TVDW 29/08/2010 - Mezzoforte - The Venue (1984)

Afdeling fusion en jazz-funk. Het is muziek waar ik weinig zieltjes mee kan winnen in mijn vriendenkring en die op de credibiliteitsmeter amper hoger scoort dan death metal en schlagers. Dergelijke instrumentale muziek gedijt het best in bloedeloze lounge en cocktail bars, waar het in designer kledij getooid volkje zich aan 300 km/u stierlijk zit te vervelen, amuse-gueule in de hand. Als man van onwrikbare principes zijn het plaatsen waar ik me per definitie nooit begeef. Tenzij de drank gratis is en de vrouwen gewillig.

De bron van mijn liefde voor Mezzoforte (en wie weet ook de kiem van mijn liefde voor jazz-funk à la Medeski, Martin & Wood of John Scofields Überjam) is de achterbank van een Alfa Romeo, in de eerste helft van de jaren tachtig. Wie mee was op de Mission To Mars van Don Peit, kent dit verhaal. Voor de anderen: in die tijd planden mijn ouders vaak een zomertrip richting Noorwegen. En wat moet een pril tienerjongetje ocharme al doen om tijdens de lange rit richting overzetplaats Hirsthals de tijd te verdrijven? Naar muziek luisteren op de achterbank. In het pre-ipod en pre-discman-tijdperk betekende dat: even voor het vertrek grasduinen in de cassette-o-theek en er net dié BASF-tapes uithalen die verteerbaar genoeg zijn voor vader en moeder. Ergo bleven de cassettes van Kiss en Iron Maiden thuis, ten voordele van die van The League Unlimited Orchestra, The Alan Parsons Project, Jon & Vangelis en Mezzoforte.

Afgelopen week herontdekte ik met plezier Observations, een van die platen van Mezzoforte die destijds als compagnon de route fungeerde in vaders Alfa. De groepsnaam en de strakke jazz-funk doen anders vermoeden, maar Mezzoforte was afkomstig uit het barre IJsland en telt groepsleden die luisteren naar namen als Eythor en Gulli. Peu importe, als muzikanten staan ze stevig hun mannetje, een reputatie die hen onder meer tot op gereputeerde jazzfestivals als Montreux bracht. Tvdw "The Venue" is exemplarisch: een smakelijke, hapklare brok fusion.

Nog een extra zetje richting jazz-funk kwam van mijn neef Frank. Hij stuurde me het resultaat van wat nijver huis-tuin-en-keuken remixwerk: een bewerking van Rodney Franklins klassieker "The Groove". In de versie van Frank, who goes by the name of DJ Coop, is het een heerlijke laidback versie geworden. In afwachting van het moment waarop de remix op een hippe verzamelaar staat te blinken en de hele wereld hem via itunes kan kopen, geef ik als bonus nog even het origineel van Franklin.

TVDW 06/12/2009 - The Alan Parsons Project - Silence and I (1981)

Moest de tvdw synoniem zijn met 'de meest beluisterde song van de afgelopen week', dan zou hierboven de Junior Eurosong inzending Laura prijken, met haar jodelende "Zo Verliefd". Cd-single lag dit weekend voor de haard en werd dus in heavy rotation gedraaid voor de jongste dochter. Dank u, Sinterklaasje.

Laura even feestelijk negerend, bleef de tvdw-keuze lange tijd onbeslist. Volgend op het concert van een week terug, ben ik een volledige week in de cataloog van The Tragically Hip gedoken. Enerzijds om al te lang genegeerde cd's te herontdekken, anderzijds om mijn huiswerk te doen voor een door Orf Man bestelde compilatie. Voor de ingewijden even een kort rondje met generaliserende kwoteringen?

World Container 9,5/10
Fully Completely 9,5/10
We Are the Same 9/10
Road Apples 9/10
Phantom Power 7,5/10
Day For Night 7/10
In Violet Light 6,5/10
Music At Work 6/10
Trouble at the Henhouse 6/10
"Up to here", het officiële debuut dat me in 1990 naar de Vooruit deed reppen om er het allereerste Hip-concert op Europese bodem te zien, heb ik gek genoeg niet in huis. En de live-cd "Live Between Us" laat ik even buiten beschouwing.

