TVDW 25/03/2018 - The Dream Syndicate - Glide (2017)

Ik moest eerlijk zijn met mezelf en toch een tvdw plukken uit "How did I find myself here". Het was de comebackplaat die niemand eigenlijk nog verwachtte. Maar kijk, een paar jaar terug riep Wynn zijn cultgroepje van weleer terug samen. Eerst voor live optredens, nu ook voor een volwaardig album. Een erg sterk album dan nog. Wynn was wat mij betreft de laatste jaren net iets te vaak blijven zitten in zijn comfort zone. Ook al schreef hij ook voor de nieuwe DS-plaat alle songs, toch lijkt er een nieuwe dynamiek in te liggen. Meer gedurfd, psychedelischer, dwingender en gewoon ook met minder (eigenlijk geen) afleggertjes van songs. Alsof Wynn wel wist dat hij hier met rock royalty te maken had, toen hij besloot om nieuw werk van DS op vinyl toe te vertrouwen.

Wynn heeft intussen al zovele songs geschreven, en enkele ervan groeiden uit tot echte klassiekers. The Days of Wine & Roses, Halloween, Boston, Amphetamine... in dat rijtje hoort ook de titelsong van de nieuwe plaat. Maar de knaller is toch Glide, gezegend met een erg mooie zanglijn van Wynn - die haast zingt als een zoetgevooisde versie van Iggy Pop - en een fijne tekst over, tja, waarover eigenlijk? Berusting?

I'm not bound by rules, I'm not corrupted by code
Or bothered by civility or norms
Or anything that kept me up night after night after night
Older than I was when I made the rules
That held me down
I don't think I'll be traveling down that road again

I just glide
I may never get higher
I don't have to come down

TVDW 11/03/2018 - Porcupine Tree - Arriving Somewhere But Not Here (2005)

Een overweldigende ervaring. A true sonic adventure. De doortocht van Steven Wilson was voor mij een echte oog- en ooropener. Het gebeurt niet vaak dat ik naar een concert trek, terwijl ik amper één enkel album van een artiest ken. Wilson heeft blijkbaar al een ziljoen andere platen op zijn actief - solo en met Porcupine Tree - maar enkel die "To the Bone" van vorig jaar vloog bij mij op de radar (en in het eindejaarslijstje).

Live kwam die ene plaat natuurlijk ook aan bod. Met het héérlijke Pariah bijvoorbeeld (bracht 2017 een mooier nummer voort?), of een heftig The Same Asylum As Before. Maar het waren al die andere, voor mij onbekende nummers, die me van de sokken bliezen. Je hoorde flarden Pink Floyd (Wilsons gitaarspel knipoogde meer dan eens naar Gilmour), Yes en Rush - maar telkens was er ook die erg melodieuze, glasheldere, poppy kant te horen, vaak zelfs in een en hetzelfde nummer. Wilson bracht zijn lange concert in twee delen. De tvdw was het openingsnummer van set 2 en toont goed aan wat ik bedoel.

Oh ja, nog even toevoegen dat afgelopen week niet enkel Wilson op het menu had, maar ook een charmant huiskamerconcert van die andere SW, Steve Wynn. Zou het mijn 25ste concert van Wynn zijn geweest? Het zou zomaar kunnen, ik ben de tel al lang kwijt. Dit keer stond Chris Cacavas aan Wynns zijde. Het ex-Green on Red lid bracht eerst een weinig overtuigende solo-set, maar leverde bij Wynn wel enkele leuke, soms Manzarek-achtige interventies vanachter zijn keyboard. Beste nummer van de set? Ik twijfel tussen Glide (uit de nieuwe Dream Syndicate) en Think It Over, een ouwertje van Gutterball. Maar sowieso: de tvdw, die gaat naar Wilson.

TVDW 15/03/2015 - Joan Armatrading - (I love it when you) Call me names (1983)

Neen, geen Steve Wynn, ook al zag ik 'm zondagavond in het Depot in Leuven. Concert nummer dertig-of-zoiets moet dat zijn geweest, en dat was een beetje het struikelblok. Ja, hij speelt nog steeds met overgave stokoude songs als Burn, Merritville, Days of Wine and Roses en When She Smiles. Probleem is dat hij ze àltijd speelt. Het was dan nog solo-elektrisch, ook al niet mijn favoriete 'setting' voor een concert. Maar de pareltjes die hij naar het eind uitstrooide waren wel knap: een punkerig voortrazende versie van Sweetness and Light, een rudimentaire versie van 50 in a 25 Zone (een ex-tvdw), een mooie cover van Lou Reed's Coney Island Baby en een nog mooiere van The Band's Stage Fright.

