TVDW 05/01/2009 - Tracy Chapman - Smoke and Ashes (1995)

The monday blues. Na een vakantie van ruim twee weken doet dat toch even pijn, zo terug gaan werken. En zou die nieuwe radiozender enig soelaas bieden bij de rit heen en terug, vroeg ik me af? Proef op de som leverde weinig opzienbarends op. De nieuwe MNM zou stouter en gedurfder zijn dan Donna, toeterde gisteren nog iemand op het journaal, terwijl op de achtergrond Regi en Leki (blijkbaar ingehaald als losvaste medewerkers van de nieuwe radiozender) aan de champagne lurkten. Afgaande op mijn staalkaart van 2 x een half uur is daar weinig van te merken. De muziek sloot akelig dicht aan bij wat Donna vroeger draaide. Walk this way, The Levellers, Kat De Luna, John Scatman, Tina Turner, Lionel Richie, Nathalia, Roxette, Anouk, Sugababes en Beyoncé - halo, waar is dat vernieuwende? Beste track by far was dat lekker vette Dance Wiv Me van Dizzee Rascal & Calvin Harris.

Zat het gedurfde misschien in de interventies van de omroepers van dienst? Ik heb niets tegen de - toegegeven - indrukwekkende vlotheid van Peter van de Veire en Dave Peters. Maar de gimmicks waarmee zij het verschil moesten maken met 'de oude Donna', waren niet bepaald om van achterover te vallen: presenteren met een dosis helium door de strot, het opbellen van een achtjarig luisteraartje en een interview-quizje met Bart Goor. Geeuw.

Trouwens, had ik al gezegd dat ik vroeger in de lagere school nog les heb gekregen van Regi's papa? Soit, over naar de tvdw. De kerst was een periode om de cd-trommel nog eens te laten draaien. Freedy Johnston kreeg nog eens een draaibeurt, net als Michael Bublé, John Lee Hooker en een verzamelaar van Blue Note. Maar de tvdw gaat naar de favoriete song uit mijn favoriete Tracy Chapman-plaat. New Beginning kreeg een knappe productie mee van Don Gehman (zie ook Mellencamps geweldige Scarecrow-album), en bevat een mystery track die het zelfs in een ver verleden nog schopte tot de soundtrack bij mijn huwelijksmis (!). De tvdw is al even superb als de rest van de cd, met als orgelpunt die glasheldere solo (op 5'00") van Adam Levy, de jazzgitarist die later grote sier zou maken op de platen van Norah Jones.

http://www.sendspace.com/file/mgo6j6

TVDW 02/07/2006 - Queen - Staying Power (USA promo 12") (1982)

De nieuwe Muse wist me op een erg aangename manier te verrassen en was lange tijd in de running voor een TVDW, maar het heengaan van de Turks-Amerikaanse producer Arif Mardin - grotendeels doodgezwegen in de pers - deed alle 'normale' releases wijken. Arif Mardin was een van de allergrootste producers, qua veelzijdig talent haast de evenknie van Quincy Jones (die trouwens zijn allereerste naar hem genoemde studiebeurs toekende aan Mardin, waardoor deze vanuit Istanbul kon gaan studeren in Boston, meteen de start van zijn duizelingwekkende Amerikaanse carrière. Mardin had een hand in diverse persoonlijke favorieten. Niet enkel leverde hij schitterend werk af voor onder meer The Bee Gees en Dusty Springfield; in mijn platenverzameling duikt hij daarenboven op als drijvende kracht achter Aretha Franklin (in haar Atlantic Years), Chaka Khan (right up to "I Feel for you"), Hall & Oates (luister nog eens naar het prachtig opgebouwde "She's Gone"), The Average White Band (o.a. het klassieke funkstuk "Pick up the Pieces"), Scritti Politti (zie: "Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)") en Norah Jones. Maar de meest logische TVDW, fijn volgend op de argumentatie van vorige week, was toch die eenmalige samenwerking tussen Mardin en Queen. "Staying Power" werd het openingsnummer op "Hot Space", niet bepaald het beste maar wel het meest "zwarte" album uit de Queen-cataloog (en het album met bij voorsprong de mooiste hoes). Het album, maar dit terzijde, waarvan sommige bronnen beweerden dat Michael Jackson het later zou citeren als een van de inspiratiebronnen voor diens "Thriller" (al lijkt me dat, baserend op de erg ongelijke kwaliteit van de plaat, te veel eer voor "Hot Space"). Mardin schreef de blazersarrangementen voor "Staying Power". De TVDW is de nooit officieel uitgebrachte 12"-versie van het nummer, de remix werd ingeblikt door John Luongo, iemand die zelf honderden disco- en funkplaten van een extended version voorzag en die later nog zou opduiken als mixer/producer van Novastars debuutplaat (zeer tot ongenoegen van oorspronkelijk producer Wouter Van Belle, maar da's weer een ander verhaal). Meanwhile: focus opeen van de meest a-typische Queen-nummers, eentje waarin Freddie Mercury zijn voorliefde voor zwarte funk volledig de vrije loop kon laten.