TVDW 28/10/2007 - Kylie Minogue - Love is the drug (2007)

Op 29 december 1987, haast twintig jaar geleden, kwam "I Should Be So Lucky" uit. Wie toen zou beweren dat Kylie ooit een tvdw zou scoren, werd voor debiel - want dat was toen scheldwoord nummer één - uitgemaakt. In de tvdw-archieven duiken leert dat mijn twee tvdw's rond die datum wel erg ver van Kylie's World afstonden: Bad Karma van Warren Zevon (uit Sentimental Hygiene, een van mijn drie eerste cd's!) en Paid in Full, die geweldige hiphopklassieker van Eric B & Rakim. De platte confectiepop van producerstrio Stock Aitken & Waterman symboliseren wat mij betreft nog steeds het allerslechtste uit de eighties - no change there. Dat het trio meer dan twee-hon-derd top 40 hits scoorde (in de UK dan, maar in België zal het niet veel minder zijn geweest), zegt genoeg over onze bedroevende beschaving.
Kylie zelf echter heeft zich na de SAW-samenwerking een paar keer spectaculair, Ciccone Style, heruitgevonden. Met het Nick Cave onderonsje Where The Wild Roses Grow scoorde ze bij mij in het geheel niet (vre-se-lijk nummer), de afgemeten glossy pop van "Slow" was al beter en deed me de radio niet meteen van post veranderen.

In feite was Paul Weller lange tijd in de running voor een tvdw. Ik ben immers al een paar weken zoet met 'Paul Weller - The Changing Man', een boek van Paolo Hewitt, dat ik van DJ Stefan kreeg op de 40/40 Fuif. Boeiende lectuur en een prima aanleiding om de Direction Creation Box, met daarin alle nummers van The Jam, nog eens te beluisteren. Maar van de klasse van pakweg That's Entertainment, Billy Hunt of 'A' Bomb in Wardour Street hoef je me niet meer te overtuigen. Dus hielden we ons aan de spelregels van de tvdw: Kylie maakte afgelopen week de grootste indruk. Met een song die opvalt tussen de andere covers van "Radio 1 Established 1967", een gelegenheidsdubbelaar ter ere van de Britse popzender. Foo Fighters maken op die net verschenen cd een geweldige beurt met Band on the Run (Wings), ook Franz Ferdinand, The Feeling, Keane en The Fray onderscheiden zich fijne covers van resp. Sound and Vision, You're So Vain, Under Pressure en REM's The Great Beyond. Maar Kylie schoot de hoofdvogel af. Ze brengt Roxy Music in een ultra coole electropopversie. Big props voor producer van dienst Calvin Harris, het Britse snoepje du jour, die ook meewerkte aan Kylie's nieuwe album “X” dat eind november verschijnt. Calvin Harris liet zich begin dit jaar al opmerken met "It was acceptable in the eighties" en de bijhorende, met Human League-ish synths volgepropte en bij momenten zeer plezierige cd I Created Disco. De tvdw neemt een vliegende start (geen voetstapjes, geen dichtslaand portier en pulserende basintro, zoals in het origineel), krijgt gaandeweg wat extra funky impulsen, om te eindigen met een héérlijke laatste halve minuut. Dat Kylie de tekst niet verandert en dus in feite de vrouwenliefde bezingt, maakt de song alleen nog wat hitsiger.

http://www.sendspace.com/file/ffn1u4

TVDW 08/04/2007 - Patrick Wolf - Accident & Emergency (2007)