Tweede kanshebber voor een tvdw was Mike Scott, wiens laatste plaat (slim-commercieel terug uitgebracht onder de vlag van de Waterboys) echt wel sterk is. Mist een heel klein beetje homogeniteit, maar bij momenten laat Scott, zoals in zijn beste periode, de geest van Dylan en van Morrison over zijn songs (en songteksten) neerdalen.

Maar kom, ik ga toch maar voor Joan Armatrading, die hiermee haar derde tvdw wegkaapt. Drie tvdw's uit drie verschillende platen - dat maakt duidelijk dat ze één van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriters is. Deze tvdw komt uit "The Key", het album dat ze samen met producer Steve Lillywhite maakte na "Walk Under Ladders". Thomas Dolby was er dit keer niet meer bij, wel ander goed volk als Daryl Stuermer (zie o.a. Phil Collins), Adrian Belew (zie o.a. David Bowie), bassist Tony Levin (zie o.a. Peter Gabriel), Jerry Marotta (drummer bij o.a. Hall & Oates), Larry Fast (synths bij Foreigner, Hall & Oates, Freedy Johnston) en drummer Stewart Copeland (The Police). Allemaal gezever waar niemand een boodschap aan heeft, ik weet het. Feit blijft: "The Key" stond al jaren op mijn wish list, fijn dat ik 'm voor een eurootje in vlekkeloze staat kon vinden in een kringloopwinkel. De tvdw is het openingsnummer, een song over sado-masochisme. 't Is eens wat anders.

TVDW 10/03/2012 - Josh Rouse - A lot like magic (2013)

Er waren heel wat mogelijkheden voor een tvdw, deze week. Zo was God in het land, meer nog: hij trad zelfs op in een kerk - hoe toepasselijk. De doortocht van Steve Wynn in de kerk van Dikkele was de laatste etappe in de  'When you smile' tour, waarbij Piv Huvluvs comedy op een plezante manier gekoppeld werd aan - en geflankeerd werd door - een soloperformance van Wynn. De twee deden ook wel wat samen. Zo zagen we hoe Steve Wynn en Piv Huvluv een memorabele versie brachten van Bamboe Jack - een vergeten maar alleraardigst lp-nummertje van... Will Tura. Wynn die een Will doet. Als we het niet met onze eigen oren hadden gehoord, we hadden het nooit geloofd.

Twee dagen later trad Steve op tijdens een huiskamerconcert, in Moerbeke-Waas. Ze beginnen een indrukwekkende lijstje uit te maken, de muzikanten die al bij Dirk in de keuken een boterham met choco kregen. Door na Chuck Prophet en Dan Stuart nu ook Steve Wynn te ontvangen, zorgde de sympathieke organisator eigenhandig voor een soort van reunie van de Paisley Underground rockbeweging - faut le faire. Wynn was zijn charmante, ontspannen zelf, maar kwam tegelijk ook straf uit de hoek met in de half-geïmproviseerde setlist onder andere Now I Ride Alone en Lay of the Land.

Maar eerlijk is eerlijk, de song die de grootste indruk naliet afgelopen week, was er toch eentje uit de nieuwste van Josh Rouse. Meteen goed voor tvdw nummer drie. De teller van Wynn staat ook op drie, maar voor de rest doen er niet veel hem dat na. Rouse's nieuwste plaat The Happiness Waltz is zijn tiende, en na 1972 en Nashville de derde waarop hij samenwerkt met producer Brad Jones. Het zorgt opnieuw voor die warme, laidback sfeer die van voornoemde albums zulke kleine meesterwerkjes maakte.

TVDW 11/03/2012 - Chuck Prophet - Whole Lot More (1997)

Stel, je gaat naar een concert van een Amerikaanse gitaarheld - iemand die best wel enkele voetnoten in de rockgeschiedenis schreef en intussen wat dan heet een 'cultstatus' heeft verworven. Dan horen daar bepaalde geplogenheden bij. Je neemt je wagen naar pakweg Brussel, Antwerpen, Gent, je betreedt de zaal, de PA zwijgt en de lichten doven, de man komt op, applaus, spelen, applaus en meer applaus, de bissen, dat soort dingen.

