TVDW 27/10/2024 - Flash and the Pan - Money Don't Lie (1987)

 

TVDW 1033. Tweede week dat ik voor de klas sta, en ik laat de leerlingen meteen de clip van Thunderstruck zien. Gevolgd door Highway To Hell. Gevolgd door een korte samenvatting van het verhaal van Bon Scott.

Ik kom thuis en besluit "Nights in France" op te zetten; dat album van Flash & The Pan met die lekkere single Ayla op. Het duo achter Flash & The Pan was verantwoordelijk voor de productie van die eerste, inmiddels iconische platen van AC/DC. Een van de twee was zelfs de oom van Angus Young. En ook al kwam Flash & The Pan veel poppier uit de hoek dan AC/DC, in die openingstrack Money Don't Lie weerklinkt toch een riff die met wat goede wil ook uit de Gibson van Angus had kunnen komen.Toch?

TVDW 01/03/2015 - REO Speedwagon - Time for me to fly (1978)

Beetje zelfde verhaal als exact vier jaar geleden, bij deze tvdw. Het verhaal van mijn Amerikaanse vriend Chris uit Maryland, die (eindelijk!) nog eens overkomt naar België en bij ons te gast is voor enkele dagen. Wat dan meteen een excuus is om mijn classic rock collectie nog eens boven te halen, want Chris is toch wat blijven steken in dat decennium. Peu importe, het levert telkens fijne momenten op. Hij selecteerde wat leuke seventies funk en mellow stuff om op mijn draaitafel te gooien, met resp. Commodores en Gerry Rafferty, maar het echte feest kwam pas in de wagen.

Stel je daarbij, Wayne's World indachtig, twee mannen voor die luid brullend voor zich uit en naar elkaar kijken, wild molenwiekend en zich niet bekommerend om de verbaasde blikken rond hen. Dat brullen was dan met name bij de songs van AC/DC, Rush en REO Speedwagon, drie groepen waarvan we ganse lappen tekst van buiten kennen. Zoals ook deze Time for me to fly, een echte break-up song die we van de eerste tot de laatste seconde (ja, inclusief dat kleine synth-bochtje helemaal aan het eind) meezongen en van luchtdrums, luchtgitaar en luchtkeyboard voorzagen.

TVDW 29/07/2012 - AC/DC - The Jack (live) (1978)

Vrij rimpelloze laatste vakantieweek, met weinig tvdw-scoringskansen, maar deze kwam toch voorbij. Eerst de studioversie op Classic 21, op een ochtend. Meteen de volumeknop naar rechts, luchtgitaarspelend in de keuken, met vreemd kijkende kinderen op de achtergrond. Daarna in de wagen, met een lange rit voor de boeg, de live-versie in de lader geschoven. Opvoeding, het is me wat. Dat AC/DC in de studioversie van het nummer wat goed verstopte sexuele innuendo's verstopte, maar in de live-versie voluit voor de schunnige versie koos, heb ik voorlopig nog verzwegen aan de kroost.

De tvdw is van het live-album If You Want Blood, opgenomen in 1978 in Glasgow. Hier de versie uit Arnhem, een jaar later. http://www.youtube.com/watch?v=1tSjW0jmFu8

TVDW 06/05/2012 - Beastie Boys - She's Crafty (1986)

Toen vrijdagavond, op weg naar de kust om mijn oudste dochter naar een Chiro-weekendje te brengen, het nieuws kwam dat MCA gestorven was, konden alle potentiële tvdw'ers meteen hun boeltje pakken. Fuck, MCA was nauwelijks enkele jaren ouder dan mij - Magere Hein komt wel angstvallig dichtbij gekropen... Samen met de Red Hot Chili Peppers boetseerden de Beastie Boys hun eigen, blanke versie van hiphop. De eerste deden het met een injectie funk, de tweede met een brallerige, studentikoze en erg plezierige punky attitude (... en een opvallende in-your-face productie van Rick Rubin). No Sleep Til Brooklyn of Hey Ladies op een party? Geen snellere manier om me op de dansvloer te krijgen.

Ik zag de Beastie Boys twee keer live, twee keer op Pukkelpop. De eerste keer, in 1992, hadden ze zelfs instrumenten bij - met MCA op bas - en speelden ze Public Enemy (die dezelfde dag ook optraden) helemaal van het podium. Amper negen groepen stonden toen op Pukkelpop geprogrammeerd... De tweede keer was in 1998, ten tijde van Intergalactic, toen ze headliner waren samen met Green Day en een three mics and a turntable show brachten.

