TVDW 19/04/2020 - Thompson Twins - In the Name of Love (1982)

Matthew Seligman, de bassist die een paar dagen geleden het leven liet als gevolg van Corona/Covid 19, mag dan al een voetnoot zijn in de muziekgeschiedenis; hij duikt wel op in heel wat van mijn tvdw's. Seligman was van bij het begin een steunpilaar voor Thomas Dolby. Die vroeg hem bijvoorbeeld om het Moog-baslijntje van She Blinded Me With Science in te spelen, maar hij schreef ook samen met Dolby aan een aantal van diens nummers (Neon Sisters, The Ability To Swing en natuurlijk Dissidents). Maar Seligman was, nog voor Dolby's debuutplaat "The Golden Age of Wireless", al bij de Soft Boys, een cultgroep waarin ook Robyn Hitchcock en Kimberley Rew zaten (die laatste zou later fijne gitaarriedels verzorgen bij Katrina & the Waves). Net als Dolby zat Seligman ook bij Bruce Woolley & The Camera Club, dat groepje dat de eerste versie van Video Killed The Radio Star opnam. Midden jaren tachtig speelde hij mee op "This is the Sea" van The Waterboys, en live ondersteunde hij - opnieuw, samen met Dolby - David Bowie tijdens diens Live Aid-optreden.

Soft Boys, Bruce Woolley, Waterboys, Bowie en drie keer Dolby: dat zijn zeven tvdw's waarmee Seligman verbonden is. Daar komt vandaag een achtste bij. Op bijna 800 tvdw's is dat een prima score.

In the Name of Love komt uit The Thompson Twins' tweede plaat. Seligman was toen de bassist in die band, en Dolby was er net bijgehaald om synths te spelen - wat de groep meteen uit de experimentele postpunk haalde en in into de hitparades bracht. Dolby was overigens al langere tijd fan van The Thompson Twins. Hij schreef een van zijn songs, One of Our Submarines, nadat hij een optreden van de Twins had gezien, in de hoop dat die groep het zou coveren.

Ik zag Seligman aan het werk toen Thomas Dolby optrad in de AB, in mei 2012. Het was het eerste optreden dat ik zag van mijn held. Over enkele maanden zou er een tweede zijn bijgekomen, want Dolby stond op de affiche van het W Festival - en natuurlijk had ik al kaartjes. Maar ook dat optreden viel weg, door Corona/Covid 19.

TVDW 12/04/2020 - Ian Hunter - Noises (1981)

Ian Hunter, zanger van Mott The Hoople, die een plaat opneemt onder auspicieën van Mick Ronson, de man die Bowie zoveel hand- en spandiensten bewees op plaat en op het podium. Een plaat waaraan ook Todd Rundgren en twee leden van The Clash, Mick Jones en Topper Headon, meewerkten? Dat klinkt behoorlijk straf. Het album "Short Back 'n Sides" bracht afgelopen week minder vuurwerk dan ik verwacht had, maar er stond toch een merkwaardig nummertje op dat meteen mijn aandacht trok. 't Is het soort van song dat destijds vermoedelijk verguisd werd door de critici, een losse groove die erg chaotisch begint en na een start-stop nog wat voortdendert. Ik hoor er vooral de weg in die The Clash aan het eind van hun carrière, en vervolgens Mick Jones met Big Audio Dynamite, bewandelde. Veel blanke funk, zelfs wobbly synths, en een vibe die meer weg heeft van Talking Heads meets Ian Dury (of diens partner Chas Jankel - zie tvdw van twee weken terug). Lekker!

TVDW 28/05/2017 - David Bowie - Tumble and Twirl (1984)

Er is niets mis met toegankelijkheid. Neem nu "Tonight", die plaat die Bowie maakte na het megasucces van "Let's Dance". Het is inderdaad geen meesterwerk, geen iconisch album dat de spelregels van de popmuziek herdefinieerde, zoals pakweg "Low" of "Heroes" - en zelfs het productionele wonder Let's Dance - dat wél deden. Het is een plaat die ook een zeker gebrek aan inspiratie verraadt: Bowie lijkt uit onzekerheid terug te vallen in zijn comfort zone, door zwaar te steunen op Iggy Pop en diens songcataloog. Raar eigenlijk, om drié van Iggy's songs te coveren - en daarnaast nog twee andere covers op het vuur te gooien, waaronder God Only Knows van The Beach Boys.