Afgelopen woensdag bleken de spelregels enigzins anders. Ik reed richting Moerbeke-Waas, niet bepaald het epicentrum van grote rockconcerten, waar ik bij een doodgewone woning langs de tuin een doodgewone living betrad, waar ik voor één euro zelf een pintje uit de bak kon nemen. De Amerikaanse gitaarheld in kwestie? Die stond drie meter van me een sandwich te smeren in de keuken, hij baande zich nadien een weg tot aan de andere kant van de living en hij begon te spelen. Na zowat een uur stopte de man, hij stapte tussen de stoelen door richting keuken, tot iemand zei "One more, Chuck?". Toen draaide hij op zijn hielen, keerde terug richting microfoon en speelde er nog eentje. Het publiek vond het geweldig. En als ik goed geteld heb, bestond dat publiek uit 25 man.

Prophet heeft veel gemeen met Steve Wynn. Ze maakten beiden deel uit van de Paisley Underground muziekstroming, schreven een song samen (Look Both Ways - versie CP op Brother Aldo, versie SW op Fluorescent) en zijn grofweg ook hetzelfde soort van songschrijvers. Knappe verhalenvertellers met een voorliefde voor Americana, film noir, tongue in cheek verwijzingen naar popcultuur en zelfs baseball. Prophet schreef er een song over op zijn net verschenen nieuwe cd, Wynn schreef zelfs twee volledige albums over de sport.

Net als Wynn is Prophet ook een groot muziekliefhebber, iemand die Bacharach & David live kan brengen, die vorig jaar nog het hele London Calling van The Clash naspeelde, maar net zozeer gek is op Philly Soul. En om het touren te vergemakkelijken, doet Prophet een Wynn'eke - door zijn vrouw als vaste muzikante mee te nemen. Ik had me trouwens wat beter moeten voorbereiden: google leert me net dat Chuck een nummer schreef samen met mijn Grote Held, Peter Wolf, en dat hij ooit te gast was op de tv-show van Mijn Andere Grote Held, Daryl Hall. Damn, dat ik hem daar niets over gevraagd heb, toen we na het concert even een korte babbel hadden in dat keukentje, daar in Moerbeke-Waas.

Over dat concert nog: het was, naast de songs, ook genieten van de vermakelijke anecdotes. Over platen opnemen in Mexico City, over het eerste pornotheater in de VS en over Ryan Adams. Met die laatste deel ik blijkbaar een voorliefde voor New Year's Day als favoriete Chuck Prophet-song. Meteen dacht ik, toen hij na het verhaaltje de song inzette, mijn tvdw vast te hebben. Helaas, halverwege vergat hij de tekst, wat zorgde voor een behoorlijk lullig abrupt einde. Dan maar de andere track uit "Homemade blood" die hij woensdag speelde, Whole lot more. "Homemade blood" als een van de beste gitaarplaten van de jaren negentig omschrijven, is misschien net wat overdreven, maar uit het jaar 1997 kwamen er alleszins weinig betere.

TVDW 20/02/2011 - Paul McCartney - Figure of Eight (1989)

Deze week: een strijd om de tvdw, even spannend als de bilspleet van Shakira. Diverse uitvoerders stonden te dringen om een nominatie. Het streepje geile funkjazz Don't Be Shy van George Duke bleef bijvoorbeeld lange tijd in de running. Ideaal om naast Johnny Guitar Watson en seventies Wonder te leggen. Steve Wynn maakte kans met Riverside, een door Norman Whitfield beademde outtake, daterend uit de Static Transmission periode. The Black Keys vochten om een eerste tvdw - hun (nu pas ontdekte) album "Brothers" zit sjokvol rudimentaire soulvolle bluesrock. DJ Lefto trok de aandacht met zijn mix-cd "Worldwide Family". De door hem opgedelfde versie van Inner City's Good Life (van het Britse Brassroots) vond ik weergaloos. Of zou de tvdw richting Canada gaan, waar Streetheart voor een gesmaakte slice strakke seventies hardrock zorgde? Hell, als alles gisterenavond had meegezeten, had Queen's We Are The Champions het misschien wel tot tvdw gebracht. Maar de uitstap naar Westerlo-Anderlecht - een primeur voor mijn negenjarige zoon, zo'n onderdompeling in het Eerste Klasse voetbal - eindigde in mineur. Anderlecht stelde teleur, maar de trip leverde wel heel wat mooie, typische vader-zoon momenten op. Het hart hoeft zich niet steeds aan muziek te laven.

