TVDW 10/05/2026 - Christopher Cross - Think of Laura (1983)

 

TVDW 1113. Dit zou de makkelijkste keuze ooit worden, de tvdw stond al een half jaar vast, van toen ik tickets kocht voor Christopher Cross. Zijn "Another Page", de plaat die hij uitbracht na dat debuut waarmee hij de grand slam scoorde (Grammy voor beste debut, album van het jaar, song van het jaar), was voor mij immers een landmark in mijn muzikale ontwikkeling. Net zoals "Killers" van Iron Maiden dat was voor mijn liefde voor hardere rock en Cowley's "Menergy" voor mijn liefde voor synthesizermuziek, was "Another Page" mijn gateway to soft rock. Cheesy en met overdreven emotionele teksten, maar verpakt in zo'n mooie melodieën en gestut door de smetteloze productie van Michael Omartion en de gastbijdragen van het gros van de muzikanten van Eagles en Toto, is "Another Page" een nagenoeg foutloos werkstuk. 

En nu kwam Christopher Cross nog eens naar Europa. Dus dat zou wel goed zitten voor die tvdw dacht ik, terwijl ik me neervleide in de Elisabethzaal. Niet dus. Het werd het concert waarvoor ik gevreesd had, niet dat waarop ik gehoopt had. Bij opener Alright was meteen duidelijk hoe aarzelend de karakteristiek hoge stem van Cross geworden was. De drie prominente achtergrondzangeressen stonden daar niet toevallig maar moesten alle zeilen bijzetten om de song overeind te houden. De songs werden dan nog eens dichtgeplamuurd door een overijverige drummer, die zo vooraan in de mix zat alsof de band Madison Square Garden probeerde te vullen. Ook de setlist viel me tegen. Elders op deze tournee bracht Cross al eens Talking In My Sleep of Words of Wisdom, de echte pareltjes die als deep cuts op de b-kant van "Another Page" staan te blinken. Maar in Antwerpen liet hij ze achterwege. Terwijl het concert vorderde, dacht ik song na song: neen dat wordt niets met de tvdw.

Tot de band aan het eind het podium verliet en Cross achterbleef met zijn pianist. Samen zette ze Think of Laura in, een song die Cross in de eerste helft van de jaren tachtig schreef als eerbetoon aan een bevriend meisje, dat overleed nadat ze een verdwaalde kogel opving - een geval van verkeerde plaats, verkeerd moment. 

"When you think of Laura / Laugh, don't cry / I know / She'd want it that way". Cross, wiens stem er aan het eind van het concert toch wat doorkwam, zong het en ik moest terugdenken aan mijn moeder. Net op deze dag overleed ze, twee jaar geleden. Een maand voordien had ze in het ziekenhuis nog gezegd: "Laat niet teveel traantjes voor mij / Leef vrij en blij / En denk af en toe aan mij".   

I know, she'd want it that way. 

TVDW 03/11/2019 - Rhythm Heritage - Language of Love (1978)

Tears for Fears staat bekend als een duo, maar Roland Orzabal nam een tijd in de jaren negentig onder dezelfde groepsnaam ook twee platen uit zonder Curt Smith. De eerste, "Elemental", maakte deel uit van mijn kleine fijne vinyloogst in Barcelona, afgelopen weekend. Andere lekkere dingen die ik voor een appel en ei meepikte uit de Catalaanse hoofdstad: Vaya Con Dios, Moon Martin, Hall & Oates, Bryan Ferry, en die mooie countryplaat "Trio" die Dolly Parton, Emmylou Harris en Linda Ronstadt samen maakten. Allemaal Spaanse persingen trouwens, wat het extra leuk maakt (- enfin, toch voor de vinyl nerd in mij).

Wat dat allemaal met de tvdw te maken heeft? Wel, niets eigenlijk. Ik was vast van plan om Break it Down Again, die single uit "Elemental", te benoemen. Ik heb het altijd een beresterk nummer gevonden. Maar toen kwam mijn trip naar Sint-Truiden, zaterdag, om naar de vinyluitverkoop te gaan van Kim (van dj-duo Ed & Kim). Ik kwam thuis met een karrenvracht aan nieuw (nu ja, oud) vinyl, 19 stuks in totaal. Waaronder deze wat lukraak meegegraaide plaat van Rhythm Heritage.

Ik zeg 'lukraak', maar enkele kleine lettertjes op de hoes van "Sky's the limit" trokken toch de aandacht. Jay Graydon speelt er op mee, een big shot uit de west coast die meewerkte en meeschreef aan platen van o.a. Steely Dan, EW&F, George Benson en Al Jarreau. Een andere naam maakte het echter nog interessanter om dit plaatje te 'scoren'. Rhythm Heritage was immers de groep van Michael Omartian, en laat dat nu net de man zijn die deel uitmaakte van Loggins & Messina (zie tvdw van paar weken terug) én nadien als producer uitstekend werk leverde bij Christopher Cross (nog een tvdw nominee) en Donna Summer. Eenmaal op de draaitafel, bleek Omartian met Rhythm Heritage verdraaid funky uit de hoek kon komen. Crusaders-like funky, met een aanstekelijke mix van disco, jazzfunk en soft rock. Met dit Language of Love als eerste nummer dat me bij mijn nekvel greep.

