TVDW 19/04/2020 - Thompson Twins - In the Name of Love (1982)

Matthew Seligman, de bassist die een paar dagen geleden het leven liet als gevolg van Corona/Covid 19, mag dan al een voetnoot zijn in de muziekgeschiedenis; hij duikt wel op in heel wat van mijn tvdw's. Seligman was van bij het begin een steunpilaar voor Thomas Dolby. Die vroeg hem bijvoorbeeld om het Moog-baslijntje van She Blinded Me With Science in te spelen, maar hij schreef ook samen met Dolby aan een aantal van diens nummers (Neon Sisters, The Ability To Swing en natuurlijk Dissidents). Maar Seligman was, nog voor Dolby's debuutplaat "The Golden Age of Wireless", al bij de Soft Boys, een cultgroep waarin ook Robyn Hitchcock en Kimberley Rew zaten (die laatste zou later fijne gitaarriedels verzorgen bij Katrina & the Waves). Net als Dolby zat Seligman ook bij Bruce Woolley & The Camera Club, dat groepje dat de eerste versie van Video Killed The Radio Star opnam. Midden jaren tachtig speelde hij mee op "This is the Sea" van The Waterboys, en live ondersteunde hij - opnieuw, samen met Dolby - David Bowie tijdens diens Live Aid-optreden.

Soft Boys, Bruce Woolley, Waterboys, Bowie en drie keer Dolby: dat zijn zeven tvdw's waarmee Seligman verbonden is. Daar komt vandaag een achtste bij. Op bijna 800 tvdw's is dat een prima score.

In the Name of Love komt uit The Thompson Twins' tweede plaat. Seligman was toen de bassist in die band, en Dolby was er net bijgehaald om synths te spelen - wat de groep meteen uit de experimentele postpunk haalde en in into de hitparades bracht. Dolby was overigens al langere tijd fan van The Thompson Twins. Hij schreef een van zijn songs, One of Our Submarines, nadat hij een optreden van de Twins had gezien, in de hoop dat die groep het zou coveren.

Ik zag Seligman aan het werk toen Thomas Dolby optrad in de AB, in mei 2012. Het was het eerste optreden dat ik zag van mijn held. Over enkele maanden zou er een tweede zijn bijgekomen, want Dolby stond op de affiche van het W Festival - en natuurlijk had ik al kaartjes. Maar ook dat optreden viel weg, door Corona/Covid 19.

TVDW 26/03/2017 - Dan Hicks & his Hot Licks - How can I miss you when you won't go away (1969)

Als grote fan van Thomas Dolby werd het hoog tijd dat ik deze Hicks eens tegen het licht hield. Ik had natuurlijk zijn auteursversie van I Scare Myself al wel eens gehoord, het nummer dat in de jaren tachtig eerst door (Marianne Faithfull- en Grace Jones-sidekick) Barry Reynolds werd opgenomen en daarna bekend werd in de versie van Dolby. Maar veel verder was ik niet geraakt. Nu is "Greatest Licks" uit, een plezierig overzicht van Hicks' carrière. De man wist de cultstatus nooit echt te ontgroeien (plus: hij is intussen al een jaar dood), maar voor een tvdw is er altijd wel tijd. Hicks brengt een erg laidback gezongen soort van jazz-folk, met invloeden uit ragtime, scat en skiffle. Zijn belangrijkste troef zijn de deadpan delivered teksten, die me meer dan eens doen denken aan Lyle Lovett.

TVDW 27/11/2016 - Tom Verlaine - Postcard from Waterloo (1982)

Eerst iets over boeken? Afgelopen week las ik, met spijt in het hart, de allerlaatste bladzijden van "Een klein leven", een monumentaal boek van Hanya Yanagihara dat ik kreeg van mijn kinderen voor mijn verjaardag. Een verhaal van vriendschap, mededogen, veerkracht en berusting - geschreven met een onpeilbaar diep psychologisch inzicht en in een heldere stijl. Een boek waar je even niet goed van bent.

Ik weet het, er zijn wel enkele vrienden die deze blog regelmatig bezoeken, maar als ik hen, oneerbiedig, buiten beschouwing laat, moet ik toegeven dat ik dit muziekgelul voor mezelf schrijf. Desondanks (of net daarom) besteed ik - hoe triviaal de uitkomst ook is - wel wat tijd aan het kiezen van de tvdw zelf. Deze week stond Tom Verlaine in pole position. Diens "Words from the Front" belandde regelmatig op de draaitafel; een recent koopje dat me erg beviel. 't Is muziek die wat buiten mijn comfort zone ligt, bij de typische post-punk scene uit NYC (Television, Ramones, Blondie...) wist ik destijds maar nét aan te klampen.

Maar over de tvdw was in feite nog niets beslist, er waren nog kandidaten. Tot ik zondag, eenmaal "Een klein leven" uitgelezen was, dat andere boek opende - hetgene dat al een maand lang hunkerend stond te wachten: "The Speed of Sound", de autobiografie van Thomas Dolby. Toen viel alles in de plooi.

Dat Dolby een goed schrijver is, had ik al geleerd door de afgelopen jaren zijn blog entries te lezen, en de liner notes bij de heruitgaves van cd's. De man weet op een kleurrijke manier en met zin voor anekdotiek te praten over zijn wedervaren in de muziekindustrie. In de proloog van zijn boek belicht Dolby bijvoorbeeld zijn grappige poging om een song te pitchen bij Michael Jackson. Lijkt vergezocht, maar de twee kenden elkaar wel degelijk en Jackson was zelfs erg onder de indruk van de song Hyperactive.

Soit, in het daaropvolgende hoofdstuk keert Dolby terug naar de beginjaren. Het is heerlijk leesvoer, waarin hij het heeft over zijn eerste stappen in de muziekbusiness als roadie voor XTC, zijn kennismaking met Bruce Woolley (met wie hij de eerste versie van Video Killed The Radio Star op plaat zou zetten), zijn eerste compositie die op plaat belandde (de single New Toy, van Lene Lovich), zijn periode als busker in Parijs (waar hij onder meer Stairway to Heaven en Simon & Garfunkel op gitaar speelt), en zijn werk als sessiemuzikant op Foreigner's plaat "4". Met het geld dat hij hiermee verdiend had, nam hij zijn solodebuut "The golden age of wireless op".

In die eerste pagina's beschrijft Dolby ook hoe hij als achttienjarige student Television live zag in een Londense club - in een double billing dan nog met Talking Heads. Tja, toen ik dat las was de keuze voor de tvdw meteen gemaakt - met goedkeuring van Mijn Held. Oh ja, in het nummer Postcard from Waterloo, een song die niet had misstaan op Fear of Music van Talking Heads, zingt Lene Lovich trouwens mee.

