TVDW 16/05/2020 - Three Dog Night - Liar (1970)

Singletjes kopen, ik doe het eigenlijk nauwelijks nog. Als ik dààr ook nog moet beginnen. Maar ik maakte een uitzondering afgelopen week voor She's Got Claws van Gary Numan, die geweldige song van hem met Roger Taylor op drums en Mick Karn op fretless bass. Gevonden op FB Marketplace voor ocharme één euro. Daarmee stond de tdvw vast, toch?

Met Gary speelde ik natuurlijk op safe. Uit 1981, sowieso het meest genomineerde jaartal uit de tvdw-reeks, en uit de afdeling synthpop. Dus dan toch liever naar die verzamelaar van Three Dog Night die ik, ietwat op goed geluk, meegraaide in cyberspace voor een euro. Three Dog Night is zo'n typische seventiesgroep die blanke rock vermengd wat meer groovy, soulvol spul. Ze zouden zo op een mixtape kunnen met pakweg Little Feat, Steve Miller Band, The Band, Doobie Brothers, Traffic en The Guess Who. Op die verzamelaar stonden vele knappe songs, waaronder ook de wat spooky tvdw. Een song, geschreven door Russ Ballard, de man die onder meer ook So You Win Again voor Hot Chocolate, Since You Been Gone voor Rainbow en I know there's something goin' on voor Frida schreef.

TVDW 07/01/2018 - Gary Numan - Conversation (live) (1981)

Op zondag kwam het trieste nieuws van het overlijden van France Gall, dus kiezen voor Evidemment - een nummer met een tekst die naar de keel grijpt - had belist ook gekund. Maar ik kies toch maar voor Numan, die in een postpak stak, toegezonden door een IG-follower uit Frankrijk. De dame in kwestie heeft een tweedehandswinkel in Bahrein - of all places - waar ze een hele stapel vinyl binnenkreeg. Ik mocht er een zestal exemplaren uitkiezen, en ben bijgevolg nu in het bezit van "You Want It You Got It" (Bryan Adams), "Exodus" (Bob Marley), "Setting Sons" (the Jam), "Parade" (Prince), "The Final Curtain" (Pink Floyd) en "Living Ornaments '79", de live-plaat van Gary Numan (opgenomen in 1979 maar uitgebracht in 1981).

Fascinerende artiest, die Numan. Met zijn androgyne imago, met zijn merkwaardige stem (alsof hij een puber is met weerbarstige stembanden), met zijn monotone, ijskoude synths. Zeker in de beginjaren, van de eerste platen met Tubeway Army tot en met Dance (de plaat die hij maakte met Roger Taylor van Queen) en I, Assassin in 1982, leverde dat een spannende, bevreemdende kruising op tussen new wave, cold wave en synthpop.

TVDW 13/03/2011 - Tahiti 80 - Crack Up (extended version) (2011)

Shuffle en ski, een prima combinatie. De iPod stond inderdaad - en doelbewust - een volledige week op shuffle. Ideaal om je te laten verrassen door wat het machientje at random selecteert uit de - even kijken - 998 beschikbare tracks. Niet dat de iPod zo vaak aanstond op de piste, maar bij de nachtelijke rit heen- en terug zorgde hij voor welkome afwisseling. Zo kregen diverse songs uit de recente cd's van Arcade Fire, Elbow, Ellie Goulding, Elliott Murphy, Jamiroquai, The National en OMD een kans, naast ouder werk van Gary Numan en Stealers Wheel. De tvdw zou logischerwijze gaan naar de meest opmerkelijke song. Die bleek uit Rouen te komen, zowat 800 kilometer ten noordwesten van Val Cenis, ons ski-oord. (Dat laatste zocht ik natuurlijk even op - mijn aardrijkskundige kennis is niet bepaald geweldig).