TVDW 19/02/2017 - Young Gun Silver Fox - Better (2016)

Er bestaat een overkoepelende term voor. Yacht rock. In feite haast een scheldwoord bij de Goede Smaak Politie, want het betreft de rimpelloze gladde mix van west coast pop en blanke, caloriearme soul. Think Christopher Cross, om maar het meest extreme geval te nemen. Nu, de ooit verfoeide yacht rock is aan een opleving bezig. Met dank aan Phoenix of The Feeling, maar vooral met dank aan Daft Punk, dat op "Random Access Memories" (uit 2013 alweer) bij momenten onbeschaamd de kaart van de yacht rock trok (met name in Fragments of Time).

Young Gun Silver Fox bracht vorig jaar een plaat uit die grotendeels uit onder de radar bleef, maar die op een heerlijke manier resoluut kiest voor het genre dat in de jaren zeventig zo populair was. Het album roept herinneringen op aan Hall & Oates, Steely Dan, Boz Scaggs en Doobie Brothers. Het zijn soms zelfs erg expliciete muzikale verwijzingen, die wonderwel werken. En die aanslaan, zelfs bij het hippe volkje. Muzieksite Popmatters - samen met Pitchfork toch een van dé referenties - plaatste Young Gun Silver Fox helemaal bovenaan haar eindejaarslijstje.

TVDW 20/11/2011 - Yes - Machine Messiah (1980)

Eén maand die mij muzikaal vormde? Slechts één? Dan moet ik misschien wel voor augustus 1980 kiezen. Queen kwam met de release van "The Game" (het allereerste album dat ik van de groep kocht), de soundtracks van "Xanadu" en "One Trick Pony" verschenen die maand, Rush trok in Stony Lake Ontario voor het eerst de studio in voor de opnames van wat "Moving Pictures" zou worden, en AC/DC had net een weekje voordien "Back in Black" uitgebracht. In Engeland stonden David Bowie en Abba die maand op nummer één (met resp. Ashes to Ashes en The Winner Takes it All), in Amerika was dat Olivia Newton-John (met Magic) en Christopher Cross (met Sailing), in België ELO & Olivia (met Xanadu) en opnieuw Abba.

In dat klimaat kwam Yes met een plaat die haaks stond op alles wat in die periode in de hitparade te horen viel: "Drama". De meest vreemde eend in de bijt ook, in de discografie van Yes. Vier van de vijf leden van dat mythische album, stonden afgelopen zondag in de AB. Chris Squire, de man die samen met Jon Anderson de band stichtte, Steve Howe, Alan White en Geoff Downes. Enkel de zanger verschilde: geen Trevor Horn, ook niet het icoon van de groep, Jon Anderson, maar de onbekende Canadees Benoit David. Deze trok zich behoorlijk uit de slag. Anderson in de schaduw spelen, dat was vanzelfsprekend te hoog gegrepen, maar echt pijnlijke momenten waren er evenmin. Hoogtepunten waren een haast vlekkeloze 20+ minuten versie van Fly From Here, en de twee songs van Drama die de setlist haalde. Tempus Fugit kwam als tweede nummer van de avond nog wat aarzelend uit de startblokken, maar Machine Messiah kreeg een grootse, kamerbrede behandeling die de song alle eer aandeed. Nog leuker werd het omdat ik me die avond vergezeld zag van twee van mijn beste vrienden - twee heerschappen ook bij wie "Drama" een even mythische status heeft. Memorabel.

TVDW 29/05/2011 - Christopher Cross - November (2011)

Laat u niet misleiden door voorbije TVDW's van Machine Head, Hoodoo Gurus of Leather Nun: ik ben een zachtgekookt ei. En qua zachtgekookte muziek kan niemand tippen aan Christopher Cross, the master of mellow music. Cross is haast letterlijk synoniem met de start van de eighties: zijn titelloze debuut werd in december 1979 uitgebracht en groeide uit tot dé plaat van 1980 (en versloeg zelfs Pink Floyd's The Wall bij de Grammys). Ik heb altijd sympathie gehad voor Cross, hij moet zowat de antipode van de rockster zijn. De man is een gezellig dikkertje en op zijn platen durft hij schaamteloos en compromisloos romantisch te zijn. Plus: zijn logo is een roze flamingo.

