TVDW 17/03/2012 - Boz Scaggs - Sunny Gone (2013)

Hij zou het recept voor gehaktballen in tomatensaus kunnen inzingen, en het zou nog altijd soulvol klinken. Om maar te zeggen: net als Daryl Hall kan Boz Scaggs bij ons weinig verkeerd doen. Eenmaal we wisten dat zijn nieuwste plaat "Memphis" opgenomen werd met Steve Jordan als producer, zaten we al helemaal op het puntje van onze stoel. Jordan is de man die zowel bij de albums van Keith Richards (het foutloze "Talk is Cheap") als John Mayer voor zulke warme gloed zorgde.

Het resultaat is inderdaad een warme, van soul druipende plaat, waarop Scaggs zijn tanden zet in nummers van Mink DeVille, Al Green en Steely Dan. En, om aan te tonen dat hij het zelf nog steeds in de vingers heeft, plaatst hij naast die uitgelezen covers ook twee zelfgeschreven nummers , die qua sfeer en klasse naadloos aansluiten bij de rest. De tvdw is er een van.

TVDW 06/06/2010 - John Mayer - Heartbreak Warfare (2009)

Ik volg Mayer al van bij zijn debuut en de man stelt me zelden teleur. Hij is een uitstekend gitarist die vaak bluesy ondertonen in zijn pop smokkelt - niet toevallig roemt hij SRV als grote voorbeeld en is Clapton een goed maatje - en zijn vaste companen zijn niet van de minstens: Pino Palladino op bas en Steve Jordan op drums (de gewéldige Steve Jordan, zie o.a. Keith Richards' soloplaten).

In Amerika heeft Mayer de status van superster, in Europa blijft hij ook na vijf uitstekende albums behoorlijk onbekend. Als hij hier al in de boekjes komt, is het voor de verkeerde redenen: als liefje van Jennifer Anniston. Ex-liefje intussen, en de breuk is meteen het allesoverheersende thema op Mayers laatste plaat Battle Studies. Een knappe break-up plaat, waarbij de man zich niet verliest in zelfmedelijden maar de bedenkingen verpakt in mooie popsongs. Met ruimte voor zelfkritiek: "Had a little love but I spread it thin" is de geweldige openingszin in een van de songs. Als tvdw kies ik voor de openingstrack, met dat heerlijk rollende baslijntje en die in een loop gebrachte etherische synths.

http://www.sendspace.com/file/on8jxh

TVDW 16/11/2008 - A Certain Ratio - Sounds like something dirty (1985)

Nauwelijks tijd gehad om een cd'tje te draaien. Correctie: ik heb wel vele tientallen songs doorgenomen afgelopen week, maar dan louter met het oog op www.detroitbreakdown.be. Liedjes op itunes zoeken, op youtube beluisteren, editen tot hapklare brokken van pakweg 35" - dat soort dingen. Kinda fun.

Enige cd die wel een deftige luisterbeurt kreeg en een fijne ontdekking bleek, was 'Early', een compilatie van het vroegere werk van A Certain Ratio. Ik draaide 'm op weg naar een muziekquiz in Wolvertem, waaraan we als DB meededen.
A Certain Ratio was een van de eerste signings van het Factory label. Niet zo bekend als labelgenoten Joy Division/New Order en Happy Mondays, maar wel relevant. Hun crossover tussen postpunk en strakke blanke funk kan gemixt worden met een hele pleiade aan artiesten, van de vroege Spandau Ballet en ABC tot de New-Yorkse scene rond Liquid Liquid. In het boekje bij de cd lezen we dat Madonna nog optrad als voorprogramma van Certain Ratio, en dat de groep ooit gepolst werd om op de Bahamas een nieuwe plaat voor Grace Jones te schrijven. De tvdw is een b-kantje, very 1985 in sound, en met echo's van Material (Beinhorn & Laswell) erin verstopt.

Hoe het met die muziekquiz afliep? Niet slecht, al kon ik mezelf wel voor de kop schieten dat ik Strange Magic van ELO niet herkende. Soit, met een zesde plaats op 34 ploegen als eindresultaat mochten we thuis binnen. En van de prijzentafel graaide ik een live-DVD mee van John Mayer. Altijd goed.

Tot ik de volgende morgen merkte dat het een blu-ray schijfje is. Waar ik dus niets mee kan aanvangen.


http://www.sendspace.com/file/vwb8uj

TVDW 10/12/2006 - Paul Simon - Father and daughter (2006)

Dubbele verjaardag. Honderdste blog-tvdw. Alsook: gisteren werd de jongste dochter twee jaar. Meer dan gepast om een track te plukken uit wat voor mij de allerbeste cd van het jaar was: Surprise, van Paul Simon. Een hoogmis aan subtiliteit, aan clevere songwriting, aan oh zo gedoseerde vocals, aan geïnspireerde songtekstschrijverij.
En terwijl we bezig zijn, laat ik meteen mijn 'Best of 2006' geven.

