TVDW 14/11/2021 - Black Pumas - Know you better (2019)

 

Eerst twee jaar geen concerten en dan plots drie (!) op één week tijd. Woensdag begon het feest met een blij weerzien met 10cc. Hoedje af voor Graham Gouldman, dik in de zeventig, die er nog steeds staat. Net als die melodieuze popsongs natuurlijk, met clevere, rare teksten en theatrale songstructuren die enkel uit Engeland konden komen. 

Vrijdag tapten we uit een ander vaatje, met de superieure jazz van Brad Mehldau. Gebracht in de essentiële, uitgepuurde trio-bezetting, waarbij de wonderlijk spelende Mehldau geflankeerd werd door een al even fabuleuze ritmesectie. Vooral drummer Larry Grenadier was met subtiele, inventieve, gevarieerde spel een lust om te zien en te horen. 

Zondag werd het concerttrio afgesloten met Black Pumas, de groep nu al goed twee jaar surft op de hype van hun naamloze debuutplaat. Black Pumas brengt licht psychedelische soul, hun losse vibe doet me soms wat denken aan Sly & The Family Stone, al zijn ze minder grillig en serveren ze hun soul nogal lichtgekruid. De tvdw komt (vanzelfsprekend) uit dat debuut en doet wat denken aan The Heavy of, qua ritme,  aan Dear God van Monsters of Folk - twee groepen die eerder al tvdw's scoorden op deze blog.

TVDW 27/03/2016 - The Feeling - Feel Something (2016)

Je ziet het wel meer: groepen die na enkele albums plots met een titelloze plaat komen, die enkel de naam van de band draagt en verder niks. Alsof het een beginselverklaring is. Schone lei. Dit zijn we écht. Misschien was het ook wel de beweegreden achter de nieuwe, vijfde plaat van deze Britse groep. Of wie weet hadden ze gewoon geen inspiratie. "The Feeling" lijkt me alleszins een pak sterker dan de tegenvallende voorganger "Boy Cried Wolf". Het is een plaat die The Feeling terug laat aansluiten met de pure, onbeschaamde pop waar ze zo goed in zijn (en die hen al drie vorige tvdw's opleverde). Tegelijk is de plaat ook net wat ruwer, soulvoller dan het vorige werk. Nu ja, ruwer: The Feeling blijft nog steeds ergens laveren tussen 10 CC en Squeeze in, hoor. Maar op het kroonstuk Feel Something gaan gitaren en vocals na een gestage opbouw toch even in overdrive. Vandaar: tvdw nummer 4, check!

TVDW 28/02/2016 - Turin Brakes - Save You (2016)

Ja, ik had ook (opnieuw) iets van 10cc kunnen kiezen. Het zijn meesters van de popsongs van Britse makelarij: liedjes die vaak lichtjes surrealistisch ingekleurd zijn en verrijkt worden met allerlei kronkels en bochtjes om het interessant te houden. Hun concert van afgelopen zondag in Het Depot bevestigde dat nog eens, maar bracht weinig bij in vergelijking met dat van een paar jaar terug in De Roma. Geen derde tvdw dus voor de groep. Met I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit speelde Graham Gouldman wel twee favorieten uit hun cataloog, jammer dat Waterfall er eens te meer niet bij was.

Turin Brakes is ook Brits, ook een persoonlijke favoriet, en hun net verschenen nieuwe plaat "Lost Property" is een erg mooi werkstuk, dat makkelijk naast het fenomenale Outbursts van 2010 kan staan. Ik zou er allerlei lovends kunnen over vertellen, maar het vliegtuig naar Edinburgh wacht. Dus maar meteen de link opsnorren naar het machtige, verheffende Save You - de blinkende parel van het album en meteen goed voor - jawel! - hun derde tvdw.

TVDW 09/09/2012 - The Producers - Garden of Flowers (alternative version) (2012)

Is een jubileum-tvdw zoals deze vierhonderste een aanleiding voor een Grote Symbolische Song? Neen, carry on zoals gewoonlijk. Al is er wel een link: deze Producers zijn samen immers goed voor toch snel een tiental van de voorbije 400 tvdw's, als songschrijver, producer en/of muzikant.