Om die romantische kant te illustreren: op "Another Page", Cross' tweede album, staat de song Think of Laura, over een vriendin van Cross die domweg het leven liet na een verdwaalde kogel. Een tearjerker van formaat, maar het strafste? De song is - net als de volledige plaat "Another Page" - prachtig. Als iemand zich kan rechthouden op de plakkerige vloer van versuikerde liedjes, is het Cross wel. En wat klinken ze goed, die eerste twee albums. Logisch ook, de man kon steunen op drievierde van Toto, Steely Dan en de Eagles, met verder nog grote kanonnen als Art Garfunkel en Michael McDonald in steun, en met Michael Omartian als producer (de man die we ook kennen van Donna Summers "She works hard for the money").

Na die twee eerste platen volgde ik Cross niet meer. Andere mannen met hoge stemmetjes traden meer op het voorplan: Jon Anderson, Geddy Lee, Freedy Johnston. Maar nu Cross, na twaalf jaar stilzwijgen, met nieuw werk komt, flakkerde mijn interesse terug op. Het album "Doctor Faith", met een hoes waarop een doek van Magritte staat afgebeeld, stelt me niet teleur en levert met de song November tvdw nummer 333 af.

Hey, dat is the number of the beast, gedeeld door twee! Altijd geweten dat soft rock een beetje des duivels was.

TVDW 23/11/2008 - Dido - Northern Skies (2008)

Ontroering is het nuchtere denken dat even een adempauze neemt.

Bram Vermeulen besteedde ooit 10 minuten van mijn interviewtijd terwijl hij specifieerde dat we beter niet over ontroering spraken maar over beroering, maar dit terzijde.
Deze week liet ik me tot mijn eigen verbazing ontroeren door de nieuwste cd van Dido. En dat terwijl ik tot op heden Dido had afgedaan als een melige huisvrouwenvariant van Chris De Burgh. Maar ik moet schoorvoetend terugkomen op mijn alweer al te snelle beoordeling. Die nieuwe cd is echt prachtig, met minstens drie nummers die me kunnen - daar komt dat woord weer - ontroeren. Luister naar de tvdw, het machtige en van weemoed druipende sluitstuk van de plaat, met een instrumentaal coda van haast drie minuten.
Misschien heeft de mellow mood wel iets te maken met het jaargetijde. 't Is overigens niet de enige zacht knetterende muziek die ik deze week beluisterde. Donderdag was het nog eens genieten van de herontdekking van Another Page, dat album dat Christopher Cross begin jaren tachtig opnam met de muzikanten van Toto. En vandaag, zondag, vulde Bon Iver de huiskamer. Terwijl het buiten sneeuwde en binnen de kleinste dochter een tekening maakte en ophoudelijk tetterde, met het goudgeel vlammende haardvuur op de achtergrond. Dichter bij een afbeelding van een kerstplaat kwam ik nooit.

http://www.sendspace.com/file/mvo2ox

TVDW 23/01/2005 - Greens Keepers - Keep it down (2004)

De tweede TVDW toont meteen aan dat ik niet bepaald in het verleden ben blijven steken (mocht deze indruk al zijn ontstaan na de eerste TVDW-selectie). Keep it down is een onweerstaanbaar funky stukje moderne electro-house, dat terecht vaak gedraaid wordt op StuBru. Wat het nummer zo onweerstaanbaar maakt, is de gebruikte sample: Mammagamma van The Alan Parsons Project. Erg ingenieus gebruikt zelfs: na de intro (met vette diepe bass) worden de eerste seconden van de sample in 'loop' gebracht, na een halve minuut krijgen we een beetje meer van Mammagamma te horen, en pas na de eerste minuut barst de song helemaal open, met het volledige (herkenbare) synthesizerriedeltje van The Alan Parsons Project. Ik schep er trouwens een duivels genoegen te merken dat een absoluut onhippe seventies dinosaurus als The A.P.P. nu plots als hip wordt beschouwd, dankzij deze song. Make no mistake: ik durf me absoluut geen kenner te noemen inzake house en techno en moderne dance - het gros van de nummers uit die genres vind ik zelfs absolute 'bucht' - maar hier en daar duikt er toch wel eens een song op die ik fantastisch vind. Enkele lukrake voorbeelden uit het recente verleden: Fly With Me van Coloursound, Lola's Theme van Shapeshifters, Open Your Mind van Usura, Number One van Playgroup, Pleasure From the Bass van Tiga. Ter volledigheid: websearch leert me dat Greens Keepers (ja, Greens en niet Green, raar soort van spelling) een viertal is uit (house of House) Chicago; dat op hun tweede, net verschenen full-cd Pleetch een soort van herwerking van Sailing van Christopher Cross te vinden is (big ups to Cross!) en dat zowel Vincent Gallo als Jarvis Cocker (nice initials) en Bruce Willis fan zijn van de groep (??!!).