TVDW 01/06/2025 - Thin Lizzy - Dancing In The Moonlight (1977)

TVDW 1064. Bij zijn bezoek had mijn Amerikaanse vriend ook wat vinyl-cadeautjes bij. Ik had me een hele tijd geleden ooit laten ontvallen dat Thin Lizzy nog een van de grote blank spots in mijn collectie was. En kijk wat hij voor mij in zijn valies had? 

De tvdw - het meest popgevoelige nummer dat de groep ooit uitbracht - komt uit "Bad Reputation", een van die legendarische seventies-albums, in een productie van Tony Visconti. Het is een plaat die tegelijk melodieus, ruw en romantisch is. Typisch Thin Lizzy.

TVDW 23/02/2014 - Tygers of Pan Tang - Slave to Freedom (1980)

Dat haast kinderlijke gevoel van puur enthousiasme als je in een platenzaak, tweedehandswinkel, kringloopcenter... plots op een plaat stoot die je nooit meer dacht te vinden - ken je dat? Ik maakte het vorige week nog eens mee, toen ik op deze verzamelaar "Double Hard" stootte - een stukje vinyl waar ik inderdaad al jaren naar zocht.

Ik kocht 'm destijds als beginnend tiener, de plaat betekende mijn startpunt in het 'hardere werk'. Het was in 1981, dus niet toevallig dat op deze verzamelaar klassieke hardrock van Gillan en Black Sabbath (en zelfs Foghat) zij aan zij stond met de toen pas opkomende NWOBHM, met bands als Tygers of Pan Tang en Krokus. Enkele jaren later moet ik 'm geruild hebben, vermoed ik - hij zit alleszins niet meer in mijn verzameling.

Een grote a-ha erlebnis dus, om dit na al die jaren nog eens op een draaitafel te leggen. En me te vergapen, net zoals ik dat als dertienjarige deed, aan de hoes. Muzikaal vond ik de track van de Tygers of Pan Tang (uit hun debuut "Wild Cat") nog wel wat hebben. Typisch twin guitar werk, tempowisselingen... het is de formule die Iron Maiden in dezelfde jaren zou perfectioneren. De Tygers was geen lang leven beschoren - op hun tweede plaat zou gitarist John Sykes bij de groep komen, de man die nadien bij Whitesnake en Thin Lizzy het mooie weer zou maken. En - voor wie het wil weten - die groepsnaam? Die komt uit een boek van Brits sci-fi auteur Michael Moorcock, de man die ook Hawkwind en Blue Oyster Cult zou inspireren tot songs en samenwerkingen.

TVDW 05/02/2012 - Thin Lizzy - Suicide (1975)

Een potsierlijke titel, een schreeuwlelijke hoes: meer was er blijkbaar niet nodig om me als klein jongetje te overtuigen. Ik herinner me dat ik, ahum, "Super Groups' Meeting" (tjonge tjonge...) in de afprijsbakken van de lokale supermarkt kocht - ja dat kon toen nog. Wat me aanspoorde om de plaat te kopen, zal ik wel nooit weten. Van elke groep waren er twee songs op terug te vinden, ik meen dat Follow You Follow Me van Genesis er bij was, Rockin' All Over The World van Quo en Never Say Die van Sabbath. Wat er opstond van Nazareth, zou ik begot niet meer weten. Ik heb er even naar gezocht op internet, maar vond niet meteen een tracklisting. Gek, hoe selectief het geheugen soms werkt. En van Thin Lizzy stond er alleszins Suicide op, mijn eerste kennismaking met de band.

Afgelopen zondag vergezelde ik Zinnerboy Bart naar Trix, waar de opnieuw samengebrachte groep optrad. Natuurlijk zonder Lynott en Moore, die werden vervangen door heerschappijen die alle clichés van de hardrock met trots veruitwendigden (tattoos, leren broeken, zware laarzen, wijdbeense gitaarposes, you name it)... maar die gelukkig ook prima muzikanten waren. Suicide was samen met Emerald vermoedelijk het hoogtepunt van de avond voor mij, al bleek het van het begin tot eind een uitgebalanceerde en knap opgebouwde set.

