TVDW 12/09/2010 - Mélêe - Teo Torriatte (2010)

Mocht ik portier zijn van deze blog, zou ik dit keer aan de ingang staan met twee bordjes: "Enkel voor hardnekkige Queen fans" en "Goede Smaak Politie niet toegelaten".

Het was voornamelijk melodieuze poprock die afgelopen week de iPod haalde. Van Rob Thomas bijvoorbeeld, de frontman van Matchbox 20, een post-grunge gitaarrockgroepje dat wel wat radiohits scoorde. Thomas is tevens de auteur van "Smooth", de song die dienst deed als Santana's Grammy-kruiwagen. De man kan dus wel een liedje neerpennen. En hij haalde al een tvdw binnen in 2005, zie: http://koop05.blogspot.com/2005/06/tvdw-1206-rob-thomas-i-am-illusion.html. Maar zijn tweede soloplaat, die eigenlijk al vorig jaar een - hier geruisloos gebleven - release kreeg, valt tegen.

Skip naar Brandon Flowers, frontman van The Killers, die gegangmaakt door het aardige Crossfire nu ook zijn full-cd loslaat. Veel Lou Reed meets Dire Straits pop, en enkele tracks die het mogelijk binnenkort nog tot tvdw schoppen.

De tvdw gaat echter naar slice of powerpop nr 3. Mélêe, een groepje uit de Amerikaanse West-Coast met een vergezochte groepsnaam en al meer voor de hand liggende invloeden: Keane, The Killers en Maroon 5. Ze hadden al bijna een tvdw te pakken met hun vorige plaat, waarop naast fijne radiohit "Built to Last" ook een knappe cover stond van "You make my dreams come true" (Daryl Hall & John Oates). De nieuwe plaat Masquerade brengt meer van hetzelfde: catchy pop die schaamteloos lonkt naar zowel radio als tienermeisjes, en als bonus achteraan een verrassende cover. Dit keer zocht Mélêe het niet bij de blue eyed soul van Hall & Oates, maar bij A Day At The Races, misschien wel de beste plaat die Queen ooit maakte. "Teo Torriatte", een ten dele in het Japans gezongen nummer, is een typische compositie van de overjaarse poedel van de band, Brian May. May schreef de meest melige nummers van Queen en durfde al eens een anderstalige tekstflard in een song te smokkelen (hij schreef ook het al even kleverige "Las palabras de Amor"). De jonge gasten van Mélêe kwijten zich prima van hun job om hun coverversie nauw te laten aansluiten bij het origineel. Hulde!

(als bonus vind je in de comments nog een eerbetoon aan 'die andere man' die dit jaar op Pukkelpop het leven liet)

TVDW 06/11/2005 - Herbie Hancock feat. John Mayer - Stitched Up (2005)

Herb' hoort vanzelfsprekend bij elke muziekliefhebber in de bovenste schuif te liggen. Als broekje aan de zijde van Miles Davis mogen spelen, mid jaren zeventig met "Headhunters" een van de ultieme jazzrock-klassiekers schrijven (een cd die bij Jamiroquai ongetwijfeld vaak wordt opgegooid), in de jaren tachtig verbazingwekkend grensverleggend werk leveren met "Future Shock" (incl. de single "Rockit") en tegelijk iets moois als de soundtrack voor "The Color Purple" schrijven... zijn lijst merites is eindeloos en ook nu nog blijft hij boeiende spullen uitbrengen. Soms is zijn drang naar vernieuwing sterker dan het gezonde verstand: we herinneren ons een halfslachtige flirt met drum 'n bass en andere dance-varianten op de hit-and-miss cd "Future 2 Future". Met nieuwe cd "Possibilities" daagt Herbie zichzelf uit door eenmalige samenwerkingen aan te gaan met een pleiade aan collega-muzikanten. Het idee klinkt fantastisch op papier, helaas zijn er tussen de tien tracks van de cd slechts enkele echte parels. De bijdrage van Annie Lennox is oersaai, Santana does Santana nog maar eens, en de schabouwelijke versie van "I just called to say I love you" (met een zekere Raul Midon) overleeft geen tweede beluistering. Wel dik in orde is de manier waarop Sting zijn "Sister Moon" herwerkt. En de absolute uitschieter is het openingsnummer, dat Herb' samen schreef met dat nieuwe goudhaantje van de Amerikaanse AOR-markt, John Mayer. "Exactly how you hear it, is exactly how it all went down", met die mysterieuze zin opent de cd (en de song), waarna Mayer een film noir van een verhaal beschrijft, tegen de muzikale achtergrond van een flinke funksong. De 'delivery' van Mayer is een genot om te horen, hoe hij elk woord met een overschot aan 'cool' perfect plaatst in de song. Hoe hij eerst "who's to say she's on her own" oppert, waarna de muziek stilgelegd wordt en hij de vraag laconiek zelf beantwoordt: "girls like that don't sleep alone". Ook onze Herb krijgt natuurlijk wat ruimte om een pianosolo in het lied te smokkelen, verder noteren we oude rotten als Willie Weeks op bass en de geweldige Steve Jordan (ondermeer ook als producer actief bij het memorabele Talk Is Cheap-album van Keith Richards) op drums.

TVDW 13/02/2005 - Joe Bataan - I'm the fool parts 1 & 2 (2005)

Deze week big ups for Joe Bataan, de man die begin jaren tachtig per ongeluk muziekgeschiedenis schreef met Rap-O-Clap-O, een haast novelty-achtig stukje pionierschap in de hiphop (alvorens dat genre bevolkt zou worden met dikke- sigaar-rokende gunslingers en meiden die met hun kortgerokt gat schudden alsof het een stijf te kloppen puddingmassa betrof). Die Rap-o-clap-o hit liet het niet vermoeden, maar de New-Yorker Bataan was in feite in het geheel geen rapper, eerder een soulzanger die - na een woelig leven als crimineel en bajesklant - een carrière in de muziek begon, met als niche iets tussen cuban soul en blaxploitation funk. Nu, na ruim twintig jaren stilzwijgen, is de man er terug, met een nieuwe cd Call My Name (uit op het voor rest in retro-funk-reissues gespecialiseerde label Vampisoul - check hun fijne website www.vampisoul.com). Op de nieuwe cd klinkt Bataan heerlijk retro: dit roept herinneringen op aan het hete New-Yorkse asfalt, ouwe chevy's, Shaft en het deukhoedje uit The French Connection, wah-wah gitaren, zoemende orgeltjes, olifantenpijpen en big afro hairdo's. Big Pimpin' Music, dus, maar dan niet in de betekenis die Jay-Z er aan geeft. TVDW in kwestie is een gem van haast tien minuten, startend met een slepende ballad in de lijn van Sam Cooke en Terence Trent d'Arby en eindigend in een uptempo cocktail à la Tito Puente en Carlos Santana. Respect!