TVDW 27/09/2015 - Bruce Woolley & the Camera Club - English Garden (1979)

Een raar stukje popgeschiedenis, ergens eind jaren zeventig. Bruce Woolley, een bebrilde Buddy Holly-lookalike (centraal bovenaan de foto) wordt als zanger ontdekt door Muff Winwood (de oudere broer van Steve en in 1978 producer van het debuut van Dire Straits). Samen met Trevor Horn en Geoff Downes schrijft Bruce een nummertje, "Video Killed The Radio Star", en nog wat bijkomende songs. Vervolgens verzamelt Woolley wat muzikanten rond zich (waaronder een piepjonge Thomas - toen nog Tom - Dolby, rechtsonder op de foto) en neemt de plaat "English Garden" op. Een paar maanden later stichten de twee andere auteurs van dat ene nummertje, Horn en Downes, ook een groepje. Dat wordt The Buggles. Op hun debuut hernemen ze dezelfde song, maar dan in een ander arrangement (en met een halve minuut extra speelduur). De rest is geschiedenis. Video Killed the Radio Star is de allereerste videoclip op MTV en wordt dé hit van '80. Correctie, niet enkel van 1980; zelfs de eighties tout court worden perfect getoonzet in dat nummer.

Woolley verkoos na die eerste en enige soloplaat een carrière in de schaduw. Al maakte hij wel nog indruk: hij infiltreerde in de entourage van Grace Jones en viel o.a. te horen op "Slave To The Rhythm" - een song waaraan tien maanden (!) werd gewerkt in de studio, en die Woolley oorspronkelijk (mee) schreef voor Frankie Goes to Hollywood. Woolley bleef ook bevriend met Thomas Dolby en is te horen op diens eerste twee platen.

Het fascinerende is natuurlijk om op die ene plaat "English Garden" te luisteren naar de allereerste versie van Video Killed The Radio Star. Woolley, Dolby en de anderen maken er een jachtig, gitaargedreven stukje powerpop van. De versie viel echter tussen de plooien. Een beetje alsof je een afspraak hebt met de popgeschiedenis, maar een half uurtje te laat - of in dit geval: te vroeg - komt.

Ik heb intussen twee versies van dat cult-album "English Garden" op vinyl en draai ze af en toe, met veel plezier. Als tvdw kies ik niet voor die oorspronkelijke versie van Video... (dat is een typische muziekquizzen-song, trouwens + snel terug te vinden op youtube), maar voor het niet te youtuben openingsnummer/de titeltrack. Woolley zingt er op de licht neurotische manier die destijds zo in zwang was (zie ook The Cars, Sparks), Dolby tovert halfweg wat bliepjes uit zijn eerste synths, en een snerpende gitaar geeft de song een gekarteld postpunky kantje.

TVDW 09/02/2014 - The Soft Boys - I wanna destroy you (1980)

Vorige week in de achteruitkijkspiegel turend naar postpunk en ook deze valt daar min of meer onder. Al heeft cultgroep The Soft Boys evenzeer raakpunten met snedige powerpop en met psychedelica. Hun "Underwater Moonlight" staat in menig lijstje met Essentiële Platen (voor wat die lijstjes waard zijn natuurlijk); wie er 34 jaar na datum naar luistert, begrijpt goed waarom. Alle songs hebben een heerlijke drive, de groep blaakt van een charmant soort "in your face" zelfvertrouwen, de dubbele gitaren schurken in beste Television / Magazine traditie tegen elkaar aan en de bizar-psychedelische teksten zorgen voor een bevreemdend surplus. Wat een frisse, intrigerende plaat.

The Soft Boys zouden spoedig na de release uitzwermen: zanger Robyn Hitchcock oogstte wat radiohitjes (+ bijkomende cultstatus) met zijn Egyptians (herinner u 'So you think you're in love'), gitarist Kimberley Rew zou heerlijke gitaarpartijen verzinnen op de eerste platen van Katrina & The Waves, en bassist Matthew Seligman zou bandlid en songschrijver worden bij Thomas Dolby.

TVDW 19/08/2012 - Joan Armatrading - I Can't Lie To Myself (1981)

Van een vijvertje tot een meer. Van een meer tot een oceaan. Was mijn cd-collectie een vijvertje dat ik nog met moeite kon overzwemmen, dan was mijn itunes-collectie uitgegroeid tot een meer waarvan ik nauwelijks nog de oever zag. Ik nam er vrede mee.

Maar geen meer meer, deze week. In het midden van de oceaan werd ik gedropt. Spotify. Een half jaar geleden al eens uitgeprobeerd, maar dat bleek een valse start. Deze week was het wel goed raak. Ik zag me meteen nummers uitwisselen, ontdekte met bewondering uitstekende speellijsten van wildvreemden, sprong van de hak op de tak, spartelend in de oceaan, zwemmend van wrakhout naar wrakhout.

De tvdw in deze wildgroei van songs en artiesten moest wel een reggae-inslag hebben. De eerste playlist waar ik op stootte was toevallig eentje met werk van Sly & Robbie, waarna ik zelf ging grasduinen in het Spotify-aanbod en onwillekeurig bleef stilstaan bij heel wat reggae. De keuze voor I Can't Lie To Myself is logisch. Afkomstig van een van mijn favoriete platen, "Walk Under Ladders". Een plaat met goed volk als de ritmesectie Jerry Marotta en Tony Levin, en verder met Andy Partridge van XTC, Thomas Dolby en Gary Sanford, de gitarist uit de groep van Joe Jackson. Maar ook met een liedje waarop de Jamaicaanse tandem Sly & Robbie hand- en spandiensten verleenden.

TVDW 20/05/2012 - Thomas Dolby - My brain is like a sieve (1988)

En dan bleek het plots achter de rug. Dat ene concert waar je jarenlang naar uitkeek. Niet dat het tegenviel, verre van. Er was zelfs een leuke prélude: ik bemachtigde een van de schaarse zitjes voor de Dolby Talk, een uurtje voor het concert. In een veredelde huiskamer, en voor veertig mensen, bleek de man een begenadigd spreker. Hij gaf ons inzage gaf in zijn woon- en werkomstandigheden en zijn grillige (pop- en business-)carrière en strooide zijlingsanecdotes rond over het opnameproces van "The Flat Earth" in Brussel en over zijn liefde voor Athlete.

