TVDW 19/02/2017 - Young Gun Silver Fox - Better (2016)

Er bestaat een overkoepelende term voor. Yacht rock. In feite haast een scheldwoord bij de Goede Smaak Politie, want het betreft de rimpelloze gladde mix van west coast pop en blanke, caloriearme soul. Think Christopher Cross, om maar het meest extreme geval te nemen. Nu, de ooit verfoeide yacht rock is aan een opleving bezig. Met dank aan Phoenix of The Feeling, maar vooral met dank aan Daft Punk, dat op "Random Access Memories" (uit 2013 alweer) bij momenten onbeschaamd de kaart van de yacht rock trok (met name in Fragments of Time).

Young Gun Silver Fox bracht vorig jaar een plaat uit die grotendeels uit onder de radar bleef, maar die op een heerlijke manier resoluut kiest voor het genre dat in de jaren zeventig zo populair was. Het album roept herinneringen op aan Hall & Oates, Steely Dan, Boz Scaggs en Doobie Brothers. Het zijn soms zelfs erg expliciete muzikale verwijzingen, die wonderwel werken. En die aanslaan, zelfs bij het hippe volkje. Muzieksite Popmatters - samen met Pitchfork toch een van dé referenties - plaatste Young Gun Silver Fox helemaal bovenaan haar eindejaarslijstje.

TVDW 14/04/2013 - Bastille - Weight of Living (pt. 2) (2013)

Wat een uitstekend idee, om twee uur lang Funkytown uit te zenden. Mét Guy De Pré, met de oorspronkelijke jingles, en met een steengoede setlist (Chic, Cameo, Michael Jackson, Loose Ends, Junior - en zelfs Hall & Oates). Jammer dat het een eenmalige nostalgische trip was, maar: erg geslaagd. Ook geslaagd vind ik die nieuwe worp van Pharrell. Blurred Lines heet het nummer; ingezongen door een Timberlake cloon genaamd Robin Thicke, maar met goeie strakke beats van de N.E.R.D.-frontman. Maar voor de tvdw schuif ik toch even door naar Bastille, een jonge lefgozer die iets brengt wat me wat doet denken aan "Suego Faults", die knappe plaat van Wolf Gang. Eenzelfde soort van uitbundige, veelkleurrijke pop - en very British indeed.

TVDW 29/04/2012 - Electric Guest - Waves (2012)

Een kermisorgeltje, een baslijn die wel een versnelde versie van Hall & Oates' Maneater lijkt, een motownbeat en een synth solo halfweg, die doet denken aan Giorgio Moroders early seventies hit Son of my father (zie ook: Chicory Tip). Ziedaar een perfect visitekaartje van L.A.'s duo Electric Guest. Hun debuut "Mondo" kreeg een heldere productie mee van Danger Mouse en bevat nog een aantal pareltjes. Ideaal voor wie een boon heeft voor de sound van oude Gainsbourg-platen, of voor Gnarls Barkley, of voor Air (in hun minst zweverige momenten).

TVDW 12/09/2010 - Mélêe - Teo Torriatte (2010)

Mocht ik portier zijn van deze blog, zou ik dit keer aan de ingang staan met twee bordjes: "Enkel voor hardnekkige Queen fans" en "Goede Smaak Politie niet toegelaten".

Het was voornamelijk melodieuze poprock die afgelopen week de iPod haalde. Van Rob Thomas bijvoorbeeld, de frontman van Matchbox 20, een post-grunge gitaarrockgroepje dat wel wat radiohits scoorde. Thomas is tevens de auteur van "Smooth", de song die dienst deed als Santana's Grammy-kruiwagen. De man kan dus wel een liedje neerpennen. En hij haalde al een tvdw binnen in 2005, zie: http://koop05.blogspot.com/2005/06/tvdw-1206-rob-thomas-i-am-illusion.html. Maar zijn tweede soloplaat, die eigenlijk al vorig jaar een - hier geruisloos gebleven - release kreeg, valt tegen.

Skip naar Brandon Flowers, frontman van The Killers, die gegangmaakt door het aardige Crossfire nu ook zijn full-cd loslaat. Veel Lou Reed meets Dire Straits pop, en enkele tracks die het mogelijk binnenkort nog tot tvdw schoppen.

