TVDW 20/10/2024 - Big Country - The Teacher (1986)

 

TVDW 1032. Veruit het merendeel van de tvdw's wordt gestuurd door Het Toeval. Tvdw worden, het is een lot dat beschoren is voor een nummer dat er plots blijkt uit te springen. Bij het draaien van een plaat of cd, bij het luisteren naar een podcast of radio, of gewoon bij het Leven. Na haast twintig jaar is er aan de achterkant van mijn hoofd een klein knopje gegroeid, dat tijdens de week de voorbijkomende songs scant, luisterend of ze tvdw-fähig zijn. Dat knopje staat altijd aan.

Zelden of nooit stuur ik dat toeval, geef ik het een zetje in de goede richting. Maar afgelopen maandag deed ik wel. Ik nam "The Seer", die derde plaat uit de songcataloog van Big Country, en liet de naald zakken ter hoogte van The Teacher. Omdat ik een paar uur later voor het eerst in mijn leven voor de klas zou staan, als leraar. Dat deze gebeurtenis - a small step for mankind, a giant leap for me -  plaatsvond, zowat 65 jaar nadat mijn eerder dit jaar overleden moeder haar eerste stappen zette in de school, ging vanzelfsprekend niet aan mij voorbij. This one's for you, mama.

TVDW 05/05/2013 - Big Country - In a Broken Promise Land (2013)

Moet knap lastig zijn, als je zanger / uithangbord / songschrijver  het hoekje om is, en je toch nog - omdat je nu eenmaal niks anders kan? -  verder wil musiceren. Vraag het maar aan INXS, The Doors, Queen of Thin Lizzy. Ook Big Country zat in dat lastige parket, toen Stuart Adamson zich eind 2001 van het leven beroofde.

Maar kijk, bloed kruipt waar het enzovoort. Mike Peters nam de microfoonstandaard over, aanvankelijk enkel voor live-optredens. Geen onlogische keuze, gezien de man bij The Alarm wel gewoon was om hoogdravende, romantische keltische rock te brengen.

Breed uitwaaiende, grote songs over noeste working class heroes die ruwe natuurelementen en penibele arbeidsomstandigheden overleven - dat is waarin Big Country grossiert. Nu is er zelfs een nieuwe plaat, "The journey" - met al die vertrouwde elementen nog wel. De nog steeds geweldige Mark De Onuitspreekbare (Brzezicki) zit opnieuw achter de drums, en met Derek Forbes als nieuwe bassist heeft de groep een groot kanon in de rangen. Forbes speelde op de allerbeste Simple Minds platen (zijnde: tot en met de single Don't you).

De tvdw is het openingsnummer van de plaat. De nouveau met gierende gitaren van Bruce Watson (en diens zoon Jamie), opnieuw met die roffeltjes en dat hi-hat werk van De Onuitspreekbare, en met Peters die met het nodige respect in de voetsporen treedt van Adamson.

TVDW 09/10/2011 - Frank Turner - Peggy Sang the Blues (2011)

Boodschap aan mijn vrienden die deze blog lezen en de concertagenda beter opvolgen dan ik: sléép mij desnoods naar het eerstvolgende Frank Turner-concert in dit land. Wat is die nieuwe plaat "England keep my bones" weer één brok energie, lillend rock 'n roll engagement en ongebreidelde dadendrang. Alsof Woody Guthrie, Bob Dylan, Ernest Hemingway en Dylan Thomas samen een plaat zouden opnemen. De very much working class attitude van Turner doet denken aan The Alarm, Billy Bragg en Big Country, terwijl zijn romantische 'born to run' teksten wel een Union Jack versie van Bruce Springsteen lijken (- die laatste vergelijking herinner ik me trouwens van op de blog van Shamrockske). Grappig is ook dat Turner geen moeite doet om zijn invloeden prijs te geven: zowel Dylan als Guthrie, Hemingway en Springsteen worden genamedropt in de songs op "England Keep My Bones". Eentje voor de eindejaarslijstjes, zo vermoed ik.