Ook tijdens het concert even later bleek Dolby de perfecte charmante gastheer - every inch an Englishman en bij elke song klaar met een grappige inleiding. Zijn setlist plukte telkens een drietal songs uit zijn vijf studioalbums, al vond ik het jammer dat zowel I Scare Myself (enkele weken terug nog regelmatig in de set bij Amerikaanse concerten) als Airwaves en Budapest By Blimp niet gespeeld werden. Mochten dan voor mijn part in de plaats worden geschrapt: The Road to Reno (aanvankelijk geschreven met Belinda Carlisle in gedachten), de Sakamoto-samenwerking Field Work en het vrijblijvende bisnummer Silk Pyjamas. Beste momenten van het optreden zaten vooraan : Commercial Breakup was een opmerkelijke opener, One of our submarines (aanvankelijk geschreven voor de Thompson Twins) klonk super, net als The Flat Earth. Ook Europa & the Pirate Twins, de song waar mijn liefde voor Dolby bij begon, klonk snedig en fris. Leuk dat My Brain is like a sieve, een wat anoniemere song uit Dolby's L.A.-plaat "Aliens Ate My Buick" ook opgepikt werd. Altijd een persoonlijke favoriet geweest, zo losjes in een reggae-groove hangend, met die originele tekst en met dat prachtige coda. Voor de Dolby-fan in mij was het trouwens extra genieten van de straffe muzikanten: Matthew Seligman op bas en Kevin Armstrong op gitaar; twee kerels die er al bij waren op debuut The Golden Age of Wireless (en die, samen met Dolby, David Bowie mochten begeleiden op Live Aid). Aan het eind had de groep trouwens nog een leuk toetje: Brussel kreeg de wereldpremière van Eastern Bloc, een song die Dolby blijkbaar nog nooit live had gespeeld.

Magere Hein bleek intussen niet stil te zitten. Zo legde nummmer twee van de Bee Gees het loodje. De Gibb-broertjes scoren laag op de credibiliteitsmeter, ik weet het, maar hun hoeveelheid hits is echt wel indrukwekkend, en hun songs uit de pre-disco-periode passen mooi tussen die andere twee beroemde B's, Beatles en Beach Boys. Favoriete Bee Gees song? De mijne is Tragedy.

Disco kreeg deze week een nog een grotere klap te verwerken met het heengaan van Donna Summer. Ze was vooral Een Stem - en wat voor één - die een carrière opbouwde bij de gratie van de producers rond haar: Giorgio Moroder, Stock Aitken & Waterman, Quincy Jones. Mijn favoriete Summer-plaat is "She Works Hard for The Money" - een productie van Michael Omartian, de man die in dezelfde periode ook "Another Page" van Christopher Cross onder handen nam. Mijn favoriete song is de geweldige, volledig over-the-top remix van I Feel Love door Patrick Cowley.

En dan was er nog Donald 'Duck' Dunn, de bassist die samen met gitarist Steve Cropper talloze soulklassiekers van een kenmerkende groove voorzag. Niet slecht voor een bleekscheet, om met grootheden als Booker T, Otis Redding en Wilson Pickett te werken.

In de comments niet enkel de tvdw, maar ook een cover van een obscuur Dolby nummer, door voormalig Genesis-gitarist Steve Hackett, en een mooie akoestische cover van Dolby's grootste hit, She Blinded me with science.

TVDW 18/03/2012 - Athlete - Rubik's cube (live) (2012)

Het is 19 jaar geleden dat Thomas Dolby nog met een full album met nieuw materiaal kwam ("Astronauts & Heretics" was dat) en blijkbaar is het van 1984 geleden dat hij nog in België optrad. Nog twee maanden en dan is het eindelijk zover, dan landt de Time Capsule Tour in Brussel. Mijn persoonlijke muzikale evenement van het jaar? Het zal toch niet veel schelen, neen. Eigenlijk wacht ik al van 1982 op dit ene concert; van toen ik dat wonderlijke debuut "The Golden Age of Wireless" ontdekte. Een plaat die zoveel sfeervoller leek dan wat collega-synthpioniers destijds uitbrachten - en het begin van een nooit weggeëbde liefde. Dolby bleef namelijk interessante muziek maken, en in de meest recente jaren was het prettig om hem te volgen via 's mans website of twitter-account. Zo nam hij zijn fans regelmatig bij het handje om het opnameproces van "A Map Of The Floating City", die nieuwe plaat, stap voor stap te kunnen volgen.

In de Kapelstraat, waar ik opgroeide, woonden er heel wat vriendjes, maar slechts eentje deelde destijds mijn liefde voor Dolby. En met hem trek ik zovele jaren naar de Ancienne Belgique, midden mei. Een erg fijne bijkomstigheid.

De tvdw heeft hier weinig mee te maken, want buiten wat youtubery stond ik niet stil bij Dolby. Er waren wel streepjes Little Feat, Great Lake Swimmers, een leuke mixtape die ik van www.deathwearswhitesocks.com haalde - en ik blijf ook die nieuwe Chuck Prophet uitstekend vinden. Maar het sterkst vond ik toch de net verschenen live-plaat At Union Chapel van Athlete. Oude bekenden zijn het, of liever: persoonlijke favorieten, die raar genoeg zelfs uitgroeien tot de tvdw-koningen van deze blog. Queen en Thomas Dolby hebben bijvoorbeeld maar twee tvdw's achter hun naam staan. Net als Steve Wynn, Steve Winwood, Paul Simon, Josh Rouse en Roachford. Zowel Yes als Death Cab For Cutie hebben er drie. Maar vier? We zijn intussen 375 tvdw's ver en ik denk niet dat iemand op gelijke hoogte komt van Athlete. Tvdw nummer vier, Rubik's Cube, was al een van de vele hoogtepunten op Athlete's laatste studioplaat "Black Swan". In de live-versie klinkt de song minstens even mooi.

TVDW 19/12/2010 - Foreigner - Fool for you anyway (2009)

Ik ben hondstrouw. Zeker als het op muziek aankomt. Duikt er nieuwe muziek op van een artiest die ik als broekventje leerde kennen? Grote kans dat ik het een kans geef - vaak tegen beter weten in. Nieuwe Kim Wilde? Hell, ik weet ook wel dat het kind (dat destijds mijn eerste virtuele lief was - toen de term 'virtueel' nog niet bestond) anno 2010 behoorlijk prefab zal klinken. En toch geef ik dat nieuwe album een kans, vruchteloos speurend naar een schijntje van de charme van haar eerste twee platen. Eindeloos is ze, de lijst van artiesten die bij mij nog steeds, al was het maar voor even, kunnen teren op de credibiliteit, opgebouwd in die jongere rites of passage jaren. Naïviteit, verkleed als foute nostalgie.