Wat ik ook even opzocht: hoeveel keer in besprekingen van "Past, Present and Possible", de net verschenen nieuwe plaat van Tahiti 80, de naam van Phoenix opduikt. In ongeveer 300.000 van de 500.000 artikels, zo leert Google. Je hoeft geen genie te zijn om de parallellen tussen de twee te ontdekken. Ook Tahiti 80 is een überhip groepje dat in gladde, bestudeerde popsongs un certain je ne sais quoi weet te verstoppen. Crack Up is een goed voorbeeld; een song die heen- en weerbotst als een veelkleurig rubberballetje.

TVDW 03/05/2009 - Patrick Wolf - Who Will (2009)

De trouwe lezers van deze blog (- die ene dan toch) weten dat ik af en toe een slice real life temidden van het muziekgeleuter durf te droppen. Afgelopen week was na zowat vijftien jaar trouwe dienst de allerlaatste week voor mijn vrouw bij haar werkgever. Nu wachten enkele maanden sabbatical, en dan nieuwe horizonten. The future's wide open, zou Petty zeggen.

Een link met de tvdw is niet mogelijk, so be it. Patrick Wolf scoorde bij zijn vorige plaat The magic position al een tvdw, en zijn nieuwe plaat The Bachelor (niet gefinancierd door een platenfirma, wel door en dankzij een revolutionair nieuw concept als bandstocks.com) blijkt een al even rijk luisterfestijn. Never a dull moment bij Wolf: hyperromantische strijkerspartijen, Ierse fiddlers, barokke ballads, avant-garde rock en gastrolletjes voor actrice Tilda Swinton en voor (een erg geïnspireerde) Feargal Sharkey (!). Op een track als Vultures (gemaakt samen met electro-pipo Alec Empire) klinkt Wolf als een kruising tussen Bloc Party en Gary Numan, een andere track laat dan weer enkel ruimte voor vocals, een kinderkoor en een strijkerskwartet. Niet alles is even geslaagd (vooral met het drammerige "Battle" hebben we wat moeite), maar je moet het de man nageven: hij is erg inventief, lapt conventies aan zijn laars en gooit zijn erg mooie muziek zonder remmingen op plaat. Eentje voor de eindejaarslijstjes.

PS eigenlijk spreken we hier voor onze beurt, want de cd komt pas uit op 1 juni. Maar hou het stil - en geef het full-album een kans bij de release. Je zal je niet vervelen.


http://www.sendspace.com/file/pqsdxo

TVDW 24/08/2008 - Booka Shade - Outskirts (2008)

Kunnen Duitsers boeiende muziek maken? Tuurlijk.
In de eerste week vakantie vond ik de nieuwe cd van Booka Shade wel wat hebben, qua lekker in het oor glijdend, hip materiaal. Normaliter net iets bezuiden mijn smaak, dit soort electro downtempo house callitwhatuwill, maar en toe buiten de lijntjes treden mag, niet? Dit duo uit Berlijn werpt net genoeg herinneringen op aan eighties relikwieën als Numan, Yazoo of Depeche Mode om het aangenaam te houden voor deze ouwe zak. Nieuwe cd The sun and the neon light kan niet echt tot op het eind overtuigen, maar vooraan zitten toch enkele sfeervolle lappen synth goodies. Zoals deze 'Outskirts'.

http://www.sendspace.com/file/uxwma8

TVDW 24/02/2008 - Yes - Man in a white car Suite (live) (1980)

