TVDW 23/09/2018 - Johnny Nash - Why did you do it? (1975)

Een achteloos gekochte 1 euro find die na maanden op de draaitafel belandt en plots veel beter is dan verwacht. Gotta love that. Ik had het nochtans kunnen weten, toen ik de namen op de hoes van "Tears on my pillow" las. Bobby Womack levert er gitaarlicks, Bettye Wright zingt mee, Hugh Masekela komt wat toeteren. Zelfs Herbie Hancock speelt wat deuntjes, wat best raar is als je de veelal lichtvoetige muziek hoort.

Nash draaide in zijn jonge jaren mee in de entourage van Bob Marley. Best gek, want hij was helemaal geen Jamaicaan. Op deze plaat covert hij een paar van diens nummers. Maar de man verschoof in de jaren zeventig van reggae naar soul, en ook dat facet is te horen. "Tears on my pillow" is een merkwaardige opeenvolging van vederlichte maar erg aangename reggae en satin soul. De pareltjes liggen voor het rapen, met telkens Nash' boterzachte, wat hoge soulstem die de aandacht opeist. Marley's "Reggae on Broadway" is bijvoorbeeld heerlijk. Het is een song met een aparte achtergrond; het was de single die Marley voor CBS opnam met Nash en diens begeleidingsband en het moest hem laten doorbreken in Engeland. Maar het bleek een hopeloze flop (Marley's enige), waarna een switch naar het Island-label alsnog het begin inluidde van het veroveren van de wereld. Maar voor de tvdw kies ik voor de opvallende opentrack van het album. Het is een wonderlijke kruising tussen zachte, Philly-achtige soul en blaxploitation funk, met naar het einde een duidelijke stilistische verwijzing naar Marvin Gaye.

En Nash zelf? Die is nog maar eens het bewijs dat deze blog eerder een muzikaal dagboek (nu ja, weekboek) is, dan een populariteitspoll. Sommige van mijn favoriete artiesten hebben na al die jaren nog altijd geen (of nauwelijks) een tvdw-notinatie, terwijl deze behoorlijk obscure pipo nu plots al met zijn twééde tvdw gaat lopen. De eerste tvdw van de man? Dat was een song die we allemààl kennen....

TVDW 12/01/2014 - Bob James - Sign of the Times (1981)

Twee genres die ondervertegenwoordigd zijn in deze tvdw-reeks, zijn jazzfunk en hiphop - ook al heb ik een boon voor beide. Nu de traditionele windstille periode van nieuwe releases aanbreekt, maak ik wat goed door Bob James nog eens boven te halen. Vorig jaar verscheen de uitstekende verzamelaar "Rhodes Scholar: Jazz Funk Classics 1974-1982", een dubbelaar die heel wat draaibeurten kreeg maar inzake tvdw-nominatie steeds gedwarsboomd werd door recenter materiaal. De verzamelaar illustreert James' veelzijdigheid, met smooth jazzy cuts en meer complexe grooves die makkelijk naast werk van Herbie Hancock of Billy Cobham kunnen staan.

Wat dit alles met hiphop te maken heeft? Wel, de catalogus van Bob James werd door de jaren heen kaalgeplukt door slimme turntable wizards, op zoek naar een goeie hook. Eric B & Rakim, Slick Rick, LL Cool J (en zelfs Röyksopp en Soul II Soul) gebruikten samples, maar de meest bekende is ongetwijfeld degene die opduikt in Keepin' the Faith van De La Soul. And God knows I'm down with the De La!

Hierbij als tvdw het origineel, een lekker wobbly groove die voortglijdt als een barbapapa met funk in de lenden.

TVDW 13/07/2008 - Louis Jordan & His Tympany Five - Sure had a wonderful time (1946)

Weekje vol met jazz en rhythm & blues uit de oude doos. Donderdag samen met Bata naar Gent om er de meester, Herbie Hancock, aan het werk te zien. De setlist sprong wat tezeer van de hak op de tak. Van een Joni Mitchell cover over een overbodige, populistische versie van When Love Comes to Town tot instrumentale funkjazz - er zat te weinig samenhang in de set. Enkel op het eind ging het dak eraf, met Canteloupe Island en Chameleon. Doodjammer dat Herbie die laatste track speelde met - letterlijk - de blik gericht op zijn uurwerk. De instructies om de curfew van 1:00 AM niet te overschrijden, moeten erg dwingend zijn geweest. Toch blij dat ik de man eens live zag, samen met klasbakken als Vinnie Colaiuta (Sting! Zappa!) en bassist Dave Holland.

