TVDW 09/08/2020 - The Residents - Kaw-Liga (Dance mix) (1986)

Toegegeven, ik ken eigenlijk nauwelijks iets van The Residents. Het is een groep die, net als Gorillaz, Slipknot en Klaatu (om enkel maar die drie te noemen) een spelletje speelden met de pers door zo lang mogelijk anoniem te blijven. In het geval van The Residents betekende dat: optreden met grote oogballen over het hoofd getrokken, wat hen een hoog Magritte gehalte gaf.

The Residents bleven bij mij beschamend laag onder de radar, tot Soulwax hun song Kaw-Liga in hun "As Heard on Radio Soulwax" opnamen. Enkele weken terug kreeg ik de maxi toegestopt door een neef van mijn vrouw, die van zijn platen af  wilde. Maar pas nu, net voor ik besloot hem tot tvdw te schoppen en een afbeelding van The Residents zocht, leer ik dat Kaw-Liga eigenlijk een cover is. Het origineel is van countrymeester Hank Williams. Wiens vrouw... Billy Jean heette.

TVDW 09/10/2016 - Heatwave - The Big Guns (1982)

Wie deze blog al een tijdje volgt, weet dat het verschil tussen archetypische zwarte en blanke muziek (- en hoe dat verschil opheffen) een van mijn stokpaardjes is. Ik hoef maar even terug te scrollen naar de tvdw's van de voorbije weken. The 5th Dimension: zwarte soulband tackelt een blanke Westcoast country song. Rare Earth: bleekscheten maken retefunky zwarte soulmuziek op het Motown-label. Zie ook de talloze tvdw's waarin artiesten als Hall & Oates en Boz Scaggs worden vernoemd. De tvdw van deze week is het misschien wel het allerbeste voorbeeld van hoe de muren tussen blank en zwart gesloopt worden.

Sloper van dienst is dit keer Rod Temperton. Of liever: was Rod Temperton, want de man overleed vorige week, op amper 66-jarige leeftijd. 's Mans verhaal is leuk om te vertellen. Temperton was een schriel Brits kereltje (linksonder op de foto) dat samen met wat Amerikanen in Europa sier maakte als Heatwave en meteen al bij het debuut twee knoerten van wereldwijde hits scoorde met Boogie Nights and Always and Forever. Dat de man zo'n mooie R&B-nummers kon schrijven, kwam ook Quincy Jones ter ore. De daaropvolgende verhuis van Temperton naar L.A. betekende het begin van een erg productieve samenwerking. Samen met 'Q' was Temperton dé man die de carrière van Michael Jackson katapulteerde van tienerster naar 'adult artist'. Temperton schreef bijvoorbeeld Rock With You, toch nog altijd een echte 'standard' vanop die plaat "Off the Wall".

Temperton bleef steeds in de schaduw, hij was de man van de kleine lettertjes in de liner notes van een album. Maar met het album dat na "Off the Wall" zou komen, schreef hij pas echt muziekgeschiedenis. In "Thriller" had Temperton een grote hand: hij schreef niet enkel Baby Be Mine en slotsong The lady in my life, maar ook het titelnummer. Er bestaan leuke anecdotes over. Over hoe hij de song eerst Midnight Man en Starlight noemde, maar na een nachtje slapen plots wakker schoot en het woord Thriller naar Quincy Jones doorbelde. Of over hoe hij met het idee kwam om de afsluitende parlando van de song te laten inspreken door Vincent Price, en hoe hij die tekst zelf ('The Funk of Forty Thousand Years', weet je wel) op weg naar de studio neerkribbelde, op de achterbank van een taxi. Zo worden legendes geboren.

Het bleef niet bij de samenwerkingen met Michael Jackson. Tussen eind jaren zeventig en pakweg 1987 schreef hij tal van pareltjes. Een bloemlezing: Gimme the night voor George Benson, Stomp! voor The Brothers Johnson, Baby Come To Me voor Patti Austin, Yah Mo B There voor James Ingram, Sweet Freedom voor Michael McDonald, Love is in Control voor Donna Summer, Masterjam voor Rufus & Chaka Khan en Razzamatazz voor Quincy Jones. En hij schreef samen met Lionel Richie en Quincy Jones ook het bluesy Miss Celie's Blues, de bekendste song uit de soundtrack voor The Color Purple. Phew... wat een lijst! De tvdw is er eentje van de groep waarmee het voor Temperton begon, Heatwave. Een groepje met veel geweldige songs, luister maar naar Gangsters of the Groove of Mind Blowing Decisions en je hoort dat het heus niet Quincy alleen was die voor zo'n sterke arrangementen zorgde bij de voornoemde artiesten. De tvdw gaat echter naar Big Guns, een song die me terugbrengt naar Funkytown, dat radioprogramma dat in die tijd op Radio 2 liep en waar deze lekkere lap semi-instrumentale funk (luister naar de solo's!) regelmatig voorbijkwam.

