TVDW 12/01/2020 - Rupert Hine - The Set Up (1982)

Magere Hein hield weer lelijk huis in muziekland, de laatste tijd. Patrick Nicasy, helft van het duo The Pop Gun, is niet meer. Ik herinner me hoe wild ik destijds was van dat singletje The Game. Ik kocht op basis van die Belpop-parel zelfs hun cd "Table Swimming" en zag hen op Marktrock ooit een prima live concert geven, inclusief opvallende covers van John Cale's Dead or Alive en Prefab Sprout's The Golden Calf. Ook Allee Willis is niet meer. Geen household name, ik weet het, maar als grote Earth Wind & Fire-fan ken ik haar van de kleine lettertjes. Ze schreef zowel Boogie Wonderland en September, de twee meest iconische hits van de groep. Alsof dat niet genoeg is, schreef de erg excentrieke (en blanke!) Allee nummers voor The Pointer Sisters, James Brown en Cyndi Lauper, én de beroemde theme song van de sitcom Friends ("the whitest song I ever wrote"). En dan was er het recente heengaan van Neil Peart, door Dave Grohl bestempeld als "The Professor" en "the most air drummed drummer in the world". Ja, ook ik pleit schuldig. Ik ken zijn drum fills en acrobatische toeren op "Moving Pictures" - vermoedelijk een van mijn tien meest favorten platen van buiten. Meer zelfs: de songs op die plaat zoek ik wel eens op Youtube. Niet om het origineel te zien, maar om te zien hoe andere slagwerkers de patronen van Peart proberen na te spelen. Wat een spectaculaire drummer.

Voor de tvdw zit ik opnieuw pootje te baden in de vijvertjes 'producer' en 'synthpop'. Ik weet het, ik zit daar regelmatig. Rupert Hine is te vinden in de kleine lettertjes van enkele erg goede platen, vooral uit de jaren tachtig. Hij was producer van Howard Jones' debuut "Human's Lib" alsook van enkele knappe platen van The Fixx . Zijn grootste claim to fame was vermoedelijk zijn productiewerk op "Private Dancer" van Tina Turner, waarop hij verantwoordelijk was voor twee van mijn favoriete tracks: Better Be Good To Me en de fantastische openingstrack I Might Have Been Queen.

Hine bracht ook heel wat platen uit als solo-artiest (onder eigen naam, of onder pseudoniem Thinkman). Veel potten brak hij er niet mee. Dat hij er niet bepaald uitzag als een popster, hielp niet - dat zijn platen donkere, bevreemdende synth pop platen waren evenmin. The Set Up heb ik echter altijd een toppertje gevonden. Blij dat ik vorige week de bijhorende plaat "Waving not drowning" (fijne titel ook) op de kop kon tikken.

TVDW 23/04/2017 - Rush - Anthem (1974)

In februari 2011 ging REO Speedwagon met een tvdw lopen, voor het nummer Roll With The Changes. In maart 2015 hadden ze een tvdw met Time for me to Fly. En telkens schreef ik min of meer hetzelfde verhaal erbij. Over die Amerikaanse vriend Chris, die in de voorafgaande week op bezoek was geweest en hoe dat een alibi was om samen luidkeels classic rock tunes te zingen. Afgelopen week was het weer van dattum, maar dan nog wat beter. Chris had wat vinylcadeautjes voor mij bij: drie platen van Rush. Waaronder het album dat helemaal bovenaan mijn bucket list stond, "Moving Pictures" - een van die twintig platen die ik mee zou nemen naar een verlaten eiland. Ook "Fly By Night" had hij bij voor me, het tweede album uit hun cataloog en het eerste met drummer Neal Peart, de man die al snel zou uitgroeien tot de tekstschrijver van de groep. "Fly By Night" heeft niet enkel een iconische hoes - die priemende ogen van een gigantische sneeuwuil - maar bevat ook alle elementen die van Rush zo'n boeiende groep zou maken. Openingsnummer Anthem is wat dat betreft exemplarisch. Oh ja, en natuurlijk gingen we ons in de paar dagen dat Chris op bezoek was, weer te buiten aan een portie classic rock. Dit keer kregen naast REO en Rush ook Queen, The Animals, de Stones en de Byrds een draaibeurt. Oude mannen en hun muziek, what can I say?