De tvdw gaat echter naar slice of powerpop nr 3. Mélêe, een groepje uit de Amerikaanse West-Coast met een vergezochte groepsnaam en al meer voor de hand liggende invloeden: Keane, The Killers en Maroon 5. Ze hadden al bijna een tvdw te pakken met hun vorige plaat, waarop naast fijne radiohit "Built to Last" ook een knappe cover stond van "You make my dreams come true" (Daryl Hall & John Oates). De nieuwe plaat Masquerade brengt meer van hetzelfde: catchy pop die schaamteloos lonkt naar zowel radio als tienermeisjes, en als bonus achteraan een verrassende cover. Dit keer zocht Mélêe het niet bij de blue eyed soul van Hall & Oates, maar bij A Day At The Races, misschien wel de beste plaat die Queen ooit maakte. "Teo Torriatte", een ten dele in het Japans gezongen nummer, is een typische compositie van de overjaarse poedel van de band, Brian May. May schreef de meest melige nummers van Queen en durfde al eens een anderstalige tekstflard in een song te smokkelen (hij schreef ook het al even kleverige "Las palabras de Amor"). De jonge gasten van Mélêe kwijten zich prima van hun job om hun coverversie nauw te laten aansluiten bij het origineel. Hulde!

(als bonus vind je in de comments nog een eerbetoon aan 'die andere man' die dit jaar op Pukkelpop het leven liet)

TVDW 07/12/2008 - G.E. Smith - Powerman (1981)

Mocht je familienaam Bevan zijn, zou je dan je zoon Bev noemen? Dacht van niet. Just a thought, nu ik de week doorkom met een 4-cd box van The Move. De geweldige drummer Bev Bevan zat in de groep, net als ultimate weirdo Roy Wood en Jeff Lynne. Hun geweldige powerpop single Fire Brigade kreeg van het Limburgse gitaargroepje The Romans ooit een fantastische coverversie mee. The Move zou evolueren tot Electric Light Orchestra, maar da's een ander verhaal.

Ook de tvdw is een ander verhaal, al situeert het zich tevens in de afdeling 'powerpop'. Het vinylalbum 'In the world' van G.E. Smith plukte ik ooit lukraak uit een uitverkoopbak, vermoedelijk omdat ik Smith kende als vaste gitarist bij Hall & Oates. Het bleek een geweldige ontdekking: een tiental korte, heerlijk ongecompliceerde, rockpopspullen à la The Cars of The Romantics (of, tien jaar later: Weezer). Goed voor nauwelijks een half uurtje vertier, opgenomen in amper twee weken in de befaamde Power Station studio's in New York met in de kleine lettertjes goed volk als Paul Simon, topdrummers Jerry Marotta en Mickey Curry en zelfs Howard Shore. De productie was in handen van Bob Clearmountain - als die naam opduikt, dan weet je wel dat het lekker uit de boxen spat.

'In the world' bleef al die jaren een van mijn Heilige Gralen, ik had de hoop al opgegeven om 'm ooit in digitale versie te vinden. Tot deze week.

G.E. Smith (de rare voornaam staat voor George Edward) mag trouwens redelijk onbekend zijn, in Amerika kent haast iedereen de man omdat hij jarenlang de grote roerganger was van de Saturday Night Live Band. Smith had haast per ongeluk ook nog een grote hit te pakken, toen hij samen met Mike Myers het thema van Wayne's World schreef.

Klaar voor een staaltje pure powerpop? Pak aan! - mooi net onder de 3' grens en inclusief handclaps.

http://www.sendspace.com/file/zb20x1

En als bonus heeft Zwarte Piet in zijn zak nog een tweede track van het album, drager van de meest hilarische songtitel ever: Nuns with guns. 't Klinkt nog catchy ook.

http://www.sendspace.com/file/2l5pbe

TVDW 17/08/2008 - Tim Grimm - Heart so full (2008)

Ik had natuurlijk ook kunnen stilstaan bij het heengaan van de grote Isaac Hayes (persoonlijke favoriet uit 's mans cataloog: "When something is wrong with my baby", in de live-versie van Hall & Oates met Kendricks en Ruffin van The Temptations), maar de cd die me afgelopen week het meest raakte, kwam recht uit the American heartland.

Tim Grimm is een singer-songwriter uit Indiana. Een geboren storyteller die zich bedient van rootsy grondstoffen uit de country en folk. Af en toe ruilt hij het plattelandsleven in voor Hollywood (hij speelde o.a. mee in Clear & Present Danger), maar dit terzijde. Zijn songs mikken zonder omwegen naar het hart; nieuwe plaat 'Holding up the world' doet me denken aan Neal Casal, Gordon Lightfoot, David Munyon en Steve Earle. Of aan Krista Detor, die net als Grimm gehuisvest is op het kleinere platenlabel Corazong, dat zich met succes specialiseert in de betere country & Americana. Krista Detor haalde met haar twee vorige platen telkens mijn eindejaarslijstje, en brengt ook op deze cd van Grimm enkele fijne accenten aan.
Nu en dan plaats maken voor warme, goudeerlijke luisterliedjes, het kan goed doen, in deze cynische wereld.

http://www.sendspace.com/file/auvw9q

TVDW 02/07/2006 - Queen - Staying Power (USA promo 12") (1982)