Hoort Foreigner ook in dat rijtje thuis? Beslist. Het meesterwerk uit hun cataloog, "4", draaide ik destijds grijs. De straffe gitaarriffs van Mick Jones, de gespierde stem van Lou Gramm - en lyrics waaruit ik als ukkie de belachelijke machissmo nog niet kon distilleren. "4" was voor de groep trouwens een opstap van formaat: producer John 'Mutt' Lange zorgde voor een forse sound (die hij ook zou toepassen op Back in Black van AC/DC of de hitplaten van Def Leppard) en onder de gastmuzikanten vinden we zowel soultoeteraar Junior Walker (- de sax solo op hit Urgent is van hem) als Thomas Dolby (die wat kwam schnabbelen om zijn debuut 'The Golden Age of Wireless te bekostigen).

In de jaren nadien bleef ik Foreigner wel volgen - die hondstrouwheid uit de eerste alinea, weet je wel - ook al ging de kwaliteit van hun platen er langzamerhand op achteruit. Ik heb thuis nog een niet officieel uitgebrachte Best Of die ik kocht op de zwarte markt van, of all places, Kiev. Lou Gramm zegde de groep in 2003 definitief vaarwel, waarna Kelly Hansen als vervanger werd gerecruteerd. Ik bleef fan genoeg om de groep (met Hansen én met Jason Bonham als drummer) in 2006 uit nieuwsgierigheid mee te pikken in de Ancienne Belgique. Het werd een prima concert, met als hoogtepunt het moment waarop Jukebox Hero overging op Whole Lotta Love.

Eind vorig jaar bracht Foreigner een album met nieuw materiaal uit. Grootste verrassing was dat onder de medewerkers ook überhippe producer Mark Ronson (zie Amy Winehouse, Lily Allen, de remix van Dylans 'Most Likely...', en de recente onder eigen naam uitgebrachte aanstekelijke single 'Bang Bang Bang' ) opdook. Een verrassing, maar voor Ronson zelf niet meer dan een logische stap. Hij groeide op met de muziek van Foreigner: Mick Jones is zijn stiefvader. Met Ronson achter de knoppen nam Foreigner een nieuwe versie op van 'Fool for you anyway', een nummer uit het debuut van de groep uit 1976. Ronson verandert weinig aan het origineel, maar voegt met blazers een toets blue-eyed soul toe. Goed genoeg voor de tvdw.

TVDW 05/12/2010 - Bola Johnson & His Easy Life Top Beats - Pappa Rebecca Special 1 (1968)

Sinterklaas. Zijn mijter, zijn staf, zijn roede. Kinderen die 'Daar wordt aan de deur geklopt' aanheffen, de evergreen waarin ook de zinsnede "Want al ben ik zwart als roet / ik meen het wel goed" verscholen zit. Aah, de politieke incorrectheid van kinderliedjes.

Wat bracht de Sint? Wel, mij eigenlijk niet zo veel - moet zijn dat ik te stout ben geweest. Ik heb mezelf dan maar getroost door, met de hulp van mijn credit card, de langverwachte nieuwe songs van Thomas Dolby te downloaden - inclusief artwork natuurlijk. Ik heb er meteen ook maar een t-shirt bestelling tegenaan gegooid. Kwestie van Thomas toe te laten zijn kinders te voeden.

Eenmaal in bezit, is het enkel nog zoeken naar een Gewijd Ogenblik om de songs een eerste keer te beluisteren. Uiteindelijk werd het een prozaisch moment: de dinsdagochtendfile. Stilstaand verkeer tussen Puurs en Antwerpen, sneeuwvlokken, rode stoplichten: best een gepaste omstandigheid om de sfeervolle nieuwe songs op EP's Amerikana en Oceania te ontdekken.

Voor de tvdw maken we een bocht van 180 graden. Van de Engelse kust naar grootstad Lagos, Nigeria. Bola Johnson is een zanger/trompettist die altijd wat in de schaduw stond van Afrofunk-grootheden als Fela Kuti of King Sunny Ade. Hij is een kruising van Afrikaanse versie van Harry Belafonte en James Brown; iemand die met even veel gemak calypso, funk en typisch Afrikaanse stijlen als juju, highlife en palm wine brengt. Niet toevallig is het Vampisoul, wat mij betreft het mooiste platenlabel ter wereld, dat voor eerherstel zorgt door Bola's haast onvindbaar vinylwerk uit de sixties op te delven, proper te maken en aan een (dubbel-)cd toe te vertrouwen. Zoals steeds bij het Huis van Vertrouwen Vampisoul, krijgt het geheel een prachtig verzorgde packaging en boeiende liner notes. Zo lezen we over de tvdw:

a masterpiece that blends comedy and funk: Papa Rebecca is at home, relaxing in his armchair, when there's a knock on the door. He opens the door and is confronted by a beautiful woman, and he's totally wowed. "Jesus! She's a woman, I love the baby, the madam... Look at her shoes, her wrapper, her wig." Then he goes into a nine-minute comedy monologue (...) ending with a 'Never trust a woman' conclusion over the funkiest drum and guitar pattern in the Bola locker.

Volgende week: eindejaarslijstje!

TVDW 28/11/2010 - Birth Control - Gamma Ray (1972)

Vele van mijn favorieten verdrongen zich afgelopen week om een tvdw in de wacht te slepen. Op woensdag was God zelve met zijn Maria Magdalena en twee apostelen in het land. In de Botanique gaven Wynn, Pitmon, Victor en Van Loo een alweer weergaloos sterk optreden (nummertje pakweg 30 op mijn teller). Als toetje was er een fijne, ongedwongen meet & greet nadien. Ten bewijze zijn de foto's met de jarige Bart 'Zinnerboy' op http://koopmobilephone.blogspot.com vinden.

Ook INXS, een favoriet uit langer vervlogen tijden, dook op, met de nieuwe cd 'Original Sin'. Allerlei gastzangers trokken met de overgebleven leden in de studio om oude wijn in nieuwe vaten te gieten. Tricky's versie van Mediate is beresterk; de in deze kolommen al enkele malen besproken Rob Thomas draait Original Sin binnenstebuiten en gooit er een vrouwelijke Spaanstalige rapper tegenaan; Ben Harper brengt samen met Mylène Farmer - ja u leest dit goed - een tenenkrullende versie van Never Tear Us Apart. Hit and miss, dus.

Zelfs Thomas Dolby - een man die geen introductie behoeft voor wie af en toe langs deze blog surft - gaf een nieuw teken van leven. Vanaf morgen, maandag, valt zijn tweede EP met nieuw werk te downloaden; intussen viel ook de clip voor nieuwe song The Toad Lickers te zien op youtube.

Maar de meest opmerkelijke track (en vandaar de logische tvdw) kwam zondagmorgen boven water, toen ik eens te meer met plezier luisterde naar het drie uur durende 'Les Classiques - avec Marc Ysaye' op Classic 21. Marc (nota bene in een parallel universum drummer bij Machiavel) liet Gamma Ray los op mijn onvoorbereide trommelvliezen, en ik luisterde met rode oortjes. Birth Control, dat bleek de naam van de groep. Duitsers, uit Berlijn en met ronkende namen als Bruno Frenzel en Bernd Koschmidder. Wat een track.

