TVDW 25/07/2022 - Abba - The Visitors (1981)

 

En net als bij dat eerste concert van Queen in het Sportpaleis (de versie met Paul Rodgers als zanger weliswaar), of net als die DJ-set waar ik enkele weken geleden over sprak, was het plots weer voorbij. Dit keer ging het om het optreden van Abba in Londen, waar ik - net als bij de twee bovenstaande voorbeelden - maanden had naar uitgekeken. Plots stonden we weer buiten, nog verdwaasd en overdonderd door wat we net hadden gezien.

Het was allesbehalve een gewoon optreden - eerder een belevenis, eentje die ik daarenboven meemaakte aan de zijde van mijn vrouw en enkele van mijn allerbeste vrienden (waaronder enkele nog veel grotere Abba-fans dan mezelf). Ook dat maakte het speciaal. Over het concert zelf viel ook heel wat te vertellen. Over hoe ze het klaarspeelden om de avatars - excuseer, Abbatars - zo slim te laten vermengen met de (uitstekende) live-band. Over de setlist, die enkele  verrassingen bevatte. Hole in your soul, om er maar een te noemen - wie had dàt nummer verwacht - of de afwezigheid van Super Trouper. Ook uit "Voyage", de ultieme comebackplaat uit de popgeschiedenis bar none, werden twee songs gebracht.

Al te veel wil ik er niet over kwijt, want hoe minder je weet over de opbouw en aanpak, hoe beter. Ik weet het, haast niemand leest deze blog, dus whatever - maar toch. 

De tvdw moést dus wel van Abba zijn, en de keuze lag snel vast. Ik had twee kippenvelmomenten. Eentje was toen onverwacht in het midden van de set een van mijn absoluut favoriete Abba-liedjes opdook: When All Is Said and Done. Een niet bepaald voor de hand liggende keuze en een song die het al eerder tot tvdw schopte. Het andere moment was helemaal in het begin. De zaallichten doofden, en toen bleek dat Björn en Benny uit hun cataloog van 97 Engelstalige nummers net dat éne nummer hadden gekozen dat meest geknipt was om zo'n show te openen: de titelsong van wat de laatste plaat van hun reguliere carrière zou zijn, The Visitors. 

Oh ja, tot slot nog even zeggen dat we op die ene zaterdagavond in Londen in goed gezelschap verkeerden om Abba live aan het werk te zien. Elders in de zaal zat Barry Gibb mee te genieten. Mogelijk wou hij me na de show persoonlijk komen bedanken voor de tvdw van vorige week, maar we liepen elkaar mis.

TVDW 17/07/2022 - Bee Gees - One (1989)

 Alweer een rechtzetting die kan tellen. Na ruim 900 tvdw's scoren de Bee Gees eindelijk een eerste tvdw. Eigenlijk kàn dat niet. Een blik op hun songcataloog maakt duidelijk dat de broertjes Gibb een carrière uitbouwden die nog geen tien - misschien zelfs geen vijf - andere groepen in de popgeschiedenis kunnen voorleggen.

Ik hou van de Bee Gees uit de late jaren tachtig en sinds vorige week heb ik na "E.S.P". nu ook het twee jaar later verschenen "One" in mijn bezit. De titelsong is een van pareltjes eruit - een track die very much eighties maar ook very much Bee Gees klinkt, met een gouden melodie. Oh ja, en met Steve Ferrone op drums. 

TVDW 20/05/2012 - Thomas Dolby - My brain is like a sieve (1988)

En dan bleek het plots achter de rug. Dat ene concert waar je jarenlang naar uitkeek. Niet dat het tegenviel, verre van. Er was zelfs een leuke prélude: ik bemachtigde een van de schaarse zitjes voor de Dolby Talk, een uurtje voor het concert. In een veredelde huiskamer, en voor veertig mensen, bleek de man een begenadigd spreker. Hij gaf ons inzage gaf in zijn woon- en werkomstandigheden en zijn grillige (pop- en business-)carrière en strooide zijlingsanecdotes rond over het opnameproces van "The Flat Earth" in Brussel en over zijn liefde voor Athlete.