Levert het tot de rand gevulde bad dan geen tvdw op? Het had gekund. De overexposure aan Hip-tracks bracht alleszins een rare oorworm voort. "Fifty Mission Cap", nochtans verre van een van mijn favorieten, bleef maar in mijn hoofd malen. En dat terwijl ijshockeysongs (net als baseballsongs trouwens) me nochtans zelden kunnen begeesteren. Bill Barilko moest het weten.

Dan toch maar het overlijden van Eric Woolfson als kapstok gebruiken voor de tvdw. Niet dat ik zo'n buitensporig grote fan was van A.P.P. maar die paar Greatest Hits die ik thuis heb, kan ik wel smaken. Woolfson is geen household name, maar hij was wel de belangrijkste songschrijver binnen de Alan Parsons Project en zong ook een aantal nummers, waaronder Eye in the Sky en de tvdw.

http://www.sendspace.com/file/kx30v0

TVDW 26/04/2009 - Duncan Browne - Planet Earth (1978)

Natuurlijk genoot ik er afgelopen woensdag in Vorst van om samen met o.a. Gust, Marc en Zinnerboy Bart de neuzelende grootmeester, het enigma genaamd Dylan, aan het werk te zien. Opvallend welgemutst leek hij me - al uit zich dat bij Dylan niet in grappen en grollen met publiek en muzikanten, eerder in een nauwelijks waarneembaar glimlachje en een schuchtere poging tot lossere lichaamstaal, meer niet. Maar de muziek was prima, met o.a. een furieuze versie van Highway 61 Revisited en een laidback shuffle in Ain't Talking.
In de strijd om een tvdw werd Dylan echter voorbijgestoken door een onbekende Brit. De erg boeiende blog frisiansotherfavorites.blogspot.com postte immers drie van de (inmiddels in de obscuriteit verdrongen) albums van Duncan Browne.
Een boeiend figuur, die Browne: de folkplaat die hij eind jaren zestig, onder de vleugels van Rolling Stones manager Andrew Loog Oldham, opnam, spreekt me minder aan, maar eind de jaren zeventig bracht hij twee prachtplaten uit. "Wild Places" is de enige song die bekend werd. Ik dacht steeds dat het wereldwijd een grote hit was, maar dat blijkt niet zo, blijkbaar sloeg het nummer enkel in onze Lage Landen aan. De full-albums blijken een erg boeiende ontdekking: Browne wisselt progrock-achtige instrumentals af met glossy georchestreerde pop genre Alan Parsons en artrock à la Roxy Music. En wat een muzikanten, met vooral de partijen van mijn favoriete bassist John Giblin (zie o.a. Joan Armatrading, Simple Minds, Gerry Rafferty, John Martyn en Jon Andersons Animation) vooraan in de mix.
De tvdw start als een akoestische Bowie, om uit te waaien naar een kamerbrede Floyd-achtige ballad. De link met Bowie is overigens niet lukraak. In de midseventies vormde Browne samen met Peter Godwin (die later de eighties synthklassieker Images of Heaven zou brengen) het duo Metro. Op hun enige album was Criminal World de opener, een song die Bowie later zou coveren op Let's Dance.
Het verhaal kent trouwens geen happy end, want Browne sterft in 1993 aan kanker, hij werd amper 46. Wat achterblijft zijn erg knappe songs. Zoals de tvdw.

http://www.sendspace.com/file/tgcxyk

TVDW 01/03/2009 - Peter Buffett - Set us Free (2008)

Voor this week's tvdw was Moondance van Van Morrison in de running. Bart - de zinnerboy die op deze blog vaak opduikt in de comments - had me ages ago gevraagd om een poging tot vertaling van Moondance te maken. Amaai, verre van eenvoudig, zo moest ik vaststellen! Vorige week spraken we op café af om, samen met The Bass Man Named Orf, het resultaat te bespreken (en om en passant wat te ouwehoeren over The Band, John Cougar Mellencamp, The Killers en de dames uit The Pink Flamingo). Hopelijk het begin van een lange traditie, die bijeenkomst.