TVDW 01/03/2015 - REO Speedwagon - Time for me to fly (1978)

Beetje zelfde verhaal als exact vier jaar geleden, bij deze tvdw. Het verhaal van mijn Amerikaanse vriend Chris uit Maryland, die (eindelijk!) nog eens overkomt naar België en bij ons te gast is voor enkele dagen. Wat dan meteen een excuus is om mijn classic rock collectie nog eens boven te halen, want Chris is toch wat blijven steken in dat decennium. Peu importe, het levert telkens fijne momenten op. Hij selecteerde wat leuke seventies funk en mellow stuff om op mijn draaitafel te gooien, met resp. Commodores en Gerry Rafferty, maar het echte feest kwam pas in de wagen.

Stel je daarbij, Wayne's World indachtig, twee mannen voor die luid brullend voor zich uit en naar elkaar kijken, wild molenwiekend en zich niet bekommerend om de verbaasde blikken rond hen. Dat brullen was dan met name bij de songs van AC/DC, Rush en REO Speedwagon, drie groepen waarvan we ganse lappen tekst van buiten kennen. Zoals ook deze Time for me to fly, een echte break-up song die we van de eerste tot de laatste seconde (ja, inclusief dat kleine synth-bochtje helemaal aan het eind) meezongen en van luchtdrums, luchtgitaar en luchtkeyboard voorzagen.

TVDW 09/11/2014 - Queen - Sail Away Sweet Sister (1980)

Al die recente tvdw's geven een wat vertekend beeld. Ja, het gaat steeds om het nummer dat in die specifieke week het meeste indruk maakt. Vaak gaat het dus om nieuw materiaal, uit recent verschenen platen. Maar door die benadering, geraken bepaalde favoriete groepen van weleer al eens ondergesneeuwd - bij gebrek aan een concrete aanleiding om hen met een tvdw te bekronen.

Dat geldt tot op zekere hoogte ook voor Queen (al had de groep de voorbije 9 jaar wel een aantal tvdw's). Feit is dat de groep voor mij onlosmakelijk verbonden blijft met mijn tienerjaren en voor een groot deel verantwoordelijk is voor mijn muzikale opvoeding. De net verschenen dubbele verzamelaar "Queen Forever" was afgelopen week een prima aanleiding om me nog eens te verdiepen in hun cataloog.

Weeral een verzamelaar? Ja, maar "Queen Forever" is toch meer dan een doordrukje. Er zijn de drie nieuwigheden, waarvan vooral het nooit eerder verschenen Let me in your heart again, een leftover uit de studiotijd die de groep in 1983 besteedde aan "The Works", verre van onaardig is. Ook leuk is dat Taylor en May bij het compileren voor een keer louter focussen op het melodieuze, rustige werk. Het zorgt voor een vrij homogene verzamelaar, met ook heel wat minder voor de hand liggende, sterke albumtracks (als Drowse en Long Away). Dat daarbij ook een onding als Who Wants To Live Forever de selectie haalt, nemen we er maar bij.

