TVDW 13/12/2009 - JC Brooks & the Uptown Sound - Baltimore is the new Brooklyn (2009)

Tvdw in estafette. Drie artiesten losten elkaar deze week af in de strijd voor een nominatie. Eerst was er Chick Corea en diens 12 minuten durende lap jazzfunk 'Return to Forever'. Dan kwam General Elektriks in beeld, een Fransman die naar de Amerikaanse West-Coast uitweek en met het album Good City for Dreamers een erg aangename kruising brengt van Beck, Sly & the Family Stone en Jamiroquai. Fijn plaatje. Maar aan het eind van de week snelde JC Brooks & the Uptown Sound iedereen voorbij. Hun debuut "Beat of our own drum" - op het fantastische platenlabel Vampisoul - is een bijzonder geslaagde hybride van withete sixties soul en raunchy garagerock.

http://www.sendspace.com/file/6gjuta

Als bonus nog een tweede track? Oké dan: deze lekkere lap rauwe soul, met de intrigerende titel '75 years of art sex'. Pak aan!

http://www.sendspace.com/file/5dv4wu

TVDW 19/07/2009 - The Phenomenal Handclap Band - Testimony (2009)

De naam mag dan al erg belachelijk zijn, maar het debuut van The Phenomenal Handclap Band is best boeiend. Anno 2009 brengt een bende hippe youngsters een plaat uit die volledig klinkt als iets wat tussen 1973 en 1978 werd opgenomen. Raar. In het beste geval kan je PHB omschrijven als een kruising tussen Beck en Curtis Mayfield. Soms hebben ze veel te veel tijd nodig om tot een song te komen, en niet alle tracks op het debuut zijn even geslaagd, maar toch: leuk luistervoer.

Ik genoot deze week ook van Mercury Rev in het Rivierenhof (ideaal feeëriek decor voor dergelijke muziek), van het okselfrisse hobbygroepje Tinted Windows (waarin een Smashing Pumpkin, een Cheap Trick, een Hanson en een Fountain of Wayne zetelen) en zelfs van een guilty pleasure als Savage Garden (hun tweede cd Affirmation herbergt leuke sugar coated pop). Maar de tvdw gaat naar dit achttal uit New York.

http://www.sendspace.com/file/sh87d1

TVDW 08/02/2009 - John Martyn - Cooltide (1991)

Deze week ging er een eigentijds hip spul uitgeroepen worden tot tvdw. Ik heb het immers nogal voor Dream On, die fantastische samenwerking tussen Zweedse DJ Christian Falk en zijn landgenote Robyn. Ook Empire of the Sun, een duo uit Australië, was in de running, vanwege hun Walking on a dream - het beste van Scissor Sister en MGMT, gebundeld in een fijne single.

Maar toen kwam het nieuws van het heengaan, op 60-jarige leeftijd, van John Martyn - en moest alle contemporary stuff wijken. Ik weet het, ook Lux Interior van The Cramps stierf afgelopen week en ook hij werd amper 60 (62 volgens andere bronnen). Maar eerlijk gezegd: met The Cramps heb ik veel minder gehad. "Can your pussy do the dog": in mijn puberjaren vond ik het nog grappig, nu toch al wat minder. En het optreden van The Cramps in de beginjaren van Pukkelpop is ook niet echt blijven hangen.

John Martyn was een man van vele gezichten, die zowel raakvlakken heeft met de gevoelige ballads van James Taylor als met de gesofisticeerde soul van Boz Scaggs, de rauwe blues van Van Morrison en de jazzy zangstijl van Al Jarreau. Hij startte als een van de rijzende sterren in de folk ("Bless the Weather" blijft een mooie luisterplaat) en maakte in de jaren zeventig met de hulp van Steve Winwood en Lee Scratch Perry "One World", een album dat nog steeds vaak in overzichtlijstjes opduikt. In de jaren tachtig evolueerde hij naar een gepolijste jazzpop, met veel fretless bass en wat te vergelijken met Steely Dan, en vanaf de jaren negentig ging hij verder richting experiment, met zowel lange jazzy stukken, samenwerkingen met Sister Bliss (Faithless) of covers van Glorybox (Portishead) tot gevolg.