MCA is de man die op Fight for your right de fijne zinsnede "now your mom threw away your best porno mag" snauwde, de man die de lekkere baslijn op Sabotage inspeelde (én de video regisseerde). Als tvdw een track uit "Licensed to Ill", de plaat die eerst "Don't be a faggot" zou heten, het album dat samples van Creedence Clearwater Revival en AC/DC mengde met live ingespeelde gitaarpartijen (door de gitarist van Slayer). Classic stuff. Her name is Lucy but they all call her loose. RIP MCA.

TVDW 01/04/2012 - Rival Sons - Pressure and Time (2011)

Fortune Son van CCR, The Changeling van The Doors, iets van pre-Powerage AC/DC en een lap Led Zep: het is makkelijk om een mixtape te maken met spullen die naast Rival Sons kunnen staan. Alleen is Rival Sons een groep van nu, weliswaar met een erg retrosound. Wie eigentijdse gelijkgestemden zoekt, komt uit bij Wolfmother of The Heavy. Hoedanook, sterk plaatje, dat "Pressure and Time" van vorig jaar. Here, have the title track.

TVDW 20/11/2011 - Yes - Machine Messiah (1980)

Eén maand die mij muzikaal vormde? Slechts één? Dan moet ik misschien wel voor augustus 1980 kiezen. Queen kwam met de release van "The Game" (het allereerste album dat ik van de groep kocht), de soundtracks van "Xanadu" en "One Trick Pony" verschenen die maand, Rush trok in Stony Lake Ontario voor het eerst de studio in voor de opnames van wat "Moving Pictures" zou worden, en AC/DC had net een weekje voordien "Back in Black" uitgebracht. In Engeland stonden David Bowie en Abba die maand op nummer één (met resp. Ashes to Ashes en The Winner Takes it All), in Amerika was dat Olivia Newton-John (met Magic) en Christopher Cross (met Sailing), in België ELO & Olivia (met Xanadu) en opnieuw Abba.

In dat klimaat kwam Yes met een plaat die haaks stond op alles wat in die periode in de hitparade te horen viel: "Drama". De meest vreemde eend in de bijt ook, in de discografie van Yes. Vier van de vijf leden van dat mythische album, stonden afgelopen zondag in de AB. Chris Squire, de man die samen met Jon Anderson de band stichtte, Steve Howe, Alan White en Geoff Downes. Enkel de zanger verschilde: geen Trevor Horn, ook niet het icoon van de groep, Jon Anderson, maar de onbekende Canadees Benoit David. Deze trok zich behoorlijk uit de slag. Anderson in de schaduw spelen, dat was vanzelfsprekend te hoog gegrepen, maar echt pijnlijke momenten waren er evenmin. Hoogtepunten waren een haast vlekkeloze 20+ minuten versie van Fly From Here, en de twee songs van Drama die de setlist haalde. Tempus Fugit kwam als tweede nummer van de avond nog wat aarzelend uit de startblokken, maar Machine Messiah kreeg een grootse, kamerbrede behandeling die de song alle eer aandeed. Nog leuker werd het omdat ik me die avond vergezeld zag van twee van mijn beste vrienden - twee heerschappen ook bij wie "Drama" een even mythische status heeft. Memorabel.

TVDW 27/02/2011 - REO Speedwagon - Roll with the changes (1978)

It's time to throw away the whores forever. Huh? Wàt zingen die van REO Speedwagon daar, in hun mid eighties power ballad Can't Fight This Feeling? Mijn Amerikaanse vriend Chris maakte me jaren nadien duidelijk dat het in feite om oars ging, roeispanen.

Telkens Chris er in slaagt om een weekendje in België door te brengen, is dat een alibi om een goeie streep classic rock door de boxen te draaien. Meestal belanden we bij AC/DC, Moving Pictures van Rush, wat CCR. Dit keer was REO Speedwagon aan de beurt. "Hi-Infidelity", destijds de best verkochte rockplaat van 1981, heeft bij mij dezelfde mythische status als "4" van Foreigner, het album dat hier enkele weken terug ter sprake kwam. Naast Keep on loving you telt de plaat met Take it on the Run en het met op Bo Diddley beat voortjakkerende Don't Let Him Go enkele klassiekers uit AOR Country.

