TVDW 01/05/2022 - The System - Nighttime Lover (1987)

 

The System is een duo dat vaak enkel wordt vermeld in een voetnoot van de muziekgeschiedenis, als de band achter de originele versie van You Are In My System, de song die al snel werd opgepikt door Robert Palmer, die er een (vrijwel identieke) hitversie van maakte. Maar wie dieper graaft, komt met verrassende poptrivia. 

David Frank en Mic Murphy van The System leerden elkaar kennen toen ze werkzaam waren in de entourage van R&B- en funkband Kleeer (check hun geweldige De Kleeer Ting - ja, zo geschreven). De twee maakten maar een paar platen, waarmee ze vooral hoge ogen gooiden binnen muzikantenkringen. 

Dat had veel te maken met hun sound: The System bracht destijds een nieuw soort van erg afgemeten, hyper-geproducete R&B, gebaseerd op zware bass synths en elektronische drumritmes. De concurrentie spitste de oren en huurde The System al snel in. Zo hadden de twee een hand in Chaka Khan's powerhouse album "I Feel For You": David Frank speelde de baslijn op het titelnummer en Frank en Murphy schreven samen de albumtrack This is my Night. Vooral over David Frank valt nog veel interessants te vertellen. Hij werd opgepikt door Phil Collins en zorgde voor zowat alle muziek op Sussudio, hij werkte ook mee aan Scritti Politti's beste album "Cupid & Psyche", schreef het blazersarrangement van Steve Winwood's Higher Love en is zelfs te horen op Juicy Fruit van Mtume. Nou! De tvdw komt uit The System's tweede album "Don't Disturb The Groove". Het is een song die zo door Winwood gecoverd had kunnen worden.

TVDW 09/10/2016 - Heatwave - The Big Guns (1982)

Wie deze blog al een tijdje volgt, weet dat het verschil tussen archetypische zwarte en blanke muziek (- en hoe dat verschil opheffen) een van mijn stokpaardjes is. Ik hoef maar even terug te scrollen naar de tvdw's van de voorbije weken. The 5th Dimension: zwarte soulband tackelt een blanke Westcoast country song. Rare Earth: bleekscheten maken retefunky zwarte soulmuziek op het Motown-label. Zie ook de talloze tvdw's waarin artiesten als Hall & Oates en Boz Scaggs worden vernoemd. De tvdw van deze week is het misschien wel het allerbeste voorbeeld van hoe de muren tussen blank en zwart gesloopt worden.

Sloper van dienst is dit keer Rod Temperton. Of liever: was Rod Temperton, want de man overleed vorige week, op amper 66-jarige leeftijd. 's Mans verhaal is leuk om te vertellen. Temperton was een schriel Brits kereltje (linksonder op de foto) dat samen met wat Amerikanen in Europa sier maakte als Heatwave en meteen al bij het debuut twee knoerten van wereldwijde hits scoorde met Boogie Nights and Always and Forever. Dat de man zo'n mooie R&B-nummers kon schrijven, kwam ook Quincy Jones ter ore. De daaropvolgende verhuis van Temperton naar L.A. betekende het begin van een erg productieve samenwerking. Samen met 'Q' was Temperton dé man die de carrière van Michael Jackson katapulteerde van tienerster naar 'adult artist'. Temperton schreef bijvoorbeeld Rock With You, toch nog altijd een echte 'standard' vanop die plaat "Off the Wall".

Temperton bleef steeds in de schaduw, hij was de man van de kleine lettertjes in de liner notes van een album. Maar met het album dat na "Off the Wall" zou komen, schreef hij pas echt muziekgeschiedenis. In "Thriller" had Temperton een grote hand: hij schreef niet enkel Baby Be Mine en slotsong The lady in my life, maar ook het titelnummer. Er bestaan leuke anecdotes over. Over hoe hij de song eerst Midnight Man en Starlight noemde, maar na een nachtje slapen plots wakker schoot en het woord Thriller naar Quincy Jones doorbelde. Of over hoe hij met het idee kwam om de afsluitende parlando van de song te laten inspreken door Vincent Price, en hoe hij die tekst zelf ('The Funk of Forty Thousand Years', weet je wel) op weg naar de studio neerkribbelde, op de achterbank van een taxi. Zo worden legendes geboren.