Voor de tvdw moeten we terug naar een ogenschijnlijk banaal winkeltje op de dijk van Middelkerke, met imitatiejuwelen, goedkope parfums, b-film dvd's en ultragoedkope compilatie-cd's. Maar wat vond ik een week geleden? 'BD Jazz', van de Franse uitgeverij Nocturne: een mooi verzorgde langwerpige doos in hard karton, met twee cd's van een jazz-artiest, in combinatie met een arty 'BD' over de artiest in kwestie. Prachtige uitgaves, ik nam meteen de long boxes mee van Jordan, van Gene Krupa (die van zijn "syncopated style", weet je wel) en van Lester Young (as namedropped op de eerste plaat van Gutterball!). Luisteren naar Louis Jordan op weg naar Herbie Hancock: a perfect match.
Dat Jordan hands down een van mijn favorieten is in het genre prille R&B, jump blues en swing jazz, moet wel te maken hebben met de platencollectie van mijn vader. Ik herinner me dat ik als ukkie de plaat van The Glenn Miller Orchestra fantastisch vond - dat legt een basis.
Jordan was dé grote man in de jaren veertig en vijftig, en de eerste grote zwarte ster uit Amerika, nog voor Ella Fitzgerald en Nat King Cole naam maakten. In die tijd stond hij bekend als "King of the Juke Boxes". Zijn platen hebben een uitbundige vrolijkheid: ze hebben een perfecte swing en drive (lijkt wel een golfartikel te worden) en Jordan zelf is fantastisch: een laconieke zanger, een schrijver van geinige teksten en een geweldige saxofonist all at once. Komt allemaal terug in de tvdw - nota bene de oudste tvdw van de collectie (de allereerste tvdw op deze blog, van Louis Prima, stamde uit 1956).

Jordan kreeg nooit de status van icoon, maar collega's schatten hem wel naar waarde: James Brown beweerde dat Jordan hem sterk had beïnvloed, en Joe Jackson eerde de man op het album Jumpin' Jive. En de Amerikaanse muziekpers plaatste hem in de geschiedenis van de R&B in de top vijf, naast James Brown, The Temptations, Aretha Franklin en Ray Charles.

http://www.sendspace.com/file/1lftzz

Als bonus ook het beroemde Caldonia (Boogie), waarin Jordan met zijn hilarische vocale uithalen bewijst meer dan één voorzet te geven aan Little Richard.

http://www.sendspace.com/file/fu0x5x

TVDW 20/01/2008 - Don Covay - Yo Yo parts 1 & 2 (1977)

Eigenlijk hadden the Headhunters een goede kans om deze week de tvdw weg te kapen. Een schilderwerkje thuis en dan 'The Return of The Headhunters' opgooien - het zou wel iets worden. Tot de kleinste van drie aankwam, het speelgoedkeyboard tot naast de ipod sleurde en wild begon mee te tokkelen. Amper drie en al een grote toekomst in de free jazz. Maar het keyboardwerk van Hancock had toch wat te lijden onder deze geimproviseerde tussenkomst. Neen, dan maakte Covay enige dagen later toch nog een sterkere indruk.
Inmiddels heeft deze blog de kaap van drie genomen: de allereerste tvdw, van Louis Prima, werd gelanceerd op 16 januari 2005. En nu pas kom ik eindelijk met een aan de J. Geils Band gerelateerde tvdw. JGB is samen met Thomas Dolby de enige artiest waarvoor ik ooit een verzamelwoede ontwikkelde - vinylplaten tot zelfs uit Amerika meeslepend naar huis. Het zou me te ver leiden om heel het JGB-verhaal hier uit te doeken te doen (lees: aanval van luiheid). Maar dat zelfs de muziekquiz, georganiseerd door het heilige triumviraat Hans-Stefan-Ondergetekende, de naam draagt van een JGB-song, zegt genoeg. Overigens: najaar 2008, editie 5 van de Detroit Breakdown muziekquiz - be prepared.
Passons. Een van de leuke dingen aan de JGB is dat de groep regelmatig grasduinde in de vette pot met rhythm & blues uit lang vervlogen tijden. En, zoals dat dan gaat, leer je zo, via via, dieper graven in de muziekgeschiedenis. Otis Rush, Curtis Mayfield, The Strangeloves, Bobby Womack: ze kregen allen extra aandacht dankzij de covers van de JGB. Ook Covay kreeg een eerbetoon: op de tweede plaat van de groep coverden ze het door hem gepende, prachtige 'The Usual Place'. Don Covay zou in 1984 ook meeschrijven aan Peter Wolfs eerste solohit 'Lights Out'. Het ontvoogdingswerk van de JGB liet me later ook een geweldige tributeplaat kopen, waarop naast Wolf o.a. Ron Wood, Living Colour, Iggy Pop en Nona Hendryx songs van Covay brachten.
Op de erg fijne blog http://oufarkhan.blogspot.com vond ik vorige week een rarity van Don Covay, een plaat die opnames tussen 1971 en 1977 bundelde. Een collectie stomende R&B was het, nauwelijks van een deftige productie voorzien maar rauw en ongefilterd op plaat gesmeten. De tvdw is zo'n wilde, alle-meters-in-het-rood opname, een losgeslagen 'jam' waarin alle muzikanten zich ophitsen om tot het uiterste te gaan. Om het driejarig bestaan van de blog te vieren: hierbij de twee delen van het nummer en als extra bonus 'The Usual Time' van de JGB. Driedubbele tvdw voor de prijs van één.