Ook tijdens het concert even later bleek Dolby de perfecte charmante gastheer - every inch an Englishman en bij elke song klaar met een grappige inleiding. Zijn setlist plukte telkens een drietal songs uit zijn vijf studioalbums, al vond ik het jammer dat zowel I Scare Myself (enkele weken terug nog regelmatig in de set bij Amerikaanse concerten) als Airwaves en Budapest By Blimp niet gespeeld werden. Mochten dan voor mijn part in de plaats worden geschrapt: The Road to Reno (aanvankelijk geschreven met Belinda Carlisle in gedachten), de Sakamoto-samenwerking Field Work en het vrijblijvende bisnummer Silk Pyjamas. Beste momenten van het optreden zaten vooraan : Commercial Breakup was een opmerkelijke opener, One of our submarines (aanvankelijk geschreven voor de Thompson Twins) klonk super, net als The Flat Earth. Ook Europa & the Pirate Twins, de song waar mijn liefde voor Dolby bij begon, klonk snedig en fris. Leuk dat My Brain is like a sieve, een wat anoniemere song uit Dolby's L.A.-plaat "Aliens Ate My Buick" ook opgepikt werd. Altijd een persoonlijke favoriet geweest, zo losjes in een reggae-groove hangend, met die originele tekst en met dat prachtige coda. Voor de Dolby-fan in mij was het trouwens extra genieten van de straffe muzikanten: Matthew Seligman op bas en Kevin Armstrong op gitaar; twee kerels die er al bij waren op debuut The Golden Age of Wireless (en die, samen met Dolby, David Bowie mochten begeleiden op Live Aid). Aan het eind had de groep trouwens nog een leuk toetje: Brussel kreeg de wereldpremière van Eastern Bloc, een song die Dolby blijkbaar nog nooit live had gespeeld.

Magere Hein bleek intussen niet stil te zitten. Zo legde nummmer twee van de Bee Gees het loodje. De Gibb-broertjes scoren laag op de credibiliteitsmeter, ik weet het, maar hun hoeveelheid hits is echt wel indrukwekkend, en hun songs uit de pre-disco-periode passen mooi tussen die andere twee beroemde B's, Beatles en Beach Boys. Favoriete Bee Gees song? De mijne is Tragedy.

Disco kreeg deze week een nog een grotere klap te verwerken met het heengaan van Donna Summer. Ze was vooral Een Stem - en wat voor één - die een carrière opbouwde bij de gratie van de producers rond haar: Giorgio Moroder, Stock Aitken & Waterman, Quincy Jones. Mijn favoriete Summer-plaat is "She Works Hard for The Money" - een productie van Michael Omartian, de man die in dezelfde periode ook "Another Page" van Christopher Cross onder handen nam. Mijn favoriete song is de geweldige, volledig over-the-top remix van I Feel Love door Patrick Cowley.

En dan was er nog Donald 'Duck' Dunn, de bassist die samen met gitarist Steve Cropper talloze soulklassiekers van een kenmerkende groove voorzag. Niet slecht voor een bleekscheet, om met grootheden als Booker T, Otis Redding en Wilson Pickett te werken.

In de comments niet enkel de tvdw, maar ook een cover van een obscuur Dolby nummer, door voormalig Genesis-gitarist Steve Hackett, en een mooie akoestische cover van Dolby's grootste hit, She Blinded me with science.

TVDW 02/07/2006 - Queen - Staying Power (USA promo 12") (1982)

De nieuwe Muse wist me op een erg aangename manier te verrassen en was lange tijd in de running voor een TVDW, maar het heengaan van de Turks-Amerikaanse producer Arif Mardin - grotendeels doodgezwegen in de pers - deed alle 'normale' releases wijken. Arif Mardin was een van de allergrootste producers, qua veelzijdig talent haast de evenknie van Quincy Jones (die trouwens zijn allereerste naar hem genoemde studiebeurs toekende aan Mardin, waardoor deze vanuit Istanbul kon gaan studeren in Boston, meteen de start van zijn duizelingwekkende Amerikaanse carrière. Mardin had een hand in diverse persoonlijke favorieten. Niet enkel leverde hij schitterend werk af voor onder meer The Bee Gees en Dusty Springfield; in mijn platenverzameling duikt hij daarenboven op als drijvende kracht achter Aretha Franklin (in haar Atlantic Years), Chaka Khan (right up to "I Feel for you"), Hall & Oates (luister nog eens naar het prachtig opgebouwde "She's Gone"), The Average White Band (o.a. het klassieke funkstuk "Pick up the Pieces"), Scritti Politti (zie: "Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)") en Norah Jones. Maar de meest logische TVDW, fijn volgend op de argumentatie van vorige week, was toch die eenmalige samenwerking tussen Mardin en Queen. "Staying Power" werd het openingsnummer op "Hot Space", niet bepaald het beste maar wel het meest "zwarte" album uit de Queen-cataloog (en het album met bij voorsprong de mooiste hoes). Het album, maar dit terzijde, waarvan sommige bronnen beweerden dat Michael Jackson het later zou citeren als een van de inspiratiebronnen voor diens "Thriller" (al lijkt me dat, baserend op de erg ongelijke kwaliteit van de plaat, te veel eer voor "Hot Space"). Mardin schreef de blazersarrangementen voor "Staying Power". De TVDW is de nooit officieel uitgebrachte 12"-versie van het nummer, de remix werd ingeblikt door John Luongo, iemand die zelf honderden disco- en funkplaten van een extended version voorzag en die later nog zou opduiken als mixer/producer van Novastars debuutplaat (zeer tot ongenoegen van oorspronkelijk producer Wouter Van Belle, maar da's weer een ander verhaal). Meanwhile: focus opeen van de meest a-typische Queen-nummers, eentje waarin Freddie Mercury zijn voorliefde voor zwarte funk volledig de vrije loop kon laten.