TVDW 21/09/2008 - 10 cc - Ships Don't Disappear in the Night (do they?) (live - 1977)

"... But tonight, something very very special. A live recording."
(gejoel van het publiek)
"So we want you all to really let your hair down and enjoy yourself and welcome your own, very own ... (naam van de groep)"

Gek, maar als ik naar een concert ga, hoop ik altijd dat de master of ceremony dit komt aankondigen, net voor het doek opgaat. Mijn eigen weinig toonvaste stem, niet zomaar op een bootleg maar op een officieel uitgebrachte album, dat lijkt me wel wat. 't Is me maar twee keer gelukt trouwens: mijn gejoel werd gecapteerd op het live-album dat Bryan Adams in de gietende regen opnam in Werchter, en op de bonus-cd Live at the AB die bij My Midnight van Steve Wynn zat.

(Wat jammer trouwens dat die traditie van de aankondiging verloren is gegaan; nu staat de PA te blèren tot net voor het concert, dan gaan de zaallichten uit en slungelen de muzikanten op het podium and that's it. Van een mooi doek in rood velours is ook al geen sprake meer).

Bon, zullen we even hebben over live-albums? Het moet blijkbaar wel: dat album van Bryan Adams kocht ik vorige week voor een prikje in een tweedehandswinkel, en deze week kon ik na jarenlang zoeken een van mijn all time favorite live-albums, dat van 10'cc, oppikken. Iemand daarboven zegt: "Gij Zult een live-track tot tvdw uitroepen."

Een live registratie, 't is een moeilijk gegeven. Weinige platen zijn echt memorabel, de meeste zijn slechts bedoeld om extra centen uit de zakken van de fans te slaan. Een live-album werkt ook pas echt goed bij rockoptredens, vind ik. Daft Punk live? Sorry, maar wat moet ik met een live-album van hen, wat staat er op wat ik al niet op de studio-cd terugvindt? En ook funkartiesten met een live-album, dat werkt niet steeds (Gratitude van EW&F is an exception that comes to mind). Even een shortlist van erg knappe platen die de zinderende live experience wél met succes overbrengen op vinyl/cd ? Favorieten die meteen bij me opkomen:

Queen - Live Killers
AC/DC - If you want blood...
Big Country - Live... without a safety net
U2 - Red Rocks Under a Blood Red Sky
J. Geils Band - Blow your face out
Steve Miller Band - Live!
Bob Seger & the Silver Bullet Band - Nine Tonight
Kiss - Alive II

En ook Live and let live, de 10'cc dubbelaar die start met de aankondiging van hierboven (en waaruit de tvdw komt), hoort in dat lijstje. Alles is erop te vinden: de pure popsongs en hitsingles, genre Wall Street Shuffle. De quirky, clevere, humoristische rocksongs (met dito teksten), genre Honeymoon With B Troop. De schaamteloos romantische ballades (het machtige Waterfall en het onvermijdelijke, volledig uit witte watjes opgetrokken I'm not in love). De epische, avontuurlijke, vijf-songs-in-één grandeur (I'm Mandy Fly Me of Feel the Benefit).

In de 80 minuten van deze dubbelaar is er geen moment tijd voor verveling. En er wordt prachtig gemusiceerd: meervoudige stemmen, dubbele gitaren, twee percussionisten/drummers (waaronder Paul Burgess, hier enkele weken terug nog te gast bij The Colourfield).
Het origineel van de tvdw komt uit het debuutalbum van 10'cc (uit 1971), waar het nummertje amper 3 minuten duurde. Hier is de 'XL-versie' uit 1977, die ruim dubbel zo lang duurt.