TVDW 21/08/2016 - Spandau Ballet - Instinction (1982)

De 600+ posts op deze blog maken duidelijk dat ik me meer dan eens bezondig aan het wentelen in nostalgie. En dat ik graag lijstjes maak. Dat laatste deed ik al als beginnend tiener. Zo hield ik een aantal jaren zelfs dag na dag op fiches bij welke platen ik draaide. Vanaf het moment dat een plaat op een bepaalde dag integraal gedraaid werd (- dat was het enige criterium), nam ik een Speciale Stift ter hand en noteerde datum en naam van artiest en album. Aan het eind van het jaar werd natuurlijk geturfd hoeveel welke plaat gedraaid werd.

Ik heb de fiches nog altijd (natuurlijk) en bladerde er afgelopen weekend nog eens door. Zo bleek dat het album dat in 1983 het meest op de draaitafel belandde (op de Philips die in mijn jongenskamer stond + op de Technics die zich in 'de salon' bevond), "True" van Spandau Ballet was. Twaalf streepjes kreeg dat album langs haar naam, ééntje meer dan "Thriller" van Michael Jackson en "Face to Face" van Gino Soccio, en vier meer dan "Logic" van Logic System en "Powerlight" van Earth Wind & Fire. Oh ja, cassetjes telden ook, want Soccio had ik niet eens op vinyl. Nog wat weetjes (waar niemand staat op te wachten, ik weet het, maar ik geef ze toch): dat ene jaar werd 314 keer een plaat gedraaid, van 83 verschillende groepen. Ik kan zo nog wel even doorgaan, hoor...

Ik weet het, Spandau Ballet is door de jaren heen uitgegroeid tot de risee uit de klas van de New Romantics. ABC, Ultravox, zelfs Duran Duran werden door de jaren heen gerehabiliteerd, bij deze band gebeurde dat nooit. Het had vooral te maken met imago. Tony Hadley zag eruit als een afgeborstelde schoenverkoper, een Bryan Ferry van de Aldi, terwijl de broertjes Kemp hun Londense afkomst inruilden voor de looks van getaande beach boys in witte pofbroeken. Hoedanook, luister naar de muziek en die staat best nog overeind naast pakweg "The Lexicon of Love" of "Rio". Grote doorbraakplaat "True" was een opstapje en en stijlbreuk tegelijk, net als "New Gold Dream" dat was voor Simple Minds. Het hoekige, rudimentaire geluid had plaatsgemaakt voor een glossy, glanzende sound, en het arty geëxperimenteer was vervangen door een hitgevoeligheid. Ik herinner me nog dat in het jaar dat "True" de hitparades domineerde en ik nog veel te jong was om naar concerten te gaan, op de Nederlandse tv (ik denk Countdown?) een integraal concert van de groep te zien (- én simultaan op de radio te horen) was. Voor mij was het een hele openbaring om naast de kleppers uit hit-album "True" ook songs als To Cut a long story short, Paint me down en Instinction te horen.

Deze week pluk ik "Diamond", het tweede album van Spandau Ballet, uit een afprijsbak. Het is de plaat die ze inblikten net voor duo Jolley & Swain hen met de productie van "True" tot wereldsterren maakte. Tijd om de groep op deze blog eindelijk een tvdw - hun eerste - te geven (nadat ze er 33 jaar geleden ongetwijfeld al een aantal scoorde). Instinction klinkt zo 1982 als maar kan zijn, met gezwollen, theatrale vocals, een harde, metalige bass vooraan in de mix, een dikke laag synths en een break met heel wat getrommel. Trevor Horn maakte er een remix van die op single verscheen, maar dit is de originele album-versie.

