TVDW 26/05/2013 - Elliott Murphy - Put it down (2000)

Keuze te over, deze week, om een tvdw te kiezen. Ik zou in de privésfeer kunnen vissen. De dochter werd zestien - ja we zijn al zover - dus een tvdw van Milow bijvoorbeeld, in de hoogste schuif bij Elien, was een mogelijkheid. Even tussendoor melden dat ik me helemaal niet aansluit bij dat clubje van Milow Bashers. De man maakt softrock in Amerikaanse lijn van John Denver, Jackson Browne en James Taylor - en hij doet dat goed, punt. Bastille was een tweede mogelijkheid geweest, want die krijgt de laatste tijd vaak een spin op Eliens iPod. Maar dat groepje had enkele weken terug al een tvdw. Linkje naar de jongste dochter had ook gekund - met Owl City, dat de soundtrack leverde bij haar eerste dansperformance. Go, Hanne, go!

Maar we skippen de familietoestanden dit keer, er was immers wel meer. De nieuwe Fleetwood Mac EP bijvoorbeeld, of die nog altijd fenomenaal avontuurlijke Daft Punk. Er waren ook twee concerten. Op het eerste had ik toch zo'n slordige, even tellen, 20 jaar gewacht. Correctie, ik had zelfs nooit gedacht dat ik de groep ooit zou zien, maar donderdag stond The Dream Syndicate toch maar mooi in Het Depot in Leuven. Vooral fijn om mijn favoriete track, 50 in a 25 Zone, eens live te horen. Zondag was het feest in Moerbeke-Waas. Ik weet niet hoe Dirk het klaarspeelt, maar na Wynn, Prophet en Stuart haalde hij dit keer echte rock 'n roll royalty in zijn huiskamer. Mister double L double T trad op, voor amper 40 man, en doorspekte zijn prima set met leuke anecdotes over Bo Diddley, Bruce Springsteen en Ali McGraw. Hoedje af voor de man, en voor organisator Dirk. Als tvdw een van mijn favorieten van Murphy, een langgerekt nummer waarin de ziel van zowel Lou Reed als Bob Dylan doorschijnt.

TVDW 01/01/2012 - Gotye - State of the Art (2011)

Ik weet het, bepaald snel ben ik niet met het nomineren van Gotye. Telkens iemand een megagrote hit scoort of overal in eindejaarslijstjes opduikt, roert er zich diep in mij een dwars ventje dat elke luisterbeurt saboteert. Zo moesten Arctic Monkeys en The Strokes destijds bijvoorbeeld tegen dat dwarse ventje vechten - een bij voorbaat verloren strijd. Ook Gotye belandde onredelijk lang in de koelkast. Vorige week gaf ik "Making Mirrors" dan toch eindelijk een kans. En hij beviel me beter dan verwacht. Vooral aan het eind staan er enkele rustige nummers op die me qua gelaagdheid, ritmische rijkdom en subtiliteit doen denken aan de Peter Gabriel ten tijde van So. Voorwaar een groot compliment.

De tvdw State of the Art is echter andere koek; het is een soundscape van een song die veel bundelt van de effectjes waar ik zo gek op ben. Weirde synths, vocoder, talkbox, en een druggy dubby sfeertje. Ik zou eens moeten vragen aan mijn oudste dochter of ze dit ook het hoogtepunt van de plaat vindt. Naast Milow en One Direction is Gotye immers de artiest die het meeste luisterbeurten krijgt bij haar. En bij mijn zoon is het de voorbije weken al LMFAO wat de klok slaat. Zo, dat streepje huisanecdotiek kreeg je er gratis bij. 't Is nieuwjaar voor iets.