En we gaan verder op ons elan, met alweer een echte aanrader uit het nog lopende jaar. Het moet al erg gek lopen moest ook deze mijn eindejaarslijstje niet halen. Patrick Wolf is een wat excentrieke multi-instrumentalist, wiens full-album The Magic Position een boeiende luisterervaring biedt. De stem van de brave man neigt, naargelang de song in kwestie, nu eens naar Lloyd Cole, dan naar Matt Johnson (The The) of David McComb (Triffids), zijn muziek is een originele, verfrissende soort van cabareteske rock, met invloeden uit zowel folk als electronica, en verrijkt met tal van minder voor de hand liggende instrmenten. Oh ja, ook Marianne Faithfull komt op een nummer meezingen, en ook al is het niets eens zo'n slecht nummer - een soort murder ballad à la Cave & Minogue - toch is het de enige rotte plek op de cd. Die Faithfull, wat een zaag van een wijf (héhé, dat lucht op - in mijn artikels voor krant of tijdschriften kon ik nooit zo lekker bot uit de hoek komen). De titelsong of het springerige "Let's Get Lost" waren vermoedelijk de meest instant-genietbare songs, maar voor de tvdw kozen we toch voor een ander, wat hoekiger nummer - inclusief blazertjes. Full-cd is eens te meer, hoef ik het nog te onderstrepen, highly recommended.

http://www.sendspace.com/file/xfq3th

TVDW 25/06/2006 - Abba - When all is said and done (1981)

Toegegeven, het staat behoorlijk als een tang op een varken na de Wolfmother-TVDW van vorige week, maar vermits deze blog een soort van "weekboek" hoort te zijn, is het niet meer dan eerlijk om nu baan te ruimen voor Abba, met een even oprechte selectie als het "Pyramid" van vorige week. Afgelopen vrijdag immers de Mamma Mia!-musical gaan zien, en alsof de duivel ermee gemoeid was stootte ik daarenboven twee dagen eerder al in een kringloopwinkel op een dubbele Best Of van Abba. Voor amper 1,5 euro - ik heb niet getwijfeld, en graaide en passant ook nog een cd van Barry Adamson (zie o.a. Nick Cave & the bad Seeds) mee. Abba was samen met Queen ongetwijfeld de meest besproken groep in mijn Wonder Years, waarin ik geinitieerd werd in de popmuziek. Die Wonder Years baken ik qua muzikale vorming af tussen pakweg 1978 en 1985. Vriend Frank (Kapelstraat Heusden in da house!) was de grote Abba-fan, en ik de grote Queen-fan. We lieten geen gelegenheid onbenut om oeverloos te zwetsen over beide groepen, lp's uit te wisselen, mekaars favoriete band te bekritiseren/evalueren.... Zo maakten we ook om de haverklap lijstjes; werd mij opgedragen om de favorieten uit de Abba-cataloog te plukken terwijl Frank hetzelfde moest doen bij Queen. Er is weinig veranderd; mocht ik dat lijstje nu maken, zouden min of meer dezelfde favorieten naar voren komen. Het blijken de glossy, met disco verweven dansbare tracks te zijn. Onder het vroegere werk (ik leg het kantelpunt bij het album Voulez-Vous) tel ik tussen parels als "SOS", "Eagle" en "Knowing Me Knowing You" teveel kinderlijke bubblegum ("Nina Pretty Ballerina", anyone?) en productioneel klinken ze wat vlakjes in vergelijking met mijn favorieten. En dat zijn? Even in random order opsommen. "Lay All Your Love on Me", ook in de bootleg-versie van de Nederlanders van The Bank (- een primitieve langgerekte 12" die ik op vinyl heb en waarvan ik me wijsmaak dat 'ie nu veel geld waard is). "Voulez-Vous", een van de weinige niet in Polar Studios Stockholm opgenomen tracks; Björn & Benny trokken ervoor naar Miami en nodigden Foxy (remember "Get Off") uit om de backing track te verzorgen. En "When All is Said and Done": hoogtepunt uit de allerlaatste Abba-plaat, epische synths en too-close-for-comfort lyrics (Frida verwerkt haar nakende scheiding met Benny met een door Björn geschreven tekst) en dat alles in nauwelijks meer dan drie minuten. Tot slot nog: mijn favoriete Abba-moment ever moet de break zijn in "Gimme Gimme Gimme" (- de bréak, niet dat synthfluitje dat door Stuart Price clever als sample werd gebruikt bij Madonna). Een song die trouwens omwille van de ahum eigenzinnige Leather Nun-cover een paar jaar later nog wat aan betekenis zou winnen. Mag ik me tot slot nog even mateloos ergeren aan het toontje waarmee Abba de laatste jaren dan toch met een soort van eerherstel wordt bedacht? Van "Eigenlijk was Abba nog zo slecht niet" over "Als je goed luistert, hoor je toch dat die spullen best knap in mekaar zaten" tot "aaaah, Abba, woehoe, heerlijke kitsch" - ik krijg het er van. Zich uitputtend in relativeringen om toch maar geloofwaardig te blijven. Fuck 'm. Abba rules zegt deze jongen, die zich overigens intussen - we've come a long way since 1978 - wel kan vinden in de omschrijving "slightly worn / but dignified / and not too old for sex".