Ook al werd de plaats destijds verguisd door critici en zelfs door Bowie (al noemde hij later opvolger "Never let me down" de slechtste plaat uit zijn cataloog), ik vind 'm op zich nog niet zo slecht. "Tonight" graaft niet diep, is lichtvoetig en poppy, en bevat enkele throw away reggaedeuntjes, maar nogmaals: daar is niets mis mee. Ik wil maar zeggen: de moeilijke b-kant van Low sloopte ongetwijfeld veel meer muren, maar ik worstel me er zelden met plezier door.

In een week waarin weinig andere songs tvdw-waardig bleken (ja, ik had iets uit de nieuwe Robert Cray of The New Pornographers kunnen plukken, en ook die single Sign of the Times van Harry Styles vind ik prachtig), ben ik dan maar even tegendraads en ga voor iets uit die "foute" Bowie-plaat. Tumble and Twirl is met zijn enthousiaste blazerspartijen wat schatplichtig aan wat Joe Jackson in die tijd deed. Grappig, maar ik hoorde in het bass slapping in het nummer ook steeds een flard Level 42, en nu leert Wikipedia me dat Mark King inderdaad een uncredited bijdrage levert op dat nummer.

TVDW 05/03/2017 - Ryan Adams - Prisoner (2017)

Ja, ik weet het. Dus toch maar Ryan Adams. Origineel ben ik er niet mee, want "Prisoner" is de laatste weken alomtegenwoordig en Ryan heeft al wel wat tvdw's achter zijn naam staan. Ik had ook een tvdw kunnen plukken uit de recente vinylvondsten die afgelopen week op de draaitafel belandden. De eerste plaat van The Emotions die een productie meekreeg van EW&F's Maurice White bijvoorbeeld - héérlijk. Of nog maar eens een lekkere Bob James plaat ("BJ4") die ik enkele dagen geleden kocht. Of "Stage", de dubbele live van Bowie, die ik zelfs op geel vinyl vond. Of "Trans", die rare maar wat mij betreft erg leuke Neil Young-plaat, waarop hij duchtig experimenteert met synths en vocoders.

Maar "Prisoner" is de meest logische keuze, want die plaat eist al drie weken lang de aandacht op, in mijn iPhone. Of hij zo sterk is als "1989" - geen plaat die ik de laatste twee jaar meer draaide - weet ik nog niet. Maar hij is sterk, ja. Het best vind ik nog het titelnummer, waarin Adams die weemoed weet te leggen waarin hij zo goed is. Toch een opmerking: de tweestrijd Ryan versus Bryan mag intussen begraven worden. Luister naar dat power chord, dat orgel en dat no-nonsense meebrulbaar refrein van de single Do You Still Love Me. Zo gék veel verwijderd van de pre-"Reckless" Bryan Adams is dat niet, toch? Het nummer klinkt zelfs behoorlijk eighties - en Ryan is de eerste om dat toe te geven. Op Instagram bejubelde hij een paar weken voor de release van "Prisoner" nog hoezeer zijn nieuwe effectpedalen voor die typische eighties-sound waar hij blijkbaar naar op zoek was, zorgden.

TVDW 10/01/2016 - Chuck Mangione - Land of Make Believe (live) (1978)

Ik had de tvdw beter gisteren opgeschreven; vandaag is alles overvleugeld door het heengaan van David Bowie.

Zijn heengaan heeft me alleszins meer aangegrepen dan dat van geestes- en leeftijdsgenoot Lou Reed (wiens "Transformer" natuurlijk zo sterk door DB werd beademd). Een onvoorwaardelijk Bowie-kenner kan ik mezelf bezwaarlijk noemen, maar ik heb toch een tiental albums van de man op cd of vinyl. Een bedenking die ik me vandaag maakte en die duidelijk maakt dat Bowie toch een universum op zich is: zijn songs werden zelden op een treffende, straffe manier gecoverd door anderen. En ook al liet hij zich graag inspireren door anderen en moedigde hij kruisbestuivingen aan, toch zijn ook zijn samenwerkingen op plaat eerder zeldzaam. Een duetje met Tina Turner, eentje met Mick Jagger voor Live Aid - en dan natuurlijk nog die eenmalige, magistrale spielerei met Queen, Under Pressure. Eenmalig is niet helemaal juist, Bowie en Queen deden nog een gooi naar een tweede song, door samen de door John Deacon geschreven, uitgebeende funksong Cool Cat op te nemen - maar dat haalde de plaat ("Hot Space") niet. Wel te vinden op youtube, natuurlijk.