Een tvdw uit die nieuwe plaat dan maar ? Dan kies ik graag voor een albumtrack uit "The Game". Het album met de zilverkleurige hoes kwam uit in de zomer van 1980 . Het was niet mijn allereerste plaat, wél de eerste die ik fysiek zelf, eigenhandig kocht - bij de twee, drie voorgaande, moest mijn mama nog boodschapper spelen. "The Game" is en blijft voor mij een scharniermoment: een intrede in de jaren tachtig, een introductie tot een groep waarvan ik in de daaropvolgende jaren de hele back catalogue zou ontdekken, een plaat met songs die me richting andere muziekgenres stuurde. En ook belangrijk voor mijn zich in de daaropvolgende jaren verder ontwikkelende voorliefde voor synthpop:  "The Game" was de allereerste plaat waarop Queen - vermoedelijk onder impuls van Roger Taylor - een synthesizer toeliet. Een Oberheim OB-X meer bepaald, de synth die ook te horen valt op "Moving Pictures" van Rush. 

Over "The Game" valt nog heel wat te zeggen. Het album kwam na het behoorlijk onevenwichtige "Jazz" en liet een erg Amerikaans klinkende groep horen. Amerikaans, zoals in door zwarte muziek beademde tracks als Another One Bites The Dust en - een van mijn absolute Q favorieten - Dragon Attack. Of ook Amerikaans, zoals in het meer naar classic rock neigende, midtempo Sail Away Sweet Sister. Een nummer dat Guns 'N Roses ooit (op een afschuwelijke manier) bracht. Ik selecteer het origineel graag als tvdw. Let vooral op de fijne, subtiele manier waarop John Deacon in de 40 seconden outro nog wat leuke riedeltjes uit zijn bas haalt.

Queen oogstte trouwens wat het zaaide: "The Game" zou de enige plaat zijn die de nr 1 positie in de VS haalde.

TVDW 03/11/2013 - Vertical Horizon - Song for someone (2013)

Soms blijkt het water tussen Amerika en Europa wel erg diep. Vertical Horizon had met Everything You Want een dikke tien jaar terug de meest gedraaide single van het jaar te pakken. In de VS dan toch, hier op het Oude Continent ging de vlot verteerbare stadionrock minder makkelijk over de toonbank. Nochtans een fijne song, uit een behoorlijke plaat. Zovele jaren later blijkt Vertical Horizon zich, op de nieuwe "Echoes from the Underground", aan een spreidstand te wagen. De helft van de songs (waaronder de tvdw) zit nog in het veilige vaarwater van American college rock: power chords, meezingrefreinen, catchy formats. De andere helft beweegt echter richting onvervalste progrock, met tempowisselingen, songs boven de 5 minuten grens en drumpartijen die al eens verder durven te gaan dan boem tsjak boem. Wat dat laatste betreft: niet toevallig geeft Rush-drummer Neil Peart een acte de présence op de plaat.

TVDW 01/07/2012 - Rush - Tom Sawyer (1981)

De zoon vierde zijn elfde verjaardag met een Boys Only Party. Hij had wel een triljoen songs klaargezet op de ipod, met gek genoeg ook twee very old school spullen er tussen: Celebration van Kool & The Gang (geen idee waar hij dat oppikte) en Mr Blue Sky van E.L.O. Voor de rest veel R&B en hiphop (genre Pitbull) en dubstep (met onder meer die vreselijke, maar onvermijdelijke Skrillex). De meest populaire song onder elfjarige jongens is blijkbaar My Life van een zekere Zatox. Ik raad je niet aan om het te beluisteren op youtube.

De tvdw dan? Wel, een geval van justice for all. Eindelijk Rush. Eindelijk iets van "Moving Pictures". Vaststelling: ik heb niet zo gek veel met progrock. Mijn kennis van Emerson Lake & Palmer of Marillion reikt nauwelijks verder dan de hits, die van Genesis start eigenlijk maar vanaf Abacab. En toch vallen twee van mijn Ten Desert Island Discs onder progrock. De ene is "Drama" van Yes, de andere "Moving Pictures".