Eind jaren zeventig kampeerde Yes met Roy Thomas Baker (producer van de beste platen van Queen) in een Parijse studio, om te werken aan wat de opvolger voor het album Tormato moest worden. Zonder veel resultaat, echter. Er werd vooral veel ruzie gemaakt, waarna Jon Anderson en Rick Wakeman, bandleden van het eerste uur, besloten om op te stappen. De drie resterende leden (Squire, White en Howe) besloten tegen beter in om terug de studio in te duiken en Yes levend te houden - zonder zanger of keyboardspeler. De oplossing bleek in een klein hoekje te schuilen. In een aanpalende studio waren The Buggles (Trevor Horn en Geoff Downes) aan het werken aan de opvolger van hun debuutplaat, degene waarop Video Killed the Radio Star stond. Prompt was Yes in een nieuwe bezetting geboren. Voor The Buggles was het een carrièrewending die kon tellen: het contrast tussen hun 3-minuten-synthpop en de complexe progrock van Yes kon niet groter zijn.
In augustus 1980 resulteerde de bizarre samenwerking in 'Drama' - zonder twijfel de meest gecontesteerde plaat uit de catalogus van Yes. Een plaat zonder boegbeeld Anderson, dat kon niet goed zijn, meenden vele fans. Nochtans heeft Drama door de jaren heen eerherstel gekregen; vele beschouwen het nu als een van de meest markante platen uit het Yes-oeuvre. Zelfs in België duiken onverwachte fans op: Mauro Pawlowksi nam met zijn zijproject Somnabula 'Daughter of Machine Messiah' op, een knipoog naar de openingstrack van 'Drama'.
De samenwerking tusen The Buggles en Yes bleek van eenmalige aard. Na afloop van de Drama Tour maakten Horn (de übernerd, rechts op de foto hierboven) en Downes nog een tweede plaat met The Buggles, waarna Downes ging spelen bij Asia ('Heat of the moment'!!) en Horn een opmerkelijke carrière uitbouwde als producer. De symfonische sturm und drang van Frankie Goes To Hollywood: van zijn hand. De ultieme new romantics eighties pop van ABC: van zijn hand. De allerbeste 12 inch van de jaren tachtig - Slave to the Rhythm van Grace Jones: van zijn hand. De designersoul van Seal: van zijn hand. Street Fighting Years, Simple Minds' meest epische plaat: van zijn hand. En ironisch genoeg was het ook Horn die zijn rivaal van weleer, Jon Anderson, een schitterende vorm van pensioensparen bezorgde: '90125', de best verkochte Yes-plaat, en de bijhorende single Owner of a lonely heart kreeg ook Horns trademark productie mee.
Mijn liefde voor Yes uitleggen is onmogelijk. Ze startte toen ik bij een vriendin uit Kuringen, die we om een of andere reden de bijnaam 'Mahatma' gaven (don't ask), de plaat 'Tormato' hoorde. Daarna kocht ik Drama en Fragile, twee platen waarnaar ik uren luisterde. En waarnaar ik uren keek, dankzij de fantasierijke uitklapbare hoestekeningen van Roger Dean. Ondertussen zag ik de groep ook al twee keer live, waarvan vooral het optreden in juni 2004 in de Elisabethzaal nog lang zal bijblijven.
'Drama', een van mijn tien 'Onbewoond Eiland Platen', telt amper zes nummers: vijf XXL-nummers en een tussendoortje: 'Man in a white car' duurt anderhalve minuut, werd door Geoff Downes integraal op Fairlight synthesizer ingespeeld en zou volgens de man een eerbetoon zijn aan Gary Numan.
Yes duikt nu pas, als 163ste 'post', op als tvdw. De reden is te vinden in de wondere wereld van muziekblogs, waar ik tot mijn groot plezier bootleg-concerten kan terugvinden van artiesten die ik nooit live gezien heb (J Geils Band, Thomas Dolby, U2) of die al lang onder de zoden liggen (Warren Zevon, Robert Palmer).
De tvdw is dan ook niet de studioversie van 'Man in a white car', maar de versie die tijdens de 'Drama' tour werd gespeeld. De opname is van het concert dat in oktober plaatsvond in het LA Memorial Sports Arena (- met dank aan http://yesshows.blogspot.com, waar ik de bootleg begin deze week vond). Ik heb er met rode oortjes naar geluisterd. Naar 'We can fly from here' en 'Go through this', de twee songs die Yes live speelde maar die niet op Drama geraakten. Naar de stem van Horn, die niet zelden vals klonk - het bewijs dat de man in studio zich wel met Anderson kon meten, maar live tekortschoot. Naar een oervervelende, eindeloze bassolo van Chris Squire. En naar de unieke, instrumentale, door Geoff Downes tot 'Suite' uitgebouwde versie van 'Man in a white car'. Na drie minuten in de Suite maakt Downes een heerlijk zijsprongetje. Het zorgde deze week voor puur kippenvel en rechtvaardigde meteen de nominatie als tvdw.