TVDW 09/05/2010 - Groove Armada - Paper Romance (2010)

Hier had misschien wel een tvdw van De Meest Vernoemde moeten staan. Inderdaad, mijn held Thomas Dolby verblijdde me afgelopen vrijdag met een hoogstpersoonlijke (nu ja, naar alle leden van zijn fanclub verstuurde) mail, waarin hij meteen een gratis mp3 vasthing. Het eerste teken van leven in zowat zestien jaar!

Maar hoe gek het ook moge klinken: enkele dagen later heb ik de track (met de Beatleske titel "Love is a loaded pistol") nog niet beluisterd. Hij staat al op de ipod, dat wel, maar het is een kwestie van het Gewijde Moment af te wachten. Popmuziek is sowieso, nog veel meer dan vroeger, een wegwerpproduct geworden. Geen fast moving consumer good, maar een ultra rapid moving consumer good. Dus als er dan toch nog een song opduikt die boven de grijze brij uitsteekt en mijn haast kinderlijke, vaak verloren gewaande interesse laat heropleven, dan wil ik de eerste beluistering ervan niet laten banaliseren. Dus in plaats van de song te horen terwijl mijn jongste dochter vraagt om haar poep af te vegen, terwijl mijn zoon komt zeggen dat hij op de nintendo DS met Chelsea van Liverpool heeft gewonnen, en terwijl mijn oudste dochter vraagt om haar toets Latijn te ondertekenen... spaar ik 'm liever op.

Switch naar de waarachtige, al even terechte tvdw dan, die van Groove Armada. Het duo Andy Cato en Tom Findlay is voor geen gat te vangen; al tien jaar lang mengen ze op hun albums allerlei dansbaars materiaal (en hun mix-cd in de 'Back To Mine' reeks is ook de moeite). Nieuwe cd Black light (me getipt door Paul - thx) valt waanzinnig goed in de smaak. De plaat opent met een psychedelische seventiesrocker waarin pas aan het eind synths sluipen, verder staan er tracks op die onverbloemd refereren naar Men Without Hats en Bronski Beat, terwijl een inktzwarte, heftige song als Warsaw (eerbetoon aan Joy Division?) gevolgd wordt door een geweldige ballad als Shameless (waar gastvocalist Bryan Ferry zijn beste Bowie-imitatie bovenhaalt). En dan is er nog de opwindende tvdw... Die komt trouwens geen week te vroeg: Cato en Findlay hebben net aangekondigd dat Black light hun laatste studioplaat is en dat ze zich voortaan tot dj sets zullen beperken. Jammer.

http://www.sendspace.com/file/e0qwxw

En als bonus nog een rarity. Wat krijg je als de tekstschrijver van songs van The Carpenters samenbrengt met de man die de muziek schreef voor Earth Wind & Fire's "Boogie Wonderland". Dan krijg je het liedje dat Madonna's tweede Amerikaanse nummer 1 zou worden. Hier in een versie van Groove Armada:

http://www.sendspace.com/file/s1l6hq

TVDW 07/03/2010 - Martha & the Muffins - Life's too short to long for anything else (2010)

In feite had ik dit weekend in de Union Chapel in Londen moeten zitten. Mijn Held gaf er een teken van leven: onder de titel "Circumnavigating the Flat Earth" hield Thomas Dolby een eenmalige reunie met zijn tourband van 1984, aangevuld met speciale gasten als Trevor Horn en enkele leden van Prefab Sprout. Helaas, je kan niet alles hebben, dus bleef ik braafjes thuis - om minstens even nuttige dingen doen. Zoals kijken naar No Country For Old Men. En het uitspitten van hardnekkige bamboe.

Als alles goed zit, komt Thomas Dolby dit jaar met een nieuw album - 18 jaar na 's mans laatste studioalbum Astronauts & Heretics. Toeval wil dat hetzelfde gezegd kan worden van this week's tvdw artist: ook Martha & The Muffins vierden met het vorige maand verschenen album Delicate een terugkeer na 18 jaar stilzwijgen. Ik heb 'm afgelopen week met veel plezier gedraaid. Geen geforceerde poging om eigentijds te klinken, maar evenmin een krampachtige oefening om het verleden te doen herleven. Wel heel wat fijne songs, waaronder de tvdw nog het mooist is: mijmerend in tekst en muziek, en met een sfeer die neigt naar enkele mooie ballads van The Pretenders.

Zo komt het dat Martha & the Muffins, waarvan ik tot voor kort nauwelijks meer kende dat dan iconische Echo Beach, nu plots twéé tvdw's weten weg te kapen in anderhalf jaar tijd. Over de eerste tvdw kan je hier iets lezen:
http://koop05.blogspot.com/2008/09/tvdw-28092008-martha-muffins-walking.html

http://www.sendspace.com/file/6qez8p

Een meer dan terechte tvdw, al heb ik vrijdag, na een redelijk kl*te werkweek, ook aan een onwelvoeglijk hoog volume genoten van dit streepje NWOBHM.

Open the gates, assemble the gun
Wait at the red, for the president's run...

http://www.sendspace.com/file/wen95r

TVDW 27/12/2009 - Sky - Dance of the little Fairies (1980)

Eindejaarslijstje? Op basis van 'meest beluisterd', dan. De top vijf is onderling inwisselbaar, afhankelijk van het humeur.

* Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
* Monsters of Folk - Monsters of Folk
* Tragically Hip - We are the same
* David Gray - Draw the line
* Athlete - Black Swan

maken de top 10 compleet:

* Elvis Perkins in Dearland - Elvis Perkins in Dearland
* The Glimmers present: Disko Drunkards
* The Airborne Toxic Event - The Airborne Toxic Event
* Brendan Benson - My old familiar friend
* Foreign Born - Person to Person

en verder sterk werk van Wave Machines, La Roux, Chickenfoot, Phenomenal Handclap Band, Chuck Prophet, Jeb Loy Nichols, Echo & the Bunnymen, JC Brooks & the Uptown Sound, Patrick Wolf, Fat Freddy's Drop.

Te laat ontdekt: Band of Horses - Cease to Begin (2007), Peter Buffett - Imaginary Kingdom (2008), Michael Franks (hele oeuvre).

Heerlijke re-issues: Thomas Dolby Golden Age of Wireless & The Flat Earth.
Leukste comeback: Simple Minds - Graffiti Soul.
Grootste teleurstelling van Grote Naam: Bruce Springsteen - Working on a dream.
Doodjammer: Willy DeVille, John Martyn, Michael Jackson, Yasmine, Vic Chesnutt, Eric Woolfson.

