TVDW 30/08/2026 - Wilson Pickett - Born To Be Wild (1969)

 

TVDW 1129. Exact 45 jaar geleden nomineerde ik de eerste tvdw. In het kleine schriftje dat ik van mijn mama kreeg, schreef ik vanaf dat moment week na week de song die de afgelopen zeven dagen het meest indruk op me had gemaakt. Zoals je hiernaast kan zien: ik haalde er zelfs mijn beste geschrift voor boven. 

Ik bekijk de lijst nu en denk: zo gek veel is er niet veranderd. In augustus 1981 was ik dertien jaar oud. De songs en artiesten die ik toen nomineerde, die hoor ik nu nog altijd graag. Waarom de tvdw-primeur naar Steppenwolf ging? Geen idee. Ik vermoed dat mijn jonge oortjes destijds gecharmeerd werden door luide gitaren, dus de keuze voor de song die de term 'heavy metal' voor het eerst gebruikte, is nog zo gek niet. 

Afgelopen week liet ik Spotify tijdens een autorit nog eens shufflen door een van mijn vele dj-werklijstjes. Het zijn lijstjes waarin ik regelmatig songs sleep die ik ergens op vinyl heb steken en waarvan ik denk: daar kan ik misschien wel wat mee. Uit de honderden songs toverde Spotify plots Wilson Pickett en diens R&B-versie van Born To Be Wild, te vinden op zijn "Hey Jude"-album. Meteen stond de tvdw voor deze week vast, een mooie manier om na 45 jaar de cirkel rond te maken. 

De eerste verzameling tvdw's hield ik enkele jaren vol, ik denk dat ik er toen in totaal iets meer dan 200 neerschreef. In 2005 kwam de reboot, met deze blog, waarop er intussen al 1129 zijn bijgekomen. Ik ben de eerste om toe te geven dat het niet veel voorstelt. Haast niemand leest wat ik hier schrijf, en mijn kleine mening over deze of gene artiest is sowieso van een haast stuitende banaliteit. Maar als iemand me zou zeggen: 'Deze tvdw's, dat is wie je bent', dan ga ik 'm niet tegenspreken. 

Wilson Pickett was in 1969 al een grote naam, die op het handvol voorafgaande platen classics als Mustang Sally en In The Midnight Hour had gescoord voor het Stax-label. Hij coverde Born To Be Wild amper enkele maanden na het uitkomen van de originele versie. Op gitaar hoor je een nog piepjonge Duane Allman. 

TVDW 23/08/2026 - Sombr - 12 to 12 (2025)

 

TVDW 1128. Welke impressies hou je over aan vier dagen backstage medewerker zijn op Pukkelpop? Dat een gigantische mainstage, bevolkt door enkel vier rondlopende Nederlandse rappers met meebrulbare hitjes van de afgelopen tien jaar, ruim genoeg blijkt voor het talrijke, enthousiaste publiek. New Wave, een wat raar gekozen naam voor een collectief rond de gecontesteerde Lil Kleine, speelde het klaar. Geen muzikanten te bespeuren, enkel een geluidsband en wat visuals. Dat zijn de nieuwe spelregels, blijkbaar. No need for stage pyromania. 

Nog een vaststelling: dat een retro-act als Natasha Bedingfield met open armen ontvangen wordt, dankzij die enkele generatie-overspannende hits waar iedereen, smartphone in de hand, staat op te wachten. Of nog: dat de traditionele pers zich heel veel moeite getroost om relatief traditionele acts uit de rock, pop en hiphop te verslaan, maar nauwelijks met een woord rept over acts als Kettama of Pegassi die in een overvolle Boiler-room het beste van zichzelf geven. De traditionele media hebben duidelijk moeite om dance en techno aandacht te geven. 