Skip naar afgelopen zondag, toen Chris en ik koers zetten naar Limburg en we samen - alsof we recht uit Wayne's World kwamen gelopen - luidkeels meezongen in de auto. Met dat lied waarin roeispanen werden weggegooid dat het een lieve lust was; met de rockballad Time for Me Fly én met Roll with the changes, een grootse rocksong die naar het eind toe zelfs wat van de gloed van Bob Seger's Silver Bullet Band meekrijgt. De andere kanshebbers op een tvdw - die geweldige nieuwe singles van Foo Fighters en Das Pop, of "Older" van Band of Horses - konden meteen inpakken.

TVDW 19/12/2010 - Foreigner - Fool for you anyway (2009)

Ik ben hondstrouw. Zeker als het op muziek aankomt. Duikt er nieuwe muziek op van een artiest die ik als broekventje leerde kennen? Grote kans dat ik het een kans geef - vaak tegen beter weten in. Nieuwe Kim Wilde? Hell, ik weet ook wel dat het kind (dat destijds mijn eerste virtuele lief was - toen de term 'virtueel' nog niet bestond) anno 2010 behoorlijk prefab zal klinken. En toch geef ik dat nieuwe album een kans, vruchteloos speurend naar een schijntje van de charme van haar eerste twee platen. Eindeloos is ze, de lijst van artiesten die bij mij nog steeds, al was het maar voor even, kunnen teren op de credibiliteit, opgebouwd in die jongere rites of passage jaren. Naïviteit, verkleed als foute nostalgie.

Hoort Foreigner ook in dat rijtje thuis? Beslist. Het meesterwerk uit hun cataloog, "4", draaide ik destijds grijs. De straffe gitaarriffs van Mick Jones, de gespierde stem van Lou Gramm - en lyrics waaruit ik als ukkie de belachelijke machissmo nog niet kon distilleren. "4" was voor de groep trouwens een opstap van formaat: producer John 'Mutt' Lange zorgde voor een forse sound (die hij ook zou toepassen op Back in Black van AC/DC of de hitplaten van Def Leppard) en onder de gastmuzikanten vinden we zowel soultoeteraar Junior Walker (- de sax solo op hit Urgent is van hem) als Thomas Dolby (die wat kwam schnabbelen om zijn debuut 'The Golden Age of Wireless te bekostigen).

In de jaren nadien bleef ik Foreigner wel volgen - die hondstrouwheid uit de eerste alinea, weet je wel - ook al ging de kwaliteit van hun platen er langzamerhand op achteruit. Ik heb thuis nog een niet officieel uitgebrachte Best Of die ik kocht op de zwarte markt van, of all places, Kiev. Lou Gramm zegde de groep in 2003 definitief vaarwel, waarna Kelly Hansen als vervanger werd gerecruteerd. Ik bleef fan genoeg om de groep (met Hansen én met Jason Bonham als drummer) in 2006 uit nieuwsgierigheid mee te pikken in de Ancienne Belgique. Het werd een prima concert, met als hoogtepunt het moment waarop Jukebox Hero overging op Whole Lotta Love.

Eind vorig jaar bracht Foreigner een album met nieuw materiaal uit. Grootste verrassing was dat onder de medewerkers ook überhippe producer Mark Ronson (zie Amy Winehouse, Lily Allen, de remix van Dylans 'Most Likely...', en de recente onder eigen naam uitgebrachte aanstekelijke single 'Bang Bang Bang' ) opdook. Een verrassing, maar voor Ronson zelf niet meer dan een logische stap. Hij groeide op met de muziek van Foreigner: Mick Jones is zijn stiefvader. Met Ronson achter de knoppen nam Foreigner een nieuwe versie op van 'Fool for you anyway', een nummer uit het debuut van de groep uit 1976. Ronson verandert weinig aan het origineel, maar voegt met blazers een toets blue-eyed soul toe. Goed genoeg voor de tvdw.

TVDW 26/09/2010 - Brandon Flowers - Jilted Lovers and Broken Hearts (2010)

Ik kon best de persoonlijke kaart trekken deze week. Anouk had het bijvoorbeeld tot tvdw kunnen schoppen. Niet dat de schreeuwboei bij mij in de bovenste schuif ligt, maar ze krijgt dezer dagen héél wat airplay in huiselijke kring. Reden is de deelname van Charlotte Suijs in het VTM programma My Name Is.... Charlotte woont zowat om de hoek en is een vriendin van onze oudste dochter. Haar versies van Anouk-nummers waren waanzinnig goed (check youtube), dus kon papa zijn cd's bovenhalen om de originele versies even te laten horen. Omdat dergelijke wedstrijden per definitie oneerlijk zijn, won Charlotte niet - ook al was ze met voorsprong de beste zangeres. Dealniettemin: mocht ze over enkele jaren in het Sportpaleis staan - denk eraan dat je hier voor het eerst over haar las.