Leukste aankoop in laatste week van het jaar: Sky 2, voor amper 1.5 euro, in een kringloopwinkel. Wat een geweldige vondst. Vandaar: logische tvdw. Voor achtergrond rond de groep, zie ook hun eerste tvdw, van drie jaar terug:

http://koop05.blogspot.com/2006/01/tvdw-1512006-sky-dance-of-big-fairies.html

http://www.sendspace.com/file/w9aj35

TVDW 04/10/2009 - Level 42 - Starchild (1981)

Toegegeven, deze nominatie lag wel erg voor de hand - men hijst zich slechts een keer in zijn leven tot op 'level 42', bij mij was dat afgelopen donderdag. Geen echt heuglijke dag, want uitgerekend toen besloot een of andere leegloper mijn fiets te stelen aan het station. Aan het station Ruisbroek-Sauvegarde! Criminele activiteiten, in een dorp, een scheet groot! En mijn fiets! De fiets die eigenlijk van mijn vader was en waarop ik enkele dodentochten afwerkte! Als ik ooit de kerel/meid achter deze misdaad vind... ik bind hem/haar vast aan een boom en (geschrapt).

Level 42 met een tvdw bedenken, is niet louter een numbers game. Echte klassiekers heeft de band weliswaar nooit gemaakt, maar ik kan makkelijk 15 songs uit hun cataloog plukken die lekker weghappen. Toegegeven, qua imago zat het grondig verkeerd, met dat alfamannetje Mark King vooraan en die falsetto Mike Lindup, de Farinelli van de funk, achter de keyboards. Maar qua blanke funk met uitstapjes naar pop en jazz mochten ze in de jaren tachtig gerust hun plaats onder de zon opeisen. De tvdw heeft trouwens - zoals het in feite hoort - een rechtstreekse link met wat ik beluisterde. Starchild dook op in Essential Mix, een dubbele mix-cd van François Kevorkian die vorige week de ipod haalde. Kevorkian komt uit de eerste lichting remixers (zie ook Arthur Baker en de Masters At Work), hij duikt op bij tal van platen (check wikipedia), was een van de wegbereiders voor house én een van de weinige die ooit een deftige remix deed van een Thomas Dolby nummer (Airhead). Zijn mix-cd is lekker eclectisch, met De La Soul naast Earth Wind & Fire, Billy Cobham, Kraftwerk en James Brown. En dus ook Starchild duikt op bij Kevorkian. Altijd al een van mijn favorieten geweest van L42, met name door die onweerstaanbare intro: die spacy keyboards en die rollende bas. Mmmm, nice. Dat de productie van Mike Vernon - iemand die meer thuis is in rock, zie o.a. Living Colour en onze eigen Scabs(!) - wat gedateerd is, nemen we er maar bij.

En omdat deze blog soms ruimte maakt voor een onversneden tranche de vie: in de middelbare school was ik ooit sta-pel-ver-liefd op een mooi, jong blond meisje. Nu kan je me bezwaarlijk verwarren met Don Juan, dus trachtte ik maar, zoals zo vaak, een connection te maken via muziek. Via haar oudere broer vernam ik dat het meisje 'True Colours' van Level 42 in huis had. Ja, ik kwam zover om haar te vragen om die plaat te ontlenen, maar verder kwam het natuurlijk niet. De klemtonen waarvoor de koppeltekens in 'sta-pel-ver-liefd' zorgen, zijn trouwens niet overdreven: ik herinner me dat ik in volle examentijd een avond zoet was met het schrijven van een amoureuze brief, in plaats van iets te studeren. De volgende dag op het examen keek de leraar economie ("De Emmer") vreemd op, ik bakte er niets van en moest uiteindelijk - omwille van die ene zware buis - zelfs gedelibereerd worden. Aah, l'amour. Vanzelfsprekend werd het niets tussen mij en dat mooie blonde meisje. Te groen, ik nog meer dan zij.

http://www.sendspace.com/file/7l33bs

TVDW 30/08/2009 - Athlete - Black Swan Song (2009)

Gekke vaststelling: na 242 tvdw's (and counting) is het uitgerekend Athlete dat de meeste nominaties heeft. Dat zijn er drie, waarbij er twee kwamen uit het geweldige album Tourist. Even browsen door de artiesten met een tweevoudige nominatie levert trouwens een heterogeen lijstje op, met Patrick Wolf, Crowded House, Phoenix, Queen, Thomas Dolby, Depeche Mode, Steve Wynn, Roachford en Death Cab for Cutie.

De net verschenen cd Black Swan wordt hopelijk de doorbraak van Athlete, een groep die muzikaal heel wat gelijkenissen heeft met Britse collega's als Blur, The Verve, Elbow en Coldplay, maar die tot op heden enkel binnen de Engelse landsgrenzen succes oogstte. De nieuwe, vierde cd heeft nochtans alles om te bekoren en het tot eindejaarslijstjes te schoppen. Grootse songs, met vooraan een single ("Superhuman touch") die schaamteloos catchy is. Ik herinner me ooit bij Bono te lezen hoeveel moeilijker het is om een songtekst te schrijven die op een ongebreidelde manier hoop, geluk en optimisme uitstraalt (in vergelijking met de meer dankbare ldvd stuff). Ik moest er aan terugdenken bij het meervoudig beluisteren van Black Swan. Wat een opeenstapeling van gevleugelde, de liefde voor liefde en leven bezingende tekstflarden, grandioos verpakt in 'uplifting' songs. Daar is moed (en de nodige dosis songschrijverstalent) voor nodig.

Overigens altijd leuk om vast te stellen dat een van je idolen ook fan is van Athlete. Toen Thomas Dolby een paar weken terug gevraagd werd een podcast samen te stellen, smokkelde hij naast Bowie en Iggy Pop ook Athlete in de playlist. Nice touch. Op 19 oktober is Athlete te gast in de Brusselse Botanique. Zou ik hen daar, op het podium, de trofee voor drievoudige TVDW overhandigen?

http://www.sendspace.com/file/0v7p3s

oh ja, en ik had nog die tvdw van vorige week beloofd. Nog een slice of moody melancholic Britishness, alhier:

http://www.sendspace.com/file/nfl44o

TVDW 26/07/2009 - Thomas Dolby - Airwaves (demo) (1981)

"FSK ab 0 freigegeben". What the f**k is dat nu weer? Droppen de twee remastered en expanded uitgaves van The Golden Age of Wireless en The Flat Earth eindelijk in de bus, en wat staat er op de hoes gedrukt, in een schreeuwlelijk wit kader? FSK ab 0 freigegeben. Geen idee wat het te betekenen heeft, vermoedelijk iets van eco of tax free of importrechten, maar het ontsiert natuurlijk wel de hele re-issue. In deze downloadtijden zijn het de extraatjes die de platenkoper kunnen overhalen om nog geld neer te tellen voor echte cd's. Bonus tracks, boeiende liner notes, rarities... Ze zijn allemaal te vinden op deze twee re-issues en ik heb ze deze week met veel plezier (her-)ontdekt. Goede investering dus. Alleen doodjammer van die Duitse opdruk op het hoesje.