Als ik eerlijk ben - en deze blog is een van de weinige stukjes van mijn leven waarin ik eerlijk tracht te zijn, zo laat de Mephisto in mij zich met een sardonisch lachje ontvallen - dan gaat de tvdw, alle strijd ten spijt, deze week toch naar Macca. "Flowers in the Dirt" (waarop zowel Elvis Costello als Trevor Horn hun stempel drukten) als mijn favoriete McCartney-album omschrijven, is wat makkelijk. Ik ken amper een vijftal platen van 's mans solo stuff. Maar met Figure Of Eight, This One, Put It There en My Brave Face herbergt de schijf wel vier van mijn lievelingsnummers. Zo kaapt Macca zijn tweede tvdw weg (na het mooie At the Mercy in 2005), tegen slechts één voor Lennon. Start van toogpraat: nu!

TVDW 28/11/2010 - Birth Control - Gamma Ray (1972)

Vele van mijn favorieten verdrongen zich afgelopen week om een tvdw in de wacht te slepen. Op woensdag was God zelve met zijn Maria Magdalena en twee apostelen in het land. In de Botanique gaven Wynn, Pitmon, Victor en Van Loo een alweer weergaloos sterk optreden (nummertje pakweg 30 op mijn teller). Als toetje was er een fijne, ongedwongen meet & greet nadien. Ten bewijze zijn de foto's met de jarige Bart 'Zinnerboy' op http://koopmobilephone.blogspot.com vinden.

Ook INXS, een favoriet uit langer vervlogen tijden, dook op, met de nieuwe cd 'Original Sin'. Allerlei gastzangers trokken met de overgebleven leden in de studio om oude wijn in nieuwe vaten te gieten. Tricky's versie van Mediate is beresterk; de in deze kolommen al enkele malen besproken Rob Thomas draait Original Sin binnenstebuiten en gooit er een vrouwelijke Spaanstalige rapper tegenaan; Ben Harper brengt samen met Mylène Farmer - ja u leest dit goed - een tenenkrullende versie van Never Tear Us Apart. Hit and miss, dus.

Zelfs Thomas Dolby - een man die geen introductie behoeft voor wie af en toe langs deze blog surft - gaf een nieuw teken van leven. Vanaf morgen, maandag, valt zijn tweede EP met nieuw werk te downloaden; intussen viel ook de clip voor nieuwe song The Toad Lickers te zien op youtube.

Maar de meest opmerkelijke track (en vandaar de logische tvdw) kwam zondagmorgen boven water, toen ik eens te meer met plezier luisterde naar het drie uur durende 'Les Classiques - avec Marc Ysaye' op Classic 21. Marc (nota bene in een parallel universum drummer bij Machiavel) liet Gamma Ray los op mijn onvoorbereide trommelvliezen, en ik luisterde met rode oortjes. Birth Control, dat bleek de naam van de groep. Duitsers, uit Berlijn en met ronkende namen als Bruno Frenzel en Bernd Koschmidder. Wat een track.

TVDW 17/05/2009 - Band of Horses - Detlef Schrempf (2007)

Zelden zoveel goesting gehad in ronkende gitaren en een goede popmelodie als vanmorgen. Dat komt ervan als je net vier dagen Praag achter de rug hebt, overnachtend in het hipper dan hip Buddha Bar Hotel. Toiletjes met ingebouwde waterspoeling en warme lucht up yer arse, Nespresso-machine en massage treatment op de kamer, en op niveau -1 een club annex Japans/Chinees resto waar peroxide blondes big pimpin' kerels in designer clothes trachten op te vrijen. En vooral: de typische Buddha Bar muziek, een zielloos voortkabbelende muzikale pudding die je van de ontbijttafel over de cocktailbar tot de hotelkamer ongevraagd in je oorschelp wordt geramd.