http://www.sendspace.com/file/f1p5op

Als toemaatje even stilstaan bij het heengaan van alweer een groot muzikaal genie. Neen, ik heb het niet over Rick Wright, toetsenist bij Pink Floyd. Best een aardig groepje en een toffe pee, daar niet van, maar in dezelfde week ontviel ook Norman Whitfield ons. Whitfield, daar kan ik toch meer fijne muzikale momenten bij voorstellen dan bij Wright. Zijn werk bij the Temptations en Marvin Gaye natuurlijk in de eerste plaats. Whitfield wordt vaak geroemd als producer, met zijn breedvoerige, epische studiocollages was hij de Phil Spector van de soul. Maar ook als songschrijver kende hij zijn vak. Deze man schreef bv. mee aan hou-je-vast Ain't Too Proud Too Beg EN aan I heard it through the grapevine EN aan Cloud Nine EN aan War EN aan Just My Imagination EN aan Papa was a rollin' stone EN aan Car Wash. (uitgeteld op het canvas).

Als eerbetoon: mijn persoonlijke favoriet. Uit 1981, van Rose Royce, en met een van oor tot oor glimlachende Whitfield achter de knoppen. Geniet van elke minuut van deze 12 minuten extravaganza. Awesome.

http://www.sendspace.com/file/ci1lse

TVDW 17/07/2005 - Big Country - Just A Shadow (1993/2005)

Afgelopen woensdag was het snikheet - het zweet druppelde langs mijn vege lijf - en toch liepen de rillingen over mijn ruggengraat. De reden: een door de luidsprekers schallend concert van Big Country, opgenomen als speciaal eindejaarsconcert in 1993 in het hart van de fanbasis van de groep: de Barrowlands in Glasgow. Big Country speelde in de eerste helf van de jaren tachtig mee in de groep van Grote Beloften, zij aan zij met U2 en Simple Minds, maar ze moesten al snel de rol lossen. Het debuut The Crossing uit 1983 en opvolger Steeltown (1984) waren bevlogen platen met passionele gitaarrock, en met frontman Stuart Adamson als een working class hero, die boeiende songs schreef over de harde strijd van zeelui, staalarbeiders en landbouwers ("Just as you sow you shall reap"). Derde album The Seer (1985) leverde met "Look Away" nog een aardige song op en kon buigen op een opmerkelijke bijdrage van kluizenaar-kunstenares Kate Bush, nadien koos de groep echter voor een voller, Amerikaans rockgeluid (herinner u "King of Emotion") en wisselden de matige albums elkaar af. Trivia weetje tussendoor: Adamson deed een song cadeau aan Frida, voor diens tweede solo-cd Shine. Live bleef Big Country zeer de moeite, zoals de net uitgebrachte dubbelcd Without A Safety Net nog eens bewijst. Gitarist Bruce Watson laat nog eens horen veel meer in zijn mars te hebben dan de trademark 'doedelzakkengitaarpartijen' waarmee de groep snel gelabeld werd, bassist Tony Butler eist een prominente rol op met zijn vloeiend spel en zijn markante hoge noten, en dan is er nog de drummer met zijn onuitspreekbare naam en zijn ronduit fantastisch werk op hi-hat en tomtoms: Mark Brzezicki (later ook bij o.a. The Cult en Joan Armatrading). Op de 2-live-cd levert Big Country eerst een uitgebreide akoestische set af (incl. het nog steeds fantastische "Just A Shadow", een aantal prangende levensvragen, gebundeld in drie minuten - "while we lived in Eldorado, did we find the gold we should?" en ook: "Why are faces filled with anger that should only shine with youth?") om daarna full blast de elektrische gitaren te lijf te gaan in onder andere een cover van "Hey Hey My My Out of the blue (into the black)". Laatstgenoemde song, zoals bekend het muzikale grafschrift bij Kurt Cobains zelfmoord, krijgt extra symboolwaarde op 16 december 2001, als ook Stuart Adamson zich op Hawai van het leven berooft. Ik heb nooit het plezier gehad Big Country live aan het werk te zien, tenzij op televisie, bij het onvolprezen Rockpalast (West-Deutsche Rundfunk RULES), in 1985. Een show die een prominente plaats kreeg in mijn casset-o-theek, omdat toenmalig kotgenoot Dela (shout out to Dela) het klaarspeelde om het concert straight-to-BASF-cassette te registeren. Inoubliable!