Dat Dolby een van mijn helden is, is op deze blog al meermaals gemeld. Ook al is zijn debuutplaat ondergedompeld in synths en drummachines, toch is ze in mijn oren erg waardig oud geworden. Je hoeft ze maar naast de in dezelfde periode uitgebrachte platen van pakweg Thompson Twins en Depeche Mode te leggen, om te begrijpen wat ik bedoel. Dolby heeft in zijn (korte en erg fragmentarische) carrière overigens bewezen dat hij over een erg brede muziekinteresse (en/of een goed gevuld adressenboekje) beschikte. Hij werkte bijvoorbeeld samen met (leden van) XTC, The Grateful Dead en verder met Bowie, Stevie Wonder, Joan Armatrading, Ofra Haza, Joni Mitchell, Prefab Sprout, George Clinton en Ryuichi Sakamoto (...en ja, ook met Def Leppard en Foreigner...). Een samenwerking met Michael Jackson was er ook ei zo na van gekomen, ten tijde van Dolby's Amerikaanse top 10 hit 'She Blinded Me With Science'. Dolby werd uitgenodigd ten huize Jackson, de twee hadden een langdurige, erg aangename babbel (waarbij Dolby plots raar opkeek toen hij allerlei jong grut zag rondlopen in het gigantische huis). Nadien schreef hij een song voor MJ en stuurde ze op. De reactie van MJ was nogal lauwtjes, hij hield enkel van de drums, zo liet hij weten. De song in kwestie begon met de sample "tell me about your childhood"... achteraf gezien logisch dat MJ het maar niks vond. Dolby nam het nummer dan maar zelf op, het werd zijn grootste hit in Engeland: Hyperactive.

De tvdw is een van de bonus tracks die bij 'The Golden Age of Wireless' hoort. Het is een demo die voordien enkel te vinden was op 'From Brussels With Love', een compilatie van Les Disques Du Crépuscule die aanvankelijk enkel op cassette uitkwam, met verder bijdragen van andere left of center artiesten als John Foxx, Brian Eno en the Durutti Column. Airwaves kwam later in een meer georchestreerde vorm terug op 'The Golden Age...', maar het is deze erg spaarzame, atmosferische versie die Dolby altijd is blijven koesteren. Bij de liner notes laat de man weten dat Trevor Horn en Elton John ooit met het idee speelden om er een cover van op te nemen. En Dolby stipt ook fijntjes aan dat Billy Joel goed moet geluisterd hebben naar het nummer. Vergelijk de melodie van de zanglijn maar met de 'remember Charlie, remember Baker' lijntjes in Goodnight Saigon...

http://www.sendspace.com/file/8v40jv

TVDW 14/06/2009 - Fat Freddy's Drop - The Big BW (2009)

Muziek is een goede lijm om vriendschapsbanden te onderhouden. Zo kreeg ik onlangs een mailtje van Dirk, de Brad Pitt van mijn geboortedorp, met de vraag of ik niet mee wou naar het (al lang uitverkochte) concert van Morrissey. Dirk en ik onderhielden bijna dertig jaar geleden een vriendschap die vooral bestond uit het uitwisselen van muzikale tips. Ik herinner me nog hoe we beiden wild waren van Carmel, Aztec Camera, Lloyd Cole, The Triffids en Thomas Dolby. Inzake The Smiths moest ik mijn meerdere erkennen in hem; mijn liefde bleef beperkt tot Meat is Murder en, in mindere mate, The Queen is Dead. Albums die voor de pure Smiths-fan al op het randje van de overproductie waren en waarop de groep al meer naar de pijpen van de platenfirma begon te dansen.
De lijm blijkt na al die jaren nog altijd haar werk te doen: zo nu en dan gaan we samen naar een concert of wisselen cd's uit. Zo dus ook bij Morrissey, die een bijwijlen erg heftig optreden weggaf, gestut door wat getalenteerde jongere honden. Jammer dat hij uit de Smiths-cataloog o.a. twee slappe songs putte (Some Girls Are Bigger Than Other en Girlfriend in A Coma). Fascinerend trouwens om Morrissey als dandy te zien koketteren met het volkomen idolaat publiek. En de cool waarmee hij de belagers die op het podium sprongen, van zich afhield. Security had de mannen nog niet van het podium gesleurd, of Moz checkte al meteen of de kraag van zijn hemdje nog wel goed zat. Quite a character.
Alsof het zo moest zijn, dropte in dezelfde week ook "Singular" in de bus, de singles en videoclips van Thomas Dolby, in remastered en door Dolby gesuperviseerde versie. Kon ik meteen de dag van mijn kinderen laten beginnen door hen de clips van Hyperactive, She Blinded Me With Science en Dissidents te laten zien. Opvoeden, het is me wat.
Moz noch Dolby, maar enkele potige kerels uit Nieuw-Zeeland gaan deze week lopen met de tvdw. Fat Freddy's Drop is vooral thuis in dub en reggae, maar die ultra smooth, laidback groove uit het openingsnummer van hun (nog te verschijnen) nieuwe plaat laat horen dat ze zich ook prima thuis voelen op het kruispunt tussen D'Angelo en Erykah Badu. Nice...

http://www.sendspace.com/file/m5qt69

TVDW 31/05/2009 - Simple Minds - Moscow Underground (2009)

Wat doe je als een van je favoriete artiesten na 17 jaar (!) stilzwijgen eindelijk nog eens nieuwe songs op De Wereld loslaat? Dan luister je, met gloeiende oortjes. Astronauts & Heretics was het laatste album van Thomas Dolby. In 1992 was dat, met Close but no Cigar (feat. Eddie Van Halen) als halve hitsingle. Daarna: het grote niets. Dolby bleef bezig en startte in Silicon Valley het softwarebedrijf Beatnik. Het is aan hem te danken (zeg maar te wijten) dat we nu opgescheept zitten met die vreselijke polyfone ringtones. Hij startte ook een uitstekende blog, waarop hij ons een kijkje bood op zijn muzikale carrière, zijn gezin, zijn leven. Onlangs stond op zijn twitter (ja, dat doet hij ook) te lezen dat hij z'n dochter naar een concert van Patrick Wolf moest brengen!