Voor de antidosis zorgde Band of Horses met het geweldige album Cease To Begin - al enkele weken klaar om een tvdw-scalp te veroveren. Gek dat deze Amerikaanse band nog geen potten brak in Europa: dit is bezielde rock met net het juiste snuifje indie, en ingebakken in songteksten die een groots, 'uplifting' gevoel opwekken. Oh ja, en om je een googlesessie te besparen: 'Detlef Schrempf' mag dan al de naam lijken van een Oost-Duitse pornoacteur op de aftiteling van Schulmädchen Report - Was Eltern Nicht Für Möglich Halten, in werkelijkheid betreft het een NBA basketlegende. En we weten al van het hobbyclubje van Steve Wynn en Peter Buck dat Amerikaanse sporthelden songschrijvers best tot aardige songs kunnen inspireren.

http://www.sendspace.com/file/gat8c2

TVDW 19/04/2009 - Depeche Mode - Jezebel (2009)

Mmm, moeilijke keuze deze week. Aanbod was nochtans ruim genoeg. Er was die plezierige ontdekking genaamd Jaydiohead - een mashup van de superbe rijmelarij van Jay Z met muziek van Radiohead, erg straf gedaan. Er was die bootleg van een Thin Lizzy concert, in Boston in 1978; lekker cocky en onstuimig. Er was die erg boeiende reportage op Canvas, met focus op Frank Zappa. Er was dat album van Kings of Leon van vorig jaar, dat ik nog eens een beurt gaf - staan toch vele potige songs op. Er was een verzameling prettig gestoorde liedjes van Nederlandse makelij, homemade by the Dday. Er was de dubbelaar van Steve Wynn & the Dragon Bridge Orchestra - Live in Brussel. Zijn laatste plaat kon me niet overtuigen, na het concert bleef ik ook met mixed feelings achter maar kijk: de live-registratie (met mijn gejoel ergens in de mix) weet dan weer wel 200% te overtuigen. Raar.
Over concerten: er was het concert zaterdagavond in Puurs waarbij Paul Michiels optrad met de Koninklijke Harmonie Concordiavrienden uit Kalfort, en waar o.a. mijn oudste dochter in het kinderkoor stukjes Eloise, Rue des Bouchers en zelfs Demaciado Corazon mocht zingen. Vooral Michiels' versies van Changes en van Forever Young waren erg mooi. Het eerste is altijd al een van mijn favorites van Soulsister geweest en neen, het tweede betrof niet de song van Dylan, wel die van Alphaville. Bob wacht trouwens woensdag in Vorst.
En dan was er nog die nieuwe Depeche Mode. Ik heb altijd al een haatliefde verhouding gehad met de groep. Als tiener was er geen band die ik meer haatte, maar dankzij single Dream On, het album Exciter, een geweldige concert-dvd en een fabuleuse doortocht in het Sportpaleis ging ik overstag. Wat me wel stoort, is de overdreven credibiliteit die de groep tegenwoordig geniet. Consequent je ding blijven doen is één manier om uiteindelijk lof te oogsten, maar die 10' dat Dave Gahan klinisch dood was na een OD geeft de man blijkbaar een aura van gevaarlijke rockgod. Slaat nergens op, the man wouldn't bust a grape in a fruit fight.
Plus, toch raar dat bij de recensies van de nieuwe Depeche-cd Sounds of the Universe iedereen het blijft hebben over de bewogen carrière van de groep, terwijl het feit dat de nieuwe cd wel erg middelmatig is, netjes verzwegen wordt. Net als bij de recente U2 lijkt het weer alsof de belofte van een interview met Gahan + de launch van een nieuw album van een Grote Naam volstaan om alle kritische bespiegelingen over boord te gooien. Sounds of the Universe is vooral in de eerste helft erg flauwtjes. Volgens een niet te verklaren opbouw bevinden de enige vier goeie songs zich allemaal achteraan. Jezebel is de meest opvallende, gebracht als een soortement crooner waar Marc Almond (of zelfs Costello) ook raad mee zouden weten, met een fijne lap tekst (verliefd op een lichtekooi) en met een mooie outro: beetje twinpeaks-achtig gitaartje, op een bedje van synthgekabbel.

http://www.sendspace.com/file/stoer7

TVDW 15/03/2009 - JJ Cale - Old Friend (2009)

