TVDW 04/02/2018 - Coleman Hawkins - O Pato (The Duck) (1962)

't Is weer wat anders: een quizje meedoen als oude zak, geflankeerd door je dochter en haar lief. Maar plezant was het wel, temeer daar de quiz waarvan sprake (van de OLVI-scholengemeenschap in Boom, ex-school van Elien) een prijzentafel had waarop de lokale, door mij geliefde platenboer Tom uit Boom ook wat vinylplaatjes had gestrooid. Die live-plaat van Springsteen lag er na afloop niet meer, maar ik ging toch maar mooi met Desafinado naar huis, een plaat waarop de jazzreus Coleman Hawkins zich in bossa nova territory waagt. Zijn versies van Desafinado en One Note Samba mogen er zijn, maar dat zijn natuurlijk echte klassiekers uit de bossa-cataloog. Voor de tvdw dan maar gaan voor een ander speels deuntje uit dit voortreffelijke album.

De dag nadien stond ik trouwens in dezelfde platenwinkel van Tom. Ik had er afgesproken om zij aan zij met mijn ex-collega Sven wat platenbakken uit te kammen. Dat leverde heel wat lekkers op (James Brown, Soul II Soul, Carole King, Hubert Laws, Tracy Chapman...) maar de tvdw gaat toch naar The Hawk.

TVDW 05/12/2010 - Bola Johnson & His Easy Life Top Beats - Pappa Rebecca Special 1 (1968)

Sinterklaas. Zijn mijter, zijn staf, zijn roede. Kinderen die 'Daar wordt aan de deur geklopt' aanheffen, de evergreen waarin ook de zinsnede "Want al ben ik zwart als roet / ik meen het wel goed" verscholen zit. Aah, de politieke incorrectheid van kinderliedjes.

Wat bracht de Sint? Wel, mij eigenlijk niet zo veel - moet zijn dat ik te stout ben geweest. Ik heb mezelf dan maar getroost door, met de hulp van mijn credit card, de langverwachte nieuwe songs van Thomas Dolby te downloaden - inclusief artwork natuurlijk. Ik heb er meteen ook maar een t-shirt bestelling tegenaan gegooid. Kwestie van Thomas toe te laten zijn kinders te voeden.

Eenmaal in bezit, is het enkel nog zoeken naar een Gewijd Ogenblik om de songs een eerste keer te beluisteren. Uiteindelijk werd het een prozaisch moment: de dinsdagochtendfile. Stilstaand verkeer tussen Puurs en Antwerpen, sneeuwvlokken, rode stoplichten: best een gepaste omstandigheid om de sfeervolle nieuwe songs op EP's Amerikana en Oceania te ontdekken.

Voor de tvdw maken we een bocht van 180 graden. Van de Engelse kust naar grootstad Lagos, Nigeria. Bola Johnson is een zanger/trompettist die altijd wat in de schaduw stond van Afrofunk-grootheden als Fela Kuti of King Sunny Ade. Hij is een kruising van Afrikaanse versie van Harry Belafonte en James Brown; iemand die met even veel gemak calypso, funk en typisch Afrikaanse stijlen als juju, highlife en palm wine brengt. Niet toevallig is het Vampisoul, wat mij betreft het mooiste platenlabel ter wereld, dat voor eerherstel zorgt door Bola's haast onvindbaar vinylwerk uit de sixties op te delven, proper te maken en aan een (dubbel-)cd toe te vertrouwen. Zoals steeds bij het Huis van Vertrouwen Vampisoul, krijgt het geheel een prachtig verzorgde packaging en boeiende liner notes. Zo lezen we over de tvdw:

a masterpiece that blends comedy and funk: Papa Rebecca is at home, relaxing in his armchair, when there's a knock on the door. He opens the door and is confronted by a beautiful woman, and he's totally wowed. "Jesus! She's a woman, I love the baby, the madam... Look at her shoes, her wrapper, her wig." Then he goes into a nine-minute comedy monologue (...) ending with a 'Never trust a woman' conclusion over the funkiest drum and guitar pattern in the Bola locker.

Volgende week: eindejaarslijstje!

TVDW 30/05/2010 - Langhorne Slim - I love you, but goodbye (2009)

Gek hoe het kan lopen (- zei de boer toen hij meewarig keek naar de eenpotige kip die over het erf liep). Begin jaren negentig troonde Shamrock Nico me in San Francisco mee naar een café waar een blanke bluesboy de ziel uit zijn lijf stond te spelen. Zovele jaren later staat diezelfde muzikant - de genaamde Tommy Castro - als top of the bill te spelen op Duvel Blues, het festival dat in mijn achtertuin plaatsvindt. Castro was uit de VS vertrokken met een handvol net verworven gerenommeerde blues awards op zak - waaronder die voor beste live groep. In Puurs bewees hij zijn grote klasse, hij blies de rest van affiche gewoon wég, met een show waar naast pure blues ook ruimte was voor rauwe soul (Wilson Pickett came to mind) en zelfs een waanzinnig straffe versie van James Browns "Sexmachine". Memorabel.

