TVDW 08/10/2017 - Tom Petty & The Heartbreakers - The dark of the sun (1991)

In wat zowat de meest verrassende week uit mijn leven moet zijn geweest (die surprise party voor mijn vijftigste...) legde Tom Petty het loodje. Op amper 66-jarige leeftijd. Het deed me toch wel wat. Petty en zijn muziek zijn er altijd wel geweest voor me, ergens op de achtergrond. Een certitude waarop je steeds kon terugvallen als je zin had in wat oerdegelijke, op erg Amerikaanse leest geschoeide rock 'n roll. Ik viel dan meestal terug op "Into The Great Wide Open", de plaat die net als "Full Moon Fever" zwaar ondersteund werd door Jeff Lynne, of op "Damn the Torpedoes", het album waarop Refugee staat, de song waarmee we in Europa Petty leerden kennen (en het enige album van de man dat ik op vinyl heb). Op 13 maart 1992 (ja, ik heb het opgezocht) zag ik de man en zijn fantastische Heartbreakers in Vorst-Nationaal. Ik herinner me vooral het moment waarop hij Don't Come Around Here No More inzette; dat was pure magie.

Een half jaar terug las ik een boek over Tom Petty, daarin viel me vooral op hoezeer de man uit Florida een echte werkethiek had om het te maken, en hoe veeleisend hij was voor zichzelf en zijn band. Tekenend was dat hij zelfs Stan Lynch na achttien jàren dienst (!), ontsloeg, omdat hij niet meer voldeed. In de plaats kwam trouwens, maar nu wijken we af, Steve Ferrone, de man die zo'n memorabele funky drum fills uit zijn sticks schudde bij de Average White Band.

Ik stel nu, bij post nummer 665, vast dat Petty nooit een tvdw kon scoren. Net als, nog een vaststelling waarvan ik stond te kijken, Bryan Adams. Dit weekend draaide ik, niet geheel toevallig, "Live! Live! Live!", de live-registratie vanop Werchter waarop ook mijn gejoel en gejuich te horen is. Verdiende beslist ook een tvdw, maar ik hou het veiligheidshalve maar bij Petty. Met een van de meest troostende songs uit "Into the great..."; eentje waarop hij lijkt te mijmeren over het hiernamaals.

In the dark of the sun will you save me a place?
Give me hope, give me comfort, get me to
A better place?

I saw you sail across a river
Underneath Orion's sword
In your eyes there was a freedom
I had never known before

In the dark of the sun
We will stand together
Yeah we will stand as one in the dark of the sun

Past my days of great confusion
Past my days of wondering why
Will I sail into the heavens
Constellations in my eyes?

TVDW 25/06/2017 - Electric Light Orchestra - Wild West Hero (1977)

Ik was exact tien jaar en drie dagen oud, toen "Out of the Blue", dat dubbelalbum met de tot de verbeelding sprekende hoes van Shusei Nagaoka, uitkwam. En ik was vermoedelijk amper twaalf toen op een avond mijn twee hobby's samenkwamen in wat achteraf gezien een puur magisch moment was. Die twee hobby's waarvan sprake - degene waarvan ik toen nog niet wist dat ik de rest van mijn leven zouden kleuren - waren Action Men en muziek. En het magisch moment, dat ging als volgt: ik speelde op een avond bij een van mijn beste vrienden, Peter. Op een bepaald moment stuurde hij me de gang in, waar ik een eeuwigheid moest wachten terwijl Peter in zijn jongenskamer 'een verrassing' voorbereidde. Toen ik de verduisterde kamer binnengeleid werd, weerklonk die rollende, aanzwellende baslijn van Turn To Stone terwijl onze geliefde Action Men onder gekleurde spots en een spiegelbol als een volledige band stond opgesteld, inclusief kartonnen gitaartjes, een keyboard uit legoblokjes en een drumstel gemaakt van plastic buizen en conservenblikjes.

Ongelooflijk dat deze gebeurtenis, die destijds ongetwijfeld redelijk banaal was maar intussen mythische proporties heeft aangenomen en nog steeds op mijn netvlies is gebrand, een kleine veertig jaar later leidde tot een trip naar Londen. Om er ELO te zien, tijdens één van de vier Britse concerten (de allerlaatste?) die de groep zou geven. Over een bucket list ervaring gesproken. Ja, ook diezelfde bloedbroeder Peter was er afgelopen zaterdag bij, net als twee van mijn geliefde neven aan vaders kant. Neef Dirk was erbij, degene die me in lang vervlogen tijden voor het eerst de hoes van Out of the Blue liet zien. En neef Frank, die tijdens onze reis een zelfgemaakte mash-up mix door de boxen liet schallen. Eentje waarin Don't Bring Me Down gekruist werd met Ram Jam, Daft Punk en AC/DC - faut le faire! Zo werd de driedaagse ook een soort van familiegebeuren, een reisje waarbij we herinneringen ophaalden en ervaringen deelden. Erg mooi, zelfs bij momenten ontroerend om dat mee te maken.