Een tvdw selecteren tijdens zo'n tot over de rand met muziek gevulde vierdaagse blijkt paradoxaal genoeg niet zo eenvoudig, Vele acts zie je als medewerker niet live, of het moet hier en daar een (weinig representatief) kwartiertje zijn. Zo zag ik op de wei een grote brok Maria Iskariot, wat streepjes Eefje De Visser, een halve set van Royal Blood.... Backstage, terwijl je aan het werk bent, hoor je wel vele artiesten, zonder enig verder beeld. Ook dat is raar. Zo kwam Sombr echter wel meteen krachtig naar voren: powerful en sexy pop, met overtuigende, dramatisch klinkende vocals. Ik kende enkel de naam en de hype, maar nauwelijks een nummer van de man. Just goes to show hoeveel ik nog naar de radio luisterde de afgelopen maanden. De dag nadien, op weg naar huis, dook ik via Spotify in 's mans hitalbum "I barely know her". Er staan veel knappe songs op, maar vooral de tvdw vind ik een echte parel.

TVDW 16/08/2026 - UB40 - Tyler (1980)

 

TVDW 1127. Soms zit zo'n tvdw verscholen in een klein hoekje. Ben al een paar weken bezig met een playlist samen te stellen voor een trouwfeestje van twee goede vrienden. Vrienden die ik al ken vanuit mijn studententijd en die nu plots het aardige idee hebben opgevat om hun langdurige relatie in een soortement huwelijk te gieten. 

Er wordt me gelukkig niet gevraagd om party music te voorzien, eerder een leuke vibe tijdens de knabbels en babbels. Think een mix van malse midtempo nummertjes uit de nu-soul, triphop, hiphop, acid jazz... De aanstaande bruidegom tipte me Tyler, 'van toen protestmuziek nog mooi funky was, met sax en andere echte instrumenten erover'. 

Na die tip snorde er de daaropvolgende dag niets anders door de boxen dan die eerste albums van UB40. Ja, ze gingen nadien de (te?) commerciële kant op, met hun Alle 13 Goed-covers met het intussen trademark UB40-sausje. Maar in die eerste jaren klonken ze verdomd goed, authentiek, rechtschapen en met overtuiging. Hoppa, mee in de playlist! 

TVDW 09/08/2026 - Ohio Players - Sweet Sticky Thing (1975)

 

TVDW 1126. De weelde, de pure weelde! Een platenwinkel binnengaan met bonnen ter waarde van maar liefst 130 euro - dat was een primeur voor me. Dat bedrag was het gevolg van twee dj-setjes die ik recent mocht spelen - eigenaars van listening bars betalen graag uit in waardenbonnen). Na heel wat wikken en wegen ging ik even later naar buiten met een aantal platen die normaal gezien buiten het bereik van de naar cheapo's jagende vinylverzamelaar in mij liggen. 

Er staan de komende weken twee nieuwe dj-setjes gepland, ik neem me voor om uit elk van de nieuw verworven platen wel iets in de set te smokkelen. Ook iets van de Ohio Players dus, een groep die veel gelijkenissen vertoont met het mij zo geliefde Earth Wind & Fire, en wiens compilatie "Gold" deel uitmaakte van de buit.  

TVDW 02/08/2026 - Fela Kuti - Sorrow Tears and Blood (1977/1981)

 

TVDW 1125. De voorbije drie nominaties hadden allemaal te maken met het vakantie-avontuur in Afrka, en kijk, als bij toeval komt er nog eentje bij, terwijl we terug in België zijn. 

Ik trok na de terugkeer "Black President" nog eens uit de platenkast, de enige plaat van Fela Kuti die ik in huis heb. Door de jaren heen heb ik nog maar het tipje van de ijsberg verkend, als het aankomt op de Nigeriaanse grootmeester van de Afrofunk. Maar vlak na het herbeluisteren van dat ene album, kreeg ik een berichtje dat er die avond een Fela Kuti-tribute band optrad in de Mechelse kruidtuin. Een fijn concert werd het, met een tienkoppige multiculturele band die de lange muzikale jams van Kuti alle eer aan deden. 

Oh ja, en tijdens mijn eerste week terug in België gooide ik ook al wat lijntjes uit naar enkele van de listening bars waar ik zo graag plaatjes kom draaien. Midden september heb ik al een nieuwe datum kunnen prikken, in Bar Tabac. Nu bereid ik die dj-setjes graag voor, door een soort van werklijstje te maken op Spotify. Drie keer raden welk nummer ik er als eerste heen sleepte.