The Producers bestaan uit überproducer Trevor Horn en oorspronkelijk 10cc lid (en videoclip-pionier) Lol Creme (- "Lol Creme, is dat een pretijsje?" - P.B. uit Zaventem), aangevuld met gitarist Steve Lipson (een vast lid van het ZTT-productieteam en van Art of Noise) en Ash Soan (jarenlang drummer bij Del Amitri, nadien bekend sessiemuzikant). Na een aantal jaren voorbereiding is er nu eindelijk die eerste (enige?) plaat. Ze klinkt verbazingwekkend matuur - geen charmant hobbyclubje maar een voldragen project, met songs die vele echo's naar vorig werk bevatten maar tegelijk erg eigentijds klinken. Neem de tvdw, die klinkt als een kruising tussen Coldplay en Yes. Tussen 90125 en X&Y, zeg maar.

Vierhonderd tvdw's, wil ook zeggen dat we bezig zijn sinds 2005. Nog net niet even lang als de allereerste periode van tvdw's - in het pre-digitale tijdperk was dat nog. Die liep van 1981 tot 1988. Ik heb voor de aardigheid eens gekeken welke nominaties er toen waren, in dezelfde periode (tweede week van september). Van 81 tot 88 waren dat achtereenvolgens songs van E.L.O., Steve Winwood, Grandmaster Flash, Peter Wolf, Prefab Sprout, Talking Heads, Mick Jagger en Prince.

TVDW 26/06/2011 - The Feeling (feat. Sophie Ellis-Bextor) - Leave me out of it (2011)

Zelden zo vaak via google gepolst waar dat nieuwe materiaal bleef. The Feeling stond met hun vorige plaat bovenaan mijn eindejaarslijstje in 2008, naast TV on the Radio. Terwijl de nieuwe TV me wat tegenvalt, weet The Feeling wel te bekoren. Deze Britten trekken al drie platen lang de kaart van melodieuze meerstemmige pop in de meest pure, onbeschaamde vorm. Think, zoals ze zelf graag namedroppen, 10 cc en Supertramp, al horen we in een aantal songs van nieuwe plaat "Together we were made" ook springerige oorwormpjes zoals ook Mika ze maakt. Verder krijgen ze dit keer hulp van Roisin Murphy en Freemasons. En van Sophie Ellis-Bextor, die getrouwd is met een van de bandleden. Erg fijne plaat.

TVDW 10/10/2010 - 10 cc - Feel the benefit (1977)

Some guy on the net thinks I suck and he should know
He's got his own blog

Ouch. Voorzover ik al ten prooi zou vallen aan hoogheidswaanzin en denk dat deze blog iets zou voorstellen in het licht van de eeuwigheid en de constellatie van de sterren , dan zijn Ben Folds & Nick Hornby wel daar om me op mijn plaats te zetten. Feit is wel dat ik met deze post toch mooi aan tvdw nummer driehonderd zit. Een verwezenlijking die net lager scoort dan de overwinningen van Eddy Merckx, de prestaties van Kim Clijsters of de stunts van John Massis, ik weet het. Maar toch.

Aanvinken, dat was het woord van de week inzake muziek. In mijn hoofd zweeft een lijstje met "Artiesten die ik nog live in concert zou willen zien", en sinds deze week heb ik de hokjes naast twee namen alvast kunnen aanvinken. The Steve Miller Band is het type Amerikaanse rockinstituut dat nog maar zelden de Grote Plas oversteekt, dus vandaar een 'must see'. Een fijn concert werd het, waarbij Miller erg sterke gitaarpartijen uit de mouw schudde en de setlist leuke verrassingen als Shu Ba Da Du Ma Ma Ma en Swingtown bevatte. Al waren er ook kanttekeningen. Zo werd Macho City, mijn all time favorite nummer van Miller, niet gespeeld, en was de groepsamenstelling aan de povere kant. De meeste baspartijen werden op keyboard gespeeld, de slaggitarist viel slechts bij enkele nummertjes in als bassist. En backing vocalist Sonny Charles hebben Zinnerboy Bart en ik een tijdje staan uitlachen. Met zijn ingestudeerde danspasjes en tandpasta smile leek wel weggelopen uit een derderangsbar in Las Vegas; Nicole & Hugo in het zwart. Nu, Sonny heeft wel de laatste lach, hoor: op zijn cv staat toch maar mooi een samenwerking met Phil Spector. Vandaar krijgt de man toch een bonus track bij deze tvdw (zie in comments).