Heerlijk toch, dat trademark twin guitar geluid waarop Iron Maiden zich later zo sterk zou op baseren. En ook heerlijk om nog eens ondergedompeld te worden in stevige vuisten-in-de-lucht hardrock. De opdruk van de t-shirts van de overjaarse rockers in het publiek, loog er niet om: Rainbow en Whitesnake, ze mochten nog eens uit de kast. Een nostalgische trip waar de dEUS-generatie ongetwijfeld de neus voor ophaalt, but fuck 'em. Ik lees op een website dat de groep er intussen aan denkt om met nieuw materiaal uit te komen. Geen idee of dat zo'n goed idee zou zijn. Maar als de plaat er komt, is de kans toch groot dat ik ze wel eens wil beluisteren.

TVDW 04/09/2011 - The Seahorses - Love is the law (1997)

Ik dacht even dat ik droomde. Wat stond er op die onderste rij? D F P? Of F P E? Met de beste wil van de wereld kon ik het niet ontcijferen. Lijntje hoger, dan? Idem. Pas bij de derde rij wist ik de, nu iets grotere, letters te lezen. Overkwam dit mij wel echt? Ik, sinds jaar en dag een Arendsoog? Ja dus, zo knikte de arbeidsarts voorzichtig. Bij het naar huis rijden zong Tom Petty "the good old days / may not return". Wrijf het er maar in, Tom.

Over naar belangrijkere dingen dan maar? Vorige week kreeg het al te weinig bejubelde ambacht van de songschrijver wat aandacht, deze week dat van de producer. Focus op Tony Visconti, de Italo-Amerikaan met het indrukwekkende cv. Dit is de man achter Heroes van Bowie en Golden Brown van The Stranglers. De man die naast Bowie's Berlijn-trilogie in de jaren zeventig ook T-Rex, Iggy Pop, The Sparks, Wings én Thin Lizzy van een meesterlijke sound voorzag. En die de moderne tijd binnensloop met werk voor o.a. Morrissey, Prefab Sprout, Les Rita Mitsouko en Mercury Rev. Een summier maar boeiend carrièreoverzicht biedt de cd "The Record Producers: Tony Visconti". Hierop ook de tvdw, een stevige track van het post-Stone Roses groepje The Seahorses. Je hoort er echo's in van Paul Weller, Oasis, Kula Shaker en, helemaal aan het eind zelfs Queen.

TVDW 31/05/2009 - Simple Minds - Moscow Underground (2009)

Wat doe je als een van je favoriete artiesten na 17 jaar (!) stilzwijgen eindelijk nog eens nieuwe songs op De Wereld loslaat? Dan luister je, met gloeiende oortjes. Astronauts & Heretics was het laatste album van Thomas Dolby. In 1992 was dat, met Close but no Cigar (feat. Eddie Van Halen) als halve hitsingle. Daarna: het grote niets. Dolby bleef bezig en startte in Silicon Valley het softwarebedrijf Beatnik. Het is aan hem te danken (zeg maar te wijten) dat we nu opgescheept zitten met die vreselijke polyfone ringtones. Hij startte ook een uitstekende blog, waarop hij ons een kijkje bood op zijn muzikale carrière, zijn gezin, zijn leven. Onlangs stond op zijn twitter (ja, dat doet hij ook) te lezen dat hij z'n dochter naar een concert van Patrick Wolf moest brengen!

Op de blog kon je de laatste jaren stap voor stap de terugkeer van Dolby de muzikant/songschrijver volgen. Hij schreef over de (inmiddels afgelopen) Sole Inhabitant Tour, een one-man-band terugkeer naar het podium. Hij schreef over de drie cd's die EMI wilde uitbrengen. De eerste zag twee weken terug het levenslicht: Singular is een cd/dvd met alle hits, wat rarities en videoclips uit Dolby's carrière. Ik koester me geen illusies: wat voor mij een van de hoogtepunten van het muzikale jaar is, stelt In The Real World niks voor. Dolby is intussen (op zijn best genomen) een cultfiguur, meer niet. EMI verdeelt het album niet in België (in de mail die ik van EMI's promokerel David kreeg, staat letterlijk "Dolby breng ik niet uit in België, verkoopt echt niet"). Ik kocht mijn kopij online, hij valt hopelijk deze week in de bus. Binnen enkele weken/maanden is er de re-issue van Dolby's twee eerste platen, remastered, voorzien van bonus tracks en heruitgebracht onder de supervisie van De Meester zelf.