Mijn favoriete DB song? Ik twijfel tussen Ashes to Ashes (al was het maar omdat Bowie er mijn geliefde Action Men in namedropt) en Fashion (al was het maar omdat ik dat nummer keer op keer draaide toen ik nog DJ was voor de studentenfuiven in Leuven, way back). En mijn favoriete cover? Geen idee, maar de noot per noot meticuleus gekopieerde cover van datzelfde Ashes to Ashes door Tears for Fears is alleszins wel de moeite om eens te horen.

Over naar de tvdw - waaraan ook wel een anecdote vasthangt, ik gooi 'm maar even in cyberspace. Pakweg twintig jaar geleden nodigde Katriens baas ons uit voor een etentje bij hem thuis. Natuurlijk leuterden we al snel een eind weg over muziek, de man was bijvoorbeeld een grote fan van Frank Zappa. Plots kwam hij aandragen met een plaat van Chuck Mangione. De afkeurende reactie en de smalende blik die ik mocht ontvangen toen ik toegaf nooit van de man te hebben gehoord, zijn me altijd bijgebleven.

Ik dacht eraan terug toen ik vorige week An Evening of Magic - Live At The Hollywood Bowl voor een prikje op de kop kon tikken. De dubbelaar serveert 100 minuten boeiende jazzfunk, met nu eens meer nadruk jazz, dan weer op funk. Mangione zelf bespeelt de flugelhorn (bugel) en wordt niet enkel gesteund door een jazzkwartet maar tevens door een 70-koppig symfonisch orkest. Een fijne kennismaking ("Rijkelijk laat!" - ex-baas van Katrien).

TVDW 07/06/2015- Lucio Battisti - Un uomo che ti ama (1976)

Een paar dagen terug sprong ik 's middags op de fiets om van Antwerpen-Zuid naar Antwerpen-Noord te fietsen, om er de hand te schudden van Bas. Bas is een decorbouwer annex antiekhandelaar die in een oud, bestoft handelspand een boel antiek, meubels, gereedschap en all-round rommel heeft liggen. Niet zo lang geleden gebruikten dEUS en Millionaire het nog als repetitieruimte, zei hij erbij. Bas wist immers dat ik muziekliefhebber was, ik had de fietstocht ondernomen - snel, hoopvol trappend - om in zijn platenbakken te snuisteren.

Goede oogst hoor, die dag. Ik selecteerde zestien plaatjes, stelde Bas voor om er twintig euro voor te betalen, en ik trok terug richting Antwerpen-Zuid met onder de arm Billy Joel, Dave Edmunds, Gerry Rafferty, Wings, Rick James, 10cc, Simple Minds, Bad Company en wat weet ik nog allemaal. Namen die je, als je me een beetje kent, wel kon verwachten. Wat er ook bij was, was "Ancora Tu - Greatest Hits" van Lucio Battisti.

Ik had het er onlangs nog over met bevriend vinylhead Jeroen: het is gek, hoe je hersenen werken tijdens het zogenaamde crate digging. Sommige 'Grote Namen' laat je links liggen, bij meer obscure namen is je nieuwsgierigheid geprikkeld. En een volgende dag kan het net omgekeerd zijn. Dat ik Battisti meenam, is een goed voorbeeld van het onvoorspelbare, onverklaarbare gedrag van een vinylkoopjesjager. Ik ken de man enkel van Il Veliero, een vrij onbekend maar lekker discodingetje uit de seventies. Maar die ene plaat, op die ene middag, trok meteen mijn aandacht. Zo werkt dat.

En kijk, het voorgevoel bleek te kloppen: eenmaal afgestoft en neergevlijd op de Rega Planar 2 had Lucio me meteen bij het nekvel. Pas later, al googlend, kwam ik te weten dat de man een heus instituut is in Italië; iemand wiens werk zelfs een weg vond naar Engelstalige pop en rock. (If) Paradise (is half as nice) van Amen Corner is een cover, ook The Hollies namen iets van de man op, en Bowie vertaalde ooit een van Battisti's songs (die belandde op een soloplaat van Mick Ronson).

Over de tvdw hoefde ik niet lang te twijfelen. Neen, niet Il Veliero, maar het prachtige Un Uomo che Ti Ama - een avontuurlijke soulvolle track, met een geweldige break. Geef dit aan Puff Daddy of Pharrell Williams en er komt meteen stoom uit hun oren.

