TVDW 14/08/2022 - Olivia Newton-John - Carried Away (1981)

 

Natuurlijk had hier ook een tvdw van Kraftwerk kunnen opduiken. Het concert van de Duitse synthesizerpioniers op de Lokerse Feesten stelde immers allerminst teleur. Koel, bestudeerd, afgemeten - ja, natuurlijk, dat kon je verwachten van de groep die zo sterk afgelijnd nummers componeert. Ook de visuele show was gebouwd rond symmetrie en geometrie, synchroon lopende tot de verbeelding sprekende beelden die zowel futuristisch als retro aanvoelden. 

Maar voor de tvdw sta ik toch liever stil bij het heengaan van Olivia Newton-John. Niet dat ik de grootste fan ben, maar in mijn allereerste ontluikende muziekjaren was ze incontournable. You're the One That I Want was een van mijn allereerste singletjes en haar poster sierde mijn jongenskamer, en met Xanadu werkte ze daarenboven nog eens samen met ELO, een groep die me nauwer aan het hart lag dan ONJ zelf. 

Bij Olivia had ik altijd het gevoel dat ze op de toppen van haar tenen moest staan om de stoeipoes uit te hangen. Eigenlijk was ze een girl next door, die wat teveel haar best deed om toch maar sexy te zijn. Ook vocaal kon ze me niet altijd overtuigen - zeker als ze ijl en schreeuwerig de hogere registers opentrok kwam ze storend over (voor mij althans). Beter was ze in de tragere nummers, zoals in de mooie cover van Boats Against The Current (van Eric Carmen), in Talk it over (daarna een hit voor Grayson Hugh) en in de tvdw, een nummer dat geschreven werd door Barry Gibb van de Bee Gees, samen met Albhy Galuten. Die laatste was niet enkel een van de vaste schrijfpartners van Gibb, hij zou ook de eerste zijn die een commerciële drumloop op plaat kreeg (op Stayin' Alive).

TVDW 15/04/2018 - Juliana Hatfield - Suspended in Time (2018)

Beetje haasje over tussen wat potentiële tvdw's, deze week. Psychedelic Furs maakten zeker kans, met name dan hun song Love My Way. Had alles te maken met de wonderlijke film "Call me by your name" die ik vorige week zag. Een film waarvan het verhaal, over eerste, onvergetelijke - en uiteindelijk ook onmogelijke - liefde, zich afspeelt in 1982. Vandaar duikt in de soundtrack iets op van FR David (jawel), iets van Flashdance, en dus ook dat ene nummer van de Furs. Mogelijkheid twee was iets van John Cale, waarvan ik afgelopen week voor het eerst twee vinylplaten bij de collectie kon voegen - het resultaat van een leuke uitwisseling met IG-vriendje Guy Kokken, een fotograaf met wie ik een grote, langlopende liefde voor all things Steve Wynn deel.

Dat Juliana Hatfield (tot mijn verbazing) gaat lopen met de tvdw, heeft alles te maken met haar opmerkelijke nieuwe plaat. Het is een tribute plaat waarin de indie-rocker uit Boston het oeuvre van Olivia Newton-John eert. Ik ben zelf niet de grootste Olivia-fan, al waren die enkele platen begin jaren tachtig (ja alweer die periode) natuurlijk onvermijdelijk. Dan heb ik het over Totally Hot, Physical en de Xanadu-soundtrack. Op dat moment schoof Olivia op van country zangeres into pop, een beetje een brave variant van let's say Sheena Easton. De tvdw komt trouwens uit Xanadu.

Juliana Hatfield zit vanzelfsprekend veel dichter bij Pixies Liz Phair Throwing Muses, dat soort scene, dan bij Olivia. Het mooiste aan de tribute plaat is dan ook dat ze de songs brengt zonder een spatje ironie, zonder dubbele bodem, zonder knipoog. Dat zou oh zo makkelijk zijn geweest. Maar neen, dit is een puur, eerlijk labour of love.

TVDW 20/11/2011 - Yes - Machine Messiah (1980)

Eén maand die mij muzikaal vormde? Slechts één? Dan moet ik misschien wel voor augustus 1980 kiezen. Queen kwam met de release van "The Game" (het allereerste album dat ik van de groep kocht), de soundtracks van "Xanadu" en "One Trick Pony" verschenen die maand, Rush trok in Stony Lake Ontario voor het eerst de studio in voor de opnames van wat "Moving Pictures" zou worden, en AC/DC had net een weekje voordien "Back in Black" uitgebracht. In Engeland stonden David Bowie en Abba die maand op nummer één (met resp. Ashes to Ashes en The Winner Takes it All), in Amerika was dat Olivia Newton-John (met Magic) en Christopher Cross (met Sailing), in België ELO & Olivia (met Xanadu) en opnieuw Abba.

In dat klimaat kwam Yes met een plaat die haaks stond op alles wat in die periode in de hitparade te horen viel: "Drama". De meest vreemde eend in de bijt ook, in de discografie van Yes. Vier van de vijf leden van dat mythische album, stonden afgelopen zondag in de AB. Chris Squire, de man die samen met Jon Anderson de band stichtte, Steve Howe, Alan White en Geoff Downes. Enkel de zanger verschilde: geen Trevor Horn, ook niet het icoon van de groep, Jon Anderson, maar de onbekende Canadees Benoit David. Deze trok zich behoorlijk uit de slag. Anderson in de schaduw spelen, dat was vanzelfsprekend te hoog gegrepen, maar echt pijnlijke momenten waren er evenmin. Hoogtepunten waren een haast vlekkeloze 20+ minuten versie van Fly From Here, en de twee songs van Drama die de setlist haalde. Tempus Fugit kwam als tweede nummer van de avond nog wat aarzelend uit de startblokken, maar Machine Messiah kreeg een grootse, kamerbrede behandeling die de song alle eer aandeed. Nog leuker werd het omdat ik me die avond vergezeld zag van twee van mijn beste vrienden - twee heerschappen ook bij wie "Drama" een even mythische status heeft. Memorabel.