Op de blog houdt Dolby ons ook op de hoogte van niéuw werk. Afgelopen week presenteerde hij zelfs een sneak preview. Voor het hippe blad Wired mocht hij een podcast samenstellen, en naast Bowie, Athlete en Iggy Pop gooide hij ook drie gloednieuwe songs in de mix. Drie nummers die we in hun nog experimentele fase mochten horen. Full-cd "A map of the floating city", waarop o.a. Eddi Reader en Mark Knopfler meespelen, zou als alles goed zit nog voor het jaareinde verschijnen.

Wacht even, al dat gelul over Dolby en bovenaan deze 'post' staan de Simple Minds te blinken? Drie redenen hiervoor. De nieuwe Dolby-tracks kon ik, als technische nietsnut, moeilijk uit die lange podcast lospeuteren. Plus: het waren slechts works in progress, dus wat oneerlijk om deze songs als 'volwaardig' te beschouwen. Ten derde: ik moet toegeven dat ik naast Dolby ook met veel plezier de terugkeer van Simple Minds heb beluisterd. Eigenlijk is het manifest oneerlijk dat de groep 228 posts op deze blog moest wachten, alvorens een eerste tvdw te scoren. Het voelt haast aan als ontrouw, want Simple Minds was natuurlijk ook bij mij een van mijn eerste muzikale liefdes. De groep tekende sowieso voor mijn eerste live-concert. December 1985 in Vorst, Once Upon A Time Tour, met The Waterboys in het voorprogramma. Dingen die je bijblijven. Mijn favoriete songs van de groep, zovele jaren later? Top of mind zou ik zeggen: Hunter & the Hunted, See the lights, Love Song, The Changeling en Glittering Prize.

Graffiti Soul is het vijftiende album van Kerr & Burchill. Bij de platenfirma's moeten ze inmiddels kramp hebben om steeds weer in begeleidende bio's te schrijven dat de nieuwe plaat "a return to form" is en meer van die promo-blabla. Dit keer is er echter reden tot voorzichtig optimisme: de nieuwe cd bevat opvallend weinig rotte plekken en heel wat songs die erg behoorlijk zijn. De tvdw, openingstrack van de plaat, is een goed voorbeeld. Over de limited edition bonus-cd zullen de meningen verdeeld zijn. Het is een rare verzameling covers. Thin Lizzy, Beach Boys en Nick Lowe krijgen een redelijk pijnlijke beurt; de versies van songs van Magazine en The Call zijn heel wat beter.

http://www.sendspace.com/file/kostbc

TVDW 19/04/2009 - Depeche Mode - Jezebel (2009)

Mmm, moeilijke keuze deze week. Aanbod was nochtans ruim genoeg. Er was die plezierige ontdekking genaamd Jaydiohead - een mashup van de superbe rijmelarij van Jay Z met muziek van Radiohead, erg straf gedaan. Er was die bootleg van een Thin Lizzy concert, in Boston in 1978; lekker cocky en onstuimig. Er was die erg boeiende reportage op Canvas, met focus op Frank Zappa. Er was dat album van Kings of Leon van vorig jaar, dat ik nog eens een beurt gaf - staan toch vele potige songs op. Er was een verzameling prettig gestoorde liedjes van Nederlandse makelij, homemade by the Dday. Er was de dubbelaar van Steve Wynn & the Dragon Bridge Orchestra - Live in Brussel. Zijn laatste plaat kon me niet overtuigen, na het concert bleef ik ook met mixed feelings achter maar kijk: de live-registratie (met mijn gejoel ergens in de mix) weet dan weer wel 200% te overtuigen. Raar.
Over concerten: er was het concert zaterdagavond in Puurs waarbij Paul Michiels optrad met de Koninklijke Harmonie Concordiavrienden uit Kalfort, en waar o.a. mijn oudste dochter in het kinderkoor stukjes Eloise, Rue des Bouchers en zelfs Demaciado Corazon mocht zingen. Vooral Michiels' versies van Changes en van Forever Young waren erg mooi. Het eerste is altijd al een van mijn favorites van Soulsister geweest en neen, het tweede betrof niet de song van Dylan, wel die van Alphaville. Bob wacht trouwens woensdag in Vorst.
En dan was er nog die nieuwe Depeche Mode. Ik heb altijd al een haatliefde verhouding gehad met de groep. Als tiener was er geen band die ik meer haatte, maar dankzij single Dream On, het album Exciter, een geweldige concert-dvd en een fabuleuse doortocht in het Sportpaleis ging ik overstag. Wat me wel stoort, is de overdreven credibiliteit die de groep tegenwoordig geniet. Consequent je ding blijven doen is één manier om uiteindelijk lof te oogsten, maar die 10' dat Dave Gahan klinisch dood was na een OD geeft de man blijkbaar een aura van gevaarlijke rockgod. Slaat nergens op, the man wouldn't bust a grape in a fruit fight.
Plus, toch raar dat bij de recensies van de nieuwe Depeche-cd Sounds of the Universe iedereen het blijft hebben over de bewogen carrière van de groep, terwijl het feit dat de nieuwe cd wel erg middelmatig is, netjes verzwegen wordt. Net als bij de recente U2 lijkt het weer alsof de belofte van een interview met Gahan + de launch van een nieuw album van een Grote Naam volstaan om alle kritische bespiegelingen over boord te gooien. Sounds of the Universe is vooral in de eerste helft erg flauwtjes. Volgens een niet te verklaren opbouw bevinden de enige vier goeie songs zich allemaal achteraan. Jezebel is de meest opvallende, gebracht als een soortement crooner waar Marc Almond (of zelfs Costello) ook raad mee zouden weten, met een fijne lap tekst (verliefd op een lichtekooi) en met een mooie outro: beetje twinpeaks-achtig gitaartje, op een bedje van synthgekabbel.