part 1:
http://www.sendspace.com/file/7sufpl

part 2:
http://www.sendspace.com/file/x6rb9f

JGB:
http://www.sendspace.com/file/7yxvyl

TVDW 06/11/2005 - Herbie Hancock feat. John Mayer - Stitched Up (2005)

Herb' hoort vanzelfsprekend bij elke muziekliefhebber in de bovenste schuif te liggen. Als broekje aan de zijde van Miles Davis mogen spelen, mid jaren zeventig met "Headhunters" een van de ultieme jazzrock-klassiekers schrijven (een cd die bij Jamiroquai ongetwijfeld vaak wordt opgegooid), in de jaren tachtig verbazingwekkend grensverleggend werk leveren met "Future Shock" (incl. de single "Rockit") en tegelijk iets moois als de soundtrack voor "The Color Purple" schrijven... zijn lijst merites is eindeloos en ook nu nog blijft hij boeiende spullen uitbrengen. Soms is zijn drang naar vernieuwing sterker dan het gezonde verstand: we herinneren ons een halfslachtige flirt met drum 'n bass en andere dance-varianten op de hit-and-miss cd "Future 2 Future". Met nieuwe cd "Possibilities" daagt Herbie zichzelf uit door eenmalige samenwerkingen aan te gaan met een pleiade aan collega-muzikanten. Het idee klinkt fantastisch op papier, helaas zijn er tussen de tien tracks van de cd slechts enkele echte parels. De bijdrage van Annie Lennox is oersaai, Santana does Santana nog maar eens, en de schabouwelijke versie van "I just called to say I love you" (met een zekere Raul Midon) overleeft geen tweede beluistering. Wel dik in orde is de manier waarop Sting zijn "Sister Moon" herwerkt. En de absolute uitschieter is het openingsnummer, dat Herb' samen schreef met dat nieuwe goudhaantje van de Amerikaanse AOR-markt, John Mayer. "Exactly how you hear it, is exactly how it all went down", met die mysterieuze zin opent de cd (en de song), waarna Mayer een film noir van een verhaal beschrijft, tegen de muzikale achtergrond van een flinke funksong. De 'delivery' van Mayer is een genot om te horen, hoe hij elk woord met een overschot aan 'cool' perfect plaatst in de song. Hoe hij eerst "who's to say she's on her own" oppert, waarna de muziek stilgelegd wordt en hij de vraag laconiek zelf beantwoordt: "girls like that don't sleep alone". Ook onze Herb krijgt natuurlijk wat ruimte om een pianosolo in het lied te smokkelen, verder noteren we oude rotten als Willie Weeks op bass en de geweldige Steve Jordan (ondermeer ook als producer actief bij het memorabele Talk Is Cheap-album van Keith Richards) op drums.

TVDW 10/07/2005 - Joshua Redman - Can't dance (1996)

We blijven deze week nog even in de hoek van de funky jazz, en wel omdat ik al twee weken lang mijn cd's die in die categorie vallen aan het doornemen ben, met het oog op het samenstellen van een compilatie-cd. Onmogelijk natuurlijk, om een erg brede verzameling als 'funky jazz' te bundelen in amper 80 minuten, maar deze artiesten haalden uiteindelijk 'the cut': Thelonius Monk, Herbie Hancock, John Scofield, Voodoo Dogs, Lou Donaldson, Daryl Stuermer, Medeski Martin & Wood, Buckshot LeFonque, Quincy Jones, Billy Cobham, Horace Silver en Jaco Pastorius (inderdaad, ik weet het: u kan met gemak 100 namen opnoemen die OOK moesten opgenomen worden). Wie onder geen beding mocht ontbreken, was Joshua Redman en diens album "Freedom In the Groove" uit 1996. Ik heb drie albums thuis van Redman, maar dit is mijn favoriet. Meer nog: ook al ben ik inzake jazz een absolute beginner, moet dit zelfs mijn favoriete jazz-album ever zijn: erg coole jazz, transparant en onopdringerig, maar wel telkens met een funky ondertoon - courtesy of alt-saxofonist Redman en zijn heldere, speelse stijl. Dat Redman wel meer affectie heeft met de funk- en popwereld, blijkt verder uit een cd als "Timeless Tales" (waarop hij o.a. songs van the Beatles en Prince tackelt) alsook uit zijn meest recente release "Momentum"; net uit en met gastoptredens van Flea (RHCP), Me'Shell Ndegeocello en ?uestlove (The Roots). Maar op "Freedom in the Groove", en op de geselecteerde TVDW die de cd afsluit, serveert hij de jazz nog puur, in quartetvorm en zonder gimmicks.