TVDW 18/01/2015 - Yellow Magic Orchestra - Behind the Mask (1979)

Vorige week een tvdw from Russia with love, deze week eentje uit Bejing, China. En alweer eentje, gerelateerd aan Instagram. Johnny Cheng is een toffe peer, geboren in Hong Kong maar momenteel woont hij in Peking. Niet dat ik 'm echt ken, maar hij is een enthousiast Instagrammer met een geweldige collectie platen. Hij zou me een vinyl album opsturen met een hoes waarop enkele Action Men stonden te prijken (voor de geïnteresseerden: google "SMASH" en "Selfabused"). Maar wat bleek afgelopen woensdag, toen DHL voor de deur stond? Johnny had niet enkel dat ene album opgestuud, maar er meteen een schat aan andere vinylplaten bijgevoegd, allemaal van Japanse makelij.

Van Yellow Magic Orchestra namelijk, en van Yukihiro Takahashi, de man die naast Ryuichi Sakamato het bekendste groepslid van YMO was. Dat maakt dat ondergetekende nu plots in één klap de enige Belg is met zulke uitgebreide collectie exclusieve platen van YMO en aanverwanten. Gekleurd vinyl, promo copy, Japanse import... het zat er allemaal in. Over YMO en Takahashi zelf vallen er boeken te schrijven, maar toch in het kort dit: Takahashi (die al eerder een tvdw scoorde) werkte op zijn platen vaak samen met leden van Roxy Music, Japan en de cultgroep Bebop Deluxe - zijn muziek klinkt dus verrassend westers. Eigenlijk geldt dat ook voor YMO, dat als een Oosterse variant van Kraftwerk kan worden beschouwd. Dezelfde baanbrekende spielereien met synthesizers - Hideki Matsutake, de synthprogrammeur van YMO, was een oud-leerling van Tomita - en dezelfde consequente, wereldvreemde visuele aanpak (zie ook de foto).

Een tvdw van die plaat "Selfabused" van SMASH zit er niet in. 't Blijkt punkrock te zijn van het weinig besnaarde soort. Een van de songs heet Lady Love Your Cunt - quod erat demonstrandum. Neen, dan liever iets van YMO. Misschien maar meteen kiezen voor het allerbekendste nummer, het iconische Behind The Mask, uit die al even iconische plaat "Solid State Survivor". Een nummer dat hier in het Westen natuurlijk bekender werd omdat Michael Jackson het herwerkte (het stond in de steigers voor "Thriller" maar haalde het niet) en omdat Eric Clapton er een potige versie van maakte. Hier nog eens het origineel. Cheers, Johnny Cheng!

TVDW 25/08/2013 - George Benson - Inside Love (1983)

Altijd al een favorietje geweest, deze ultra slick track van George Benson. Uit de periode dat hij aansluiting zocht bij de Lionel Richies en Michael Jacksons van begin jaren tachtig - een uiterst verzorgde productie (dit keer niet van Quincy Jones maar van Arif Mardin en Kashif) en een batterij top knotch studiomuzikanten die ook het mooie weer maakten op "Thriller" (... en zovele decennia later op "Random Access Memories" van Daft Punk).



TVDW 19/06/2011 - Noah & the Whale - Life is Life (2011)

Ik sla de bladzijde om, laat alles achter, vertrek vanavond nog. Volgende blog entry is mogelijk geschreven in een groezelig cybercafé in Lima, met aan mijn voeten een schurftige hond, of in een poepsjieke hotelkamer in Hongkong, met aan mijn voeten een geslachtsrijpe bimbo met meer oestrogeen dan hersencellen.

Een dergelijk gevoel van escapisme bekruipt ook mij wel eens. Waarna ik braafjes richting werk rijd en alles bij het oude blijft. Life is what happens when you're busy making plans - John Lennon zei het zo mooi. Escapisme is ook het thema van de tvdw - openingstrack van de meest recente plaat van het Londense Noah and The Whale. Best een aardig album, en niet louter omwille van dat radiohitje L.I.F.E.G.O.E.S.O.N. Ook leuk: op de plaat zijn Maxine en Julia, AKA The Waters Sisters, te gast. Dat zijn de dames die Michael Jacksons Wanna Be Startin' Something (én Buffalo Toms Treehouse) een extra punch gaven.

TVDW 26/07/2009 - Thomas Dolby - Airwaves (demo) (1981)

"FSK ab 0 freigegeben". What the f**k is dat nu weer? Droppen de twee remastered en expanded uitgaves van The Golden Age of Wireless en The Flat Earth eindelijk in de bus, en wat staat er op de hoes gedrukt, in een schreeuwlelijk wit kader? FSK ab 0 freigegeben. Geen idee wat het te betekenen heeft, vermoedelijk iets van eco of tax free of importrechten, maar het ontsiert natuurlijk wel de hele re-issue. In deze downloadtijden zijn het de extraatjes die de platenkoper kunnen overhalen om nog geld neer te tellen voor echte cd's. Bonus tracks, boeiende liner notes, rarities... Ze zijn allemaal te vinden op deze twee re-issues en ik heb ze deze week met veel plezier (her-)ontdekt. Goede investering dus. Alleen doodjammer van die Duitse opdruk op het hoesje.