De nieuwe Muse wist me op een erg aangename manier te verrassen en was lange tijd in de running voor een TVDW, maar het heengaan van de Turks-Amerikaanse producer Arif Mardin - grotendeels doodgezwegen in de pers - deed alle 'normale' releases wijken. Arif Mardin was een van de allergrootste producers, qua veelzijdig talent haast de evenknie van Quincy Jones (die trouwens zijn allereerste naar hem genoemde studiebeurs toekende aan Mardin, waardoor deze vanuit Istanbul kon gaan studeren in Boston, meteen de start van zijn duizelingwekkende Amerikaanse carrière. Mardin had een hand in diverse persoonlijke favorieten. Niet enkel leverde hij schitterend werk af voor onder meer The Bee Gees en Dusty Springfield; in mijn platenverzameling duikt hij daarenboven op als drijvende kracht achter Aretha Franklin (in haar Atlantic Years), Chaka Khan (right up to "I Feel for you"), Hall & Oates (luister nog eens naar het prachtig opgebouwde "She's Gone"), The Average White Band (o.a. het klassieke funkstuk "Pick up the Pieces"), Scritti Politti (zie: "Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)") en Norah Jones. Maar de meest logische TVDW, fijn volgend op de argumentatie van vorige week, was toch die eenmalige samenwerking tussen Mardin en Queen. "Staying Power" werd het openingsnummer op "Hot Space", niet bepaald het beste maar wel het meest "zwarte" album uit de Queen-cataloog (en het album met bij voorsprong de mooiste hoes). Het album, maar dit terzijde, waarvan sommige bronnen beweerden dat Michael Jackson het later zou citeren als een van de inspiratiebronnen voor diens "Thriller" (al lijkt me dat, baserend op de erg ongelijke kwaliteit van de plaat, te veel eer voor "Hot Space"). Mardin schreef de blazersarrangementen voor "Staying Power". De TVDW is de nooit officieel uitgebrachte 12"-versie van het nummer, de remix werd ingeblikt door John Luongo, iemand die zelf honderden disco- en funkplaten van een extended version voorzag en die later nog zou opduiken als mixer/producer van Novastars debuutplaat (zeer tot ongenoegen van oorspronkelijk producer Wouter Van Belle, maar da's weer een ander verhaal). Meanwhile: focus opeen van de meest a-typische Queen-nummers, eentje waarin Freddie Mercury zijn voorliefde voor zwarte funk volledig de vrije loop kon laten.

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 09/10/2005 - Roachford - Tomorrow (2005)

Andrew Roachford. We zagen hem ooit, rond 1993 moet dat geweest zijn, een stomend concert geven in het inmiddels al lang ter ziele gegane concertzaaltje The Pacific in Antwerpen en we hebben altijd al een boon gehad voor de radiovriendelijke soulpop van de man. Na jaren van stilzwijgen duikt Roachford nu terug op, met de nieuwe cd Word of Mouth, dan nog wel op het Peppermint-label van Duits producer Mousse T ("I'm horny, horny horny horny" en Tom Jones' "Sexbomb", weet u nog?). Soulpop is nog steeds zijn sterk, maar na talloze beluisteringen - we zullen vermoedelijk dit jaar geen enkele cd meer draaibeurten gegeven hebben dan deze - blijkt dat hij dit keer nog meer de nadruk op "soul" heeft gelegd, en minder op "pop". Het blijft natuurlijk gladde, lekker in het oor liggende muziek, zoals bijvoorbeeld ook Soulsister destijds bracht of zoals we die ook terugvonden op de laatste twee cd's van Hall & Oates. Wie echter goed luistert vindt tal van details terug in de erg verzorgde productie. Dat, in combinatie met Roachfords fantastische, erg natuurlijk klinkende zanglijnen - elke zinssnede druipt van de soul - zorgt voor een erg erg fijne plaat. Luister naar de haast onverholen verwijzing naar Marvin Gaye in de eerste strofe van "Together", naar de thematische parallel met Stevie Wonders "Living for the city" in "Work it out", naar de knipoog naar de klassieke TSOP-productie in single "River of love" en naar de manier waarop een slepende ballad als "Everything" telkens wordt stilgelegd, een stop-and-go truukje dat die oude soulartiesten dat in onze verbeelding ook wel eens bovenhaalden tijdens live-optredens in The Apollo Theatre. Onze TVDW is wat mij betreft het prijsbeest van de plaat; een toonbeeld van een perfect opgebouwde productie. In vogelvlucht: 1. een akoestisch gitaartje en wat beats en Roachfords stem, smooth as silk. 2. in het bruggetje duikt een Jimi Hendrix-achtig gitaartje op (de Hendrix van Little Wing, niet die van Crosstown Traffic) en is er plaats voor een piano-riedel die wel een vertraagde variant lijkt van deze uit "Sympathy for the devil". 3. de baslijn wordt in het nummer geschoven, alsook de warme gloed van een gospelkoortje. 4. strijkers vinden hun weg en tillen het nummer na drieënhalve minuut, na een langgerekte roffel van aanzuigende drums (voor hetzelfde productionele truukje: zie "Sowing the Seeds of Love" van TFF), naar een hoger niveau. 5. in aanloop naar de outro worden alle schuivertjes terug naar beneden geduwd, tot enkel het koortje en wat percussie overblijft.
As good as it gets.