"Moving Pictures" is de Zenyatta Mondatta van de progrock, en Rush-drummer Neil Peart is de Stewart Copeland van het genre. Een foutloze plaat is het, met de definitieve instrumental YYZ (trivia: de internationale afkorting voor de luchthaven van Toronto), met Limelight, een van meest poignante songs over beroemd zijn, met Red Barchetta, een van de meest visuele, dynamische rocksongs ooit, met Witch Hunt, de song die Sabbath nooit heeft geschreven. En met de tvdw, de openingssong van de plaat - gezegend met een geweldig middenstuk.

Ook afgelopen week beluisterd en gezien: de nieuwe Rush-plaat "Clockwork Angels" en de langspeelfilm "Beyond the lighted stage". De eerste heeft best wel zijn momenten, de tweede is een boeiende, erg volledige documentaire waarin o.a. Billy Corgan, de Foo Fighters, Rage Against The Machine bassist Tim C en Death Cab For Cutie hun liefde voor deze merkwaardige groep uiten.Tot slot: de songs van Rush durf ik wel eens op youtube opzoeken. Niet zozeer om de clips te bekijken, wel om een aantal van de talloze fanvideo's te bekijken. Rush is echt musician's music - en ook al ben ik zelf geen muzikant, toch vind ik het erg plezierig om te zien hoe bijvoorbeeld amateurdrummers hun tanden zetten in de complexe drumpartijen van Peart. Dit is een leuke variant:

http://www.youtube.com/watch?v=9uEKsYHrYlk

en de tvdw: http://www.sendspace.com/file/qoqujy

TVDW 24/06/2012 - Keane - Neon River (2012)

Inderdaad. Opnieuw Keane. De vorige tvdw is nog warm, maar uiteindelijk is het simpel: als een nummer onophoudelijk tegen je oorschelp blijft aanschurken, is een nieuwe nominatie onvermijdelijk. Zeker als je dan een muziekluwe week hebt - enkel de nieuwe Rush passeerde de revue, plus een herbeluistering van Rival Sons - dan is de keuze snel gemaakt. Het is overigens niet de eerste keer dat één album twee tvdw's oplevert. Athlete speelde het klaar met hun album "Tourist", en ook die laatste plaat van The Heavy bracht twee nominaties voort.


Neon River is wat mij betreft het hoogtepunt uit "Strangeland", die nieuwe Keane-cd. Prachtig, hoeveel melodie in de zanglijn kruipt. En ook de tekst is een mooi staaltje sfeerschepping, met tussen de lijnen door nog wat zinnigs over lotsbestemming en zelfontplooing.

TVDW 20/11/2011 - Yes - Machine Messiah (1980)

Eén maand die mij muzikaal vormde? Slechts één? Dan moet ik misschien wel voor augustus 1980 kiezen. Queen kwam met de release van "The Game" (het allereerste album dat ik van de groep kocht), de soundtracks van "Xanadu" en "One Trick Pony" verschenen die maand, Rush trok in Stony Lake Ontario voor het eerst de studio in voor de opnames van wat "Moving Pictures" zou worden, en AC/DC had net een weekje voordien "Back in Black" uitgebracht. In Engeland stonden David Bowie en Abba die maand op nummer één (met resp. Ashes to Ashes en The Winner Takes it All), in Amerika was dat Olivia Newton-John (met Magic) en Christopher Cross (met Sailing), in België ELO & Olivia (met Xanadu) en opnieuw Abba.

In dat klimaat kwam Yes met een plaat die haaks stond op alles wat in die periode in de hitparade te horen viel: "Drama". De meest vreemde eend in de bijt ook, in de discografie van Yes. Vier van de vijf leden van dat mythische album, stonden afgelopen zondag in de AB. Chris Squire, de man die samen met Jon Anderson de band stichtte, Steve Howe, Alan White en Geoff Downes. Enkel de zanger verschilde: geen Trevor Horn, ook niet het icoon van de groep, Jon Anderson, maar de onbekende Canadees Benoit David. Deze trok zich behoorlijk uit de slag. Anderson in de schaduw spelen, dat was vanzelfsprekend te hoog gegrepen, maar echt pijnlijke momenten waren er evenmin. Hoogtepunten waren een haast vlekkeloze 20+ minuten versie van Fly From Here, en de twee songs van Drama die de setlist haalde. Tempus Fugit kwam als tweede nummer van de avond nog wat aarzelend uit de startblokken, maar Machine Messiah kreeg een grootse, kamerbrede behandeling die de song alle eer aandeed. Nog leuker werd het omdat ik me die avond vergezeld zag van twee van mijn beste vrienden - twee heerschappen ook bij wie "Drama" een even mythische status heeft. Memorabel.