Het bleef niet bij de samenwerkingen met Michael Jackson. Tussen eind jaren zeventig en pakweg 1987 schreef hij tal van pareltjes. Een bloemlezing: Gimme the night voor George Benson, Stomp! voor The Brothers Johnson, Baby Come To Me voor Patti Austin, Yah Mo B There voor James Ingram, Sweet Freedom voor Michael McDonald, Love is in Control voor Donna Summer, Masterjam voor Rufus & Chaka Khan en Razzamatazz voor Quincy Jones. En hij schreef samen met Lionel Richie en Quincy Jones ook het bluesy Miss Celie's Blues, de bekendste song uit de soundtrack voor The Color Purple. Phew... wat een lijst! De tvdw is er eentje van de groep waarmee het voor Temperton begon, Heatwave. Een groepje met veel geweldige songs, luister maar naar Gangsters of the Groove of Mind Blowing Decisions en je hoort dat het heus niet Quincy alleen was die voor zo'n sterke arrangementen zorgde bij de voornoemde artiesten. De tvdw gaat echter naar Big Guns, een song die me terugbrengt naar Funkytown, dat radioprogramma dat in die tijd op Radio 2 liep en waar deze lekkere lap semi-instrumentale funk (luister naar de solo's!) regelmatig voorbijkwam.

TVDW 25/01/2015 - Mark Ronson (feat. Keyonne Starr) - I can't lose (2015)

De Shazam app had ik al een tijdje op de iPhone, maar ongebruikt. De eerste keer dat ik 'm inderdaad, er snel-snel naar zoekend op het keyboard, nodig had, was toen eind december van vorig jaar Uptown Funk voorbijkwam, in het door Luc Janssen gepresenteerde programma op Radio 1. Inmiddels is de vooruitgeschoven single van het gelijknamige Ronson-album een grote hit, maar toen het die dag zo plots onaangekondigd in de ether werd gegooid, moest ik toch even naar adem happen. Het klonk als een vintage funksong uit 1983 - die korte gitaarlicks, die scheurende synths. Het leek wel erg op iets van Morris Day & The Time, of van Was (Not Was), maar Shazam wist me te zeggen: dit was very much now, en van Mark Ronson. Nou, nou, wat een wonderlijke productie. En tegelijk het bewijs dat zanger van dienst, Bruno Mars, allerminst een prefab-popsterretje is. Iets wat zijn voorgaande, alleraardigste singles ook al lieten vermoeden. O ja, hij blijkt trouwens ook het drummen op deze Uptown Funk voor zijn rekening te nemen.

Inmiddels is het full-album van Ronson op de markt, en het moet gezegd: die man kent zijn klassiekers. Juist ja, over de dunne lijn tussen een slimme kopie en een origineel, oorspronkelijk werkstuk, of tussen epigonisme en eerbetoon, kan gediscussieerd worden tot we een ons wegen. Ronson zelf heeft er trouwens ook wel iets over te zeggen. Tik op Google "Mark Ronson - how sampling transformed music" in en je komt op een erg boeiende TED Talk van de man, waarin hij een lans breekt voor het samplen en uitlegt hoe sampling de valkuil van de pastiche kan vermijden. "Bij het maken van een plaat mag je nostalgie niet kidnappen" - voorwaar een interessant statement.

Over naar de tvdw? Dat is de track waarop Ronson niet mikt op The Time, maar op Rufus & Chaka Khan. Of op andere songs (van bv. René & Angela) uit dezelfde eerste helft van de jaren tachtig. Mooiste moment is de break die (al) na twee minuten volgt, en waarop Ronson enkele saxuithalen plakt. Jammer dat de song al zo snel afklokt, hopelijk heeft Ronson voor binnenkort nog een ouderwetse extended version klaarliggen.