enjoy: http://rapidshare.de/files/24146107/2-10_When_All_Is_Said_And_Done_1.mp3.html

TVDW 29/01/2006 - Depeche Mode - The Sinner in me (2005)

Toegegeven, ik ben erg laat bekeerd. Meer nog: er was in mijn tienerjaren geen enkele groep die ik meer haatte, dan Duran Duran en Depeche Mode. De eerste ligt nog steeds redelijk onderaan in de schuif, maar Depeche Mode heeft eerherstel gekregen. Het nummer dat voor de déclic zorgde, was "Dream on", eerste single van die vorige cd Exciter. Ook nieuwe single "Precious" wist me meteen te bekoren en intussen heb ik de groep ook twee keer erg overtuigend uit de hoek weten te komen, live in het Sportpaleis. Een eerste keer bij de Exciter Tour - met Fad Gadget, die enkele weken zou heengaan, nog in het voorprogramma, hij speelde toen een versie van Who Let the Dogs out(!) - en een tweede keer afgelopen zondag (ik moet eigenlijk zeggen "vandaag", de tvdw is gedateerd op zondag 29/1 maar ik schrijf deze tekst in feite drie dagen later - aah, de charlatans van de journalistiek!). Live valt met name frontman Dave Gahan op: een kruising van de sex-appeal en energie in Michael Hutchence en de bezielde, met bijbelse iconen jonglerende volksmenner in Nick Cave. Sidekick en principal songwriter Martin Gore valt ook op, maar dan eerder in negatieve zin, met een potsierlijke podiumoutfit en een onbehouwen, nichterige performance. Raar dat op de setlist van afgelopen zondag geen enkele track opdook uit Exciter. TVDW "The Sinner in Me" werd wel live gespeeld, net als een vijftal andere nummers van de aardige nieuwe cd Playing the Angel. Het is vooral op plaat dat de song tot een hoogtepunt uitgroeit. Donker en beklemmend, zoals vele van de beste DM-songs, en met een fijn instrumentaal tussenstuk, waarin electronica gekoppeld wordt aan lichte, knisperige drum 'n bass.

TVDW 16/01/2005 - Louis Prima - Just a gigolo / I ain't got nobody (1956)

Fantastisch big band nummer, beetje tussen cabaret, crooner en jazz in; zelfs de grootste zuurpruim (think een kruising tussen Karel De Gucht, Dick Advocaat, Nick Cave en wijlen Maurice De Wilde) wordt goedgezind bij het beluisteren hiervan.
Allereerste TVDW (van de nieuwe reeks dan), omdat ik net deze week bezig met een de compilatie van een cd, geschikt om te draaien tijdens een casino avond (black jack, roulette, you know the deal). Op de cd heb ik, naast songs van de Rat Pack en van jazz ladies als Nina Simone, instrumental classics van o.a. Perez Prado en James Bond classics ook dit nummer van Louis Prima opgenomen. Een herontdekking, en vandaar een plaatsje als TVDW waardig. Nog wat weetjes betreffende song en uitvoerder? Hoewel de versie van Prima uit 1956 de meest bekende is, betreft het hier wel degelijk een cover. Het nummer dateert al uit 1931 en is ook bekend in vele Duitse versie (onder de titel "Schöner Gigolo" - jawohl). Kinderen kennen Louis Prima ook als één van de zingende personages in Disney's Jungle Book. De brave man stierf in 1978. Ik vermeld er tot slot nog even bij dat David Lee Roth, that hairy excentric from Van Halen, ooit een erg leuke cover van dit nummer bracht - wat de waarde van de song als TVDW natuurlijk enkel nog maar verhogen kan. Van Halen RULES immers.