Een tvdw die gaat naar de aangevinkte groep nummer twee, 10 cc. Mijn liefde voor de groep is grotendeels terug te brengen tot de geweldige live-dubbelaar Live and let live: avontuurlijke poprock met een hoge dosis eigenzinnigheid. Een echte revelatie voor mij was alvast de locatie, De Roma. Afgebladerde grandeur maar met honderd keer meer sfeer dan de betonnen tweelingsbunker Lotto Arena/Sportpaleis. Bij 10cc zitten tegenwoordig nog drie oudgedienden (songschrijver Graham Gouldman, gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess). Aangevuld met twee uitstekende multi-instrumentalisten zorgde de groep voor a highly enjoyable evening, met songs die live nog bijzonder indrukwekkend klonken. Tijdens I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit goed voor twee keer kippenvel... en dus goed voor een tvdw.

Nog een alinea Virtueel Dagboek, maar dan uit huiselijke kring? Deze week hebben zoon en ik ons geamuseerd met het maken van een cd-compilatie. Zoon moest nl. eergisteren naar het verjaardagsfeestje van zijn chérie Nora en wou haar verrassen met een verzameling van zijn favoriete liedjes. Een wel erg ràre verzameling - en eentje waarin de sporen van de muzikale opvoeding van het kereltje nog vers zijn - maar kom. Queen, The Jacksons, Mika, Peter Wolf, Journey, Sky, Milow, Clouseau, Tom Dice, B.E.P., Abba, Marco Borsato, Semisonic, Anouk, Squeeze, Kula Shaker én Polle Eduard moesten er volgens hem op. "Mijn 20 liefelingsliedjes voor mijn liefelingsmeisje" schreef hij op het zelfgemaakte hoesje. Hopelijk heeft het meisje een brede smaak.

TVDW 21/09/2008 - 10 cc - Ships Don't Disappear in the Night (do they?) (live - 1977)

"... But tonight, something very very special. A live recording."
(gejoel van het publiek)
"So we want you all to really let your hair down and enjoy yourself and welcome your own, very own ... (naam van de groep)"

Gek, maar als ik naar een concert ga, hoop ik altijd dat de master of ceremony dit komt aankondigen, net voor het doek opgaat. Mijn eigen weinig toonvaste stem, niet zomaar op een bootleg maar op een officieel uitgebrachte album, dat lijkt me wel wat. 't Is me maar twee keer gelukt trouwens: mijn gejoel werd gecapteerd op het live-album dat Bryan Adams in de gietende regen opnam in Werchter, en op de bonus-cd Live at the AB die bij My Midnight van Steve Wynn zat.

(Wat jammer trouwens dat die traditie van de aankondiging verloren is gegaan; nu staat de PA te blèren tot net voor het concert, dan gaan de zaallichten uit en slungelen de muzikanten op het podium and that's it. Van een mooi doek in rood velours is ook al geen sprake meer).

Bon, zullen we even hebben over live-albums? Het moet blijkbaar wel: dat album van Bryan Adams kocht ik vorige week voor een prikje in een tweedehandswinkel, en deze week kon ik na jarenlang zoeken een van mijn all time favorite live-albums, dat van 10'cc, oppikken. Iemand daarboven zegt: "Gij Zult een live-track tot tvdw uitroepen."

Een live registratie, 't is een moeilijk gegeven. Weinige platen zijn echt memorabel, de meeste zijn slechts bedoeld om extra centen uit de zakken van de fans te slaan. Een live-album werkt ook pas echt goed bij rockoptredens, vind ik. Daft Punk live? Sorry, maar wat moet ik met een live-album van hen, wat staat er op wat ik al niet op de studio-cd terugvindt? En ook funkartiesten met een live-album, dat werkt niet steeds (Gratitude van EW&F is an exception that comes to mind). Even een shortlist van erg knappe platen die de zinderende live experience wél met succes overbrengen op vinyl/cd ? Favorieten die meteen bij me opkomen:

Queen - Live Killers
AC/DC - If you want blood...
Big Country - Live... without a safety net
U2 - Red Rocks Under a Blood Red Sky
J. Geils Band - Blow your face out
Steve Miller Band - Live!
Bob Seger & the Silver Bullet Band - Nine Tonight
Kiss - Alive II