TVDW 24/07/2005 - Max Sedgley - Happy (2005)

Het leuke aan heel dat cd-kopiëren is niet louter het illegale one-to-one kopiëren van een album, maar net zozeer het feit dat je op maat gemaakte cd-compilaties kan maken. Pakweg 17 of 18 verschillende cd's van verschillende artiesten onder handen nemen, er telkens één track uit selecteren en nadien zorgen voor een fijne flow tussen de songs: het is één van mijn favoriete tijdverdrijven - voor eigen gebruik of om op die manier een cadeautje samen te stellen. Nog fijner wordt het als je dergelijke cadeautjes zelf krijgt. Zo viel vorige week onaangekondigd een 'Summer Groove'-cd in de bus, gecompileerd door Neef Frank (aka DJ Coop). En wat stond daar als ab-so-luut prijsbeest te blinken, temidden van het erg aardige luistervoer van o.a. Indie Arie en Silicone Soul? Juist ja, de mij volstrekt onbekende Max Sedgley. "Happy" is een dijk van een groove, startend met een aanstekelijke basslijn die wel een antwoord lijkt op de gitaarlick uit "Chic Cheer" van Chic, waarna stomende blazers de melodie overnemen en het geheel plots als het 'theme' van een blaxploitation-film klinkt. Ergens moet er ook een sample tussensteken van een song van Eddie Kendricks (Temptations! maar ook: Hall & Oates live at the Apollo!), zo leert althans wat quick googling. Google levert verder op dat de jongeheer Sedley een Brit is die ooit nog drumde bij Roni Size, dat de man buiten "Happy" nog niet zo bijster veel uitbracht, dat "Happy" oorspronkelijk verscheen op erg sympathieke, kleine Italiaanse label Irma (la douce), maar dit jaar opgepikt is door een major, en dat de song al een Fatboy Slim-remix meekreeg. In ieder geval: weer-ga-loze track, en big ups for Coop om dit onder de aandacht te brengen.

TVDW 20/02/2005 - Daryl Hall & John Oates - Love TKO (2004)

Als liefhebber van blanke soul kunnen Hall & Oates al jarenlang weinig of niets verkeerd doen bij ondergetekende. Daryl Hall beschikt over een van de meest indrukwekkende stemmen uit de popwereld, en samen met John Oates - de man met de uitstraling van een pizza delivery boy met weinig werklust - heeft hij prachtig werk afgeleverd, onder meer met Private Eyes en H2O (eerste helft van de jaren tachtig - prima mix van pop en soul), met Live At the Apollo Theatre (samen met enkele originele leden van de Temptations) en begin van het nieuwe decennium nog met Do it for love. Nu is het tweetal terug met een cover-album, Our Kind of Soul, en Love TKO is een van de hoogtepunten eruit. De nieuwe cd is geen rap-rap in elkaar geflanst kopieerwerk. Vele van de songs zijn originele keuzes (nummers van The Stylistics, Gladys Knight of the Five Stairsteps), en als er al een bekender nummer wordt gecoverd (Barry White's Can't Get Enough of your love, of I can dream about you, dat Dan Hartman destijds voor H&O schreef maar dat op de planken bleef liggen), dan stoppen Hall & Oates het in een origineel, vaak akoestisch geïnspireerd arrangement. Love TKO, onze TVDW, is als sluimerende soulsong een van de hoogtepunten. Het nummer werd een hit voor Teddy Pendergrass in 1981. Een jaar later zou deze grote soulzanger in een rolstoel belanden, na een auto-ongeval. Pendergrass maakte eerst naam als zanger bij Harold Melvin & The Blue Notes (herinner u hits met de typische Philly Soul Sound als If you don't know me by now en Satisfaction Guaranteed), alvorens midden jaren zeventig een solo-carrière te starten. Bij wijze van eerbetoon werd Pendergrass door Ashford & Simpson nog het podium opgerold tijdens Live Aid in 1985, maar dit terzijde. Oh ja, en overbodig om op te merken maar voor de volledigheid toch even zeggen dat de TKO uit de songtitel staat voor de boksersterm Total Knock Out.