TVDW 29/01/2012 - fDeluxe - Over the Canyon (2011)

Leuk avondje werd het, dat uitje met Detroit Breakdown partner in crime Hans. In het gezelschap van een kenner een concert meemaken, geeft altijd net dat tikkeltje extra (zie ook Zinnerboy bij Dylan, Shamrockske bij David Gray of Don Bata bij Alizée). Dit keer speelde fDeluxe in de AB ten dans, in een vorig leven The Family, een van de hobbyclubjes van Prince en de groep die het originele Nothing Compares 2 U van de Kleine kreeg.

Er stond wel wat musical heritage op het podium: Jellybean, de gitarist/drummer van The Time (herinner u de kenmerkende "Jellybean!" shout in break van Jungle Love), saxofonist Eric Leeds (die onder meer op Parade en Sign O The Times staat te toeteren) en sessiegitarist Oliver Leiber, niet enkel de songschrijver van Paula Abduls "Opposites Attract" en muzikant op platen van Zap Mama en Chaka Khan, maar ook de zoon van Jerry. Ja - die van producersduo Leiber & Stoller. En dan was er nog Susannah Melvoin, zus van de Wendy uit Wendy & Lisa - een dame die behoorlijk krols voor de dag kwam in de AB. A real cougar if ever I saw one.

Oh ja, nog even de after show met Stijn, het Prince'ke van de Lage Landen, vermelden. Het klinkt minder eerbiedig dan bedoeld hoor, want Stijn bracht een erg knappe onemanshow, met focus op minder bekend Prince-materiaal (als DMSR en Forever In My Life de bekendste nummers uit de set waren, weet je het wel). Hulde! De tvdw is echter voor fDeluxe, met het nummer dat voor mij het hoogtepunt was van het concert, en dat ook op de nieuwe plaat "Gaslight" mooi overeind blijft. Klinkt erg Wendy & Lisa-achtig, met die rubberen, sfeervolle groove erin.

TVDW 09/08/2009 - The Undisputed Truth - Poontang (1976)

Stiekem hoopte ik de man ooit nog te ontmoeten, voor een interview of zo. En dan zou ik 'm zeggen dat we een van de door hem gezongen songs hadden gebruikt als openingsdans bij ons huwelijk. Helaas, Willy DeVille is veel te vroeg gestorven. Als eerbetoon heb ik vrijdag dan maar even gedanst met mijn vrouw, op "Just to walk that little girl home", een van die heerlijke songs van hem. Van toen Willy nog Mink was, en hij songs schreef samen met de legendarische songsmid Doc Pomus. Ik herinner me dat ik als prille tiener gefascineerd keek naar Rockpalast op de Duitse televisie, waar een in hemd en kostuum gestoken DeVille het beste van zichzelf stond te geven, zwetend en rokend als een Turk. Wat een presence. De Amerikaanse Herman Brood.

Afgelopen week weinig cd's beluisterd, al waren er wel enkele muzikale zijpaden. David Gray werkt aan nieuw materiaal - eindelijk! Op donderdag trokken we naar Hemiksem, om Bart Peeters op Casablanca Festival te zien, op zaterdag zagen we Simple Minds nog eens aan het werk, op de Lokerse Feesten. Lang geleden dat ik ze nog zo sterk voor de dag zag komen. Kerr bleek opvallend goed bij stem, de setlist stond drie keer stil bij die erg goeie nieuwe cd Graffiti Soul en bleek voor de rest knap evenwichtig, incl. personal favorites als See the lights, I Travel en New Gold Dream (kippenvel bij de intro!). Alleen bij bisnummer Ghostdancing stootten de lui aan de PA de metertjes tezeer in het rood, met een geluidsbrij tot gevolg. Toch: straffe comeback.