TVDW 29/05/2011 - Christopher Cross - November (2011)

Laat u niet misleiden door voorbije TVDW's van Machine Head, Hoodoo Gurus of Leather Nun: ik ben een zachtgekookt ei. En qua zachtgekookte muziek kan niemand tippen aan Christopher Cross, the master of mellow music. Cross is haast letterlijk synoniem met de start van de eighties: zijn titelloze debuut werd in december 1979 uitgebracht en groeide uit tot dé plaat van 1980 (en versloeg zelfs Pink Floyd's The Wall bij de Grammys). Ik heb altijd sympathie gehad voor Cross, hij moet zowat de antipode van de rockster zijn. De man is een gezellig dikkertje en op zijn platen durft hij schaamteloos en compromisloos romantisch te zijn. Plus: zijn logo is een roze flamingo.

Om die romantische kant te illustreren: op "Another Page", Cross' tweede album, staat de song Think of Laura, over een vriendin van Cross die domweg het leven liet na een verdwaalde kogel. Een tearjerker van formaat, maar het strafste? De song is - net als de volledige plaat "Another Page" - prachtig. Als iemand zich kan rechthouden op de plakkerige vloer van versuikerde liedjes, is het Cross wel. En wat klinken ze goed, die eerste twee albums. Logisch ook, de man kon steunen op drievierde van Toto, Steely Dan en de Eagles, met verder nog grote kanonnen als Art Garfunkel en Michael McDonald in steun, en met Michael Omartian als producer (de man die we ook kennen van Donna Summers "She works hard for the money").

Na die twee eerste platen volgde ik Cross niet meer. Andere mannen met hoge stemmetjes traden meer op het voorplan: Jon Anderson, Geddy Lee, Freedy Johnston. Maar nu Cross, na twaalf jaar stilzwijgen, met nieuw werk komt, flakkerde mijn interesse terug op. Het album "Doctor Faith", met een hoes waarop een doek van Magritte staat afgebeeld, stelt me niet teleur en levert met de song November tvdw nummer 333 af.

Hey, dat is the number of the beast, gedeeld door twee! Altijd geweten dat soft rock een beetje des duivels was.

TVDW 08/05/2011 - Foo Fighters - These days (2011)

Op 25 augustus 1991, zo rond de middag, had ik een afspraak met de rockgeschiedenis. Kurt Cobain stond op 50 centimeter van me. Nirvana had net Pukkelpop geopend, de editie die The Pogues en The Ramones later die dag zouden afsluiten. Ik had Een Verantwoordelijkheid: ik maakte deel uit van de security ploeg en bewaakte de sluis tussen de artiesteningang en de wei. Pasjes controleren, opdringerige fans weren - dat soort dingen. Dat ik met aandacht het concert van Nirvana had gevolgd, zou grof gelogen zijn. Het was gewoon achtergrondlawaai - de wei moest nog wakker worden en de enkelingen die voor het podium stonden, gaven Nirvana hoogstens een beleefdheidsapplaus. Logisch ook, want het mythische Nevermind zou pas een maand later uitkomen.

