TVDW 25/05/2025 - Jim Croce - Operator (That's not the way it feels) (1972)

 

TVDW 1063. Zondag mocht ik een dj-setje spelen in het lokale café Bar Bruur, als een soort van 'after show' na een optreden van een country-artiest. Ik koos wat plaatjes uit de afdelingen country, early rock 'n roll en folk. 

Deze Operator kwam achteraf boven drijven als geschikte tvdw.  Onder de luisteraars in 't café zat namelijk ook Chris, een Amerikaanse vriend uit Maryland die ik al ruim twintig jaar ken en die afgelopen week met zijn vrouw Theresa te gast was bij ons. Qua muziek connecteer ik met Chris vooral in classic rock en prog rock uit de seventies. Dus smokkelde ik heel wat nummers in de set die ook bij hem een belletje deden rinkelen. Eagles, Doors, Dylan, C.C.R. en dus ook deze Croce - een singer-songwriter pur sang die ons veel te vroeg verliet en die twintig jaar geleden (!) op deze blog zijn eerste tvdw scoorde.  

01. The Allman Brothers Band – Jessica / 02. John Mellencamp – Do Re Mi / 03. The Stills Young Band – Long May You Run / 04. Willie Nelson – On The Road Again / 05. Johnny Cash – Get Rhythm / 06. J.J. Cale – Crying / 07. Chet Atkins – Winter Walking / 08. The Beatfarmers – Powderfinger / 09. Everly Brothers – Claudette / 10. The Ventures – Wipeout / 11. The Spencer Davis Group – Waltz for Lumumba / 12. Sandy Nelson – Drums A Go Go / 13. The Band – Up On Criple Creek / 14. Rolling Stones – Route 66 / 15. Ray Charles – Busted / 16. The Doors – Love Street / 17. Green On Red – Time Ain’t Nothing / 18. Them – Baby Please Don’t Go / 19. Jim Croce – Operator / 20. Hoyt Axton – Evangelina / 21. Eagles – Witchy Woman / 22. Lyle Lovett – Stand By Your Man / 23. Gordon Lightfoot – Sundown / 24. Eric Clapton – Promises / 25. Bob Dylan – Rainy Day Women 24 & 35 / 26. Creedence Clearwater Revival – Run Through The Jungle / 27. Al Hirt – Mister Sandman / 28. Roots Randolph – Yakety Sax / 29. Buddy Holly – Oh Boy / 30. Blondie – Denis / 31. The Blues Brothers – Soul Man / 32. The Who – Pinball Wizard / 33. Travelling Wilburys – Handle With Care / 34. Mink DeVille – Stand By Me / 35. Jackson Browne – The Load-out / Stay

TVDW 10/05/2009 - Elvis Perkins in Dearland - Send my fond regards to Lonelyville (2009)

Er bestaat geen film die ik meer heb bekeken dan Psycho. Ik bedoel dan natuurlijk de originele versie van Hitchcock, niet de (bijzonder bevreemdende beeld-per-beeld gereproduceerde) remake van Gus Van Zandt. Ik maakte destijds mijn thesis over Psycho, zag vandaar de prent wel tien keer en maakte de tijd dood met het gebruiken van moeilijke woorden als 'semantisch', in de titel van mijn eindwerk. Het uitschrijven van dat werkstuk, dat sindsdien ligt stof te vergaren in een of andere bib in het Leuvense, betekende trouwens mijn eerste kennismaking met een computer - kan je nagaan.
Herhaaldelijk Psycho bekijken, betekent dus ook dat geen acteur me meer bekend is dan Anthony Perkins. Zij het dan in de rol van Norman Bates, want andere films van de man zijn minder sterk op mijn netvlies blijven hangen. Het personage van de gestoorde moteluitbater bleek Perkins te overvleugelen, zelfs in die mate dat de man aan het eind van zijn carrière genoodzaakt was een aantal treurige sequels van Psycho te maken. Anthony Perkins stierf in 1992, ik heb nooit de eer gehad hem te ontmoeten. Wat me wel lukte, was een met de hand geschreven brief te bemachtigen van horrorschrijver Robert Bloch, de auteur van Psycho, het boek waarop Hitchcock de film baseerde.
En nu duikt plots Elvis Perkins op - inderdaad, zoon van. Met een cd die me danig van de sokken blies. Een tijdloze plaat, in de zin dat hij net zo gemakkelijk in 1975, 1990 of amper vijf jaar terug had kunnen verschijnen. Geen enkel element verraadt een tijdsvenster - geen samples, geen smart gedoe met stemvervormers, geen productie die tekenen van wat voor muzikaal subgenre dan ook prijsgeeft. Niet enkel de klankkleur van de plaat is tijdloos, de songs van Perkins zijn dat ook. Dit is echt de meest klassieke vorm van songschrijverij, die aansluit met de traditie van - ik noem maar wat - Paul Simon, Harry Nilsson, Jim Croce, Randy Newman en (ik moest er meer dan eens aan denken) Bob Dylan. Echt een werkstuk dat van a tot z blijft boeien. Hoedje af, 'El, je vader zou trots op je zijn.

http://www.sendspace.com/file/g8wb0j

TVDW 01/03/2009 - Peter Buffett - Set us Free (2008)

Voor this week's tvdw was Moondance van Van Morrison in de running. Bart - de zinnerboy die op deze blog vaak opduikt in de comments - had me ages ago gevraagd om een poging tot vertaling van Moondance te maken. Amaai, verre van eenvoudig, zo moest ik vaststellen! Vorige week spraken we op café af om, samen met The Bass Man Named Orf, het resultaat te bespreken (en om en passant wat te ouwehoeren over The Band, John Cougar Mellencamp, The Killers en de dames uit The Pink Flamingo). Hopelijk het begin van een lange traditie, die bijeenkomst.