Ook AC/DC krijgt heel wat aandacht. Als de dochter thuiskomt met de opmerking dat ze AC/DC in de les "muzikale opvoeding" hebben beluisterd, denk ik a) ons schoolsysteem is nog zo slecht niet - en b) ik moet snel mijn "No Bull" dvd en mijn exemplaar van Back in Black opsnorren. Kinderen die enthousiast luchtgitaar en luchtdrums spelen in de zetel - ik zag het ... en ging met de glimlach verder afwassen. Opvoeden, het is met wat.

Maar de tvdw gaat toch maar naar de cd die al een handvol erg gesmaakte luisterbeurten kreeg: dat debuut van de Killers-frontman. Ik hou er wel van, van de manier waarop Flowers keer op keer heel veel melodie in zijn zanglijn weet te stoppen. Het is iemand die zijn invloeden 'up his sleeve' draagt. Niet voor niets dook Lou Reed als gast op in het Killers-nummer Tranquilize en coverde de groep al zowel Dire Straits' Romeo and Juliet als de country smartlap Ruby Don't Take Your Love to Town (bekend van Kenny Rogers). Bekijk op youtube ook het duet In A Little While met U2: deze man is van vele markten thuis.

Al die invloeden schijnen door op Flowers' solo-debuut, dat klinkt als Bruce Springsteen die zijn E Street Band inruilt voor enkele Pet Shop Boys. Dezelfde bevlogen rock, maar dan geruggesteund door old school synths in plaats van door Max Weinberg. Flowers brengt zijn songs met veel lef en bravoure, jonglerend met heel wat Bijbelse metaforen ("Redemption keeps my covers clean tonight" horen we op Only the young) en niet bevreesd om af en toe op zijn bek te gaan. Vooral de eerste zes nummers zijn erg sterk, met Jilted Lovers... als song met de mooiste titel en de meeste impact. De tvdw (in een productie van zowel Stuart Price als Daniel Lanois) herbergt wel drie verschillende hooks en zet aan het eind, met amper 40 resterende seconden op de teller, nog een eindspurt in. Heerlijk.

TVDW 21/02/2010 - The Knack - Frustrated (1979)

Walking on thin ice? Ice Ice Baby? Cold as ice? Wou ik de thematische kaart trekken, dan maakte een van deze songs kans, na drie dagen rijden op het Oostenrijkse ijs met een Audi A5 Sportback.

Maar toch liever een kleine in memoriam. Voor Willie Mitchell, de legendarische soulproducer die zulke fantastische platen maakte samen met Ann Peebles en Al Green (en in wiens studio ook Axelle Red ging opnemen)? Mitchell stierf inderdaad begin januari, en daar werd schandalig weinig ruchtbaarheid aan gegeven.

Maar neen, we staan stil bij het te vroege heengaan van Doug Fieder, zanger en songschrijver van het onsterfelijke My Sharona. Samen met Highway to Hell moet My Sharona een van mijn eerste singletjes van het 'hardere' werk zijn geweest. Ik heb het steeds een dijk van een nummer gevonden. Wat een tempo en energie straalt de song uit. Wat een superbe riff, wat een straffe gitaarsolo. Hoe heerlijk 'cocky' brengt Fieder de tekst - inclusief die stotterende zanglijn (misschien omdat mijn zoontje stottert dat ik hier een boon voor heb). Wat een geweldige productie van Mike Chapman, die net als bij Blondie zorgt voor een machtige mix van gitaren, new wave en powerpop. En die hoes, met dat lekkere wijf in haar spannend wit onderlijfje! Petite histoire: die meid op de hoes was wel degelijk de echte Sharona waarover Fieder zong. Zijn jeugdliefde zou later een immobiliënbedrijf starten aan de westkust (not very rock 'n roll), maar ze was aan zijn zijde toen hij stierf. Pas jaren later stelde ik vast dat niet enkel My Sharona, maar ook de bijhorende langspeler Get the Knack heel wat pareltjes bevatte. Zoals de slotsong Frustrated.