TVDW 20/05/2012 - Thomas Dolby - My brain is like a sieve (1988)

En dan bleek het plots achter de rug. Dat ene concert waar je jarenlang naar uitkeek. Niet dat het tegenviel, verre van. Er was zelfs een leuke prélude: ik bemachtigde een van de schaarse zitjes voor de Dolby Talk, een uurtje voor het concert. In een veredelde huiskamer, en voor veertig mensen, bleek de man een begenadigd spreker. Hij gaf ons inzage gaf in zijn woon- en werkomstandigheden en zijn grillige (pop- en business-)carrière en strooide zijlingsanecdotes rond over het opnameproces van "The Flat Earth" in Brussel en over zijn liefde voor Athlete.

Ook tijdens het concert even later bleek Dolby de perfecte charmante gastheer - every inch an Englishman en bij elke song klaar met een grappige inleiding. Zijn setlist plukte telkens een drietal songs uit zijn vijf studioalbums, al vond ik het jammer dat zowel I Scare Myself (enkele weken terug nog regelmatig in de set bij Amerikaanse concerten) als Airwaves en Budapest By Blimp niet gespeeld werden. Mochten dan voor mijn part in de plaats worden geschrapt: The Road to Reno (aanvankelijk geschreven met Belinda Carlisle in gedachten), de Sakamoto-samenwerking Field Work en het vrijblijvende bisnummer Silk Pyjamas. Beste momenten van het optreden zaten vooraan : Commercial Breakup was een opmerkelijke opener, One of our submarines (aanvankelijk geschreven voor de Thompson Twins) klonk super, net als The Flat Earth. Ook Europa & the Pirate Twins, de song waar mijn liefde voor Dolby bij begon, klonk snedig en fris. Leuk dat My Brain is like a sieve, een wat anoniemere song uit Dolby's L.A.-plaat "Aliens Ate My Buick" ook opgepikt werd. Altijd een persoonlijke favoriet geweest, zo losjes in een reggae-groove hangend, met die originele tekst en met dat prachtige coda. Voor de Dolby-fan in mij was het trouwens extra genieten van de straffe muzikanten: Matthew Seligman op bas en Kevin Armstrong op gitaar; twee kerels die er al bij waren op debuut The Golden Age of Wireless (en die, samen met Dolby, David Bowie mochten begeleiden op Live Aid). Aan het eind had de groep trouwens nog een leuk toetje: Brussel kreeg de wereldpremière van Eastern Bloc, een song die Dolby blijkbaar nog nooit live had gespeeld.

Magere Hein bleek intussen niet stil te zitten. Zo legde nummmer twee van de Bee Gees het loodje. De Gibb-broertjes scoren laag op de credibiliteitsmeter, ik weet het, maar hun hoeveelheid hits is echt wel indrukwekkend, en hun songs uit de pre-disco-periode passen mooi tussen die andere twee beroemde B's, Beatles en Beach Boys. Favoriete Bee Gees song? De mijne is Tragedy.

Disco kreeg deze week een nog een grotere klap te verwerken met het heengaan van Donna Summer. Ze was vooral Een Stem - en wat voor één - die een carrière opbouwde bij de gratie van de producers rond haar: Giorgio Moroder, Stock Aitken & Waterman, Quincy Jones. Mijn favoriete Summer-plaat is "She Works Hard for The Money" - een productie van Michael Omartian, de man die in dezelfde periode ook "Another Page" van Christopher Cross onder handen nam. Mijn favoriete song is de geweldige, volledig over-the-top remix van I Feel Love door Patrick Cowley.

En dan was er nog Donald 'Duck' Dunn, de bassist die samen met gitarist Steve Cropper talloze soulklassiekers van een kenmerkende groove voorzag. Niet slecht voor een bleekscheet, om met grootheden als Booker T, Otis Redding en Wilson Pickett te werken.

In de comments niet enkel de tvdw, maar ook een cover van een obscuur Dolby nummer, door voormalig Genesis-gitarist Steve Hackett, en een mooie akoestische cover van Dolby's grootste hit, She Blinded me with science.

TVDW 20/11/2011 - Yes - Machine Messiah (1980)

Eén maand die mij muzikaal vormde? Slechts één? Dan moet ik misschien wel voor augustus 1980 kiezen. Queen kwam met de release van "The Game" (het allereerste album dat ik van de groep kocht), de soundtracks van "Xanadu" en "One Trick Pony" verschenen die maand, Rush trok in Stony Lake Ontario voor het eerst de studio in voor de opnames van wat "Moving Pictures" zou worden, en AC/DC had net een weekje voordien "Back in Black" uitgebracht. In Engeland stonden David Bowie en Abba die maand op nummer één (met resp. Ashes to Ashes en The Winner Takes it All), in Amerika was dat Olivia Newton-John (met Magic) en Christopher Cross (met Sailing), in België ELO & Olivia (met Xanadu) en opnieuw Abba.