Hoezo, die posts van mij zijn altijd veel te lang? Neen, het kan ook bondig hoor. JJ Cale heeft altijd al op veel instemmend geknik mogen rekenen, ever since ik als kind zijn City Girls hoorde op een of andere verzamelaar. Vooral zijn ouder werk bevat prachtige songs, en dan heb ik het heus niet enkel over die twee songs die Clapton zo beroemd maakte. Ook Crazy Mama, Cajun Moon en Magnolia zijn echt pareltjes. Zijn nieuwe, net verschenen cd sluit naadloos aan bij die songs, ik heb 'm al enkele keren met plezier gedraaid. Véél beter dan die vorige cd die hij samen met Clapton opnam, en eigenlijk ook veel beter dan de twee cd's die Cale daarvoor uitbracht. De tvdw is een van de hoogtepunten. Ergens in het akkoordenschema zit iets verstopt dat me keer op keer doet denken aan Tears Won't Help van Steve Wynn, maar dit terzijde.

Zie je, kort kan ook.

http://www.sendspace.com/file/o2t859

TVDW 21/09/2008 - 10 cc - Ships Don't Disappear in the Night (do they?) (live - 1977)

"... But tonight, something very very special. A live recording."
(gejoel van het publiek)
"So we want you all to really let your hair down and enjoy yourself and welcome your own, very own ... (naam van de groep)"

Gek, maar als ik naar een concert ga, hoop ik altijd dat de master of ceremony dit komt aankondigen, net voor het doek opgaat. Mijn eigen weinig toonvaste stem, niet zomaar op een bootleg maar op een officieel uitgebrachte album, dat lijkt me wel wat. 't Is me maar twee keer gelukt trouwens: mijn gejoel werd gecapteerd op het live-album dat Bryan Adams in de gietende regen opnam in Werchter, en op de bonus-cd Live at the AB die bij My Midnight van Steve Wynn zat.

(Wat jammer trouwens dat die traditie van de aankondiging verloren is gegaan; nu staat de PA te blèren tot net voor het concert, dan gaan de zaallichten uit en slungelen de muzikanten op het podium and that's it. Van een mooi doek in rood velours is ook al geen sprake meer).

Bon, zullen we even hebben over live-albums? Het moet blijkbaar wel: dat album van Bryan Adams kocht ik vorige week voor een prikje in een tweedehandswinkel, en deze week kon ik na jarenlang zoeken een van mijn all time favorite live-albums, dat van 10'cc, oppikken. Iemand daarboven zegt: "Gij Zult een live-track tot tvdw uitroepen."

Een live registratie, 't is een moeilijk gegeven. Weinige platen zijn echt memorabel, de meeste zijn slechts bedoeld om extra centen uit de zakken van de fans te slaan. Een live-album werkt ook pas echt goed bij rockoptredens, vind ik. Daft Punk live? Sorry, maar wat moet ik met een live-album van hen, wat staat er op wat ik al niet op de studio-cd terugvindt? En ook funkartiesten met een live-album, dat werkt niet steeds (Gratitude van EW&F is an exception that comes to mind). Even een shortlist van erg knappe platen die de zinderende live experience wél met succes overbrengen op vinyl/cd ? Favorieten die meteen bij me opkomen:

Queen - Live Killers
AC/DC - If you want blood...
Big Country - Live... without a safety net
U2 - Red Rocks Under a Blood Red Sky
J. Geils Band - Blow your face out
Steve Miller Band - Live!
Bob Seger & the Silver Bullet Band - Nine Tonight
Kiss - Alive II

En ook Live and let live, de 10'cc dubbelaar die start met de aankondiging van hierboven (en waaruit de tvdw komt), hoort in dat lijstje. Alles is erop te vinden: de pure popsongs en hitsingles, genre Wall Street Shuffle. De quirky, clevere, humoristische rocksongs (met dito teksten), genre Honeymoon With B Troop. De schaamteloos romantische ballades (het machtige Waterfall en het onvermijdelijke, volledig uit witte watjes opgetrokken I'm not in love). De epische, avontuurlijke, vijf-songs-in-één grandeur (I'm Mandy Fly Me of Feel the Benefit).