De track zal ik (pas) volgende week aanbieden in de comments, maar over het maken van Making Mirrors en de ontstaansgeschiedenis en betekenis van de song State of the Art is dit alvast een interessante documentaire:

http://www.youtube.com/watch?v=2ZXLyeatI0s

TVDW 10/10/2010 - 10 cc - Feel the benefit (1977)

Some guy on the net thinks I suck and he should know
He's got his own blog

Ouch. Voorzover ik al ten prooi zou vallen aan hoogheidswaanzin en denk dat deze blog iets zou voorstellen in het licht van de eeuwigheid en de constellatie van de sterren , dan zijn Ben Folds & Nick Hornby wel daar om me op mijn plaats te zetten. Feit is wel dat ik met deze post toch mooi aan tvdw nummer driehonderd zit. Een verwezenlijking die net lager scoort dan de overwinningen van Eddy Merckx, de prestaties van Kim Clijsters of de stunts van John Massis, ik weet het. Maar toch.

Aanvinken, dat was het woord van de week inzake muziek. In mijn hoofd zweeft een lijstje met "Artiesten die ik nog live in concert zou willen zien", en sinds deze week heb ik de hokjes naast twee namen alvast kunnen aanvinken. The Steve Miller Band is het type Amerikaanse rockinstituut dat nog maar zelden de Grote Plas oversteekt, dus vandaar een 'must see'. Een fijn concert werd het, waarbij Miller erg sterke gitaarpartijen uit de mouw schudde en de setlist leuke verrassingen als Shu Ba Da Du Ma Ma Ma en Swingtown bevatte. Al waren er ook kanttekeningen. Zo werd Macho City, mijn all time favorite nummer van Miller, niet gespeeld, en was de groepsamenstelling aan de povere kant. De meeste baspartijen werden op keyboard gespeeld, de slaggitarist viel slechts bij enkele nummertjes in als bassist. En backing vocalist Sonny Charles hebben Zinnerboy Bart en ik een tijdje staan uitlachen. Met zijn ingestudeerde danspasjes en tandpasta smile leek wel weggelopen uit een derderangsbar in Las Vegas; Nicole & Hugo in het zwart. Nu, Sonny heeft wel de laatste lach, hoor: op zijn cv staat toch maar mooi een samenwerking met Phil Spector. Vandaar krijgt de man toch een bonus track bij deze tvdw (zie in comments).

Een tvdw die gaat naar de aangevinkte groep nummer twee, 10 cc. Mijn liefde voor de groep is grotendeels terug te brengen tot de geweldige live-dubbelaar Live and let live: avontuurlijke poprock met een hoge dosis eigenzinnigheid. Een echte revelatie voor mij was alvast de locatie, De Roma. Afgebladerde grandeur maar met honderd keer meer sfeer dan de betonnen tweelingsbunker Lotto Arena/Sportpaleis. Bij 10cc zitten tegenwoordig nog drie oudgedienden (songschrijver Graham Gouldman, gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess). Aangevuld met twee uitstekende multi-instrumentalisten zorgde de groep voor a highly enjoyable evening, met songs die live nog bijzonder indrukwekkend klonken. Tijdens I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit goed voor twee keer kippenvel... en dus goed voor een tvdw.

Nog een alinea Virtueel Dagboek, maar dan uit huiselijke kring? Deze week hebben zoon en ik ons geamuseerd met het maken van een cd-compilatie. Zoon moest nl. eergisteren naar het verjaardagsfeestje van zijn chérie Nora en wou haar verrassen met een verzameling van zijn favoriete liedjes. Een wel erg ràre verzameling - en eentje waarin de sporen van de muzikale opvoeding van het kereltje nog vers zijn - maar kom. Queen, The Jacksons, Mika, Peter Wolf, Journey, Sky, Milow, Clouseau, Tom Dice, B.E.P., Abba, Marco Borsato, Semisonic, Anouk, Squeeze, Kula Shaker én Polle Eduard moesten er volgens hem op. "Mijn 20 liefelingsliedjes voor mijn liefelingsmeisje" schreef hij op het zelfgemaakte hoesje. Hopelijk heeft het meisje een brede smaak.