http://www.sendspace.com/file/vijh9k

en als bonus de allereerste demoversie van wat later zo'n classic zou worden. Embryonaal, maar wel boeiend:

http://www.sendspace.com/file/cik4ve

TVDW 21/09/2008 - 10 cc - Ships Don't Disappear in the Night (do they?) (live - 1977)

"... But tonight, something very very special. A live recording."
(gejoel van het publiek)
"So we want you all to really let your hair down and enjoy yourself and welcome your own, very own ... (naam van de groep)"

Gek, maar als ik naar een concert ga, hoop ik altijd dat de master of ceremony dit komt aankondigen, net voor het doek opgaat. Mijn eigen weinig toonvaste stem, niet zomaar op een bootleg maar op een officieel uitgebrachte album, dat lijkt me wel wat. 't Is me maar twee keer gelukt trouwens: mijn gejoel werd gecapteerd op het live-album dat Bryan Adams in de gietende regen opnam in Werchter, en op de bonus-cd Live at the AB die bij My Midnight van Steve Wynn zat.

(Wat jammer trouwens dat die traditie van de aankondiging verloren is gegaan; nu staat de PA te blèren tot net voor het concert, dan gaan de zaallichten uit en slungelen de muzikanten op het podium and that's it. Van een mooi doek in rood velours is ook al geen sprake meer).

Bon, zullen we even hebben over live-albums? Het moet blijkbaar wel: dat album van Bryan Adams kocht ik vorige week voor een prikje in een tweedehandswinkel, en deze week kon ik na jarenlang zoeken een van mijn all time favorite live-albums, dat van 10'cc, oppikken. Iemand daarboven zegt: "Gij Zult een live-track tot tvdw uitroepen."

Een live registratie, 't is een moeilijk gegeven. Weinige platen zijn echt memorabel, de meeste zijn slechts bedoeld om extra centen uit de zakken van de fans te slaan. Een live-album werkt ook pas echt goed bij rockoptredens, vind ik. Daft Punk live? Sorry, maar wat moet ik met een live-album van hen, wat staat er op wat ik al niet op de studio-cd terugvindt? En ook funkartiesten met een live-album, dat werkt niet steeds (Gratitude van EW&F is an exception that comes to mind). Even een shortlist van erg knappe platen die de zinderende live experience wél met succes overbrengen op vinyl/cd ? Favorieten die meteen bij me opkomen:

Queen - Live Killers
AC/DC - If you want blood...
Big Country - Live... without a safety net
U2 - Red Rocks Under a Blood Red Sky
J. Geils Band - Blow your face out
Steve Miller Band - Live!
Bob Seger & the Silver Bullet Band - Nine Tonight
Kiss - Alive II

En ook Live and let live, de 10'cc dubbelaar die start met de aankondiging van hierboven (en waaruit de tvdw komt), hoort in dat lijstje. Alles is erop te vinden: de pure popsongs en hitsingles, genre Wall Street Shuffle. De quirky, clevere, humoristische rocksongs (met dito teksten), genre Honeymoon With B Troop. De schaamteloos romantische ballades (het machtige Waterfall en het onvermijdelijke, volledig uit witte watjes opgetrokken I'm not in love). De epische, avontuurlijke, vijf-songs-in-één grandeur (I'm Mandy Fly Me of Feel the Benefit).

In de 80 minuten van deze dubbelaar is er geen moment tijd voor verveling. En er wordt prachtig gemusiceerd: meervoudige stemmen, dubbele gitaren, twee percussionisten/drummers (waaronder Paul Burgess, hier enkele weken terug nog te gast bij The Colourfield).
Het origineel van de tvdw komt uit het debuutalbum van 10'cc (uit 1971), waar het nummertje amper 3 minuten duurde. Hier is de 'XL-versie' uit 1977, die ruim dubbel zo lang duurt.

http://www.sendspace.com/file/f1p5op

Als toemaatje even stilstaan bij het heengaan van alweer een groot muzikaal genie. Neen, ik heb het niet over Rick Wright, toetsenist bij Pink Floyd. Best een aardig groepje en een toffe pee, daar niet van, maar in dezelfde week ontviel ook Norman Whitfield ons. Whitfield, daar kan ik toch meer fijne muzikale momenten bij voorstellen dan bij Wright. Zijn werk bij the Temptations en Marvin Gaye natuurlijk in de eerste plaats. Whitfield wordt vaak geroemd als producer, met zijn breedvoerige, epische studiocollages was hij de Phil Spector van de soul. Maar ook als songschrijver kende hij zijn vak. Deze man schreef bv. mee aan hou-je-vast Ain't Too Proud Too Beg EN aan I heard it through the grapevine EN aan Cloud Nine EN aan War EN aan Just My Imagination EN aan Papa was a rollin' stone EN aan Car Wash. (uitgeteld op het canvas).