Naast blues maakte ook electro een kans op een tvdw - maar de nieuwe hype Holy Fuck viel me wat tegen en Belgische nieuwe trots The Vermin Twins zijn me net iets té freaky en repetitief. Dan toch maar de loftrompet blazen over Langhorne Slim, een folkie songsmid uit Pennsylvania. Zijn album 'Be Set Free' weet zich keer op keer naar voren te wurmen in de ipod - altijd een goed teken. Sterke songs die wat in de lijn liggen van de Elvis Perkins die het vorig jaar tot in mijn eindejaarslijstje schopte. De tvdw wordt dan nog gesierd door het mooie lijntje "A bird with clipped wings can still sing but no longer fly".

http://www.sendspace.com/file/sd3bq1

en op youtube, solo:
http://www.youtube.com/watch?v=6tQX4tl-Xps

TVDW 04/10/2009 - Level 42 - Starchild (1981)

Toegegeven, deze nominatie lag wel erg voor de hand - men hijst zich slechts een keer in zijn leven tot op 'level 42', bij mij was dat afgelopen donderdag. Geen echt heuglijke dag, want uitgerekend toen besloot een of andere leegloper mijn fiets te stelen aan het station. Aan het station Ruisbroek-Sauvegarde! Criminele activiteiten, in een dorp, een scheet groot! En mijn fiets! De fiets die eigenlijk van mijn vader was en waarop ik enkele dodentochten afwerkte! Als ik ooit de kerel/meid achter deze misdaad vind... ik bind hem/haar vast aan een boom en (geschrapt).

Level 42 met een tvdw bedenken, is niet louter een numbers game. Echte klassiekers heeft de band weliswaar nooit gemaakt, maar ik kan makkelijk 15 songs uit hun cataloog plukken die lekker weghappen. Toegegeven, qua imago zat het grondig verkeerd, met dat alfamannetje Mark King vooraan en die falsetto Mike Lindup, de Farinelli van de funk, achter de keyboards. Maar qua blanke funk met uitstapjes naar pop en jazz mochten ze in de jaren tachtig gerust hun plaats onder de zon opeisen. De tvdw heeft trouwens - zoals het in feite hoort - een rechtstreekse link met wat ik beluisterde. Starchild dook op in Essential Mix, een dubbele mix-cd van François Kevorkian die vorige week de ipod haalde. Kevorkian komt uit de eerste lichting remixers (zie ook Arthur Baker en de Masters At Work), hij duikt op bij tal van platen (check wikipedia), was een van de wegbereiders voor house én een van de weinige die ooit een deftige remix deed van een Thomas Dolby nummer (Airhead). Zijn mix-cd is lekker eclectisch, met De La Soul naast Earth Wind & Fire, Billy Cobham, Kraftwerk en James Brown. En dus ook Starchild duikt op bij Kevorkian. Altijd al een van mijn favorieten geweest van L42, met name door die onweerstaanbare intro: die spacy keyboards en die rollende bas. Mmmm, nice. Dat de productie van Mike Vernon - iemand die meer thuis is in rock, zie o.a. Living Colour en onze eigen Scabs(!) - wat gedateerd is, nemen we er maar bij.

En omdat deze blog soms ruimte maakt voor een onversneden tranche de vie: in de middelbare school was ik ooit sta-pel-ver-liefd op een mooi, jong blond meisje. Nu kan je me bezwaarlijk verwarren met Don Juan, dus trachtte ik maar, zoals zo vaak, een connection te maken via muziek. Via haar oudere broer vernam ik dat het meisje 'True Colours' van Level 42 in huis had. Ja, ik kwam zover om haar te vragen om die plaat te ontlenen, maar verder kwam het natuurlijk niet. De klemtonen waarvoor de koppeltekens in 'sta-pel-ver-liefd' zorgen, zijn trouwens niet overdreven: ik herinner me dat ik in volle examentijd een avond zoet was met het schrijven van een amoureuze brief, in plaats van iets te studeren. De volgende dag op het examen keek de leraar economie ("De Emmer") vreemd op, ik bakte er niets van en moest uiteindelijk - omwille van die ene zware buis - zelfs gedelibereerd worden. Aah, l'amour. Vanzelfsprekend werd het niets tussen mij en dat mooie blonde meisje. Te groen, ik nog meer dan zij.