In dat klimaat kwam Yes met een plaat die haaks stond op alles wat in die periode in de hitparade te horen viel: "Drama". De meest vreemde eend in de bijt ook, in de discografie van Yes. Vier van de vijf leden van dat mythische album, stonden afgelopen zondag in de AB. Chris Squire, de man die samen met Jon Anderson de band stichtte, Steve Howe, Alan White en Geoff Downes. Enkel de zanger verschilde: geen Trevor Horn, ook niet het icoon van de groep, Jon Anderson, maar de onbekende Canadees Benoit David. Deze trok zich behoorlijk uit de slag. Anderson in de schaduw spelen, dat was vanzelfsprekend te hoog gegrepen, maar echt pijnlijke momenten waren er evenmin. Hoogtepunten waren een haast vlekkeloze 20+ minuten versie van Fly From Here, en de twee songs van Drama die de setlist haalde. Tempus Fugit kwam als tweede nummer van de avond nog wat aarzelend uit de startblokken, maar Machine Messiah kreeg een grootse, kamerbrede behandeling die de song alle eer aandeed. Nog leuker werd het omdat ik me die avond vergezeld zag van twee van mijn beste vrienden - twee heerschappen ook bij wie "Drama" een even mythische status heeft. Memorabel.

TVDW 04/09/2011 - The Seahorses - Love is the law (1997)

Ik dacht even dat ik droomde. Wat stond er op die onderste rij? D F P? Of F P E? Met de beste wil van de wereld kon ik het niet ontcijferen. Lijntje hoger, dan? Idem. Pas bij de derde rij wist ik de, nu iets grotere, letters te lezen. Overkwam dit mij wel echt? Ik, sinds jaar en dag een Arendsoog? Ja dus, zo knikte de arbeidsarts voorzichtig. Bij het naar huis rijden zong Tom Petty "the good old days / may not return". Wrijf het er maar in, Tom.

Over naar belangrijkere dingen dan maar? Vorige week kreeg het al te weinig bejubelde ambacht van de songschrijver wat aandacht, deze week dat van de producer. Focus op Tony Visconti, de Italo-Amerikaan met het indrukwekkende cv. Dit is de man achter Heroes van Bowie en Golden Brown van The Stranglers. De man die naast Bowie's Berlijn-trilogie in de jaren zeventig ook T-Rex, Iggy Pop, The Sparks, Wings én Thin Lizzy van een meesterlijke sound voorzag. En die de moderne tijd binnensloop met werk voor o.a. Morrissey, Prefab Sprout, Les Rita Mitsouko en Mercury Rev. Een summier maar boeiend carrièreoverzicht biedt de cd "The Record Producers: Tony Visconti". Hierop ook de tvdw, een stevige track van het post-Stone Roses groepje The Seahorses. Je hoort er echo's in van Paul Weller, Oasis, Kula Shaker en, helemaal aan het eind zelfs Queen.

TVDW 26/07/2009 - Thomas Dolby - Airwaves (demo) (1981)

"FSK ab 0 freigegeben". What the f**k is dat nu weer? Droppen de twee remastered en expanded uitgaves van The Golden Age of Wireless en The Flat Earth eindelijk in de bus, en wat staat er op de hoes gedrukt, in een schreeuwlelijk wit kader? FSK ab 0 freigegeben. Geen idee wat het te betekenen heeft, vermoedelijk iets van eco of tax free of importrechten, maar het ontsiert natuurlijk wel de hele re-issue. In deze downloadtijden zijn het de extraatjes die de platenkoper kunnen overhalen om nog geld neer te tellen voor echte cd's. Bonus tracks, boeiende liner notes, rarities... Ze zijn allemaal te vinden op deze twee re-issues en ik heb ze deze week met veel plezier (her-)ontdekt. Goede investering dus. Alleen doodjammer van die Duitse opdruk op het hoesje.