En ook Live and let live, de 10'cc dubbelaar die start met de aankondiging van hierboven (en waaruit de tvdw komt), hoort in dat lijstje. Alles is erop te vinden: de pure popsongs en hitsingles, genre Wall Street Shuffle. De quirky, clevere, humoristische rocksongs (met dito teksten), genre Honeymoon With B Troop. De schaamteloos romantische ballades (het machtige Waterfall en het onvermijdelijke, volledig uit witte watjes opgetrokken I'm not in love). De epische, avontuurlijke, vijf-songs-in-één grandeur (I'm Mandy Fly Me of Feel the Benefit).

In de 80 minuten van deze dubbelaar is er geen moment tijd voor verveling. En er wordt prachtig gemusiceerd: meervoudige stemmen, dubbele gitaren, twee percussionisten/drummers (waaronder Paul Burgess, hier enkele weken terug nog te gast bij The Colourfield).
Het origineel van de tvdw komt uit het debuutalbum van 10'cc (uit 1971), waar het nummertje amper 3 minuten duurde. Hier is de 'XL-versie' uit 1977, die ruim dubbel zo lang duurt.

http://www.sendspace.com/file/f1p5op

Als toemaatje even stilstaan bij het heengaan van alweer een groot muzikaal genie. Neen, ik heb het niet over Rick Wright, toetsenist bij Pink Floyd. Best een aardig groepje en een toffe pee, daar niet van, maar in dezelfde week ontviel ook Norman Whitfield ons. Whitfield, daar kan ik toch meer fijne muzikale momenten bij voorstellen dan bij Wright. Zijn werk bij the Temptations en Marvin Gaye natuurlijk in de eerste plaats. Whitfield wordt vaak geroemd als producer, met zijn breedvoerige, epische studiocollages was hij de Phil Spector van de soul. Maar ook als songschrijver kende hij zijn vak. Deze man schreef bv. mee aan hou-je-vast Ain't Too Proud Too Beg EN aan I heard it through the grapevine EN aan Cloud Nine EN aan War EN aan Just My Imagination EN aan Papa was a rollin' stone EN aan Car Wash. (uitgeteld op het canvas).

Als eerbetoon: mijn persoonlijke favoriet. Uit 1981, van Rose Royce, en met een van oor tot oor glimlachende Whitfield achter de knoppen. Geniet van elke minuut van deze 12 minuten extravaganza. Awesome.

http://www.sendspace.com/file/ci1lse

TVDW 20/04/2008 - The Feeling - Turn it up (2008)

Hun debuut viel twee jaar terug maar net uit de Best Of eindejaarslijst, en de opvolger Join With Us vraagt al weken lang regelmatig een beurt op de iPod. De tvdw voor The Feeling was dus slechts een kwestie van tijd. The Feeling grijpt terug naar (en vindt aansluiting bij) het mid-seventies popgevoel zoals dat destijds ook op platen van 10CC, Supertramp en ELO opdook. Het verontschuldigend toontje dat vaak opduikt bij recensies van The Feeling (genre: "eigenlijk mogen we dit niet goed vinden, maar..."), stoort me mateloos. The Feeling grossiert in glorieuze, rijk georchestreerde, schaamteloze feel good pop, punt. De uitdrukking guilty pleasure is hier dus helemaal misplaatst. Haal de tvdw binnen, turn it up en je weet meteen wat ik bedoel. En geef ook het full-album een kans, heerlijke plaat.

www.megaupload.com/nl/?d=X719XAEO

Als bonus en tribute ook even stilstaan bij het heengaan van toetsenist Danny Federici, de in de schaduw werkende trouwe bondgenoot van Springsteen. Ik zag 'm ooit aan het werk samen met de E Street Band in Flanders Expo. Great great stuff. Als eerbetoon: "Simon", sinds jaar en dag een persoonlijke favoriet uit Joan Armatradings album Me Myself I (1980). Federici laat zijn orgeltje lekker schuren tegen een lichtvoetige reggaebeat, terwijl Joan weer zo'n heerlijk aquarelletje van een songtekst schetst. Hats off to Federici...

http://www.sendspace.com/file/onyi6u