Maar eerlijk gezegd: Moondance mocht dan al uitvoerig binnenstebuiten zijn gedraaid, ik draaide het nummer vorige week geen enkele keer. En zoals iedereen weet: de wetten van tvdw zijn gebeiteld in steen. Wat ik dan wél regelmatig draaide? Ook daar hangt een verhaal aan vast. Eén van mijn overseas friends is Scott Itter, een man uit Chicago die ik nota bene leerde kennen via een onschuldig mailtje, enkele jaren terug, over Hall & Oates. Een man met het hart op de juiste plaats en iemand die voor geen gat te vangen is qua muzikale smaak, die Scott: hij is erg thuis in metal en rock, maar kan net zo goed lyrisch worden bij Jim Croce. Oh ja, en toen E.L.O. in Chicago was, ging hij nadien nog op stap met de bende, inclusief Kelly Groucutt waar we het hier vorige week over hadden.
Inmiddels mailen Scott en ik mekaar regelmatig, af en toe droppen we een surprise package met cd's, souvenirs, snoepgoed en andere goodies in de mailbox, en zo nu en dan beleven we plezier aan een joint effort: het bespreken van een cd. Iemand interesse om te lezen wat we van de laatste cd van Queen vonden?

(...a deafening silence...)

Hoedanook, hier te vinden:
http://www.drmusic.org/Queen+PaulRodgers-TheCosmosRocks.html

Terug naar de tvdw. Scott besprak onlangs op zijn Doctor Music website een cd van een zekere Peter Buffett. Ik had nog nooit gehoord van de man, maar was wel geïntrigeerd door Scotts lovende recensie. Deze week stuurde hij me een digitaal cadeautje: de hele cd, die ik kon binnenhalen via Amiestreet. Dat soort kerel is Scott. Fijne website overigens, amiestreet.com, check it out. En volledig legaal ook nog!

Dat digitale cadeautje - eerste keer dat me zoiets overkwam - maakte dat Peter Buffett en diens cd Imaginary Kingdom deze week in de iPod kampeerde. Wat een mooie plaat. Blijkt dat Peter de zoon is van economist/multimiljonair Warren Buffett. Hij schreef een deel van de soundtrack van Costners Dances With Wolves, maar werkte ook al samen met R&B-ster Akon. Imaginary Kingdom is een glorieus album dat in de trage nummers doet denken aan Alan Parsons en Pink Floyd, en in de meer up tempo popsongs klinkt als een glossy versie van de laconieke pop van Cake. Het mooist is de productie van de vocals, die erg gelaagd en dichtbij klinken. De cd is best als één lange trip uit te zitten, maar als we er een track moeten uitkiezen, is het Set Us Free: een meditatief nummer met een luie, langoureuze, luxueuze sound.

http://www.sendspace.com/file/9c0heq

Als bonus nog eens die song waarop ik zo hebben liggen te zwoegen, Moondance. Niet de studioversie, wel een live-versie uit april 1970, opgenomen in die legendarische hippietempel, de Fillmore West in San Francisco.

http://www.sendspace.com/file/ljwzdo

TVDW 10/08/2008 - Albert Hammond - Sweet Defector (1982)