Dat Dolby een van mijn helden is, is op deze blog al meermaals gemeld. Ook al is zijn debuutplaat ondergedompeld in synths en drummachines, toch is ze in mijn oren erg waardig oud geworden. Je hoeft ze maar naast de in dezelfde periode uitgebrachte platen van pakweg Thompson Twins en Depeche Mode te leggen, om te begrijpen wat ik bedoel. Dolby heeft in zijn (korte en erg fragmentarische) carrière overigens bewezen dat hij over een erg brede muziekinteresse (en/of een goed gevuld adressenboekje) beschikte. Hij werkte bijvoorbeeld samen met (leden van) XTC, The Grateful Dead en verder met Bowie, Stevie Wonder, Joan Armatrading, Ofra Haza, Joni Mitchell, Prefab Sprout, George Clinton en Ryuichi Sakamoto (...en ja, ook met Def Leppard en Foreigner...). Een samenwerking met Michael Jackson was er ook ei zo na van gekomen, ten tijde van Dolby's Amerikaanse top 10 hit 'She Blinded Me With Science'. Dolby werd uitgenodigd ten huize Jackson, de twee hadden een langdurige, erg aangename babbel (waarbij Dolby plots raar opkeek toen hij allerlei jong grut zag rondlopen in het gigantische huis). Nadien schreef hij een song voor MJ en stuurde ze op. De reactie van MJ was nogal lauwtjes, hij hield enkel van de drums, zo liet hij weten. De song in kwestie begon met de sample "tell me about your childhood"... achteraf gezien logisch dat MJ het maar niks vond. Dolby nam het nummer dan maar zelf op, het werd zijn grootste hit in Engeland: Hyperactive.

De tvdw is een van de bonus tracks die bij 'The Golden Age of Wireless' hoort. Het is een demo die voordien enkel te vinden was op 'From Brussels With Love', een compilatie van Les Disques Du Crépuscule die aanvankelijk enkel op cassette uitkwam, met verder bijdragen van andere left of center artiesten als John Foxx, Brian Eno en the Durutti Column. Airwaves kwam later in een meer georchestreerde vorm terug op 'The Golden Age...', maar het is deze erg spaarzame, atmosferische versie die Dolby altijd is blijven koesteren. Bij de liner notes laat de man weten dat Trevor Horn en Elton John ooit met het idee speelden om er een cover van op te nemen. En Dolby stipt ook fijntjes aan dat Billy Joel goed moet geluisterd hebben naar het nummer. Vergelijk de melodie van de zanglijn maar met de 'remember Charlie, remember Baker' lijntjes in Goodnight Saigon...

http://www.sendspace.com/file/8v40jv

TVDW 05/07/2009 - La Roux - Armour Love (2009)

Alsof iemand het repetitiekot van Vince Clark, de man achter Yazoo, early Depeche Mode en Erasure, heeft leeggeroofd, om met de buitgemaakte synths en drumcomputers aan de slag te gaan. Zo retro en vintage eighties klinkt die nieuwe plaat van UK's nieuwste snoepje, La Roux. Dit elektropop-duo, met Elly Jackson als uithangbord, heeft over het kanaal al twee hits te pakken, en mocht MJ niet net afgelopen week het loodje hebben gelegd, zou hun full-cd ook op 1 zijn binnengekomen in de charts. De moeite? Tot op zekere hoogte wel ja. De lekkere synthgeluidjes doen wel hun werk, en in een mix met Eurythmics, Roisin Murphy en Tracy Thorn vallen de songs van La Roux niet uit de toon. Alleen jammer dat enkele songs te dicht bij elkaar hebben gelegen om de aandacht tot het eind gaande te houden. Afgelopen week toch genoten van met name Armour Love, mijn favoriet van de cd.

http://www.sendspace.com/file/i9jgmc

TVDW 28/06/2009 - Sly Stone - Crossword Puzzle (1975)