Over Norman Whitfield, de legendarische Motown-producer, blies ik al eens de loftrompet op deze blog; bij het overlijden van de man. Afgelopen week gaf ik een van de albums van The Undisputed Truth een spin. Whitfield mocht dan al een trademark sound hebben geconstrueerd als producer van The Temptations en Marvin Gaye, deze groep was zijn echte speeltuin, hierin kon hij zich pas echt uitleven. The Undisputed Truth was een veelkoppig ensemble, waarvan ook de zus van Chaka Khan op een gegeven moment deel uitmaakte. De tvdw, waarin op onbeschaamde wijze de liefde voor en geneugden van vleselijke liefde wordt bezongen, komt uit de laatste plaat die The Undisputed Truth voor Motown zou opnemen. Nadien zou de groep onderdak krijgen op Whitfields eigen label. Hits scoorde de groep amper, maar wat een heerlijk dampende 'no holds barred' funk vertrouwden ze toe aan het vinyl - ergens op het kruispunt tussen Funkadelic, EWF en Sly & the Family Stone. A slice of sleazy seventies funk coming up!

I used to hate it till I ate it!


http://www.sendspace.com/file/p5bd35

TVDW 23/03/2008 - George Benson - On Broadway (1977)

They say that I won't last too long on Broadway
I'll catch a Greyhound bus for home, they all say
But they're dead wrong, I know they are
'Cause I can play this here guitar
And I won't quit till I'm a star on Broadway

Vanzelfsprekend zijn we nog steeds on a mission to Venus, maar de tvdw gaat naar George Benson en diens versie van de Drifters-hit 'On Broadway'. Ik heb het wel voor Ome George. Oké, hij is deels verantwoordelijk voor de 'quiet storm' stroming in de jazz, die ultra smooooooth muziek die voortkabbelt tot je een ons weegt. Maar hij heeft veel meer op zijn palmares. In zijn beginjaren (o.a. met Jack McDuff) bracht hij een flinke portie blaxploitation instrumental funk in de jazz. En zijn uitstapjes richting disco en R&B blijven ook de moeite. Vooral 'In your eyes', met Arif Mardin en Kashif als producers en o.a. de muzikanten van Toto, Steve Gadd en Chaka Khan als guests, blijft geweldig.
De single 'On Broadway' heb ik al een eeuwigheid thuis, maar dat was een edit. Recentelijk ontdekte ik de bijhorende live-album 'Weekend in L.A.' en de tien minuten durende full version van de song. Niet stuk te krijgen.

http://www.sendspace.com/file/ypmapk

TVDW 02/03/2008 - Mother's Finest - Piece of the rock (1977)

Logisch dat de tvdw uit de vijf-cd 'Classic Rock Box' van Classic 21 zou komen, ik was er de hele week zoet mee. Vorige week gewonnen en erg blij mee, ook al dekte de vlag niet helemaal de lading. New Gold Dream, I'm not in love of Golden Brown - er is wat verbeelding nodig om ze onder 'classic rock' te brengen. Fijner vond ik het om songs te horen die ik nog niet kende: Bouree van Jethro Tull, Green grass and High Tides van The Outlaws of The Pusher van Steppenwolf.
Ik draag het radiostation van onze Franstalige vrienden een warm hart toe. Ik volg hen al van toen ik als tiener naar Radio Cité luisterde, wat dan Radio 21 werd en nog later Classic 21. Nog meer dan StuBru weet deze zender me te verrassen... zij het dan met songs waarvan het gros meer dan twintig jaar oud is. Waar hoor je nog songs van Todd Rundgren, Humble Pie of UFO draaien? Om maar die drie recente voorbeelden te noemen, waarvan ik dacht 'wat draaien ze nu?' Bij StuBru ken ik natuurlijk ook veel songs niet. Maar ik vraag me er alsmaar minder bij af 'wat draaien ze nu?' Ouder worden, ongetwijfeld.
In november 2005 leverde Classic 21 met zijn avontuurlijke invulling van de setlist al een tvdw op, toen 'Friends of Mr. Cairo' plots in de ether opdook. Nu maakten drie songs uit de Rock Box kans op een tvdw. 'Don't stop believing' van Journey vond ik héérlijk om nog eens terug te horen: foute early eighties rock, genre Foreigner en REO Speedwagon - maar wat een grootse song. 'Catch Scratch Fever' van Ted Nugent, een langharig redneck monster die in het begin van mijn humaniora een korte opstoot van populariteit kende. En 'Piece of the rock', dat herinneringen opriep aan een schoolfeestje, toen ik elf was. De dj van dienst speelde die dag o.a. Rock 'n Roll Damnation van AC/DC, Sweet Louie van Iron Horse en Lovemachine van Supermax. Ik herinner me het alsof het de dag van gisteren was. Ook deze van Mother's Finest zat erbij; het zaadje waaruit latere crossover als Living Colour zou groeien. Die donkere synthintro, dan de scat van een flink vrouwmens die wel de zus van Chaka Khan lijkt, een staccato drumroffel en dan zet het hortende funkrock ritme in. Niet stuk te krijgen.