Als eerbetoon: mijn persoonlijke favoriet. Uit 1981, van Rose Royce, en met een van oor tot oor glimlachende Whitfield achter de knoppen. Geniet van elke minuut van deze 12 minuten extravaganza. Awesome.

http://www.sendspace.com/file/ci1lse

TVDW 16/03/2008 - Eddie Harris - Listen Here (1967)

De bepalende dag voor de tvdw van deze week was dinsdag, toen plots wel drie nummers stonden te dringen voor een nominatie. In de auto, op weg naar de AB, weerklonk plots "Down Payment Blues" van AC/DC. Met voorsprong het geweldigste radiomoment van de week. Ik hoef niet meer te zeggen welk station verantwoordelijk was voor deze verrassende programmatie, of wel?
Eenmaal in de AB maakte Savalas kans op een tvdw. Het zou hun tweede zijn geweest, want uit hun debuut plukten we er al eentje.
http://koop05.blogspot.com/2006/02/tvdw-12022006-savalas-all-over-you.html
Vooral de eerste drie songs uit de setlist van dinsdag waren schitterend - erg 'tight' gespeeld, en wat een sound blies dit viertal de zaal in! Wel jammer dat ze ons in de bissen niet plezierden met hun eigenzinnige, malse cover van "Dance Hall Days". En ook jammer dat die tvdw All Over You in de kast bleef. Maar niemand kon tippen aan het pakketje dat ik diezelfde avond overhandigd kreeg: de volledige Mission To Venus, verspreid over zeven cd's!
Dit vraagt om wat uitleg. Mission To Venus (M2V) is een initiatief van the man we call Don Bata. 'Een reis naar Venus - plaats voor 21 cd's/lp's onderweg. Welke kies je?', zo luidde de opdracht. In totaal bleek er in de raket plaats voor vier personen. De tot 'Commander' gebombardeerde Don Bata gaf ons elk een tiental muziekgenres, waaruit we er zeven moesten kiezen. Elk genre mocht dan vertegenwoordigd worden door drie platen. En uit elke plaat mocht één song naar de M2V compilatie - wat zorgt voor zeven van een mooi hoesje voorziene cd's, met een kleine honderd songs erop (21 x 4 + wat bonus tracks). Wat staan ze mooi in mijn kast, rug aan rug. Oh ja, en bij de M2V hoort ook een knap vormgegeven documentje, waarin elk van de reizigers zijn keuze beargumenteert. Een boekje dat mooi ligt op onze salontafel.
Het was niet het eerste initiatief van Don Bata, in het verleden had hij al een 'Museum' (cfr. de StuBru-aanpak) en een 'Mission To Mars' opgestart. Telkens een leuk alibi om te beginnen grasduinen in de muziekcollectie, te delibreren en te selecteren. Welke plaat neem ik mee, en waarom? En welke song is representatief en kies ik? Denkoefeningen en spelletjes waar alleen muziekgekken als ik iets aan hebben, maar kom - een mens moet iets doen.
Intussen is, na een lange bevalling (de eerste M2V-mail dateert van 26 februari 2007!), de lancering richting Venus dus een feit. Kan ik meteen zien en horen wat mijn medereisgenoten selecteerden. Ik zit nog maar halverwege Volume 2, maar de cd's leverden alvast prettige kennismakingen op (Thomas Dybdahl, Josie Cotton en Feist), en herontdekkingen van spullen die in mijn kast stof liggen te vergaren (Suba, Michelle Shocked). De track die me vooralsnog het meest omverblies, was het getoeter van Eddie Harris op de sax; een selectie van The Commander zelf. Wat googlen leert dat Eddie Harris op deze opname wordt bijgestaan door percussionist Ray Barretto en King Curtis (auteur van een van mijn favoriete soulnummers, Memphis Soul Stew) en dat de productie in handen was van de grote Arif Mardin. Enjoy, en hats off to Don Bata!

http://www.sendspace.com/file/gnj4oc

TVDW 07/10/2007 - The Selecter - On my radio (long version) (1991)

