TVDW 09/09/2012 - The Producers - Garden of Flowers (alternative version) (2012)

Is een jubileum-tvdw zoals deze vierhonderste een aanleiding voor een Grote Symbolische Song? Neen, carry on zoals gewoonlijk. Al is er wel een link: deze Producers zijn samen immers goed voor toch snel een tiental van de voorbije 400 tvdw's, als songschrijver, producer en/of muzikant.

The Producers bestaan uit überproducer Trevor Horn en oorspronkelijk 10cc lid (en videoclip-pionier) Lol Creme (- "Lol Creme, is dat een pretijsje?" - P.B. uit Zaventem), aangevuld met gitarist Steve Lipson (een vast lid van het ZTT-productieteam en van Art of Noise) en Ash Soan (jarenlang drummer bij Del Amitri, nadien bekend sessiemuzikant). Na een aantal jaren voorbereiding is er nu eindelijk die eerste (enige?) plaat. Ze klinkt verbazingwekkend matuur - geen charmant hobbyclubje maar een voldragen project, met songs die vele echo's naar vorig werk bevatten maar tegelijk erg eigentijds klinken. Neem de tvdw, die klinkt als een kruising tussen Coldplay en Yes. Tussen 90125 en X&Y, zeg maar.

Vierhonderd tvdw's, wil ook zeggen dat we bezig zijn sinds 2005. Nog net niet even lang als de allereerste periode van tvdw's - in het pre-digitale tijdperk was dat nog. Die liep van 1981 tot 1988. Ik heb voor de aardigheid eens gekeken welke nominaties er toen waren, in dezelfde periode (tweede week van september). Van 81 tot 88 waren dat achtereenvolgens songs van E.L.O., Steve Winwood, Grandmaster Flash, Peter Wolf, Prefab Sprout, Talking Heads, Mick Jagger en Prince.

TVDW 12/03/2006 - Heaven 17 - Into the blue (2006)

Leuk natuurlijk om vlak na The Human League te komen met een TVDW van wat ooit de siamese tweeling was, maar nu de aartsrivaal. Ik heb altijd al een flinke boon gehad voor Heaven 17, de groep die met hun naam refereerde naar de melkbar in A Clockwork Orange. Hun synth-electro ten tijde van Penthouse & Pavement en The Luxury Gap was schitterend, maar hun meer richting Amerikaanse glossy soul & dance evoluerende stijl van de latere platen kon me evenzeer bekoren. Plus: alle respect voor Martyn Ware en Ian Craig Marsh, de sound wizards van de groep, omdat ze zowel aan de wieg stonden van de carrière van Terence Trent d'Arby (Introducing the hardline werd onder hun vleugels opgenomen) als van de comeback van Tina Turner (haar comeback-single Let's Stay Together, voorbode van het album Private Dancer, kreeg een productie van Ware en Marsh). Heaven 17 heeft net een nieuwe cd uit, Before/After, waarop de drie verder de weg inslaan van de contemporary dance, met duidelijke invloeden van nouveau disco maar ook van groepen als Freeform Five en Gorillaz. Oh ja, er staat ook een merkwaardige maar in feite overbodige cover op van, god beware, Don't Fear the Reaper van Blue Oyster Cult (die Amerikaanse rockdino waarvan de bassist- pop trivia coming up - tegenwoordig meespeelt bij Queen + Paul Rodgers). Veel beter is de TVDW, een wolkje van een song met ademende synths en zweverige, haast Art of Noise-achtige backing vocals.