http://www.sendspace.com/file/tujypv

TVDW 13/01/2008 - Jean Michel Jarre - Oxygene part II (1977/2007)

Mijn vader kocht ergens rond 1973 een super 8 camera, wat wil zeggen dat van dan af een aantal van de 'sleutelmomenten' van mijn jeugd (verjaardagen, communiefeesten, vakanties...) op film vastgelegd werden. Een tijd terug slaagde mijn moeder erin om via via de super 8 filmpjes op videocassette te laten kopiëren, waarna onze goede vriend Miguel op zijn beurt de boel kopieerde naar een tiental dvd's. Afgelopen week bekeek ik de eerste dvd en zag voor het eerst nog eens die beelden van lang geleden. Een van de fragmenten betrof een dagtrip van ons gezin naar het Duitse pretpark Phantasialand. Te oordelen aan de beelden moet ik toen ongeveer acht zijn geweest. Ik herinner me vooral een theater waarin we allemaal zo'n gek 3D-brilletje moesten opzetten, waarna een goochelaar allerlei truukjes uithaalde, met dieren die schijnbaar tot in ons gezicht geslingerd werden. Het maakte een hele indruk op me. (Wat dit te maken heeft met de tvdw? Geduld!)
Een dag na de dvd met 'memories of days gone by' schoof ik de dvd van Oxygene in de lader; eind vorig jaar uitgebracht naar aanleiding van de 30ste verjaardag van deze klassieker. Jean Michel - inderdaad, zonder koppelteken - Jarre maakte er een 'new master recording' van (dwz dat hij de hele plaat opnieuw inspeelde, maar met dezelfde analoge synths en sequencers van toen) en liet tegelijk een live-uitvoering van de plaat filmen. In de Alfacam-studio's in Lint dan nog, waar ook Steracteur/Sterartiest en andere grote shows opgenomen worden. Op het live-concert kon hij de overdubs van het origineel vanzelfsprekend niet doen (de man heeft maar twee handen) dus liet hij zich omringen door vier muzikanten, die met een extra batterij vintage synths aan de slag konden. En om het geheel nog specialer te maken, liet hij alles (ook) in 3D filmen. Ahà, nu zijn we er. Ik dus, in dezelfde week waarin ik mijn eerste 3D-ervaring van 30 jaar geleden bekeek, toevallig opnieuw met zo'n brilletje voor de tv - voor een herontdekking van Oxygene.
Feit is dat Jarre samen met Kraftwerk en Vangelis het heilige triumviraat vormt bij de popularisering van synthmuziek. Terwijl Engeland en de VS het gros van de pop- en rockgeschiedenis schreven, waren het artiesten uit Frankrijk, Duitsland en Griekenland die de eerste hoofdstukken rond de synthesizer invulden. Raar. Ik heb altijd wel een boon gehad voor synths, al was ik vals tiener minder in het genre thuis dan mijn neven Dirk en Peter, die o.a. met Tomita en Tangerine Dream aankwamen. Ik hield het op (Jon &) Vangelis en keek tegelijk met interesse naar de omarming van de synths door new wave (Gary Numan, Thomas Dolby etc.).
Inmiddels zijn Jarre en co. geëvolueerd tot dino's, maar een frisse beluistering van Oxygene toont ook nu nog de kracht van het album, vol atmosferische soundscapes die afwisselend zweverig en bezwerend klinken. Ik kan me overigens best voorstellen dat synthliefhebbers als Martin Gore van Depeche Mode, Alex Callier en de mannen van Air met veel interesse de heruitgave van Oxygene zullen bekijken/beluisteren. En David Dewaele van Soulwax zal met jaloerse blik kijken als Jarre de Moog Liberation, de eerste draagbare synth, over de schouder legt.
Oxygene part IV werd als single een erg grote hit en hielp mee om van het full-album 15 miljoen exemplaren te verkopen. Maar als tvdw kies ik toch voor het minstens even sterke part II, een kleine acht minuten synth extravaganza, met dank aan Moog, ARP en Korg.

http://www.sendspace.com/file/d4nd9w