http://www.sendspace.com/file/stoer7

TVDW 30/11/2008 - Madness - Shut up (1981)

Phew, dat wordt weer afkicken.
Maanden van voorbereiding, eindeloos mailverkeer (mijn DB5 mailbox telt ruim 500 berichten), een stoomcursus dbPoweramp en Cool Edit Pro for dummies, oeverloos gepalaver over songkeuze, flow, moeilijkheidsgraad en de lengte van edits, het rangschikken en verdelen van de als Hoorn Des Overvloeds vermomde prijzentafel... En dan die geruststellende vaststelling, afgelopen vrijdag even na middernacht: alles kwam toch mooi op zijn pootjes. De vijfde editie van de Detroit Breakdown muziekquiz werd - thanks to the invaluable help from partners in crime Joris, Hans en Stefan - er eentje om in te lijsten.
Vetrekkend van een longlist van vele duizenden suggestie, lieten we vrijdag uiteindelijk nog meer dan 230 songs - of toch fragmenten ervan - horen. Daartussen toch ook enkele persoonlijke favorieten als Elliott Murphy, Etienne Daho, Thin Lizzy, The Godfathers en The Script, en wat heerlijk foute dingen als John Paul Young of Luisa Fernandez.
De tvdw gaat naar Madness, met een song uit hun derde album, uit hun gouden periode waarin ze wel meerdere pareltjes op de wereld loslieten. Eentje die ik al véél te lang niet meer gehoord had, wat was het fijn om hem te herontdekken en 'm te delen met de zowat 150 mensen in de quizzaal.
"Pass the blame and don't blame me!"

http://www.sendspace.com/file/escpsc

TVDW 28/09/2008 - Martha & the Muffins - Walking into Walls (1983)

"Een kus is als een handtekening die je kan uitgommen".

Oké, 't is misschien nog geen Pessoa, maar toch: poëzie op deze blog, voorwaar. Heeft de tvdw iets met poëzie? Mmm, da's een te moeilijk bruggetje. Maar het streepje dichterlijke vrijheid is afkomstig van mijn elfjarige dochter, dat wou ik toch even sharen op de blog.

Beginnen met nog een toevoeging op dat lijstje van essentiële live-platen, van vorige week? Voeg er The Tragically Hip Live Between Us, Thin Lizzy Live & Dangerous en Deep Purple Made in Japan maar aan toe.

Sinds een vijftal weken ben ik zo nu en dan aan het joggen - een mens moet iets doen om bierbuik te weren en zwaartekracht niet al teveel vrij spel te geven. Dat lopen gaat eens zo goed met de iPod, vind ik. Zo kreeg Lindstrom (- er moet een dwars streepje door de 'o' maar dat vind ik niet meteen op het keyboard) al diverse beurten. Ik kende de Noor al een tijdje van zijn geweldige, vaak met compagnon Prins Thomas in elkaar gedraaide DJ-edits en remixen, maar zijn soloplaat Where You Go I Go blijft een grote verrassing. Amper drie nummers, maar vooral het titelnummer is subliem: een trip langs Jean Michel Jarre, Logic System en Giorgio Moroder waarbij een half uur lang de schuivertjes van het mengpaneel op- en neer worden geschoven. Andere 'jogging' platen van de laatste weken: Circle of Love van the Steve MIller Band (als Macho City voorbijkomt, verhoog ik gegarandeerd de kadans, à la Haile Gebrselassie) en de nieuwe TV on the Radio.