In de 80 minuten van deze dubbelaar is er geen moment tijd voor verveling. En er wordt prachtig gemusiceerd: meervoudige stemmen, dubbele gitaren, twee percussionisten/drummers (waaronder Paul Burgess, hier enkele weken terug nog te gast bij The Colourfield).
Het origineel van de tvdw komt uit het debuutalbum van 10'cc (uit 1971), waar het nummertje amper 3 minuten duurde. Hier is de 'XL-versie' uit 1977, die ruim dubbel zo lang duurt.

http://www.sendspace.com/file/f1p5op

Als toemaatje even stilstaan bij het heengaan van alweer een groot muzikaal genie. Neen, ik heb het niet over Rick Wright, toetsenist bij Pink Floyd. Best een aardig groepje en een toffe pee, daar niet van, maar in dezelfde week ontviel ook Norman Whitfield ons. Whitfield, daar kan ik toch meer fijne muzikale momenten bij voorstellen dan bij Wright. Zijn werk bij the Temptations en Marvin Gaye natuurlijk in de eerste plaats. Whitfield wordt vaak geroemd als producer, met zijn breedvoerige, epische studiocollages was hij de Phil Spector van de soul. Maar ook als songschrijver kende hij zijn vak. Deze man schreef bv. mee aan hou-je-vast Ain't Too Proud Too Beg EN aan I heard it through the grapevine EN aan Cloud Nine EN aan War EN aan Just My Imagination EN aan Papa was a rollin' stone EN aan Car Wash. (uitgeteld op het canvas).

Als eerbetoon: mijn persoonlijke favoriet. Uit 1981, van Rose Royce, en met een van oor tot oor glimlachende Whitfield achter de knoppen. Geniet van elke minuut van deze 12 minuten extravaganza. Awesome.

http://www.sendspace.com/file/ci1lse

TVDW 09/03/2008 - Steve Wynn - Layer by Layer (1993)

Afgelopen week goed zoet geweest met twee home made compilations die vrienden me toestopten. Nog altijd de beste manier om nieuwe muziek te ontdekken en oude favorieten te herontdekken, en een perfect alibi om een eind weg te leuteren over muziek. Maar het niet te overtreffen kippenvelmoment kwam zondagavond in een klein achterzaaltje van de Arenbergschouwburg, waar Steve Wynn - thuis al bekend als 'God' - optrad. Niet met zijn beautiful noise makende Miracle Three, maar in akoestische gelegenheidsbezetting met Robert Lloyd (gitaar, mandoline, keys - zie ook: Television) en Erik Van Loo (upright bass). Ik heb thuis een twintigtal Wynn-cd's en de teller qua concerten moet al tegen de dertig staan, en toch was dit optreden nieuw en vernieuwend. Qua aanpak en qua setlist. Ik onthou een vijftal absolute hoogtepunten: 'Out of the Grey', 'There Will Come a Day', 'If my life was an open book', 'Bruises' - (laatste nummer van de set en al eerder een tvdw op deze blog), en 'Layer by Layer'. Deze laatste song komt uit Fluorescent, de eerste Wynn-cd die ik kocht en nog altijd een van mijn favorieten. Die plaat was ook de aanleiding voor wat mijn allereerste interview met een rock/popartiest zou worden. Backstage in de inmiddels ter ziele gegane Pacific in Antwerpen. Ik had een doosje pralines bij voor Wynn.


http://www.sendspace.com/file/r72yca

TVDW 26/05/2007 - Guy Forsyth - New Monkey King (1999)

