoemende orgeltjes, olifantenpijpen en big afro hairdo's. Big Pimpin' Music, dus, maar dan niet in de betekenis die Jay-Z er aan geeft. TVDW in kwestie is een gem van haast tien minuten, startend met een slepende ballad in de lijn van Sam Cooke en Terence Trent d'Arby en eindigend in een uptempo cocktail à la Tito Puente en Carlos Santana. Respect!