Ook Late of the Pier, het snoepje van het moment, kreeg al eens een beurt, al joggend. Fijne plaat, met de nu zo populaire mix van electro en rock. En opvallend: op hun meest gitaargedreven songs vertonen ze enige gelijkenis met Martha & the Muffins. Diezelfde snedige, scherpe gitaren, nerveuze drums en zangpartijen, die postpunkerige CBGB's vibe... Natuurlijk vult Late of the Pier het aan met die eigentijdse vette, als door gravel geschuurde synthpartijen, maar voor de rest: it's all there.

Martha & the Muffins is trouwens, moet ik toegeven, een erg recente ontdekking. Echo Beach, ja, dat kennen we allemaal. Stefan draaide het vorig jaar nog op de 40/40 Fuif; een van dé eighties-singles bij uitstek (samen met Codo van DöF en Video Killed the Radio Star).
Twee weken terug probeerde ik Danseparc, het Martha & the Muffins album uit 1983, eens. Wat een plaat! Oké, de groep uit Toronto ziet er schrikwekkend gewoontjes uit: jonge vrouwen met de uitstraling van een Poolse poetsmadam, schichtige kerels met een aanleg voor anorexia. Maar die songs, dat blijken stuk voor stuk opwindende lappen wave-rock, die in beste Talking Heads traditie (- en met dank aan de productie van een nog jonge Daniel Lanois) met horten en stoten voorbij schudden.

Vandaar halen Martha & the Muffins het - we hebben er de fotofinish nog eens op nagekeken - in de strijd voor een tvdw nog net van Late of the Pier. Hierbij een sample van beide:

Pier alhier:
http://www.sendspace.com/file/5lj9de

Muffin alhier:
http://www.sendspace.com/file/shlko9

TVDW 24/12/2006 - Phil Lynott - Old Town (1982)

De Ierse band Thin Lizzy scoorde in haar carrière slechts een handvol echte hits, het was vooral de legende die na de dood van flamboyante frontman Phil Lynott in omvang toenam. Tot vandaag de dag blijven vele groepen uit het hardere rockgenre schatplichtig aan de Thin Lizzy-sound. Die sound, dat is op dubbel solerend gitaarwerk gestoelde rock; een techniek die ook The Allman Brothers en Wishbone Ash onder de knie hadden. Later zouden met name Iron Maiden en Metallica er wereldwijd mee doorbreken.
Thin Lizzy was een vat vol tegenstrijdigheden. Eerste voorbeeld was de persoon van Lynott: een bastaardzoon uit Engeland die naar Ierland verkastte. Een boomlange zwarte bassist met de looks van Hendrix, die opgroeide bij zijn grootouders in Dublin. Als tekstschrijver was hij een macho die ongegeneerd stoeide met beelden uit het Amerika van cowboys en westerns, maar hij kon net zozeer iets gevoeligs over tienerzwangerschappen of zijn liefde voor Ierland neerpennen. Muzikaal had hij zowel een boon voor spijkerharde bluesrock als voor romantische Keltische ballades à la Van Morrison. De ironie wil trouwens dat Lizzy’s bekendste hit, Whiskey In the Jar, net een van de weinige covers uit hun repertoire was. En net toen de zogenaamde New Wave of British Metal in de eerste helft van de jaren tachtig de wereld veroverde, lag de groep op apegapen. Zo blijft Thin Lizzy, ook na die fatale overdosis van Lynott in 1986, een misbegrepen stuk rockgeschiedenis. Niet vergeten dat Lynott in de voor hem ‘moeilijke’ jaren tachtig, waarin zijn groep een stuurloos schip werd, wel nog even een van de grootste vergeten parels uit dat decennium schreef: de perfecte popsong Old Town - een song die de afgelopen dagen al een tiental keren op erg hoog volume door onze boxen schalde, tot groot jolijt van de driftig rondspringende kinderen. Samen met Dead or alive van John Cale en Tears Run Rings van Marc Almond is Old Town nota bene ons favoriete liedje met een trompet in. Enjoy!

http://www.sendspace.com/file/gy43e6