40 + 40, dat maakt 80, ja? Logisch dus dat "eighties" het codewoord was op ons dubbel verjaardagsfeestje van afgelopen zaterdag. DJ Stefan spon een mooi web met afwisselend aandacht voor disco, new wave, steviger werk (RATM, AC/DC), streepjes reggae (Cocaine, running around my brain - in de vroege uurtjes!), lekkere foute boel en heel wat classics en personal favorites. Wat was het fijn om "Love Song" van Simple Minds nog eens te horen, en Lionel Richie, en The Employees, en Ian Dury en en en... Het feestje werd gepast afgesloten rond 4 uur, met "40" van U2. Dat alles onder de vlag van, Nicole indachtig, vrede onder vrienden. Vrede, en heel wat liefde, .... denn die Liebe, Liebe, Liebe, Liebe, die macht viel Spass, viel mehr Spass als irgendwas. Liefde, die ook terug te vinden was onder de talrijke aanwezige vrienden (waaronder enkele grote verrassingen) en in de talrijke cadeautjes. Spijs en drank, leesvoer, inkaderbare attenties (bedankt, Jolan!) en nog wat euh, geschenkjes: wij danken allen!
Niet alle artiesten van de Metro Lines t-shirt werden afgewerkt - trouwens zelden zoveel cirkelende vingers gehad rond mijn tepelhof - dus dat zet de deur fijntjes open voor een tweede editie....
Uit alle songs van de avond één alles overschaduwende tvdw kiezen is onbegonnen werk, maar The Selecter was alleszins een van de hoogtepunten. Free for download is niet de singleversie uit 1979 die Stefan zaterdag op de digitale draaitafel zwierde, maar wel een langere versie uit 1991 - inclusief een parlando/rap die het nummer een Tom Tom Club-vibe meegeeft.

foto's van de 40/40 Party alhier:
http://picasaweb.google.be/koop05/4040Fuif

De tvdw is gratis te downloaden via:
http://www.sendspace.com/file/teqe9j

Commentaar op tvdw dan wel op fuif: klik op "comments", hier vlak onder.

TVDW 16/09/2007 - Ania - Zostàn (2007)

Picture this. Het ontbijt op een doordeweekse ochtend. Radio staat op Classic 21. Openingsriff van Back in Black vult de keuken. Ik sta op en geef een flinke draai aan de volumeknop (- opvoeding heet dat). Oudste dochter vraagt van wie de muziek komt. Ik zeg: 'Dat zal mama zeggen'. Waarna het lang stil blijft, en ik uiteindelijk een aarzelend 'Deep Purple?' hoor.
Genoeg om alles te laten voor wat het is en op zoek te gaan naar een nieuwe vrouw, ik weet het.
Fast forward naar een weekje later. Ik kom terug van mijn Vespa Tour in Toscanië. Mijn vrouw stopt me met triomfantelijke grijns een cd toe en zegt: raad eens wie dit is. Mijn hersenen stuiteren alle richting uit, ik kom met de gekste associaties maar moet het uiteindelijk opgeven. Het blijkt om Ania te gaan, voluit Ani Dąbrowskiej. Haar cd - even diep ademhalen - Kilka Historii Na Ten Sam Temat blijkt een erg leuke luisterervaring: smooth jazzy stuff, snuifjes bossa in beste Braziliaanse traditie, af en toe een retrolounge tintje à la Cardigans. De cd kreeg afgelopen week meerdere draaibeurten; meteen goed voor de eerste tvdw uit Polen. Voorwaar.
Zolang ze me weet te verrassen, zit het nog even goed. Ook al werd ze afgelopen week 40, mijn West-Vlaamse furie. Happy B'day, plume.

Zostan vind je hier, tell me what you think:
http://www.sendspace.com/file/6b3jpm

en nog de tvdw's van de voorbije twee weken - laat vooral je mening na in de comments:

Detor:
http://www.sendspace.com/file/curv58

Cousins:
http://www.sendspace.com/file/x2wtbr

TVDW 28/01/2007 - Flash & the Pan - Walking in the rain (1978)

"Come in all you jesters
Enter all you fools"

