TVDW 25/06/2018 - Bryan Adams - This Time (1983)

Bijna dag op dag 30 jaar geleden, begin juli 1988, zag ik in de gietende regen Bryan Adams optreden in Werchter. Hij werd die dag trouwens voorafgegaan door INXS - zo zag ik twee groepen op het hoogtepunt van hun kunnen. En ook Carmel stond dat jaar op de affiche, een artieste waarvoor ik net enkele dagen geleden nog kaarten kocht. In november komt ze naar Sint-Niklaas, nooit gedacht dat ik haar ooit nog eens live zou kunnen zien.

Maar terug naar dat concert van Bryan Adams, dat later uitgebracht zou worden op cd als "Live!Live!Live!". De regen, in combinatie met de rechttoe rechtaan songs, en de klasbakken (Micky Curry - zie ook Hall&Oates - op drums, de geweldige Keith Scott op gitaar en Tony Mandell, tijd lang het onzichtbare vijfde groepslid van Queen, op keyboards): het zorgde voor een memorabele avond.

Zaterdag trok ik naar Brussel, voor mijn eerste concert in Paleis 12 op de Heizel. Zonder veel verwachtingen, want ik vreesde dat Bryan Adams de klemtoon zou leggen op recent werk en ballads. Maar de man kwam nog steeds erg competent voor de dag. Bryan Adams komt uit de school waar ook Springsteen en Mellencamp afstudeerden, al is hij heel wat minder bevlogen als tekstschrijver. Maar als no-nonsense working man entertainer heeft hij van weinigen lessen te leren.

De tvdw vond ik zaterdag een aardige verrassing, een wat vergeten nummertje uit Adams' derde plaat "Cuts Like A Knife", dat na al die jaren nog steeds met veel speelplezier werd gebracht. Er zaten slechts een paar rotte plekken in de set: de vreselijk geforceerde songs 18 Till I Die en The only thing that looks good on me, en de sof Have you ever loved a woman. Leuker was dan de akoestische versie van I'm Ready, Brand new day (uit de "Spirit" OST) en in de bissen het solo gebrachte When The Night Comes (geschreven voor Joe Cocker) en de cover van Whiskey In the Jar.

TVDW 08/10/2017 - Tom Petty & The Heartbreakers - The dark of the sun (1991)

In wat zowat de meest verrassende week uit mijn leven moet zijn geweest (die surprise party voor mijn vijftigste...) legde Tom Petty het loodje. Op amper 66-jarige leeftijd. Het deed me toch wel wat. Petty en zijn muziek zijn er altijd wel geweest voor me, ergens op de achtergrond. Een certitude waarop je steeds kon terugvallen als je zin had in wat oerdegelijke, op erg Amerikaanse leest geschoeide rock 'n roll. Ik viel dan meestal terug op "Into The Great Wide Open", de plaat die net als "Full Moon Fever" zwaar ondersteund werd door Jeff Lynne, of op "Damn the Torpedoes", het album waarop Refugee staat, de song waarmee we in Europa Petty leerden kennen (en het enige album van de man dat ik op vinyl heb). Op 13 maart 1992 (ja, ik heb het opgezocht) zag ik de man en zijn fantastische Heartbreakers in Vorst-Nationaal. Ik herinner me vooral het moment waarop hij Don't Come Around Here No More inzette; dat was pure magie.

Een half jaar terug las ik een boek over Tom Petty, daarin viel me vooral op hoezeer de man uit Florida een echte werkethiek had om het te maken, en hoe veeleisend hij was voor zichzelf en zijn band. Tekenend was dat hij zelfs Stan Lynch na achttien jàren dienst (!), ontsloeg, omdat hij niet meer voldeed. In de plaats kwam trouwens, maar nu wijken we af, Steve Ferrone, de man die zo'n memorabele funky drum fills uit zijn sticks schudde bij de Average White Band.

Ik stel nu, bij post nummer 665, vast dat Petty nooit een tvdw kon scoren. Net als, nog een vaststelling waarvan ik stond te kijken, Bryan Adams. Dit weekend draaide ik, niet geheel toevallig, "Live! Live! Live!", de live-registratie vanop Werchter waarop ook mijn gejoel en gejuich te horen is. Verdiende beslist ook een tvdw, maar ik hou het veiligheidshalve maar bij Petty. Met een van de meest troostende songs uit "Into the great..."; eentje waarop hij lijkt te mijmeren over het hiernamaals.

In the dark of the sun will you save me a place?
Give me hope, give me comfort, get me to
A better place?

I saw you sail across a river
Underneath Orion's sword
In your eyes there was a freedom
I had never known before

In the dark of the sun
We will stand together
Yeah we will stand as one in the dark of the sun

Past my days of great confusion
Past my days of wondering why
Will I sail into the heavens
Constellations in my eyes?