Ze staan broederlijk net onder mekaar op mijn iPod playlist. Nu ja, 'broederlijk' is wat ongelukkig gekozen, want het gaat om vader en zoon. Ik weet nog niet meteen of "Como te llama?" van Albert Hammond Jr. - bekend van bij the Strokes - een hoogvlieger is, daarvoor moet ik 'm nog wat luisterbeurten geven. Maar dat papa met de tvdw ging lopen, stond al eerder deze week vast.
In een nostalgische bui - I'm a sucker for nostalgia - dook ik vorige week nog eens in mijn verzameling cassettes. Jazeker, cassettes - prehistorische geluidsdragers, this side of Jurassic Park. Zo werd onder meer een groene Philips C60 op archeologisch verantwoorde wijze opgedolven. Een tape waarop ik lang geleden in een impulsieve bui een hele lap hitparade integraal opnam, inclusief de jingels (een robotachtige stem die de metaalachtige kreet "een top 30 klimmer!" uitstoot) en een bloedserieuze commentaarstem van de toenmalige dj (bij de enorm ernstig gedeclameerde teksten stel ik me een Jan Becaus-achtige figuur in stropdas voor). Het betrof de BRT Top 30, editie eerste week augustus 1983 - dus exact 25 jaar oud (!). Heerlijk om terug te horen: Man Mountain van Bow Wow Wow, kitsch van Audrey Landers, maar toch ook heel wat grote namen in de top Tien. Bowie en Michael Jackson bijvoorbeeld. En The Star Sisters natuurlijk!
Ook in mijn doos met cassettes herontdekt en na al die jaren in het TEAC-cassettedek gestopt: een zilvergrijze Scotch C-90, met spullen uit 1982: Hall & Oates, Marvin Gaye, Patrick Cowley, de onvermijdelijke Yazoo en Simple Minds - aah, a time warp if ever I had one.
Temidden hiervan: ook een Alan Parsons-achtige song die me al die jaren onbekend bleef. Destijds niet opgeschreven op de kartonnen inlay bij de cassette, en nooit geweten om wie het ging. Tot nu natuurlijk: de moderne technologie staat voor niets. Even wat lapjes lyrics ingeven op Google, en al snel ontvouwde het mysterie zich. Het bleek dus om Albert Hammond te gaan, kerel die ik enkel kende van die drie mellow seventies hits "It never rains in Southern California", "the Free Electric Band" en "I'm a train". Even langsgaan op 's mans website leert dat Hammond Sr. wel meer in de pen had. De originele versies van "Don't turn around" en "The air that I breathe" bijvoorbeeld, en het samen met Janis Ian geschreven, wondermooie "The other side of the sun". Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hij ook dat absolute gruwelijke "We built this City" schreef voor Starship; een absoluut dieptepunt in de Westerse Beschaving...

Oké, ik wist nu wel dat Albert Hammond de man was, maar zou het niet aardig zijn om ook die song zelf - en eventueel de bijhorende lp - te pakken te krijgen? Een berekende gok bood de oplossing: mailtje droppen bij blog-genoot http://coco-vinyl.blogspot.com met de vraag of hij die plaat niet zou hebben. Wonderlijk: de lp stond een dag later al online in de aanbieding, inclusief heerlijke vinyl scratches. Thx, coco! Het resultaat: de oogst die ik deze week aanbied: "Sweet Defector", dat geheimzinnige liedje van weleer, dat eindelijk thuis komt - een kwarteeuw na datum.

http://www.sendspace.com/file/qhc80l

TVDW 12/11/2006 - Gerry Rafferty - Family Tree (1979)