Dat Dolby een van mijn helden is, is op deze blog al meermaals gemeld. Ook al is zijn debuutplaat ondergedompeld in synths en drummachines, toch is ze in mijn oren erg waardig oud geworden. Je hoeft ze maar naast de in dezelfde periode uitgebrachte platen van pakweg Thompson Twins en Depeche Mode te leggen, om te begrijpen wat ik bedoel. Dolby heeft in zijn (korte en erg fragmentarische) carrière overigens bewezen dat hij over een erg brede muziekinteresse (en/of een goed gevuld adressenboekje) beschikte. Hij werkte bijvoorbeeld samen met (leden van) XTC, The Grateful Dead en verder met Bowie, Stevie Wonder, Joan Armatrading, Ofra Haza, Joni Mitchell, Prefab Sprout, George Clinton en Ryuichi Sakamoto (...en ja, ook met Def Leppard en Foreigner...). Een samenwerking met Michael Jackson was er ook ei zo na van gekomen, ten tijde van Dolby's Amerikaanse top 10 hit 'She Blinded Me With Science'. Dolby werd uitgenodigd ten huize Jackson, de twee hadden een langdurige, erg aangename babbel (waarbij Dolby plots raar opkeek toen hij allerlei jong grut zag rondlopen in het gigantische huis). Nadien schreef hij een song voor MJ en stuurde ze op. De reactie van MJ was nogal lauwtjes, hij hield enkel van de drums, zo liet hij weten. De song in kwestie begon met de sample "tell me about your childhood"... achteraf gezien logisch dat MJ het maar niks vond. Dolby nam het nummer dan maar zelf op, het werd zijn grootste hit in Engeland: Hyperactive.

De tvdw is een van de bonus tracks die bij 'The Golden Age of Wireless' hoort. Het is een demo die voordien enkel te vinden was op 'From Brussels With Love', een compilatie van Les Disques Du Crépuscule die aanvankelijk enkel op cassette uitkwam, met verder bijdragen van andere left of center artiesten als John Foxx, Brian Eno en the Durutti Column. Airwaves kwam later in een meer georchestreerde vorm terug op 'The Golden Age...', maar het is deze erg spaarzame, atmosferische versie die Dolby altijd is blijven koesteren. Bij de liner notes laat de man weten dat Trevor Horn en Elton John ooit met het idee speelden om er een cover van op te nemen. En Dolby stipt ook fijntjes aan dat Billy Joel goed moet geluisterd hebben naar het nummer. Vergelijk de melodie van de zanglijn maar met de 'remember Charlie, remember Baker' lijntjes in Goodnight Saigon...

http://www.sendspace.com/file/8v40jv

TVDW 31/05/2009 - Simple Minds - Moscow Underground (2009)

Wat doe je als een van je favoriete artiesten na 17 jaar (!) stilzwijgen eindelijk nog eens nieuwe songs op De Wereld loslaat? Dan luister je, met gloeiende oortjes. Astronauts & Heretics was het laatste album van Thomas Dolby. In 1992 was dat, met Close but no Cigar (feat. Eddie Van Halen) als halve hitsingle. Daarna: het grote niets. Dolby bleef bezig en startte in Silicon Valley het softwarebedrijf Beatnik. Het is aan hem te danken (zeg maar te wijten) dat we nu opgescheept zitten met die vreselijke polyfone ringtones. Hij startte ook een uitstekende blog, waarop hij ons een kijkje bood op zijn muzikale carrière, zijn gezin, zijn leven. Onlangs stond op zijn twitter (ja, dat doet hij ook) te lezen dat hij z'n dochter naar een concert van Patrick Wolf moest brengen!

Op de blog kon je de laatste jaren stap voor stap de terugkeer van Dolby de muzikant/songschrijver volgen. Hij schreef over de (inmiddels afgelopen) Sole Inhabitant Tour, een one-man-band terugkeer naar het podium. Hij schreef over de drie cd's die EMI wilde uitbrengen. De eerste zag twee weken terug het levenslicht: Singular is een cd/dvd met alle hits, wat rarities en videoclips uit Dolby's carrière. Ik koester me geen illusies: wat voor mij een van de hoogtepunten van het muzikale jaar is, stelt In The Real World niks voor. Dolby is intussen (op zijn best genomen) een cultfiguur, meer niet. EMI verdeelt het album niet in België (in de mail die ik van EMI's promokerel David kreeg, staat letterlijk "Dolby breng ik niet uit in België, verkoopt echt niet"). Ik kocht mijn kopij online, hij valt hopelijk deze week in de bus. Binnen enkele weken/maanden is er de re-issue van Dolby's twee eerste platen, remastered, voorzien van bonus tracks en heruitgebracht onder de supervisie van De Meester zelf.

Op de blog houdt Dolby ons ook op de hoogte van niéuw werk. Afgelopen week presenteerde hij zelfs een sneak preview. Voor het hippe blad Wired mocht hij een podcast samenstellen, en naast Bowie, Athlete en Iggy Pop gooide hij ook drie gloednieuwe songs in de mix. Drie nummers die we in hun nog experimentele fase mochten horen. Full-cd "A map of the floating city", waarop o.a. Eddi Reader en Mark Knopfler meespelen, zou als alles goed zit nog voor het jaareinde verschijnen.