De laatste week eiste het Australische Flash & the Pan heel wat aandacht op de iPod. Australisch zeg ik, maar de roots van het tweetal Vanda en Young lag net zozeer in Nederland. Harry Vanda heette eigenlijk Johannes Vandenburg, terwijl George Young de oudere broer was van Malcolm en Angus, resp. rhythm en lead gitarist bij AC/DC. De eerste zes platen van AC/DC kregen overigens een Vanda/Young productie mee, waardoor de twee bij mij sowieso al een wit voetje hebben. De twee erg cameraschuwe heren schreven in hun vroege jaren enkele klassiekers bij elkaar (Friday on my mind van de Easybeats, maar ook Love is in the Air van John Paul Young), maar het zijn die platen - en vooral de singles - van Flash & The Pan die echt geweldig blijven. Hey St. Peter, Ayla, Midnight Man, Waiting for a train: het zijn erg originele synthpop-nummertjes, telkens gezongen met die vervormde stem en ook telkens met ergens in tekst of arrangement "een hoek eraf". TVDW "Walking in the rain" is een schoolvoorbeeld van hoe weinig er nodig is om een klassieker bij elkaar te schrijven: een baslijntje, wat ijle synths en een mysterieuze, unheimliche tekst (MC 900 Ft. Jesus avant la lettre), veel meer is het eigenlijk niet. Maar wat een song. Dat had Grace Jones ook meteen in het snotje. Samen met Sly & Robbie herwerkte ze het tot openingsnummer voor haar fantastische Nightclubbing-plaat uit 1981, en de tekst - "Feeling like a woman, looking like a man" - was ongewild natuurlijk op haar androgyne lijf geschreven.

http://www.sendspace.com/file/lhwew8

TVDW 23/04/2006 - The Source feat. Candi Staton - You got the love (1991)

Even een huiselijk tafereel van vanmorgen. De drie kinderen zijn klaar voor de rit naar school en schuifelen op de achterbank de wagen, ik loop nog even naar boven. Terwijl doet Elien wat ze in dit soort situaties altijd graag doet: de radio snel aanzetten en zoeken naar een "cool" nummer, wat ze dan lekker luid door de boxen kan laten schallen. De radio floept aan, drie seconden lang komt er een flart dEUS uit de boxen, maar Elien besluit meteen verder te zappen. Tot ze op Back in Black van AC/DC stoot, dat laat ze meteen staan. Om maar te zeggen: we zitten nog altijd op koers met de opvoeding.
De TVDW van deze week is weer een merkwaardig geval van synchroniciteit. "You got the love" is altijd al een persoonlijke favoriet geweest, logisch dat ik de track een prominente plaats gaf in een reeks "Groove"-compilatiecd's die inmiddels tot bij my man Dela zijn geraakt. Diezelfde Dela deed me op zijn beurt een plezier door een reeks "MikMak"-cd's samen te stellen, en op de meest recente duikt een remix op van datzelfde "You Got the love". Fijne boel, en de avond van de eerste beluistering van de tot "MadMak" gedoopte compilatie, hoor ik dezelfde nieuwe versie opduiken op StuBru. En wat internet searching bevestigt: de song is opnieuw - voor de derde keer al - heruitgebracht. "You Got the Love" kent trouwens, net als Candi Staton zelf, een rijke voorgeschiedenis. Zullen we beginnen met de song? Uitgebracht in '86 door Staton, in '91 plakte Brits DJ/producer John Truelove de a-capella versie van dat nummer onder een early house classic (voor de househeads: "Your love" van Frankie Knuckles, vocals by Jamie Principle). Truelove bracht de mash-up uit onder de naam The Source. In '96 kreeg de plaat een eerste re-release (met een New Voyager remix die ook een hit werd). De maxi-cd ervan, waarop gelukkig ook de originele hitversie van 1991 stond, belandde even later in een uitverkoopbak, waar ik 'm onmiddellijk scheefsloeg... voor 35 Belgische franken. En de zangeres zelf? Canzetta Maria Staton werd geboren in Alabama in 1940 en kreeg voor haar - onlangs op cd gebundelde - plaatjes op het soullabel FAME de bijnaam Sweetheart of Southern Soul. In de seventies scoorde ze een fikse discohit met "Young Hearts Run Free", in de jaren tachtig bekeerde ze zich samen met haar man John Sissewell (drummer op o.a. platen van Donny Hathaway, maar ook op "The Boss" van Diana Ross!) tot het christendom en begon ze gospelplaten uit te brengen. Zoals ook haar dit jaar verschenen (en bejubelde) "His Hands". Afsluiten met wat trivia? "You Got the love" leverde de soundtrack voor de aller, aller, allerlaatste scène die zes seizoenen Sex & the City afsloot. Sarah Jessica Parker loopt door de straten van New York, en op de achtergrond horen we.... onze TVDW.