Confession time. Ik mag dan al geen strafblad hebben, in een ver verleden heb ik me wel schuldig gemaakt aan wat kleine diefstallen. Ik herinner me drie categorieën. Eén: snoepgoed. Op weg naar huis, in de middelbare school, met de fiets even stoppen bij de kruidenierswinkel, kleinigheid kopen en intussen de zakken volstoppen. Twee: Action Man. De 'vintage ones' natuurlijk. Een jeugdliefde, maar eenje met redelijk dure accessoires, vandaar verdween ook hiervan wel eens iets in de zakken. Drie: muziek. Hiervan heb ik twee voorbeelden. Lp's kopen tegen verminderde prijs is er eentje. Door het stickertje 499,- te vervangen door eentje van 199,- en dan met onschuldig gezicht langs de kassa te passeren. It worked for Vangelis' Chariots of Fire en voor een Best Of van Black Sabbath, herinner ik me. En het tweede muziekgerelateerde diefstalletje (je hoort, ik probeer het te minimaliseren) vond plaats tijdens één van de twee rugzakvakanties die ik in mijn eentje ondernam, naar Bath en de streek van Zuid-Engeland en naar Schotland. De supermarktketen Woolworths had wat interessante cassettes in de aanbieding en ik liet er twee in de rugzak verdwijnen: Whitesnake's "Ready and Willing" (de plaat met deelnames van twee Deep Purple-leden - powerful stuff) en Gerry Rafferty's "Night Owl". Het gekke was dat ik geen walkman bij had en dus moest wachten tot ik twee weken later terug thuis was, om de albums te kunnen beluisteren. Ik heb altijd wel een boon gehad voor soft spoken Gerry, en mocht ik een top 50 maken van liedjes die me kunnen ontroeren, zit "Family Tree" er vermoedelijk wel bij. 't Moet naast de mooie tekst ook wel iets te maken hebben met akkoordenschema's, maar dit soort songs werkt altijd bij mij. Let op de intro (die gespiegeld wordt in de outro), een folkie deuntje dat wel van Mike Oldfield kon zijn. En op de heerlijk overdubs van de vocals, die voor die typische haardvuur vibe zorgen waar Rafferty een patent op heeft. En op de uitgesponnen gitaarsolo aan het eind. De track belandde later nog op één van mijn home made'Sunday Morning Music' compilaties. "Family Tree" staat er zij aan zij met Supertramps "Know you who are" (uit Famous last words - niet hun beste maar wel mijn persoonlijke fav), met "Running Wild" (heerlijke slotsong van Roxy Music's Flesh & Blood), met het fijne gitaargetokkel van "Toxic Girl" (Kings of Convenience), met het ultieme begrafenislied "Old & Wise" van The Alan Parsons Project, en met "Oh Patti" - slick eighties stuff van Scritti Politti met Miles Davis als special guest.
Oh ja, over die criminele activiteiten: gelukkig zijn de feiten inmiddels verjaard. Ik heb mijn kleptomanie definitief bezworen en bewandel sinds enkele decennia, zoals het een goede pater familias betaamt, opnieuw het rechte pad....


http://www.sendspace.com/file/puck1n

TVDW 30/10/2005 - Alan Parsons Project - Games People Play (1980)

Childhood memory: als het grote vakantie was en ik met mijn ouders op één of lange autorit vertrok, selecteerde ik steevast enkele cassettes (BASF C90!) voor onderweg. Needless to say dat het "car & parents friendly" muziek moest zijn. Mijn tape van Iron Maidens "Killers" liet ik dus thuis, maar ik herinner me dat een viertal cassettes steeds "the cut" haalden: het nu door Soulwax bejubelde League Unlimited Orchestra remix-album, een album van instrumentale funkateers uit IJsland Mezzoforte, "Friends of Mr. Cairo" van Jon & Vangelis, de eerste en derde plaat van Sky en ook een Greatest Hits van The Alan Parsons Project. Toen ik onlangs een soortgelijke verzamelaar van de groep op de kop kon tikken bij een bibliotheek-uitverkoop, aarzelde ik natuurlijk niet. De biografie van Alan Parsons is genoegzaam bekend: als assistant engineer was hij aanwezig bij Abbey Road van de Beatles, later viel zijn productiewerk op voor Pilot (herinner u het leuke seventies hitje Oh oh oh it's magic), voor Al Stewart en natuurlijk voor die mijlpaal "Dark Side of the Moon". In zijn eigen muziek toonde Alan Parsons diverse gezichten: hij was duidelijk niet vies van een portie symfonische rock, met blazers, strijkers en pauken (beluister het fenomenale middenstuk in "Silence & I"), wist enkele memorabele instrumentals te schrijven ("Lucifer", "Sirius" en het ook op deze blog al bejubelde "Mammagamma" - zie de TVDW van GreensKeepers van enkele maanden terug) en kon tegelijk goed overweg met gepolijste FM Rock à la Steely Dan. De TVDW van deze week, afkomstig van het album met de fijne titel "The turn of a friendly card", hoort thuis in de laatste categorie. Alan Parsons werkte steeds, net als Mike Oldfield (waarmee hij overigens ook muzikaal veel raakpunten vertoont), samen met gastzangers. Eric Woolfson zong het merendeel van de hits in ("Eye in the Sky" en "Old and Wise"), maar op "Games people play" is de zang in handen van een voor de rest schier onbekende zanger met de intrigerende naam Lenny Zakatek. Het is een trademark APP-nummer, niet het minst omdat er een fantastisch instrumentaal stuk is ingebouwd: de song duurt in totaal 4'16", maar het instrumentaal tussenstuk neemt anderhalve minuut in beslag.