Martyn is nooit een household naam geworden, maar muzikanten kennen 'm maar al te goed. Paul Weller, Mavin Staples en leden van The Verve werkten nog mee aan Martyns laatste cd "On The Cobbles" van 5 jaar terug. Deze week nog liet Roland in De Morgen optekenen dat Martyns "May you never" gerust mocht gespeeld worden tijdens diens begrafenis. En Axelle Red liep lang rond met het idee een heel album met covers van de man uit te brengen (op haar net verschenen dubbelaar, haar eerste Engelstalige, is er eentje van over gebleven). Door de jaren heen coverden heel wat artiesten werk van Martyn: o.a. Clapton, Morcheeba, Dr. John, Beth Orton, Courtney Pine, Riguelle & Hautekiet, The Black Crowes, David Gray, Beck en Wet Wet Wet. Ironisch gezien zijn het net die laatsten die Martyn toch énige bekendheid gaven, met de hitversie van "Sweet little mystery". Het origineel ervan staat op Grace and Danger uit 1980, een nagenoeg foutloze plaat die bekend staat als een pijnlijk eerlijke, diepgravende echtscheidingsplaat (zoals ook Marvin Gaye er met Here, My Dear eentje maakte).

John Martyn laat een erg rijke cataloog na met meerdere parels. Mijn absolute favoriet eruit is de lange, fantastische jam Cooltide.

http://www.sendspace.com/file/9rqyre

TVDW 10/12/2006 - Paul Simon - Father and daughter (2006)

Dubbele verjaardag. Honderdste blog-tvdw. Alsook: gisteren werd de jongste dochter twee jaar. Meer dan gepast om een track te plukken uit wat voor mij de allerbeste cd van het jaar was: Surprise, van Paul Simon. Een hoogmis aan subtiliteit, aan clevere songwriting, aan oh zo gedoseerde vocals, aan geïnspireerde songtekstschrijverij.
En terwijl we bezig zijn, laat ik meteen mijn 'Best of 2006' geven.

01. Paul Simon - Surprise

02. Muse - Black Holes and Revelations (over the top sonic adventures)

03. Donavon Frankenreiter - Move by yourself (crossroad between southern rock and laidback soul)

04. Jhelisa - A primitive guide to Being There (staalkaart van soulmuziek in al zijn facetten)

05. John Mayer - Continuum (foutloze rockbluessoulpop)

06. Wolfmother - Wolfmother (jonge lefgozers brengen vette old school hardrock)

07. Josh Rouse - Subtitulo (Amerikaanse singer-songwriter stuff vanuit een Spaans ingeslapen dorpje)

08. Killers - Sam's Town (bevestiging na de hype)

09. Krista Detor - Mudshow (romantische pianoballads voor wie verder wil dan Tori)

10. Ed Harcourt - The beautiful lie (barokke melancholie en weltschmerz van de Britse Tom Waits)

reservebank: The Feeling - twelve stops and home (fijne pop uit de oude doos)

Pffft-plaat van het jaar: Information van Beck. En de alom geroemde laatste van Scritti Politti werkte (God knows I've tried) bij mij ook niet. Mag ik ook nog even melden blij te zijn met de terugkeer van Thomas Dolby? Zijn Sole Inhabitant Tour deed enkel de VS aan, maar de gesigneerde exemplaren van zowel dvd als cd heb ik inmiddels besteld. En de man werkt aan nieuw materiaal. Net als Queen + Paul Rodgers, trouwens - old heroes never die.

Nog even Surprise bejubelen? Het is met voorsprong de plaat met de grootste bewaarwaarde. Simon pakt zware onderwerpen aan als vergankelijkheid, lotsbestemming, en geloof maar hij verpakt ze in heerlijke, vaak lichtvoetige popsongs - met soundscapes van Brian Eno waarin het heerlijk verdwalen is. En er zijn de erg tot de verbeelding sprekende lyrics, zonder twijfel de beste die we dit jaar op cd vonden.

Zoals Simon, in de tvdw, met een knipoog zingt: "I'm gonna stand guard / Like a postcard of a Golden Retriever." Happy birthday, Hanne.

http://www.sendspace.com/file/82cqab