Wacht even, al dat gelul over Dolby en bovenaan deze 'post' staan de Simple Minds te blinken? Drie redenen hiervoor. De nieuwe Dolby-tracks kon ik, als technische nietsnut, moeilijk uit die lange podcast lospeuteren. Plus: het waren slechts works in progress, dus wat oneerlijk om deze songs als 'volwaardig' te beschouwen. Ten derde: ik moet toegeven dat ik naast Dolby ook met veel plezier de terugkeer van Simple Minds heb beluisterd. Eigenlijk is het manifest oneerlijk dat de groep 228 posts op deze blog moest wachten, alvorens een eerste tvdw te scoren. Het voelt haast aan als ontrouw, want Simple Minds was natuurlijk ook bij mij een van mijn eerste muzikale liefdes. De groep tekende sowieso voor mijn eerste live-concert. December 1985 in Vorst, Once Upon A Time Tour, met The Waterboys in het voorprogramma. Dingen die je bijblijven. Mijn favoriete songs van de groep, zovele jaren later? Top of mind zou ik zeggen: Hunter & the Hunted, See the lights, Love Song, The Changeling en Glittering Prize.

Graffiti Soul is het vijftiende album van Kerr & Burchill. Bij de platenfirma's moeten ze inmiddels kramp hebben om steeds weer in begeleidende bio's te schrijven dat de nieuwe plaat "a return to form" is en meer van die promo-blabla. Dit keer is er echter reden tot voorzichtig optimisme: de nieuwe cd bevat opvallend weinig rotte plekken en heel wat songs die erg behoorlijk zijn. De tvdw, openingstrack van de plaat, is een goed voorbeeld. Over de limited edition bonus-cd zullen de meningen verdeeld zijn. Het is een rare verzameling covers. Thin Lizzy, Beach Boys en Nick Lowe krijgen een redelijk pijnlijke beurt; de versies van songs van Magazine en The Call zijn heel wat beter.

http://www.sendspace.com/file/kostbc

TVDW 26/04/2009 - Duncan Browne - Planet Earth (1978)

Natuurlijk genoot ik er afgelopen woensdag in Vorst van om samen met o.a. Gust, Marc en Zinnerboy Bart de neuzelende grootmeester, het enigma genaamd Dylan, aan het werk te zien. Opvallend welgemutst leek hij me - al uit zich dat bij Dylan niet in grappen en grollen met publiek en muzikanten, eerder in een nauwelijks waarneembaar glimlachje en een schuchtere poging tot lossere lichaamstaal, meer niet. Maar de muziek was prima, met o.a. een furieuze versie van Highway 61 Revisited en een laidback shuffle in Ain't Talking.
In de strijd om een tvdw werd Dylan echter voorbijgestoken door een onbekende Brit. De erg boeiende blog frisiansotherfavorites.blogspot.com postte immers drie van de (inmiddels in de obscuriteit verdrongen) albums van Duncan Browne.
Een boeiend figuur, die Browne: de folkplaat die hij eind jaren zestig, onder de vleugels van Rolling Stones manager Andrew Loog Oldham, opnam, spreekt me minder aan, maar eind de jaren zeventig bracht hij twee prachtplaten uit. "Wild Places" is de enige song die bekend werd. Ik dacht steeds dat het wereldwijd een grote hit was, maar dat blijkt niet zo, blijkbaar sloeg het nummer enkel in onze Lage Landen aan. De full-albums blijken een erg boeiende ontdekking: Browne wisselt progrock-achtige instrumentals af met glossy georchestreerde pop genre Alan Parsons en artrock à la Roxy Music. En wat een muzikanten, met vooral de partijen van mijn favoriete bassist John Giblin (zie o.a. Joan Armatrading, Simple Minds, Gerry Rafferty, John Martyn en Jon Andersons Animation) vooraan in de mix.
De tvdw start als een akoestische Bowie, om uit te waaien naar een kamerbrede Floyd-achtige ballad. De link met Bowie is overigens niet lukraak. In de midseventies vormde Browne samen met Peter Godwin (die later de eighties synthklassieker Images of Heaven zou brengen) het duo Metro. Op hun enige album was Criminal World de opener, een song die Bowie later zou coveren op Let's Dance.
Het verhaal kent trouwens geen happy end, want Browne sterft in 1993 aan kanker, hij werd amper 46. Wat achterblijft zijn erg knappe songs. Zoals de tvdw.

http://www.sendspace.com/file/tgcxyk

TVDW 18/05/2008 - Etienne Daho - Les fleurs de l'interdit (2008)

Mooi moment afgelopen (pinkster-)maandag. Ouders, neef en petekind op bezoek voor een kleine reünie van de Koop Clan. In de schaduw van de blauwe regen, aan de vijver zittend met op de achtergrond de ipod op shuffle. En Nelson Riddle die voorbijschuift, met zijn versie van Volare. En mijn vader die vrolijk begint mee te zingen.
Muziek brengt generaties dichterbij.