Maar toen, even nadat Nirvana van het podium was gestapt, kwam mijn moment. Drie langharige kerels sloften uit het artiestendorp mijn richting uit. Ze toonden me beleefd hun pasje, waarna ze de wei opstapten om zich met het plebs te mengen. De sfeer was erg ontspannen, ik had ruim de tijd om vijf minuutjes met een van hen te babbelen. Praatte ik dan met Kurt Cobain? Neen, die liet ik lopen. Praatte ik dan met Dave Grohl? Neen, die liet ik lopen. Ik had een gesprekje met Krist Novolesic, de boomlange bassist die, in tegenstelling tot de andere twee, intussen al lang terug in de obscuriteit is verzeild. Ik had een afspraak met de rockgeschiedenis. Maar ik verknoeide het.

Grunge heeft me nooit veel gezegd. Ik heb bijvoorbeeld niks van Nirvana of Soundgarden in huis - en amper twee cd's van Pearl Jam. Voor Dave Grohl heb ik dan weer wel heel wat sympathie. Foo Fighters is fantastisch voor iedereen die harde gitaarrock genegen is. Een groep zonder oogkleppen, ook: van de band zijn leuke tot fantastische covers te vinden van Wings' Band on the Run, van Rafferty's Baker Street, van Prince's Darling Nikki én van It's Late - een vrij onbekend meesterwerkje van Queen en een van Brian Mays fijnste composities. Nog twee voorbeelden? Foo Fighters Grohl hield enkele jaren terug het met Grote Namen bezaaide pure metalproject Probot boven de doopvont. En Taylor Hawkins, de charismatische drummer van Foo Fighters, hoorde ik vorige week op youtube nog de loftrompet blazen over Rush ("hard progressive rock? Rush is number one - period") en over diens drummer Neil Peart ("the hands of God").

De nieuwe plaat Wasting Light is weerom een kopstoot van een plaat, vol straffe hooks, stevige riffs, gebalde songs. Nirvana-fans zullen het album ook als een soortement reunië zien: Butch Vig zat achter de knoppen en op één song komt Krist Novolesic - ja, hij! de man van Mijn Gesprekje! - bas spelen. Als tvdw kies ik voor het haatpamflet These Days. Zo'n song die mooi aansluit bij Julian Barnes (ja, ik ben nog steeds Trioloog aan het lezen) en diens cynische oneliner: "Liefde is een systeem om ervoor te zorgen dat iemand na het neuken Schat tegen je zegt."

TVDW 27/02/2011 - REO Speedwagon - Roll with the changes (1978)

It's time to throw away the whores forever. Huh? Wàt zingen die van REO Speedwagon daar, in hun mid eighties power ballad Can't Fight This Feeling? Mijn Amerikaanse vriend Chris maakte me jaren nadien duidelijk dat het in feite om oars ging, roeispanen.

Telkens Chris er in slaagt om een weekendje in België door te brengen, is dat een alibi om een goeie streep classic rock door de boxen te draaien. Meestal belanden we bij AC/DC, Moving Pictures van Rush, wat CCR. Dit keer was REO Speedwagon aan de beurt. "Hi-Infidelity", destijds de best verkochte rockplaat van 1981, heeft bij mij dezelfde mythische status als "4" van Foreigner, het album dat hier enkele weken terug ter sprake kwam. Naast Keep on loving you telt de plaat met Take it on the Run en het met op Bo Diddley beat voortjakkerende Don't Let Him Go enkele klassiekers uit AOR Country.

Skip naar afgelopen zondag, toen Chris en ik koers zetten naar Limburg en we samen - alsof we recht uit Wayne's World kwamen gelopen - luidkeels meezongen in de auto. Met dat lied waarin roeispanen werden weggegooid dat het een lieve lust was; met de rockballad Time for Me Fly én met Roll with the changes, een grootse rocksong die naar het eind toe zelfs wat van de gloed van Bob Seger's Silver Bullet Band meekrijgt. De andere kanshebbers op een tvdw - die geweldige nieuwe singles van Foo Fighters en Das Pop, of "Older" van Band of Horses - konden meteen inpakken.