Op de blog kon je de laatste jaren stap voor stap de terugkeer van Dolby de muzikant/songschrijver volgen. Hij schreef over de (inmiddels afgelopen) Sole Inhabitant Tour, een one-man-band terugkeer naar het podium. Hij schreef over de drie cd's die EMI wilde uitbrengen. De eerste zag twee weken terug het levenslicht: Singular is een cd/dvd met alle hits, wat rarities en videoclips uit Dolby's carrière. Ik koester me geen illusies: wat voor mij een van de hoogtepunten van het muzikale jaar is, stelt In The Real World niks voor. Dolby is intussen (op zijn best genomen) een cultfiguur, meer niet. EMI verdeelt het album niet in België (in de mail die ik van EMI's promokerel David kreeg, staat letterlijk "Dolby breng ik niet uit in België, verkoopt echt niet"). Ik kocht mijn kopij online, hij valt hopelijk deze week in de bus. Binnen enkele weken/maanden is er de re-issue van Dolby's twee eerste platen, remastered, voorzien van bonus tracks en heruitgebracht onder de supervisie van De Meester zelf.

Op de blog houdt Dolby ons ook op de hoogte van niéuw werk. Afgelopen week presenteerde hij zelfs een sneak preview. Voor het hippe blad Wired mocht hij een podcast samenstellen, en naast Bowie, Athlete en Iggy Pop gooide hij ook drie gloednieuwe songs in de mix. Drie nummers die we in hun nog experimentele fase mochten horen. Full-cd "A map of the floating city", waarop o.a. Eddi Reader en Mark Knopfler meespelen, zou als alles goed zit nog voor het jaareinde verschijnen.

Wacht even, al dat gelul over Dolby en bovenaan deze 'post' staan de Simple Minds te blinken? Drie redenen hiervoor. De nieuwe Dolby-tracks kon ik, als technische nietsnut, moeilijk uit die lange podcast lospeuteren. Plus: het waren slechts works in progress, dus wat oneerlijk om deze songs als 'volwaardig' te beschouwen. Ten derde: ik moet toegeven dat ik naast Dolby ook met veel plezier de terugkeer van Simple Minds heb beluisterd. Eigenlijk is het manifest oneerlijk dat de groep 228 posts op deze blog moest wachten, alvorens een eerste tvdw te scoren. Het voelt haast aan als ontrouw, want Simple Minds was natuurlijk ook bij mij een van mijn eerste muzikale liefdes. De groep tekende sowieso voor mijn eerste live-concert. December 1985 in Vorst, Once Upon A Time Tour, met The Waterboys in het voorprogramma. Dingen die je bijblijven. Mijn favoriete songs van de groep, zovele jaren later? Top of mind zou ik zeggen: Hunter & the Hunted, See the lights, Love Song, The Changeling en Glittering Prize.

Graffiti Soul is het vijftiende album van Kerr & Burchill. Bij de platenfirma's moeten ze inmiddels kramp hebben om steeds weer in begeleidende bio's te schrijven dat de nieuwe plaat "a return to form" is en meer van die promo-blabla. Dit keer is er echter reden tot voorzichtig optimisme: de nieuwe cd bevat opvallend weinig rotte plekken en heel wat songs die erg behoorlijk zijn. De tvdw, openingstrack van de plaat, is een goed voorbeeld. Over de limited edition bonus-cd zullen de meningen verdeeld zijn. Het is een rare verzameling covers. Thin Lizzy, Beach Boys en Nick Lowe krijgen een redelijk pijnlijke beurt; de versies van songs van Magazine en The Call zijn heel wat beter.

http://www.sendspace.com/file/kostbc

TVDW 20/01/2008 - Don Covay - Yo Yo parts 1 & 2 (1977)

Eigenlijk hadden the Headhunters een goede kans om deze week de tvdw weg te kapen. Een schilderwerkje thuis en dan 'The Return of The Headhunters' opgooien - het zou wel iets worden. Tot de kleinste van drie aankwam, het speelgoedkeyboard tot naast de ipod sleurde en wild begon mee te tokkelen. Amper drie en al een grote toekomst in de free jazz. Maar het keyboardwerk van Hancock had toch wat te lijden onder deze geimproviseerde tussenkomst. Neen, dan maakte Covay enige dagen later toch nog een sterkere indruk.
Inmiddels heeft deze blog de kaap van drie genomen: de allereerste tvdw, van Louis Prima, werd gelanceerd op 16 januari 2005. En nu pas kom ik eindelijk met een aan de J. Geils Band gerelateerde tvdw. JGB is samen met Thomas Dolby de enige artiest waarvoor ik ooit een verzamelwoede ontwikkelde - vinylplaten tot zelfs uit Amerika meeslepend naar huis. Het zou me te ver leiden om heel het JGB-verhaal hier uit te doeken te doen (lees: aanval van luiheid). Maar dat zelfs de muziekquiz, georganiseerd door het heilige triumviraat Hans-Stefan-Ondergetekende, de naam draagt van een JGB-song, zegt genoeg. Overigens: najaar 2008, editie 5 van de Detroit Breakdown muziekquiz - be prepared.
Passons. Een van de leuke dingen aan de JGB is dat de groep regelmatig grasduinde in de vette pot met rhythm & blues uit lang vervlogen tijden. En, zoals dat dan gaat, leer je zo, via via, dieper graven in de muziekgeschiedenis. Otis Rush, Curtis Mayfield, The Strangeloves, Bobby Womack: ze kregen allen extra aandacht dankzij de covers van de JGB. Ook Covay kreeg een eerbetoon: op de tweede plaat van de groep coverden ze het door hem gepende, prachtige 'The Usual Place'. Don Covay zou in 1984 ook meeschrijven aan Peter Wolfs eerste solohit 'Lights Out'. Het ontvoogdingswerk van de JGB liet me later ook een geweldige tributeplaat kopen, waarop naast Wolf o.a. Ron Wood, Living Colour, Iggy Pop en Nona Hendryx songs van Covay brachten.
Op de erg fijne blog http://oufarkhan.blogspot.com vond ik vorige week een rarity van Don Covay, een plaat die opnames tussen 1971 en 1977 bundelde. Een collectie stomende R&B was het, nauwelijks van een deftige productie voorzien maar rauw en ongefilterd op plaat gesmeten. De tvdw is zo'n wilde, alle-meters-in-het-rood opname, een losgeslagen 'jam' waarin alle muzikanten zich ophitsen om tot het uiterste te gaan. Om het driejarig bestaan van de blog te vieren: hierbij de twee delen van het nummer en als extra bonus 'The Usual Time' van de JGB. Driedubbele tvdw voor de prijs van één.

part 1:
http://www.sendspace.com/file/7sufpl

part 2:
http://www.sendspace.com/file/x6rb9f

JGB:
http://www.sendspace.com/file/7yxvyl