Maar eerlijk gezegd: Moondance mocht dan al uitvoerig binnenstebuiten zijn gedraaid, ik draaide het nummer vorige week geen enkele keer. En zoals iedereen weet: de wetten van tvdw zijn gebeiteld in steen. Wat ik dan wél regelmatig draaide? Ook daar hangt een verhaal aan vast. Eén van mijn overseas friends is Scott Itter, een man uit Chicago die ik nota bene leerde kennen via een onschuldig mailtje, enkele jaren terug, over Hall & Oates. Een man met het hart op de juiste plaats en iemand die voor geen gat te vangen is qua muzikale smaak, die Scott: hij is erg thuis in metal en rock, maar kan net zo goed lyrisch worden bij Jim Croce. Oh ja, en toen E.L.O. in Chicago was, ging hij nadien nog op stap met de bende, inclusief Kelly Groucutt waar we het hier vorige week over hadden.
Inmiddels mailen Scott en ik mekaar regelmatig, af en toe droppen we een surprise package met cd's, souvenirs, snoepgoed en andere goodies in de mailbox, en zo nu en dan beleven we plezier aan een joint effort: het bespreken van een cd. Iemand interesse om te lezen wat we van de laatste cd van Queen vonden?

(...a deafening silence...)

Hoedanook, hier te vinden:
http://www.drmusic.org/Queen+PaulRodgers-TheCosmosRocks.html

Terug naar de tvdw. Scott besprak onlangs op zijn Doctor Music website een cd van een zekere Peter Buffett. Ik had nog nooit gehoord van de man, maar was wel geïntrigeerd door Scotts lovende recensie. Deze week stuurde hij me een digitaal cadeautje: de hele cd, die ik kon binnenhalen via Amiestreet. Dat soort kerel is Scott. Fijne website overigens, amiestreet.com, check it out. En volledig legaal ook nog!

Dat digitale cadeautje - eerste keer dat me zoiets overkwam - maakte dat Peter Buffett en diens cd Imaginary Kingdom deze week in de iPod kampeerde. Wat een mooie plaat. Blijkt dat Peter de zoon is van economist/multimiljonair Warren Buffett. Hij schreef een deel van de soundtrack van Costners Dances With Wolves, maar werkte ook al samen met R&B-ster Akon. Imaginary Kingdom is een glorieus album dat in de trage nummers doet denken aan Alan Parsons en Pink Floyd, en in de meer up tempo popsongs klinkt als een glossy versie van de laconieke pop van Cake. Het mooist is de productie van de vocals, die erg gelaagd en dichtbij klinken. De cd is best als één lange trip uit te zitten, maar als we er een track moeten uitkiezen, is het Set Us Free: een meditatief nummer met een luie, langoureuze, luxueuze sound.

http://www.sendspace.com/file/9c0heq

Als bonus nog eens die song waarop ik zo hebben liggen te zwoegen, Moondance. Niet de studioversie, wel een live-versie uit april 1970, opgenomen in die legendarische hippietempel, de Fillmore West in San Francisco.

http://www.sendspace.com/file/ljwzdo

TVDW 08/05/2005 - AJ Croce - Upside Down (2005)

Toegegeven, met onder andere de nieuwe Ryan Adams dit weekend op de digitale draaitafel was het niet makkelijk kiezen, maar de kans was te mooi om te laten liggen: een weekje na de TVDW van papa Croce viel de nieuwe cd van de zoon in de brievenbus. Net als de voorganger, het al vijf jaar oude Transit, is het een bijzonder fijne popplaat, met grote McCartney/Beatles-invloeden, al neigen sommige songs ook naar een lichtvoetige versie van Costello of de heerlijke melodieën van Squeeze. Met de folky luisterliedjes van papa Croce zijn er weinig raakpunten. Logisch ook: de tijd staat niet stil, plus: Adrian James was amper twee jaar oud toen papa Jim overleed. AJ Croce is in Europa nog geen vaste waarde, in Amerika wel. De nieuwe cd, simpelweg Adrian James Croce getiteld, komt uit op 's mans eigen label Seedling. Weetje: wie de cd bestelt via ajcroce.com, ontvangt een gesigneerd exemplaar. Ik las ergens dat de geselecteerde TVDW, het met een verheffend refrein gezegende "Upside Down", erg lijkt op Golden Slumbers van de Beatles. Moet ik eens checken, want die titel zegt me niks.

TVDW 01/05/2005 - Jim Croce - I got a name (1973)

Sommige artiesten leer je pas laat, te laat kennen. Jim Croce kende ik tot afgelopen week enkel via zijn twee hits "Bad Bad Leroy Brown" en "I have to say I love you in a song". Vorige week viel er echter een uitstekende Croce-compilatie in de bus, samengesteld door mijn on line vriend van overzee, Scott Itter. Croce valt duidelijk in de categorie van mellow seventies singer-songwriters, zijn stijl is perfect te vergelijken met andere zachtgekookte eieren als Gordon Lightfoot, Harry Nilsson, James Taylor, Neil Diamond en John Denver. De man bracht begin jaren zeventig drie platen uit, alvorens om te komen bij een vliegtuigongeval. Het zijn typisch Amerikaanse luisterliedjes, een mix van koffieshop-folk en akoestische blues. De meeste songs schreef Croce zelf, maar Scott merkt op dat net dit ene nummer niet door hem geschreven werd. "I got a name" kent dezelfde auteurs als het prachtige Killing me softly with his song (Roberta Flack, Fugees): Norman Gimbel en Charles Fox, de twee die later ook de tv-themes voor Laverne & Shirley én voor Happy Days zouden schrijven.