TVDW 05/03/2017 - Ryan Adams - Prisoner (2017)

Ja, ik weet het. Dus toch maar Ryan Adams. Origineel ben ik er niet mee, want "Prisoner" is de laatste weken alomtegenwoordig en Ryan heeft al wel wat tvdw's achter zijn naam staan. Ik had ook een tvdw kunnen plukken uit de recente vinylvondsten die afgelopen week op de draaitafel belandden. De eerste plaat van The Emotions die een productie meekreeg van EW&F's Maurice White bijvoorbeeld - héérlijk. Of nog maar eens een lekkere Bob James plaat ("BJ4") die ik enkele dagen geleden kocht. Of "Stage", de dubbele live van Bowie, die ik zelfs op geel vinyl vond. Of "Trans", die rare maar wat mij betreft erg leuke Neil Young-plaat, waarop hij duchtig experimenteert met synths en vocoders.

Maar "Prisoner" is de meest logische keuze, want die plaat eist al drie weken lang de aandacht op, in mijn iPhone. Of hij zo sterk is als "1989" - geen plaat die ik de laatste twee jaar meer draaide - weet ik nog niet. Maar hij is sterk, ja. Het best vind ik nog het titelnummer, waarin Adams die weemoed weet te leggen waarin hij zo goed is. Toch een opmerking: de tweestrijd Ryan versus Bryan mag intussen begraven worden. Luister naar dat power chord, dat orgel en dat no-nonsense meebrulbaar refrein van de single Do You Still Love Me. Zo gék veel verwijderd van de pre-"Reckless" Bryan Adams is dat niet, toch? Het nummer klinkt zelfs behoorlijk eighties - en Ryan is de eerste om dat toe te geven. Op Instagram bejubelde hij een paar weken voor de release van "Prisoner" nog hoezeer zijn nieuwe effectpedalen voor die typische eighties-sound waar hij blijkbaar naar op zoek was, zorgden.

TVDW 21/09/2008 - 10 cc - Ships Don't Disappear in the Night (do they?) (live - 1977)

"... But tonight, something very very special. A live recording."
(gejoel van het publiek)
"So we want you all to really let your hair down and enjoy yourself and welcome your own, very own ... (naam van de groep)"

Gek, maar als ik naar een concert ga, hoop ik altijd dat de master of ceremony dit komt aankondigen, net voor het doek opgaat. Mijn eigen weinig toonvaste stem, niet zomaar op een bootleg maar op een officieel uitgebrachte album, dat lijkt me wel wat. 't Is me maar twee keer gelukt trouwens: mijn gejoel werd gecapteerd op het live-album dat Bryan Adams in de gietende regen opnam in Werchter, en op de bonus-cd Live at the AB die bij My Midnight van Steve Wynn zat.

(Wat jammer trouwens dat die traditie van de aankondiging verloren is gegaan; nu staat de PA te blèren tot net voor het concert, dan gaan de zaallichten uit en slungelen de muzikanten op het podium and that's it. Van een mooi doek in rood velours is ook al geen sprake meer).

Bon, zullen we even hebben over live-albums? Het moet blijkbaar wel: dat album van Bryan Adams kocht ik vorige week voor een prikje in een tweedehandswinkel, en deze week kon ik na jarenlang zoeken een van mijn all time favorite live-albums, dat van 10'cc, oppikken. Iemand daarboven zegt: "Gij Zult een live-track tot tvdw uitroepen."

Een live registratie, 't is een moeilijk gegeven. Weinige platen zijn echt memorabel, de meeste zijn slechts bedoeld om extra centen uit de zakken van de fans te slaan. Een live-album werkt ook pas echt goed bij rockoptredens, vind ik. Daft Punk live? Sorry, maar wat moet ik met een live-album van hen, wat staat er op wat ik al niet op de studio-cd terugvindt? En ook funkartiesten met een live-album, dat werkt niet steeds (Gratitude van EW&F is an exception that comes to mind). Even een shortlist van erg knappe platen die de zinderende live experience wél met succes overbrengen op vinyl/cd ? Favorieten die meteen bij me opkomen:

Queen - Live Killers
AC/DC - If you want blood...
Big Country - Live... without a safety net
U2 - Red Rocks Under a Blood Red Sky
J. Geils Band - Blow your face out
Steve Miller Band - Live!
Bob Seger & the Silver Bullet Band - Nine Tonight
Kiss - Alive II

En ook Live and let live, de 10'cc dubbelaar die start met de aankondiging van hierboven (en waaruit de tvdw komt), hoort in dat lijstje. Alles is erop te vinden: de pure popsongs en hitsingles, genre Wall Street Shuffle. De quirky, clevere, humoristische rocksongs (met dito teksten), genre Honeymoon With B Troop. De schaamteloos romantische ballades (het machtige Waterfall en het onvermijdelijke, volledig uit witte watjes opgetrokken I'm not in love). De epische, avontuurlijke, vijf-songs-in-één grandeur (I'm Mandy Fly Me of Feel the Benefit).