01. Paul Simon - Surprise

02. Muse - Black Holes and Revelations (over the top sonic adventures)

03. Donavon Frankenreiter - Move by yourself (crossroad between southern rock and laidback soul)

04. Jhelisa - A primitive guide to Being There (staalkaart van soulmuziek in al zijn facetten)

05. John Mayer - Continuum (foutloze rockbluessoulpop)

06. Wolfmother - Wolfmother (jonge lefgozers brengen vette old school hardrock)

07. Josh Rouse - Subtitulo (Amerikaanse singer-songwriter stuff vanuit een Spaans ingeslapen dorpje)

08. Killers - Sam's Town (bevestiging na de hype)

09. Krista Detor - Mudshow (romantische pianoballads voor wie verder wil dan Tori)

10. Ed Harcourt - The beautiful lie (barokke melancholie en weltschmerz van de Britse Tom Waits)

reservebank: The Feeling - twelve stops and home (fijne pop uit de oude doos)

Pffft-plaat van het jaar: Information van Beck. En de alom geroemde laatste van Scritti Politti werkte (God knows I've tried) bij mij ook niet. Mag ik ook nog even melden blij te zijn met de terugkeer van Thomas Dolby? Zijn Sole Inhabitant Tour deed enkel de VS aan, maar de gesigneerde exemplaren van zowel dvd als cd heb ik inmiddels besteld. En de man werkt aan nieuw materiaal. Net als Queen + Paul Rodgers, trouwens - old heroes never die.

Nog even Surprise bejubelen? Het is met voorsprong de plaat met de grootste bewaarwaarde. Simon pakt zware onderwerpen aan als vergankelijkheid, lotsbestemming, en geloof maar hij verpakt ze in heerlijke, vaak lichtvoetige popsongs - met soundscapes van Brian Eno waarin het heerlijk verdwalen is. En er zijn de erg tot de verbeelding sprekende lyrics, zonder twijfel de beste die we dit jaar op cd vonden.

Zoals Simon, in de tvdw, met een knipoog zingt: "I'm gonna stand guard / Like a postcard of a Golden Retriever." Happy birthday, Hanne.

http://www.sendspace.com/file/82cqab

TVDW 29/10/2006 - John Mayer - I don't trust myself (with loving you) (2006)

John Mayer is amper 29 en een fenomenaal gitarist (geef Google de zoektermen ‘Youtube’, ‘Crossroads’ en ‘John Mayer’ en staar met open mond naar uw computerscherm). Daarnaast is hij echter ook een Amerikaans idool: zijn romantische songs en good looks maakten hem (tegen wil en dank?) tot het onderwerp van menige slaapkamerposter. Dat imago is een handicap, met name in de VS, waar men wat lacherig doet over het succes van Mayer. Derde cd Continuum bewijst echter hoe onrechtvaardig dat is. Net als op voorganger Heavier Things blinkt Mayer uit in het serveren van makkelijk in het oor liggende blues- en soulpop, maar dan met zoveel zin voor detail gebracht dat de concurrentie het nakijken krijgt. Veel krediet gaat ook naar drummer/producer Steve Jordan (zie o.a. ook de geweldige soloplaat Talk is Cheap van Keith Richards) die voor een warm, organische groove zorgt – ditmaal gestut door meesterbassist Pino Palladino. Jordan,die nota bene als drummer debuteerde bij... the Blues Brothers, zie tvdw van vorige week, waar hij Barkays-drummer Willy 'Too Big' Hall opvolgde. Oh ja, vaak krijgt John Mayer te horen dat hij zijn talent als gitarist te weinig etaleert op plaat. Alsof hij hen van antwoord wil dienen, gooit hij er achteraan de cd een knappe cover van Jimi Hendrix’ Bold As Love bovenop. Als TVDW moest deze versie het echter afleggen, na rijp beraad en talloze luistersessies, tegen I don't trust myself (with loving you). Die wonderlijk galmende geluidjes die het nummer opstarten! Die heerlijke, Sly & the Family Stone-achtige mellow groove! Dat in falset gegoten advies "Hold on to whatever you find, baby"! Die blazers die zich aan het eind schuchter in de mix mengen!. Genieten.

http://www.sendspace.com/file/wuumz3

TVDW 08/01/2006 - Amanda Marshall - Birmingham (1996)