http://www.sendspace.com/file/7l33bs

TVDW 17/06/2007 - Joni Mitchell - Not to blame (1994)

Verdient elke artiest de tribute-cd die hem of haar toekomt? Het een paar weken geleden verschenen eerbetoon aan Joni Mitchell is alleszins grillig genoeg, met bijdragen van uiteenlopende artiesten als Prince, Annie Lennox, Brad Mehldau en Sufjan Stevens. Niet echt een hoogvlieger - dat zijn tribute cd's zelden - maar wel boeiend genoeg om de interesse in de oorspronkelijke artieste nog eens aan te wakkeren. Joni Mitchell is natuurlijk onvergelijkbaar, met haar kenmerkende stembuigingen, haar poëtische teksten, haar eigenzinnige kruising tussen jazz en folk. Om uit Zevon's Poor Pitiful Me te plukken: she's a credit to her gender. Onder impuls van de tribute-cd heb ik vorige week met veel plezier Turbulent Indigo terug uit de cd-kast getrokken. Wat een fijne herontdekking. Opnieuw genieten van The Magdalene Laundries (op de tribute op een knappe manier gecoverd door Emmylou Harris) en van opvallende remake van James Browns "How Do You Stop", met Seal in het achtergrondkoortje. Het nummer dat nog het meest beklijfde, was Not to blame - die o zo typische sfeerschepping, die ijle, spaarzame saxinterventies van Wayne Shorter, en dan die tekst.... Hardnekkige geruchten willen dat de song gaat over Mitchell's ex Jackson Browne - maar dat hoef je niet te weten om ervan te kunnen genieten. Amaai, je kan maar beter geen ex zijn van madam Mitchell. Als je zo afgerekend wordt in een tekstvel, ouch, dat moet hard aankomen. IJzingwekkend mooi.

http://www.sendspace.com/file/ockdtx

TVDW 03/07/2005 - Buckshot LeFonque - Breakfast @ Denny's (1995)

"Eén van de meest relevante gedichten uit de Amerikaanse geschiedenis, muziek van blueslegende Albert Collins, Elton John en DJ Premier, een verzameling van de beste hedendaagse jazzmuzikanten en rappers, een liefdeslied, reggae, blues, jazz, hiphop, rap, rock, heavy metal, een kinderrijmpje, politieke satire en samples van Duke Ellington, John Coltrane, de alomtegenwoordige James Brown en Fela Kuti... - geen enkele plaat die dit jaar uitkomt, kan dezelfde diversiteit voorleggen." Het - losjes vertaalde - citaat is van de hand van Delfeayo Marsalis en het komt uit de liner notes die bij het debuut van Buckshot LeFonque horen. Buckshot LeFonque bracht amper twee albums uit, het was het geesteskind van Dj Premier (turntable wizard en Guru's sidekick bij GangStarr) en Branford Marsalis, één van de meest begenadigde jazzmuzikanten in this day and age en iemand die met dit zijproject de grenzen tussen jazz en zogenaamd populaire muziek deed vervagen. Premier en Marsalis kenden mekaar van de soundtrack voor Spike Lee's Mo' Better Blues. Ten tijde van het tweede Buckshot-album Music Evolution uit 1997 (de cd met de grootste Buckshot-hit "Another Day", het nummer dat Stevie Wonder vergat te schrijven) had ik het geluk om Branford Marsalis te mogen interviewen, enkele uren voor diens concert in, of all places, de Brusselse Mirano. Een teveel aan bescheidenheid kon Marsalis niet aangewreven worden, zo bleek al snel tijdens het interview, maar het werd wel een erg aardige babbel met deze levende legende, die in 1985 al, als één van de Blue Turtles, het memorabele solo-debuut van Sting verrijkte (en datzelfde jaar aan de zijde van diezelfde Sting ook op Live Aid te gast was) en die in heel Amerika bekend werd als één van de bandleaders van Jay Leno's Tonight Show. Oh ja, het interview destijds werd van excellent fotomateriaal voorzien door Dela (shout out to my man Dela!). En oh ja, die handtekening van Marsalis staat toch maar fijn te blinken in mijn cd-boekje. De geselecteerde TVDW start met een sample uit Leno's Tonight Show (waarin Leno de fastfoodtent Denny's over de hekel haalt omwille van de vermeende racistische politiek van deze keten - Jay Leno quipped at the time "Denny's say that they don't discriminate, but you gotta wonder when that chef's hat is pointed...."); de track zelf is een geslaagde samenwerking tussen Marsalis en DJ Premier .