TVDW 18/09/2005 - Paul McCartney - At the mercy (2005)

Cd's van Tim Finn, Hothouse Flowers, een dubbele verzamelaar van The Alan Parsons Project, het live-concert My Funny Valentine van Miles Davis alsook diens allerlaatste plaat Doo-Bop, twee verzamelaars van Stiff Records, een compilatie van Green on Red, eentje van Gordon Lightfoot en eentje van de Brecker Brothers, en dan nog een lang vergeten album van Yellow Magic Orchestra. Om maar te zeggen dat de cd-uitverkoop van de Bibliotheek van Puurs me een schat aan nieuw luistervoer opbracht. En dat voor nauwelijks meer dan 10 euro. En toch, ondanks die rijke oogst moest dit weekend alles wijken voor - noblesse oblige - de nieuwe cd van Sir Macca, Chaos and Creation in the Backyard, die ik intussen toch al makkelijk een zestal keer beluisterde. Een opvallend sterke cd, waarvoor producer Nigel Godrich (zie ook Radiohead's OK Computer, Beck's Mutations) McCartney uitdaagde om zijn vaste begeleidingsgroep tijdelijk te ontslaan en alle instrumenten zelf in te spelen. De eerste zes nummers zijn foutloos en tussen die zes pareltjes gaan mijn hoogste punten nog naar het kleine "At The Mercy" (minder dan 2'40" lang), een moeilijk te omschrijven, erg mysterieuze song met enkele heerlijke melodiëen erin. O ja, wie de cd in huis heeft, vindt interessante track by track commentaar van de meester zelf op http://www.beatlelinks.net/forums/showthread.php?t=23516.

TVDW 23/01/2005 - Greens Keepers - Keep it down (2004)

De tweede TVDW toont meteen aan dat ik niet bepaald in het verleden ben blijven steken (mocht deze indruk al zijn ontstaan na de eerste TVDW-selectie). Keep it down is een onweerstaanbaar funky stukje moderne electro-house, dat terecht vaak gedraaid wordt op StuBru. Wat het nummer zo onweerstaanbaar maakt, is de gebruikte sample: Mammagamma van The Alan Parsons Project. Erg ingenieus gebruikt zelfs: na de intro (met vette diepe bass) worden de eerste seconden van de sample in 'loop' gebracht, na een halve minuut krijgen we een beetje meer van Mammagamma te horen, en pas na de eerste minuut barst de song helemaal open, met het volledige (herkenbare) synthesizerriedeltje van The Alan Parsons Project. Ik schep er trouwens een duivels genoegen te merken dat een absoluut onhippe seventies dinosaurus als The A.P.P. nu plots als hip wordt beschouwd, dankzij deze song. Make no mistake: ik durf me absoluut geen kenner te noemen inzake house en techno en moderne dance - het gros van de nummers uit die genres vind ik zelfs absolute 'bucht' - maar hier en daar duikt er toch wel eens een song op die ik fantastisch vind. Enkele lukrake voorbeelden uit het recente verleden: Fly With Me van Coloursound, Lola's Theme van Shapeshifters, Open Your Mind van Usura, Number One van Playgroup, Pleasure From the Bass van Tiga. Ter volledigheid: websearch leert me dat Greens Keepers (ja, Greens en niet Green, raar soort van spelling) een viertal is uit (house of House) Chicago; dat op hun tweede, net verschenen full-cd Pleetch een soort van herwerking van Sailing van Christopher Cross te vinden is (big ups to Cross!) en dat zowel Vincent Gallo als Jarvis Cocker (nice initials) en Bruce Willis fan zijn van de groep (??!!).