Windstille periode op gebied van cd-releases, dus ideaal om eindelijk nog eens te luisteren naar wat er allemaal in huis is. Beste manier om dat te doen, is mijn trouwe Sony te laten shufflen doorheen het aanbod. Vierhonderd cd's zitten er in de trommel, pakweg maal 15 maakt dat toch 6000 songs waartussen de machine kan kiezen. Ideaal om dingen te herontdekken, het gebeurt meer dan eens dat ik een prima song hoor en naar het display hol om te zien uit welke cd het komt. Zondag leverde de shuffle een fijne rollercoaster op met songs van onder meer Nick Lowe, Tracy Chapman, John Mayer, Semisonic, Ryan Adams, Fleetwood Mac, ELO en David Lindley. En voor de TVDW durfde ik het aan om het orakel te raadplegen en randomly een suggestie te vragen. Sony liet me niet in de steek, en rolde de trommel tot Amanda Marshall op het LCD-schermpje verscheen. Excellent choice. We zagen miss Marshall, een mooie Canadese met een weelderige haardos en een dijk van een stem, in 1996 een showcase geven in... een Brusselse Tex-mex bar. Erg ondankbare omstandigheden: wat zenuwachtige platenlui en een handvol persjongens die meer oog hadden voor de Desperado's en nacho's dan voor Marshall. Maar wat een optreden, wat een stem, wat een songs ook op dat titelloze debuutalbum van haar (waaraan Mellencamp-drummer Kenny Aronoff en basbeest Leland Sklar meewerkten). Gelukkig hield ze er met "Let it rain" toch nog een halve radiohit aan over. De tweede keer dat ze België aandeed, was al evenmin ideaal qua omstandigheden: als voorprogramma voor Whitney Houston in het Sportpaleis. Na drie albums gaf Sony (de platenfirma, niet mijn cd-changer) haar een schop onder de kont, intussen zoekt ze een nieuw onderkomen. De TVDW "Birmingham", over het lot in eigen handen nemen na een doodgelopen relatie, is een moody soort van ballad met een erg mooie altsax, en met in het openbloeiende refrein net genoeg panache om liefhebbers van female singer-songwriter rock (Alanis, Sheryl en Melissa) te plezieren.

TVDW 06/11/2005 - Herbie Hancock feat. John Mayer - Stitched Up (2005)

Herb' hoort vanzelfsprekend bij elke muziekliefhebber in de bovenste schuif te liggen. Als broekje aan de zijde van Miles Davis mogen spelen, mid jaren zeventig met "Headhunters" een van de ultieme jazzrock-klassiekers schrijven (een cd die bij Jamiroquai ongetwijfeld vaak wordt opgegooid), in de jaren tachtig verbazingwekkend grensverleggend werk leveren met "Future Shock" (incl. de single "Rockit") en tegelijk iets moois als de soundtrack voor "The Color Purple" schrijven... zijn lijst merites is eindeloos en ook nu nog blijft hij boeiende spullen uitbrengen. Soms is zijn drang naar vernieuwing sterker dan het gezonde verstand: we herinneren ons een halfslachtige flirt met drum 'n bass en andere dance-varianten op de hit-and-miss cd "Future 2 Future". Met nieuwe cd "Possibilities" daagt Herbie zichzelf uit door eenmalige samenwerkingen aan te gaan met een pleiade aan collega-muzikanten. Het idee klinkt fantastisch op papier, helaas zijn er tussen de tien tracks van de cd slechts enkele echte parels. De bijdrage van Annie Lennox is oersaai, Santana does Santana nog maar eens, en de schabouwelijke versie van "I just called to say I love you" (met een zekere Raul Midon) overleeft geen tweede beluistering. Wel dik in orde is de manier waarop Sting zijn "Sister Moon" herwerkt. En de absolute uitschieter is het openingsnummer, dat Herb' samen schreef met dat nieuwe goudhaantje van de Amerikaanse AOR-markt, John Mayer. "Exactly how you hear it, is exactly how it all went down", met die mysterieuze zin opent de cd (en de song), waarna Mayer een film noir van een verhaal beschrijft, tegen de muzikale achtergrond van een flinke funksong. De 'delivery' van Mayer is een genot om te horen, hoe hij elk woord met een overschot aan 'cool' perfect plaatst in de song. Hoe hij eerst "who's to say she's on her own" oppert, waarna de muziek stilgelegd wordt en hij de vraag laconiek zelf beantwoordt: "girls like that don't sleep alone". Ook onze Herb krijgt natuurlijk wat ruimte om een pianosolo in het lied te smokkelen, verder noteren we oude rotten als Willie Weeks op bass en de geweldige Steve Jordan (ondermeer ook als producer actief bij het memorabele Talk Is Cheap-album van Keith Richards) op drums.