En het concert zelf? Als evenement was het top natuurlijk: de imposante omkadering van Wembley, de enthousiaste menigte, het kleurrijke, spectaculaire podium - en het feit dat wij het met z'n vieren meemaakten. In de setlist ontbrak wat mij betreft Confusion, al waren Xanadu en Last Train to London dan weer aangename verrassingen. De topzware rockers (Do Ya en Ma-Ma-Ma Belle) klonken nogal drammerig, veel beter vond ik de prachtig geserveerde ballads Can't Get It Out of My Head en When I Was A Boy. Als tvdw kon ik kiezen uit een van de zes absolute uppercuts waarmee de reguliere setlist werd afgesloten. Sweet Talkin' Woman zat erin, de allereerste song van ELO die ik kende; Telephone Line was heerlijk meeslepend; Mr. Blue Sky klonk net zo overweldigend als je zou kunnen verwachten. Maar ik ga toch maar voor misschien nog de grootste verrassing uit de setlist, Wild West Hero, de albumtrack die achteraan "Out of the Blue" staat.

De setlist:

Standin' in the Rain
Evil Woman
All Over the World
Showdown
Livin' Thing
Do Ya
When I Was a Boy
Handle With Care
Last Train to London
Xanadu
Rockaria!
Can't Get It Out of My Head
10538 Overture
Prologue
Twilight
Ma-Ma-Ma Belle
Shine a Little Love
Wild West Hero
Sweet Talkin' Woman
Telephone Line
Turn to Stone
Don't Bring Me Down
Mr. Blue Sky
Encore: Roll Over Beethoven

TVDW 13/12/2015 - ELO - The sun will shine on you (2015)

Zou iemand die nu 14 is, op dezelfde manier meegesleept worden, kunnen wegdromen, zichzelf kunnen verliezen bij de laatste - ik zeg maar wat - Taylor Swift of Foo Fighters? Op het gevaar af als cynische ouwe zak te worden bestempeld: ik denk het niet, neen. Popmuziek heeft intussen veel van haar mystieke glans verloren. De manier waarop een groep als ELO destijds tot de verbeelding van een broekventje kon spreken, dat komt niet meer terug.

ELO is een van mijn ijkpunten - en in het bijzonder hun dubbelalbum Out of the Blue is voor mij zo'n Desert Island Album dat ik nooit zal verloochenen. Nu, na vele jaren stilzwijgen, brengt Jeff Lynne nog eens een album onder de naam ELO uit. Inclusief - zo slim is 'ie wel - een van zijn trademark vliegende schotels op de hoes (al werd deze niet getekend door Shusei Nagaoka). 't Is een mooi, ogenblikkelijk herkenbaar en genietbaar album, met tien songs die niet enkel naar het ELO-verleden verwijzen, maar net zozeer naar de andere artiesten waarvoor Lynne hand- en spandiensten verleend heeft. Sommige songs klinken als Petty, bij andere hoor je de echo's van Orbison of The Beatles (- niet vergeten dat Lynne zowel met Harrison, McCartney als Starr werkte en de "comeback" single Free As A Bird mee van productie voorzag). Enige minpuntje is het erg conventionele karakter. ELO durfde op de beste platen toch hier en daar wel wat buiten de lijntjes kleuren, terwijl de arrangementen hier wel erg braafjes de geijkte paden volgen. Maar hoedanook: eindejaarslijstjesplaat, hoor. Dat lijstje mag dan al flink uitgedund zijn tegenover voorgaande jaren (blame it on thrift store vinyl!), maar het komt er wel aan. Volgende week.

TVDW 22/02/2009 - Electric Light Orchestra - Fire on high (1975)

One down, six to go. Als we alle leden van de meest beroemde line-up van E.L.O. met een tvdw eren bij hun heengaan, komen er in de komende jaren nog zes bij. De eerste is naar aanleiding van het schielijke overlijden van Kelly Groucutt, bassist bij E.L.O. vanaf 1975 en dus steunpilaar op klassieke platen als Discovery, Out of the Blue en Time. Je had in die tijd blijkbaar een streepje voor als je met een rare voornaam kwam solliciteren bij Jeff Lynne (Bev, Mik, Kelly en Melvyn), maar dit terzijde.

Meest gepaste tvdw om Groucutt te eren lijkt me de geweldige instrumental "Fire on High", opener van de eerste plaat waarop de man de bas hanteerde: Face the Music. Het was ook de eerste plaat die E.L.O. opnam in de Musicland Studios van Giorgio Moroder in München, onder leiding van de studio engineer van het huis, Reinhold Mack. Diezelfde Mack zou ook het studiowerk verrichten op het merendeel van de Queen-albums tussen 1980 en 1986. Hij wordt zelfs vernoemd in de lyrics van de song Dragon Attack, maar nu wijken we wel héél erg ver af. Rewind naar dat mooie visitekaartje van Groucutt: Fire On High, een nummer met alle vintage E.L.O.-ingrediënten.

http://www.sendspace.com/file/bynjvo

Als extraatje nog een track uit de inmiddels haast onvindbare soloplaat van Groucutt uit 1982. Een album waarop heel E.L.O. minus Jeff Lynne present gaf. Vandaar de haast griezelige vergelijking met de echte E.L.O.-sound (... en vandaar ook de wat zwakkere collecties song op de plaat, vermits songleverancier Lynne ontbrak). De slotsong van de plaat is nog het best, in een complexloze Ringo Starr kinda way.

Kelly Groucutt - Sea of dreams (1982)
http://www.sendspace.com/file/k92ubx

En als bonus extraatje - tja zo kunnen we nog wel even verder gaan - een eigentijdse cover van een van mijn favoriete E.L.O.-nummers, "Here is the news". Getekend een tweetal New-Yorkse meiden met een voorliefde voor Japanse old school synthesizers en met David Lynch als fan in hun adressenboekje. Erg onderkoeld, maar wel charmant.

Au Revoir Simone - Here is the news (2009)
http://www.sendspace.com/file/667szi