Het is maar te hopen dat Michael Jackson de geschiedenis zal ingaan als een groot entertainer, zanger, danser en songschrijver. Eigenlijk straf dat die opmerking nodig is, voor iemand die enkele van 's werelds best verkochte albums uitbracht. Maar helaas, ik heb de afgelopen dagen toch wat cd's en dvd's moeten boven halen om mijn kinderen te tonen dat MJ méér was dan een freak. Mijn zoon dacht dat hij een zombie was, mijn oudste dochter stond raar te kijken toen we vertelden dat MJ eigenlijk zwart was. Hoe tragisch dat de bekendste persoon ter wereld ook de meest zielige, eenzame persoon ter wereld is. Ik kan niet zeggen dat ik een traan heb gelaten bij het heengaan van MJ. Als muzikant heeft hij veel te lang stilgelegen en de berichtgeving die we in de plaats kregen, was louter freakshow stuff - moeilijk om je daarmee te identificeren. Neen, dan was het heengaan van Yasmine toch veel aangrijpender. What a waste, hoe schrijnend. En hoe dubbel alweer de rol van de media, waarbij zelfs het VRT journaal niet volkomen vrijuit ging.

In de tvdw herdenken we niets van het bovengaande. Van Yasmine heb ik niets in huis, en een van mijn favoriete MJ nummers (man in the mirror, bijvoorbeeld) uitkiezen, brengt ook niets bij. Neen, dan liever toch trouw blijven aan de uitgangspositie van de tvdw - de song uitkiezen die de meeste indruk naliet, de afgelopen week. En dat was er eentje van Sylvester Stewart, dit keer niet met zijn Family Stone, maar vanop zijn eerste soloplaat High on you. Erg aangename verrassing, die hele cd, tegelijk strak en losjes uit de pols swingend.

Beetje als een paar stevige borstjes in een wijde t-shirt. Ja, dat warme weer - het doet wat met een mens.

http://www.sendspace.com/file/rqvb6s

En ja, natuurlijk kennen we die song ook in een andere vorm, dankzij Plug One, Plug Two en Plug Three...

TVDW 16/10/2005 - Boz Scaggs - We're all alone (1976/1999)

Vorige week de popsoul van Roachford, deze week een trapje hoger op de ladder van de soul. This is the real deal, onversneden pure soul. En dat de zanger zo blank is als een schoteltje melk of Michael Jackson heeft daar niks mee te maken. "We're all alone" is een van de allermooiste ballades die ik ken. Ik herinner me zelfs nog raar genoeg wanneer ik het voor het eerst hoorde. Ik moet amper negen of tien zijn geweest, op de Nederlandse televisie zong een jongedame dit lied in één of ander variété-show. Het was Rita Coolidge, zo zou ik later leren. En nog later, bij het ontlenen van de cd "Silk Degrees" in de plaatselijke bibliotheek, ontdekte ik dat het nummer in feite van Boz Scaggs was. "Silk Degrees" blijft wat mij betreft een mijlpaal, een memorabele, foutloze plaat waarop de mid-seventies perfect in muziek werd samengevat. De versie die het tot TVDW schopt, komt echter niet uit dat album, maar uit de nieuwe cd van Scaggs, "Fade Into Light". Nu ja, nieuw. Rabiate fans weten bij het horen van die titel meteen dat het album in feite niet zo nieuw is. Scaggs bracht het in 1999 uit, exclusief voor de Japanse markt. Gevolg: Amerikaanse en Europese fans haalden op veilingsites veel geld boven om een exemplaar te bemachtigen, en de tracks tierden welig op allerlei illegale download-sites. "Fade into Light" wordt nu ook wereldwijd verspreid, inclusief een bonus-schijfje met enkele beelden van een op stapel staande live-DVD. We krijgen hier een Scaggs ‘grand cru’ te horen, die uitgepuurde versies brengt van oudere hits (+ een cover van "Love TKO", dat het in de versie van Hall & Oates enkele maanden terug ook tot TVDW schopte). Hij wordt hierbij omringd door de allerbeste studioratten van de Amerikaanse westkust: vanzelfsprekend wat muzikanten uit de entourage van Toto, en verder o.a. Ray Parker Jr. op gitaar. Logisch dat de selectie vooral halt houdt bij "Silk Degrees" en bij de verrassende come-backplaat "Some Change" die Scaggs in ’94 uitbracht. In de nieuwe versies klinken de songs spaarzaam maar gesofistikeerd, en in de lijn van de jazz-benadering die Scaggs in 2003 op cover-cd "But Beautiful" (en op het Cactusfestival, dat jaar) bracht.