http://www.megaupload.com/?d=JX6GUUY8

en omdat die twee vanaf het balkon van de Muppet Show zaten te klagen, alhier een nieuwe poging om de tvdw van vorige week aan te bieden:

http://www.megaupload.com/?d=C49SFZYH

TVDW 02/07/2006 - Queen - Staying Power (USA promo 12") (1982)

De nieuwe Muse wist me op een erg aangename manier te verrassen en was lange tijd in de running voor een TVDW, maar het heengaan van de Turks-Amerikaanse producer Arif Mardin - grotendeels doodgezwegen in de pers - deed alle 'normale' releases wijken. Arif Mardin was een van de allergrootste producers, qua veelzijdig talent haast de evenknie van Quincy Jones (die trouwens zijn allereerste naar hem genoemde studiebeurs toekende aan Mardin, waardoor deze vanuit Istanbul kon gaan studeren in Boston, meteen de start van zijn duizelingwekkende Amerikaanse carrière. Mardin had een hand in diverse persoonlijke favorieten. Niet enkel leverde hij schitterend werk af voor onder meer The Bee Gees en Dusty Springfield; in mijn platenverzameling duikt hij daarenboven op als drijvende kracht achter Aretha Franklin (in haar Atlantic Years), Chaka Khan (right up to "I Feel for you"), Hall & Oates (luister nog eens naar het prachtig opgebouwde "She's Gone"), The Average White Band (o.a. het klassieke funkstuk "Pick up the Pieces"), Scritti Politti (zie: "Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)") en Norah Jones. Maar de meest logische TVDW, fijn volgend op de argumentatie van vorige week, was toch die eenmalige samenwerking tussen Mardin en Queen. "Staying Power" werd het openingsnummer op "Hot Space", niet bepaald het beste maar wel het meest "zwarte" album uit de Queen-cataloog (en het album met bij voorsprong de mooiste hoes). Het album, maar dit terzijde, waarvan sommige bronnen beweerden dat Michael Jackson het later zou citeren als een van de inspiratiebronnen voor diens "Thriller" (al lijkt me dat, baserend op de erg ongelijke kwaliteit van de plaat, te veel eer voor "Hot Space"). Mardin schreef de blazersarrangementen voor "Staying Power". De TVDW is de nooit officieel uitgebrachte 12"-versie van het nummer, de remix werd ingeblikt door John Luongo, iemand die zelf honderden disco- en funkplaten van een extended version voorzag en die later nog zou opduiken als mixer/producer van Novastars debuutplaat (zeer tot ongenoegen van oorspronkelijk producer Wouter Van Belle, maar da's weer een ander verhaal). Meanwhile: focus opeen van de meest a-typische Queen-nummers, eentje waarin Freddie Mercury zijn voorliefde voor zwarte funk volledig de vrije loop kon laten.