In de 80 minuten van deze dubbelaar is er geen moment tijd voor verveling. En er wordt prachtig gemusiceerd: meervoudige stemmen, dubbele gitaren, twee percussionisten/drummers (waaronder Paul Burgess, hier enkele weken terug nog te gast bij The Colourfield).
Het origineel van de tvdw komt uit het debuutalbum van 10'cc (uit 1971), waar het nummertje amper 3 minuten duurde. Hier is de 'XL-versie' uit 1977, die ruim dubbel zo lang duurt.

http://www.sendspace.com/file/f1p5op

Als toemaatje even stilstaan bij het heengaan van alweer een groot muzikaal genie. Neen, ik heb het niet over Rick Wright, toetsenist bij Pink Floyd. Best een aardig groepje en een toffe pee, daar niet van, maar in dezelfde week ontviel ook Norman Whitfield ons. Whitfield, daar kan ik toch meer fijne muzikale momenten bij voorstellen dan bij Wright. Zijn werk bij the Temptations en Marvin Gaye natuurlijk in de eerste plaats. Whitfield wordt vaak geroemd als producer, met zijn breedvoerige, epische studiocollages was hij de Phil Spector van de soul. Maar ook als songschrijver kende hij zijn vak. Deze man schreef bv. mee aan hou-je-vast Ain't Too Proud Too Beg EN aan I heard it through the grapevine EN aan Cloud Nine EN aan War EN aan Just My Imagination EN aan Papa was a rollin' stone EN aan Car Wash. (uitgeteld op het canvas).

Als eerbetoon: mijn persoonlijke favoriet. Uit 1981, van Rose Royce, en met een van oor tot oor glimlachende Whitfield achter de knoppen. Geniet van elke minuut van deze 12 minuten extravaganza. Awesome.

http://www.sendspace.com/file/ci1lse

TVDW 27/07/2008 - Martina Topley Bird - Something to say (2008)

Fijn weekje vakantie achter de rug, met een mosselfeest, wat bbq, een tuinfeest en een trip richting Gentse Feesten. Een jaarlijkse organisatie van Jo & Veerle, dat bezoek aan de Gentse Feesten, maar dit jaar viel het als bij wonder samen met het optreden van No Exit, de coverband waarin my man Orf ook speelt. Het werd een memorabel avondje uit, waarbij we volop konden genieten van het concert dat pakweg van 00u30 tot 03u00 duurde (!), met sterke versies van Bryan Adams (Cuts like a knife!), Billy Idol, Golden Earring etcetera. En wat klonk die door Orf gestutte ritmesectie lekker tight...
Maar de tvdw, die moest nu toch wel echt naar Martina Topley Bird gaan; de jongedame zit ocharme al wekenlang gebeiteld in de iPod. Beetje een naam van een oude Engelse wagen, niet? "James Bond liet de Topley Bird in de garage en koos voor de Aston Martin."
Maar deze Martina heeft een wat minder onschuldige achtergrond. Tricky liet haar als amper vijftienjarige opdraven op zijn debuut in 1995 en beschreef meteen hun relatie: "I fuck you in the ass, just for a laugh / With the quick speed, I’ll make your nose bleed / I ride the pre-menstrual cycle". 't Is ook een manier om binnen te glijden in de annalen van de popgeschiedenis, natuurlijk.
Op The Blue God, haar tweede soloplaat, speelt Topley Bird als een volleerde Lolita, met de grens tussen vermoorde onschuldig en een meer perverse onderlaag. Nu eens doet haar stem denken aan die van Nina Persson van the Cardigans, dan weer aan wat Julee Cruise & Angelo Badalamenti bij David Lynch deden. En de lekkere, aan old school soul schatplichtige beats zijn van de hand überproducer Danger Mouse. "Hooky, hypnotic, atmospheric pop music", zo horen we het Martina zelf omschrijven in een video op haar website.

http://www.sendspace.com/file/jtz61z

en zoals beloofd die Black Kids tvdw van vorige week, alhier:

http://www.sendspace.com/file/bc6zfr

TVDW 10/02/2008 - Defunkt - Make them dance (1980)

Niets op aan te merken, op dat weekje Djerba. Twintig graden, stoeien met vrouw en kinderen, no stress, niets verkeerds. Of toch, dat ene cassetje dat in constante loop stond te blèren aan het zwembad. Bryan Adams, Eros Ramazotti en Enrique Iglesias - tot je zelfs de volgorde van de songs van buiten kende. Gelukkig was er de ipod, die in shufflemode overuren draaide. Kiss en Bob Seger zij aan zij met de triphop van Belleruche, de electro van I Am X en wat acid jazz van het Talkin' Loud label, om er maar enkele te noemen. Tvdw uitpikken is willekeur, al herinner ik me dat vooral Make Them Dance een onwaarschijnlijke sterke indruk maakte - 100% nerveuze, withete funk - de geconcentreerde sound van NYC. Daar aan dat zwembad, met een liqueur de figue in mijn glas.

http://www.sendspace.com/file/txk6yq