Maar de tvdw had te maken met één dag later: Etienne Daho in het Koninklijk Circus. Samen met my man Stefan waren we erbij. Het concert was goed maar net niet memorabel, vooral wegens een onverstandige opbouw van de setlist. Maar de bijhorende nieuwe cd waaruit Daho driekwart speelde, l'Invitation, die is wel prima van begin tot eind. Daho is met voorsprong mijn favoriete Franstalige zanger, en dat is al zo van toen ik in mijn legerdienst samen met Don Bata de plaat Pour Nos Vies Martiennes ontdekte. De man maakt al sinds zijn debuut in de eerste helft van de jaren tachtig muziek op hoog niveau. In het begin surfte hij nog mee op de golven van new wave en elektropop, maar gaandeweg vond hij een eigen stijl die laveerde tussen chanson en soul. De raad die Serge Gainsbourg hem in het begin van zijn carrière gaf – laat nooit je broek zakken voor succes – heeft hij goed opgevolgd. Daho is een stilist pur sang, en trouwens een van de weinige Franse zangers die openlijk durft te flirten met de Anglo-Saksische popinvloeden. Zo werkte hij al samen met Marianne Faithfull, met muzikanten uit de entourage van Bowie en Sting, met de vermaarde blazerssectie The Uptown Horns en met producer William Orbit, jaren voor die bekendheid verwierf met Madonna’s Ray of Light.
Tegelijk blijft hij voet aan grond hebben (en wordt hij op handen gedragen) in Frankrijk: hij schreef in het verleden al nummers voor o.a. Sylvia Vartan, Françoise Hardy en Jane Birkin.
Op zijn nieuwe plaat l’Invitation treedt Daho meer dan ooit in de voetsporen van Gainsbourg. De woordenkunstenaar in hem krijgt vrij spel; een Franstalige vriend of vriendin bij de hand hebben is geen overbodige luxe om de teksten in al hun subtiliteit te ontdekken. Net als op voorganger Réévolution ligt het tempo met opzet vrij laag, wat alle ruimte laat voor Daho’s prachtig doorwrochte teksten. De toon is hyperromantisch, melancholisch, barok en zwaarmoedig; van een schoonheid die zich maar met mondjesmaat prijsgeeft. Het is een plaat over liefde en verlies, wat ook op de tvdw mooi verwoord wordt.
Nous aurons toute la mort, pour vivre avec tes remords, mes regrets.


http://www.sendspace.com/file/xxuqfb

TVDW 19/06/2005 - Tucker Zimmerman - Chautauqua (2005)

Raar geval, dit. Tucker Zimmerman komt uit Californië maar woont al 35 jaar in Belgium. Zijn debuutplaat eind jaren zestig werd de allereerste productie van de vermaarde Tony Visconti, met ondermeer Rick Wakeman's allereerste keyboardbijdrage en met een zekere Davy Jones als aandachtige luisteraar in de studio. Eenmaal Davy Jones David Bowie werd, bleef hij Zimmerman's debuut als één van zijn favoriete "desert island" platen (of, P Leno: "mission to mars" platen) bestempelen. En nu, na een aantal obscure releases in de jaren zeventig en tachtig, is diezelfde Zimmerman terug, onder de vleugels van Riguelle & Hautekiet, en met B.J. Scott en De Nieuwe Snaar in steun. Het resultaat is een erg warme, organische en eerlijke plaat, beetje zoals Roland en Elliott Murphy ze ook durven te maken. De titeltrack en TVDW is een rustig voortkabbelende, héérlijke song met een dromerige keyboardpartij, een filosofisch-contemplatief refrein ("Row row row row your boat / down the stream / life is but a dream") en aan het eind een prachtige saxofoonsolo, die gerust langs die van the Stones' "Waiting on a friend" kan staan. Hopelijk krijgt Zimmerman deze zomer de aandacht die hij verdient. De man staat alleszins begin juli al op Brosella, het gratis Folk & Jazz Festival in de buurt van het Atomium, en hij zou bijvoorbeeld ook allerminst misstaan op de affiche van Leffinge Leuren.