Waar ik woon, zijn er twee belangrijke festivals. Puurs heeft elk jaar in september zijn "Pukemarock", een redelijk traditioneel jongerenfestival waar Zornik, Dog Eat Dog en andere Kreuners komen optreden. Maar er is ook Duvel Blues, een muziekfestijn voor de (breeddenkende) bluesliefhebber, en georganiseerd door my man Gust. Twee jaar terug pikte ik er de laatste twee acts mee (de door mij geliefde R&B-klassieker Tryin' to live my life without you werd er geweldig gebracht door de Peaches Staten Band, herinner ik me), vorig jaar kon ik er niet geraken omdat Steve Wynn - in mijn gezin beter bekend als "God" - toevallig net die dag optrad. Dit jaar was ik er van begin tot eind, en dan nog in full force - met heel de familie. Zo kon Bram zich de ogen uitkijken op de drummer van de Belgische openingsact The Big Four. Wat een ontdekking: heerlijk jazzy blues afgewisseld met stomende rockabilly. En met een superbe drumsolo (neen, ze hoeven niet saai te zijn) er bovenop. De rest van de avond bracht meer memorabele momenten: Otis Grand (in het milieu sinds jaar en dag bekend als de beste Europese bluesgitarist) bracht de blues grand cru, inclusief lange, pure solo's (tijdens eentje zwierf hij door het publiek, een jonge dame tussen zijn gitaar en zijn dikke lijf klemmend en intussen vrolijk doorspelend). Afsluitende routiniers Nine Below Zero brachten een ultra-Britse, jachtige, voortjakkerende mix van R&B en zweterige pubrock. Soms deden ze me denken aan Dr. Feelgood, dan weer aan The Stranglers met een bluesinjectie. Maar ze kenden natuurlijk ook hun bluesklassiekers, vandaar wat werk van Otis Rush (I can't quit you baby) en J.B. Lenoir in de set. Maar de revelatie was voor mij toch Guy Forsyth. De Amerikaan bracht, gestut door twee geweldige muzikanten, een fantastische mix van allerlei rootsy muziek, met o.a. een eerbetoon aan Bo Diddley (die afgelopen weken in het ziekenhuis werd opgenomen), wat New Orleans grooves en enkele bezwerende lappen Tom Waits-achtige blues. En dan hebben we het nog niet over zijn leuke verhaal over het Duvel-bier op het Rhythm & Blues Festival in Peer, of over dat nummertje waarbij Forsyth een zingende zaag hanteerde.... Geweldig. Thx, Gust, om de man richting Ruisbroek te halen. En thx voor de vlekkeloze organisatie.

http://www.sendspace.com/file/4v3tct

TVDW 28/05/2006 - Gutterball - When you make up your mind (1993)

We kunnen er weer even tegen. Het eerste Belgische concert van de ...tick ...tick ...tick tour, een half jaar geleden in de AB, was goed zonder meer. Maar voor de twee recente, dat van afgelopen donderdag in Leffinge en dat van zaterdag in Leuven, trok The Miracle 3 nog eens alle registers open. De setlist verschilde weer sterk van avond tot avond, dat maakt het voor Wynn/Pitmon-groupies als wij natuurlijk pas echt de moeite. Hoogtepunt waren wat mij betreft de Gutterball-songs die Steve speelde. Gutterball was een soortement indie-supergroep (met naast Wynn nog leden uit gitaargroepjes als The Long Ryders, The Silos en House of Freaks) die amper twee (en halve) officiële releases uitbracht. Alle songs van die nog steeds erg sterke debuutplaat van Gutterball waren afkomstig van Bryan Harvey en/of Steve Wynn. In Leffinge speelde Wynn het beresterke "When you make up your mind" - op plaat een wervelwind van jangling guitars, live en solo een aangrijpende knoert van een song - in Leuven kwam er nog on the spot de "Trial Separation Blues" bij (waarbij de band al zoekend moest invallen - leuk om zien).

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 14/08/2005 - Steve Wynn & the Miracle 3 - Bruises (2005)

Afgelopen week in Denemarken (shout out to Jens og Annick og Matthias og Jonas - Kolding RULES!) leverde slechts één cd de soundtrack bij de - perfecte - vakantie: de nieuwe van Steve Wynn, pas in de winkels vanaf midden september. Wynn is sowieso al jarenlang een household name bij ondergetekende, de getalenteerde songschrijver levert gitaarrock zoals ik 'm graag heb: spannend, met een eigen sound en verre van eenzijdig. Van geen enkele artiest heb ik bovendien meer live-concerten gezien dan van Wynn. De teller staat intussen al dicht tegen de twintig, en we're still counting. Achttien december 2005 staat alvast genoteerd in de agenda, want dan doet hij met zijn Miracle 3 de Ancienne Belgique nog eens aan. Nieuwe plaat "... Tick ...Tick ...Tick" is vintage Wynn en ligt qua structuur wat in de lijn van voorganger Static Transmission: geen al te lange cd (elf nummers), redelijk grillig qua opbouw en inhoud: gitaarnoise met tonnen distortion en feedback staat zij aan zijn met bezwerende tragere nummers en pure powerpop. Er zijn (nauwelijks verholen) referenties naar The Stooges, Bo Diddley en Crazy Horse, en een samenwerking met crime novellist George Pelecanos. Sommige nummers geven hun charme slechts met mondjesmaat vrij, maar TVDW Bruises is daar allerminst bij. Het is één van die instant genietbare, sprankelende gitaarpopnummers, zelfs een beetje in lijn met Wynn's enige echte radiohit "Carolyn" van lang geleden. Tot in de AB?